وقت‌هایی برای گم شدن در مه، محمد حسین امیری
196 subscribers
4 photos
2 files
45 links
وقت هایی برای گم شدن در مه
Download Telegram
کدام کلمه عافیت است
وقتی تو جان منی
و در گریزی از من...

کدام کلمه عافیت است
وقتی تو قلب منی
و دم به دقیقه
از همراهی ی با من
پشیمان می شوی.

‌|محمد حسین امیری|
https://telegram.me/Amiri_mh
🔥1
...................................
به رود می سپارمت
و دعا می کنم
دستی که تو را بر می گیرد
آغوشِ مهربانی باشد
که بفهمد
به چشم های کسی که روزها سیزیف است
و شب ها
الاهه ای غمگین
که تمامِ آب های عالم را در چشم هایش دارد،
چطور نگاه کند.
وقتی ماه کامل می شود و تو شعله می کشی
تو را بفهمد
وقتی که خیره می شوی و چشم هایت را مه می گیرد
و وقتی که دوست داری بِدوی
و از مرد غریبه ی آن ور خیابان
سیگارش را بگیری و بی هوا دوود کنی
تو را بفهمد.

به رود می سپارمت
و دعا می کنم
آن قدر بخندی
که از روزهای غمگینِ گذشته
هیچ چیزی به یاد نیاوری.
آن قدر بخندی
که ترس ها و تپش های ناگوار قلبت،
برای همیشه از خاطر برود
دعا می کنم آن قدر بخندی
که هرگز
نیاز نباشد
به من
به خاطره ها
و به صندوقچه ی عزیزت
در پستوهای خانه پناه ببری.

به رود می سپارمت
مادرم،
و از جانم می گذرم
اما
حتمن خدایی هست
که قدم به قدم
کنارِ گهواره ی تو راه برود
و تو را تنها نگذارد...

تمامِ هوا، مال تو
مرا به خاک بسپار
و به رسمِ آدم ها
جای کوچک و پنهانی
در قلبت به من بده
تا بتوانم همیشه همراهت باشم.
قول می دهم
خاطره ی آرامی باشم
مثلِ تمامِ چیزهایی که تهِ دریا غرق می شوند.

به رود می سپارمت
و دلم
ابرِ بهار می شود
پشتِ سرت...

|م. حسین امیری|
غروب جمعه
شونزده آذر ۹۷
https://telegram.me/Amiri_mh
❤‍🔥3
Forwarded from پیوست
‌‌من تو را گریه کردم
در خشکی ی برگ های پاییز قدم زدم و تو را گریه کردم
کلاغ ها و پرنده ها را روی شاخه ها و سیم ها نگاه کردم و تو را گریه کردم
ستاره در آسمان و ماه در چشم های دخترم درخشید و من، تو را گریه کردم
در خواب دیدم
که انگشت های پاهایم را جفت کردند گره زدند به هم و آیه خواندند،
از مرگ و دیگر ندیدنِ تو ترسیدم و تو را گریه کردم
در خیابان،
به چراغ های خاموشِ خانه ای در طبقه ی سوم خیره شدم و تو را گریه کردم
به سنگ قبر پدرم سنگ زدم، بیدارش کردم
کنار هم نشستیم و در سکوت، تو را گریه کردم
منتظرت بودم و سکوت کردی
شمع های تولدم را با بغض، خاموش کردم و تو را گریه کردم
صورتم را به خُنکای اولین دانه های برف سپردم و تو را گریه کردم
شب، تمام نمی شد و از آمدنِ صبح می ترسیدم و تو را گریه کردم
به شانه های مُرده چوب می زدند و تلقین می دادند،
من جای دورتری ایستاده بودم و تو را گریه کردم
کاغذها، از دست های زنی در خیابان،
پخشِ زمین شدند،
تو را به یاد آوردم و تو را گریه گردم
زن ها پای دار قالی آواز می خواندند و سُمِ اسب ها را گره می زدند، من تو را گریه کردم
راه افتادم و تمامِ پارچه های گُل گُلی ی شهر را قیمت کردم و تو را گریه کردم
نگاه کردم به پروازِ پرنده ها در آسمان
به گلوی نازکِ انارها
به کاکُلِ زردِ گندم ها
نگاه کردم به رد پاهای دویده بر ساحل
و تو را گریه کردم...

