♾از روزمرگی به هستی؛ و بازگشت به روزمرگی♾
🔹گاهی در زندگی عادی، ما درگیر مسائل روزمرهایم: رابطه، کار، خانواده، دلخوریها، برنامهها و نگرانیهای معمول. اما ناگهان رخدادی مثل مرگ عزیز، جدایی، بیماری یا مهاجرت ما را از این جریان بیرون میکشد و با پرسشهای بنیادین روبهرو میکند: زندگی یعنی چه؟ مرگ چه معنایی برای من دارد؟ چه چیز واقعاً مهم است؟ اینجا از امر روزمره به امر هستیشناسانه پرتاب میشویم.
🔹اما در بحرانهایی مثل جنگ، بمباران یا تهدید جمعی، ماجرا برعکس است. اینبار ما از روزمرگی به هستی نمیرویم؛ بلکه امر هستیشناسانه با چهرهی مرگ، فقدان و ناامنی به زندگی روزمره هجوم میآورد. ناگهان خانه، بدن، شهر، عزیزان و آینده دیگر بدیهی نیستند.
🔹در موقعیت اول، جهان هنوز کموبیش پابرجاست و یک اتفاق، ما را به عمق میبرد. اما در موقعیت دوم، خودِ جهان میلرزد. اضطراب در اینجا فقط یک نشانهی روانشناختی نیست؛ بلکه تجربهی خطرِ از دست دادن جهان است.
🔹به همین دلیل، در بحران، چسبیدن به امور سادهی روزمره فقط انکار یا حواسپرتی نیست. غذا پختن، چای دم کردن، بازی با کودک، تماس گرفتن با عزیزان، مرتب کردن خانه یا ادامه دادن یک جلسهی درمانی، میتواند تلاشی برای حفظ پیوند با جهان باشد؛ راهی برای گفتن اینکه: «هنوز زندگی ادامه دارد.»
🔹پس تفاوت این دو موقعیت مهم است:
گاهی باید از روزمرگی عبور کنیم تا با حقیقتهای بنیادین زندگی روبهرو شویم؛
و گاهی باید به روزمرگی چنگ بزنیم تا زیر فشار حقیقتهای بنیادین از هم نپاشیم.
🔹شاید در وضعیتهای بحرانی، همین کارهای کوچک، شکل عمیقی از بقا باشند. گاهی چای دم کردن، فقط چای دم کردن نیست؛ اعلام آرامی است از اینکه: ما هنوز هستیم، و جهان هنوز کاملاً فرو نریخته است.
#انتیک_انتولوژیکال
#روزمره_هستی_شناسانه
#بودن_در_جهان
#اضطراب
#یادداشت_درمانگر
#رزگارـمحمدی
@ExistentialAcademia
🔹گاهی در زندگی عادی، ما درگیر مسائل روزمرهایم: رابطه، کار، خانواده، دلخوریها، برنامهها و نگرانیهای معمول. اما ناگهان رخدادی مثل مرگ عزیز، جدایی، بیماری یا مهاجرت ما را از این جریان بیرون میکشد و با پرسشهای بنیادین روبهرو میکند: زندگی یعنی چه؟ مرگ چه معنایی برای من دارد؟ چه چیز واقعاً مهم است؟ اینجا از امر روزمره به امر هستیشناسانه پرتاب میشویم.
🔹اما در بحرانهایی مثل جنگ، بمباران یا تهدید جمعی، ماجرا برعکس است. اینبار ما از روزمرگی به هستی نمیرویم؛ بلکه امر هستیشناسانه با چهرهی مرگ، فقدان و ناامنی به زندگی روزمره هجوم میآورد. ناگهان خانه، بدن، شهر، عزیزان و آینده دیگر بدیهی نیستند.
🔹در موقعیت اول، جهان هنوز کموبیش پابرجاست و یک اتفاق، ما را به عمق میبرد. اما در موقعیت دوم، خودِ جهان میلرزد. اضطراب در اینجا فقط یک نشانهی روانشناختی نیست؛ بلکه تجربهی خطرِ از دست دادن جهان است.
🔹به همین دلیل، در بحران، چسبیدن به امور سادهی روزمره فقط انکار یا حواسپرتی نیست. غذا پختن، چای دم کردن، بازی با کودک، تماس گرفتن با عزیزان، مرتب کردن خانه یا ادامه دادن یک جلسهی درمانی، میتواند تلاشی برای حفظ پیوند با جهان باشد؛ راهی برای گفتن اینکه: «هنوز زندگی ادامه دارد.»
