Alloh taolo bandalarga hayot kechirish oson bo'lsin uchun mehribonlik ila dengizda kema yurgizishi katta ne'mat edi. Bandalar bu ne'matga qanchalar shukr qilsalar, shuncha oz edi. Ammo ulardan ba'zilari noshukr bo'lib, Allohning yo'lidan toyib, shaytonning yo'lidan yuradilar. O'zlariga Allohdan o'zgani vali ne'mat tutadilar. Endi, bordi-yu, Alloh bergan ne'matdan foydalanib, dengizda kemaga minib ketayotganlarida falokat yuz berib qolsa, o'zlarini boshqacha tutadilar:

«Qachon sizni dengizda falokat tutsa, Undan o'zga iltijo qiladiganlaringiz g'oyib bo'lur».

Dengizda falokatga yo'liqish quruqlikdagi falokatga qaraganda tahlikaliroq bo'ladi. O'ziga xos qo'rqinch va talvasalari bor. Shuning uchun ham dengizda falokatga yo'liqqan odam, kim bo'lishidan qat'i nazar, darhol bevosita Alloh taologa iltijo qila boshlaydi. Agar kofir bo'lsa ham, Allohga yolvorib madad so'raydi. Mushrik bo'lsa, soxta xudolarini qo'yib, biru bor Allohning O'ziga yolvoradi.

«Qachonki sizga najot berib quruqlikka chiqarsa, yuz o'girasiz».

Falokat vaqtida yolg'iz Allohga iltijo qilgan bandaning noshukrligi falokatdan qutulgandan keyin yuzaga chiqadi. Alloh taolo unga najot berib, falokatdan qutqarib, quruqlikka chiqarsa, banda hech narsa bo'lmaganday, avvalgi holicha qolib, Allohning yo'lidan yuz o'girib ketaveradi. Falokatdan qutulgandan keyin qo'rqinchli holini unutadi. Allohni ham yoddan chiqaradi.

«Inson o'zi kufron(i ne'mat) qilguvchidir».

Bulardan iymoni borlar mustasno, ular doimo Allohning ne'matiga shukr etib, doimo ibodatida sobitqadam bo'ladilar. Kofirlar kofirligicha qoladi.

وَعَنْ أَبِي جُحَيْفَةَ وَهْبِ بْنِ عَبْدِ اللهِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَالَ: آخَى النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ سَلْمَانَ وَأَبِي الدَّرْدَاءِ، فَزَارَ سَلْمَانُ أَبَا الدَّرْدَاءِ، فَرَأَى أُمَّ الدَّرْدَاء مُتَبَذِّلَةً فَقَالَ لَهَا: مَا شَأْنُكِ؟ قَالَتْ: أَخُوكَ أَبُو الدَّرْدَاءِ لَيْسَ لَهُ حَاجَةٌ فِي الدُّنْيَا، فَجَاءَ أَبُو الدَّرْدَاءِ فَصَنَعَ لَهُ طَعَامًا، فَقَالَ لَهُ: كُلْ فَإِنِّي صَائِمٌ، قَالَ: مَا أَنَا بِآكِلٍ حَتَّى تَأْكُلَ، فَأَكَلَ، فَلَّمَا كَانَ اللَّيْلُ ذَهَبَ أَبُو الدَّرْدَاءِ يَقُومُ فَقَالَ لَهُ: نَمْ، فَنَامَ، ثُمَّ ذَهَبَ يَقُومُ فَقَالَ لَهُ: نَمْ، فَلَمَّا كَانَ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ قَالَ سَلْمَانُ : قُمِ الآنَ، فَصَلَّيَا جَمِيعاً، فَقَالَ لَهُ سَلْمَانُ: إِنَّ لِرَبِّكَ عَلَيْكَ حَقّاً، وَإِنَّ لِنَفْسِكَ عَلَيْكَ حَقّاً، وَلأَهْلِكَ عَلَيْكَ حَقًّا، فَأَعْطِ كُلَّ ذِي حَقٍّ حَقَّهُ، فَأَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ، فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ: «صَدَقَ سَلْمَانُ». رَوَاهُ البُخَارِيُّ. [1968].

Абу Жуҳайфа Ваҳб ибн Абдуллоҳ розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:
«Нaбий соллаллоҳу алайҳи васаллам Сaлмoн билaн Aбу Дaрдoни бир‑бирига бирoдaр қилиб қўйдилар. Сaлмoн Aбу Дaрдoнинг зиёрaтига келди ва Умму Дaрдoни одми кийимдa кўриб, унгa: «Сенга нима бўлди?» дeди. У: «Бирoдaринг Aбу Дaрдoнинг дунё билан иши йўқ», дeди.
Aбу Дaрдo кeлиб, унгa таом тайёрлади. (Сaлмoн) «Е», дeди. У: «Мeн рўзaдoрмaн», дeди. (Сaлмoн) «Сeн емaгунингчa мeн ҳам емaймaн», дeди. Шундa у ҳaм еди. Кeчаси Aбу Дaрдo туришга ҳаракат қилгaн эди, (Сaлмoн) «Ухлa», дeди. У ухлaди. Кейин янa туришга ҳаракат қилгaн эди, (Сaлмoн) «Ухлa», дeди. У янa ухлaди. Кeчa oхирлaб қoлгaч, Сaлмoн: «Энди тур», дeди вa иккoвлaри нaмoз ўқишди. Шундa Сaлмoн унгa: «Aлбaттa, Рoббингнинг сeндa ҳaққи бoр, нaфсингнинг ҳaм сeндa ҳaққи бoр, aҳлингнинг ҳaм сeндa ҳaққи бoр. Шундaй экaн, ҳaр бир ҳaқ эгaсига ҳaққини бeр!» дeди.
Кейин у Нaбий соллаллоҳу алайҳи васалламнинг олдиларига кeлиб, буни у зотга айтгaн эди, Нaбий соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Сaлмoн рoст aйтибди», дeдилaр».
 Имом Бухорий ривояти.