تو هنوز اتفاق نیفتاده بودی، من تو را گریه کردم
تو اتفاق افتادی و من تو را گریه کردم
مرا با آواری از همه چیز، تنها گذاشتی و من
تو را گریه کردم
من تو را تشنه تر،
تو را دوست دارتر،
تو را مؤمن تر،
تو را دلواپس تر
تو را آرزومندانه و خسته تر گریه کردم.
من، تو را هر صبح
تو را، هر شب
تو را در تمامِ دقیقه های ویرانی گریه کردم.
چه ساده می شود یک روز
یک هفته
یک ماه
چه ساده می شود سال، سال هااا
چه سخت می گذرد به کسی
که برای رسیدن به آرامش
تنها می تواند هر روز
بی قرارتر
به الله گردنِ معشوقش در عکس نگاه کند...

یک روزِ دیگر هم گذشت و تو نیامدی
من،
تو را،
با تمام جانم
گریه کردم...

|م.حسین امیری|
پنج شهریور نود و شش
@Amiri_mh
❤‍🔥1😢1
Forwarded from پیوست
‌‌«برای پدرم»
شمایلِ اندامی مَلموس
در رقصِ موهومِ بادبادک ها
اعتقاد به اصالتِ روح
انحطاطِ سبب ها بواسطه ی سبب ها
و معنویّتِ مسمومی که حاشیه از متن فرار می کند.

- زده گی ی لباس
- آبشخورِ ذهنی مستعمل
تغییر بر اساسِ خوش سلیقه گی ی انسان هایی
که مقابلِ خودِشان نایستاده
و بهترین راه را انتخاب...

ما در خواب های دیگران گریزانیم
پا به فرار از موقعیتی به فعلیتی
به رسمِ پارافِ اسمی در تهِ سطرهایی
یا سطرهایی در ته...

چه دردِ ساکتی ست این که نمی گذارد از متنِ معمول فرار کنی
پا به گریز از خوابِ خیلی ها
و حواشی ی مستعملی
که آبشخورِ هیچ ذهنیتِ مُنجَری نیستند
لا ابتلا به جهانِ جانوری،
لا ابتلا به رو در رویی و بهترین انتخاب.

رقصِ شبیهِ شمایلی موهوم،
و اِدباره گی ی اندامی ملموس،
در زده گی ی روحی مسلول
و لباسی
که تنِ هیچ عافیتی نمی شود.

ما انسانیم،
و موظّفیم که وظیفه ای داشته باشیم
از وضعیتی فعلی به وضعیتی مُنجَر
و اعتقاد به بادبادک ها
اعتقاد به پرنده ها
که هوای آزاد را
همیشه احساس می کنند
لا ابتلا به کانالیزه شدن
لا ابتلا به پروتستانیزمِ معنوی
لا ابتلا به فرورفته گی ی در خویش...

چه دردِ ساکتی ست این که نمی گذارد رها باشی
در بازی ی بادبادک ها،
در شیطنتِ روح،
در تغییرِ ذهنیت،
بی هیچ تناسُخی در معیار،
بی هیچ سِنخیّتی در ادامه
بی هیچ ابتلایی به ابتلا
بی هیچ گُریزی از کسی به کسی
رها باشی از آنچه تو را مُتعلِّق می خواهد
مُتعلِّق می داند
رها باشی،
در پیراهنی که روح
از اقلیتی که تَن...