🔹پس تفاوت این دو موقعیت مهم است:
گاهی باید از روزمرگی عبور کنیم تا با حقیقتهای بنیادین زندگی روبهرو شویم؛
و گاهی باید به روزمرگی چنگ بزنیم تا زیر فشار حقیقتهای بنیادین از هم نپاشیم.
🔹شاید در وضعیتهای بحرانی، همین کارهای کوچک، شکل عمیقی از بقا باشند. گاهی چای دم کردن، فقط چای دم کردن نیست؛ اعلام آرامی است از اینکه: ما هنوز هستیم، و جهان هنوز کاملاً فرو نریخته است.
#انتیک_انتولوژیکال
#روزمره_هستی_شناسانه
#بودن_در_جهان
#اضطراب
#یادداشت_درمانگر
#رزگارـمحمدی
@ExistentialAcademia
❤1
آنچه جنگ با جهان ما می کند...
در روزهایی که از سر گذراندیم، بارها از خود پرسیدم جنگ با جهانِ ما چه میکند و فارغ از ویرانی هایی که بر جای میگذارد، چگونه جهانِ تجربه ی آدمی را دگرگون می کند. هر کس جنگ را از خلال تاریخمندی، رابطه مندی، ترس ها و جهان شخصی خویش تجربه میکند بنابراین جنگ بر شیوه ی بودن در جهان ما اثر میگذارد..
«در طول درمانهایم تجارب زیادی داشتهام، ولی هیچ وقت در برابر تجاوز و جنگ نتوانستم مقاوم باشم. هر بار با خشم و اندوه جلسهی درمان را ترک کردم.» این جمله نقل قولی مستقیم از رمان *«یک دایره چرکین شده»* اثر شهلا سلیمانی است؛ کتابی که خواندن آن در دل اضطراب جنگ، فضای مطالعاتی و ذهنیام را گشود.
بله درست است من هم در طول سالهایی که کار درمان، انجام دادم روایتهای بسیاری از رنج شنیدم: فقدان، جدایی، بیماری، شکست… اما به نظر میرسد تجربه جنگ و تجاوز همانقدر خشونت بار و تجاوزگر است گویی جنگ تنها ویرانگر خانه ها و غاصب جان آدمها نیست؛ بلکه به خودِ "امکان فهمیدن" نیز حمله میکند.
با خواندن این رمان توجهم به احساس ترس معطوف شد، احساسی که به خوبی در رمان توصیف می شود و از همه حسها و نیازها نیرومندتر است، ترسی که از فرد فراتر میرود و به محیط سرایت میکند. مثل استرس مادری که به همه چیز نشت میکند، یا وحشتی که نویسنده توصیف میکند؛ "وحشت مثل باران از تمام درختها میبارید."
شاید این همان چیزی باشد که این روزها بسیاری آن را تجربه میکنند. جنگ فقط در آسمان یا مرزها رخ نمیدهد. جنگ وارد خوابها، گفتوگوهای روزمره، بدن، و روابط نیز میشود. حتی وقتی انفجاری اتفاق نمی افتد، صدای آن شنیده می شود..
در رمان آمده است: «رؤیا راه به جایی دارد که از آن وحشت داریم.» اما مگر کار رؤیا چیزی جز این است؟
شاید یکی از دشوارترین پیامدهای جنگ همین باشد؛ اینکه ترس به یک اقلیم وجودی بدل شود. ترس دیگر یک احساس گذرا نیست؛ بلکه به هوایی بدل می شود که همه آن را تنفس می کنند.
به همین دلیل است که ادبیات گاهی از خبرها واقعیتر به نظر میرسد. چون به جای شمارش موشکها و تلفات، ردپای اضطراب و ترس را در وجود انسان دنبال میکند. و شاید آنچه این روزها بیش از هر چیز به آن نیاز داریم، دیدن و نامیدن اضطرابی است که در میان ما جریان دارد، پیش از آنکه در بدن، رویا یا روابطمان خانه کند ...
#یادداشت_درمانگر
#مریم_خسروی
#جنگ_اضطراب
#ادبیات_اگزیستانسیال
#یک_دایره_چرکین_شده
#شهلا_سلیمانی
@Existenceclinic
در روزهایی که از سر گذراندیم، بارها از خود پرسیدم جنگ با جهانِ ما چه میکند و فارغ از ویرانی هایی که بر جای میگذارد، چگونه جهانِ تجربه ی آدمی را دگرگون می کند. هر کس جنگ را از خلال تاریخمندی، رابطه مندی، ترس ها و جهان شخصی خویش تجربه میکند بنابراین جنگ بر شیوه ی بودن در جهان ما اثر میگذارد..
«در طول درمانهایم تجارب زیادی داشتهام، ولی هیچ وقت در برابر تجاوز و جنگ نتوانستم مقاوم باشم. هر بار با خشم و اندوه جلسهی درمان را ترک کردم.» این جمله نقل قولی مستقیم از رمان *«یک دایره چرکین شده»* اثر شهلا سلیمانی است؛ کتابی که خواندن آن در دل اضطراب جنگ، فضای مطالعاتی و ذهنیام را گشود.
بله درست است من هم در طول سالهایی که کار درمان، انجام دادم روایتهای بسیاری از رنج شنیدم: فقدان، جدایی، بیماری، شکست… اما به نظر میرسد تجربه جنگ و تجاوز همانقدر خشونت بار و تجاوزگر است گویی جنگ تنها ویرانگر خانه ها و غاصب جان آدمها نیست؛ بلکه به خودِ "امکان فهمیدن" نیز حمله میکند.
با خواندن این رمان توجهم به احساس ترس معطوف شد، احساسی که به خوبی در رمان توصیف می شود و از همه حسها و نیازها نیرومندتر است، ترسی که از فرد فراتر میرود و به محیط سرایت میکند. مثل استرس مادری که به همه چیز نشت میکند، یا وحشتی که نویسنده توصیف میکند؛ "وحشت مثل باران از تمام درختها میبارید."
شاید این همان چیزی باشد که این روزها بسیاری آن را تجربه میکنند. جنگ فقط در آسمان یا مرزها رخ نمیدهد. جنگ وارد خوابها، گفتوگوهای روزمره، بدن، و روابط نیز میشود. حتی وقتی انفجاری اتفاق نمی افتد، صدای آن شنیده می شود..
در رمان آمده است: «رؤیا راه به جایی دارد که از آن وحشت داریم.» اما مگر کار رؤیا چیزی جز این است؟
شاید یکی از دشوارترین پیامدهای جنگ همین باشد؛ اینکه ترس به یک اقلیم وجودی بدل شود. ترس دیگر یک احساس گذرا نیست؛ بلکه به هوایی بدل می شود که همه آن را تنفس می کنند.
به همین دلیل است که ادبیات گاهی از خبرها واقعیتر به نظر میرسد. چون به جای شمارش موشکها و تلفات، ردپای اضطراب و ترس را در وجود انسان دنبال میکند. و شاید آنچه این روزها بیش از هر چیز به آن نیاز داریم، دیدن و نامیدن اضطرابی است که در میان ما جریان دارد، پیش از آنکه در بدن، رویا یا روابطمان خانه کند ...
#یادداشت_درمانگر
#مریم_خسروی
#جنگ_اضطراب
#ادبیات_اگزیستانسیال
#یک_دایره_چرکین_شده
#شهلا_سلیمانی
@Existenceclinic
❤1
تاملاتی در باب جبر
(قسمت اول: تقسیم بندی)
¬جبر اگزیستانسیال
جبر اگزیستانسیال به آن دسته از ضرورتها و حدودی اشاره دارد که از خودِ شرط انسانیِ بودن ناشی میشوند؛ یعنی اموری که انسان بهعنوان موجودی فانی، زمانمند، پرتابشده، نیازمندِ انتخاب و درگیرِ اضطراب، نمیتواند از آنها بگریزد. در این معنا، جبر اگزیستانسیال نه به معنای نابودی آزادی، بلکه به معنای ساختار محدودکنندهٔ آزادی است. انسان نمیتواند ناآزاد باشد از اینکه باید انتخاب کند؛ نمیتواند از مرگ، تنهایی، گناه، عدمقطعیت یا مسئولیت بگریزد. در سنت کییرکگور و سپس هایدگر، این «ضرورت» نه بیرونی، بلکه درونیِ وضعیت وجودی انسان است. به تعبیر آموزشی، جبر اگزیستانسیال یعنی: من ناچارم در افق شرایطی زندگی کنم که ذاتِ انسان بودن را میسازند.