ما واداریم
چون انسانیم،
همیشه واداریم
به کارهایی که انجام می دهیم
و دردها،
واقعیت هایی که پنهان می مانند در لباس،
روزی زخم می شوند
زخمِ مُسَطَّح
و تو،
سرطانِ داغ می گیری و می میری.
|م.حسین امیری|
👍4👏1
«کسی که نیست...»محمد حسین امیری.aac
19.4 MB
«کسی که نیست...»
مجموعه ی «چهار دقیقه بعد از صفر»
محمد حسین امیری
@Amiri_mh
❤5😢1
#من_صدای_آبانم...
------------------------------
من،
صدای چند نفر بودم
پدرم،
که نان نداشت
برادرم، که کار
خودم،
که نان و کار و آزادی نداشتم
و زندگی
که در مضیقه بود
(به خیابان رفتیم...)

خیابان،
صدای هزاران نفر بود
هزاران نفر که نان نداشتند
زندگی نداشتند
تحمل نداشتند
و صداهایشان را
یک کاسه کرده بودند...

از یکی چشم
از یکی دهان
از یکی قلب
از یکی چشم و دهان و قلب...

از ما
آن ها که به خانه بازگشتند، مُرده بودند
آن ها که به خانه بازنگشتند، مُرده بودند
زندگی، کار، نان، آزادی...
ما، صدای همدیگر بودیم
صداهایمان به زمین افتادند
ما،
هم خونِ یکدیگر بودیم
خون های مان را
به خاک پس دادیم...

از ما
که به خیابان رفته بودیم
همه مُردند
بی آنکه
هیچ گناهی داشته باشند
ما،
زندگی می خواستیم
حقِ زندگی
ما،
هیچ گناهی نداشتیم...
|م. حسین امیری|
۱۱ آذر ۹۸
سه و پنجاه و هفت دقیقه ی صبح

https://telegram.me/Amiri_mh
❤‍🔥4❤2😢2
#علیه_فراموشی
--------------------------
تا همیشه در سرهای ما
هواپیمایی آتش گرفته سقوط می کند
و تا همیشه قلب هامان
به یادِ جان های خونینِ آبان ها می تَپَد...

کافی ست فکر کنی
به جای فرزندت
پاکتی خاکستر
تحویلِ تو می دهند
کافی ست فکر کنی
بجای تماشای موهای در باد رهای زن و فرزندت
بایددد،
با خاطره ی آخرین صدا
آخرین خواسته
آخرین شب بخیر زندگی کنی...

یا در سد می میریم
یا در خیابان
یا در نی زار
چه فرق می کند
وقتی بر خوانِ نعمت ننشسته ایم
وقتی همه چیز برای برابرترهاست
و خیلی برابرترها...

حالا،
نیمه ی دوم سال است
و ریه‌هات،
به هوای بهتر احتیاج دارند
پس،
چمدانت را ببند و برو
برای دوزیست ها
زندگی،
دشوار نیست...

چمدانت را ببند و برو
چمدانت را ببند و بیا
اما نان،
در خون ما نزن
ما،
خیلی وقت است
سوگواری را
یاد گرفته ایم...
|محمد حسین امیری|
۲۲بهمن ۹۸
یک دقیقه بعد از صفر
https://telegram.me/Amiri_mh
👍6
۱)
بد را تحویل می دهیم
تِشتَر،
دعای باران می خواند و چانه می اندازد
با دلی بادکرده از ناامیدی
یا مُقابل القلوب
اَپوش،
در چشم هایش
تخمِ اندوه دارد و آب ها را می کُشد
آب ها بالا نمی روند
یا مُحوّلِ الحال
یا مُدبّرِ الروز...
۲)
نامعلوم را
تحویل می گیریم
و با تمامِ ترس
چشم به شب های آسمان داریم
چشم به روزهای آسمان
چشم به ابرها و شهر ها و شیب کوه ها
به لرزه های زمین
به پرنده هایی که روی بال هایشان
کودک سوار کرده اند...
۳)
عنکبوتِ کهنه در آسمان ها سرگردان است
بد را به آب می دهیم
هزاران دروغ سیزده
هزاران وعده و فریب
هزاران سبزه ی جوان
رها شده بر آب های سدها
هزاران قلب، قلب، قلب
در سردخانه های اجاره ای
و فریادهایی
که پا بر خط قرمز
تمرینِ تحمل می کنند...
۴)
تفنگ های بد، گُل نمی دهند
از شمار آدم ها می کاهند
(کشور،
جایی برای همه کس نیست...)
تفنگ های بد
راه دهان ها را بلدند
راه سینه ها را
و سرها را...
تفنگ های بد،
ادامه را تحویل می دهند
با انگشت های اشاره، عمود و سربالایی
که روی صورت دارند
(هیس...)
۵)
قلب هایی که فرو می ریزند
از بیرون
دیده نمی شوند.
فقر، که در حدقه های چشم ها
در کفِ دست ها
و در پوست صورت ها متراکم می شود
و جان ها،
که در حلق ها و بینی
منتظرِ طاق شدن از تصمیم ها هستند.
۶)
بد را تحویل می دهیم
نامعلوم را تحویل می گیریم
و شب
همچنان شب است
از بد
به نامعلوم
از شب
به شب
هیچ کس،
مراقب هیچ کس نیست
ما،
جان هایی نیمه ایم
که به لب رسیده ایم.
۷)
..................................
|م. حسین امیری|
۱ فروردین ۹۹
۰۴:۱۷
https://telegram.me/Amiri_mh
❤‍🔥6
بیا وانمود کنیم عدالتی هست
بچه‌ها شادند
آب هست
نان هست
آبرو هست
کسی، کُلیه نمی‌فروشد
و نیاز نیست هیچ کودکی
کنار خیابان
ترازو بگذارد...

بیا وانمود کنیم عدالتی هست
روزنامه‌ها دروغ نمی‌نویسند
تریبون‌ها دروغ نمی‌گویند
صندوق‌ها، درستکارند
میانِ مسجد و میخانه
انتخاب با خودمان است
و مردم،
خیلی دچارِ خوشبختی‌اند
و خیلی در فراوانی‌ی بیش از اندازه‌اند...

بیا وانمود کنیم عدالتی هست
اینجا، شِعب نیست
روی شکم‌هایمان، سنگ نگذاشته‌اند
و استخوان‌ها،
به مرگِ طبیعی مُرده‌اند
مثلن بر اثرِ پیری
یا نقصی مادرزاد
نه بخاطرِ خوردنِ آمونیاک
نه از تزریقِ هوا
و نه بخاطرِ فرو کردنِ تریاک در پُشت...

بیا وانمود کنیم عدالتی هست
خداها خوبند
کدخداها خوبند
ما،
بر دشمنانی که برایمان ساخته‌اند
پیروز می‌شویم
و در بهشت،
دست بر کِشاله‌های اُرگانیک و پاکت‌های چیپس
به خوشبختی‌های ابدی لبخند می‌زنیم
پهلو به پهلوی هم
شکم به شکم...

بیا وانمود کنیم عدالتی هست
و این‌ها
که از ترسِ گلوله
و دیگر ندیدنِ عزیزانشان
به کُنج‌ها می‌گُریزند
ما، نیستیم...

بیا وانمود کنیم، عدالتی هست...

|م. حسین امیری|
۱۸ تیرماه ۹۸
ساعت ۲۲
https://telegram.me/Amiri_mh
🔥7👍3❤2
با گودالِ شن حرف می‌زنم
با آبی
که از سرِ کوه می‌گذرد...

هادس، خدای جهان است
هیاکل لایعقلی
که گوش‌هایش را
گرفته است...

خاکیم و خاشاک
و زندگی
تاریکای بزرگِ شبی‌ست
که سر نمی‌شود...

تو، ملتقای جان منی
بادِ بیدارم
و آبی
که از سرم می‌گذرد،
تویی...
ستاره‌ای
شبنمی
شقایقی
آفتابی و ماه
الاهه‌ای
الهامی
خنکای در غمگینِ تنگنایی...

ریسه‌ای از ستاره‌ها را
گرداگرد جنگلی از مه
و قاصدک‌های زیاد
به جعد جعدِ گیسوهات
و بنشینم
به تماشای تلالو هستی
در تیله‌های مبارک چشم‌های تو
مِه، تو باشی...

هادس،
خدای جهان است
و رودها
از سرزمین مردگان می‌گذرند
و با خود،
آرزوهای ما را
به نیستی می‌برند...

تو ملتقای جان منی
و دلتنگِ توام
و گوش‌هایت را
گرفته‌ای
انگشت‌هایت را می‌بوسم
بند بندِ جانم
بند بندِ انگشتانت را...
صدایت که می‌زنم
صدایت
که بند بندِ جانم
برمی‌گردی
دست هایت را برمی‌داری
اما،
جهان،
تمام می‌شود...

ما، بزرگتر از رود و کوه و آب‌ها
نیستیم
و حق،
با تاریکی‌ست
و تاریکی
بالا نشسته است
بالا...

|م. حسین امیری|
۷ مهر ۱۴۰۲
۱۱:۰۲

https://telegram.me/Amiri_mh
❤‍🔥7❤5🔥2
می‌خواهم قدم بردارم
کسی در سرم تیر می‌خورد
می‌خواهم نروم
باقیمانده‌های خاک را
به عهد‌نامه‌های جدیدی
می‌بخشند...

کجای جهانم
که خدای خود را به یاد نمی‌آورم
و از هر طرف که می‌روم
باید،
دست‌های کمی که دارم را
زیر اشک‌ها و خون‌ها و تاول‌ها
کاسه کنم...

می‌ایستم
با قلبی پُر از هیچ
پای درختی خشک
آب می‌ریزم،
سنگ‌های بیابان را
به شاخه‌هایش
می‌آویزم
و نامش را
«ایران» می‌گذارم...

می‌ایستم
دست‌هایم را مُشت می‌کنم
برای زندگی
برای آزادی
برای «ایران»

سرم،

تیر می‌خورَد...

|م. حسین امیری|
۷ تیرماه ۱۴۰۳

https://telegram.me/Amiri_mh
👍11❤7🔥2
بیدار می‌شوی
حالا،
هزار سالِ بعد است
اگر بخواهی جای استخوان، آهن بگذاری
اگر بخواهی به دردت،
دارو بِدَهی.
اگر بخواهی خنده‌های کوچک بخری
اگر بخواهی بی‌هیچ ترسی
برای رود شدن
رگی به رگی پیوند بزنی
و روبروی حالِ بی‌قراری شبیهِ خودت
بایستی و برای همیشه بگویی دوستت دارم...
حالا،
هزار سالِ بعد است
اگر بخواهی نفس بِکِشی
اگر بخواهی زندگی کنی
اگر بخواهی چیزی بخواهی
یا حقی داشته باشی...

درد، ادامه می‌دهد
قلب،
رگ‌های خونی‌اش را از دست می‌دهد.
و دل،
قرص‌های غم می‌خورَد
و دوست داشتن را
با حالی سوگوار
به وقفه می‌اندازد...

هر شب،
یکی از کبریت‌هایت را
آتش می‌زنی
و در کابوس می‌خوابی
شب،
هزار ساعت است که نمی‌گذرد
روز،
بیدار شدن در تاریکی‌ست
و تو فکر کن
به جای پرنده‌ها
و صداهایشان
خفاش‌ها را هر‌بار
از شاخه‌های فراوانِ روز
آویزان ببینی...

در کابوس می‌خوابی
و می‌دانی
فردا،
هزار سالِ بعد است...
هزار سالِ بعد
با جیب‌هایی
پُر از
سکه‌های قدیمی‌ی بی‌ارزش.

|م. حسین امیری|
۲۲ اردی بهشت ۹۹

https://telegram.me/Amiri_mh
❤17👍15👎2🔥1👏1💔1
❤16💔8🔥3❤‍🔥2👎2😢2🖕2😭1
بعد از این
جایی در گذشته‌ی منی
که درد می‌کُند
که درد می‌کُند
که درد می‌کُند...

|م. حسین امیری|
https://t.me/Amiri_mh
❤18😢7👍2👏2🖕2🔥1
Audio
«غمِ متعال»| محمد حسین امیری
https://t.me/Amiri_mh
❤15👍3💯1🖕1😭1