¬جبر محیطی
جبر محیطی به محدودیتهایی اشاره دارد که از جهان پیرامون، ساختارهای اجتماعی، تاریخی، فرهنگی، اقتصادی، تربیتی و بینفردی بر فرد تحمیل میشوند. اینجا سخن از فقر، طبقه، زبان، خانواده، جنگ، ایدئولوژی، آموزش، هنجارهای جنسیتی، مناسبات قدرت، و حتی اقلیم و جغرافیاست. این نوع جبر، برخلاف جبر اگزیستانسیال، ذاتیِ انسان بودن نیست، بلکه عارض بر انسان در موقعیتی خاص است. کسی در خانوادهای اقتدارگرا رشد میکند، در فرهنگی خاص اجتماعی میشود، در ساختاری اقتصادی محدود قرار میگیرد، یا در نظامی سیاسی سرکوبگر زندگی میکند. اینها حدودیاند که تجربه را شکل میدهند، اما از سنخ «فانی بودن» یا «ناچار بودن به انتخاب» نیستند.
¬ جبر کیهانی
جبر کیهانی از همه کلانتر است و به ضرورتهایی مربوط میشود که از نظم کلی طبیعت، سرنوشت، قانونمندی عالم، یا ساختار کیهانی هستی ناشی میشوند. بسته به دستگاه فکری، این جبر ممکن است بهصورت قوانین طبیعی، دترمینیسم علّی، تقدیر، نظم لوگوسی، یا حتی بیاعتنایی عظیم کیهان نسبت به خواست انسانی فهم شود. در اینجا فرد خود را نه فقط درون جامعه یا در وضعیت انسانی، بلکه در برابر کل هستی مییابد: تولد ناخواسته، مرگ اجتنابناپذیر، زوال، طبیعت، بیماری، تصادف، زمان کیهانی، و محدودیتهایی که مستقل از ارادهٔ فرد و جامعه عمل میکنند.
در قسمت بعد به تشریح میان'فلسفی و آراء و اندیشههای فیلسوفان اگزیستانسیال در خصوص جبر خواهیم پرداخت.
#شهلا_سليمانی
#جبر_اگزیستانسیال
#رواندرمانی_اگزیستانسیال
#تحلیل_اگزیستانسیال
#اگزیستنس_کلینیک
@Existenceclinic
Telegram Channel
(قسمت اول: تقسیم بندی)
¬جبر اگزیستانسیال
جبر اگزیستانسیال به آن دسته از ضرورتها و حدودی اشاره دارد که از خودِ شرط انسانیِ بودن ناشی میشوند؛ یعنی اموری که انسان بهعنوان موجودی فانی، زمانمند، پرتابشده، نیازمندِ انتخاب و درگیرِ اضطراب، نمیتواند از آنها بگریزد. در این معنا، جبر اگزیستانسیال نه به معنای نابودی آزادی، بلکه به معنای ساختار محدودکنندهٔ آزادی است. انسان نمیتواند ناآزاد باشد از اینکه باید انتخاب کند؛ نمیتواند از مرگ، تنهایی، گناه، عدمقطعیت یا مسئولیت بگریزد. در سنت کییرکگور و سپس هایدگر، این «ضرورت» نه بیرونی، بلکه درونیِ وضعیت وجودی انسان است. به تعبیر آموزشی، جبر اگزیستانسیال یعنی: من ناچارم در افق شرایطی زندگی کنم که ذاتِ انسان بودن را میسازند.
¬جبر محیطی
جبر محیطی به محدودیتهایی اشاره دارد که از جهان پیرامون، ساختارهای اجتماعی، تاریخی، فرهنگی، اقتصادی، تربیتی و بینفردی بر فرد تحمیل میشوند. اینجا سخن از فقر، طبقه، زبان، خانواده، جنگ، ایدئولوژی، آموزش، هنجارهای جنسیتی، مناسبات قدرت، و حتی اقلیم و جغرافیاست. این نوع جبر، برخلاف جبر اگزیستانسیال، ذاتیِ انسان بودن نیست، بلکه عارض بر انسان در موقعیتی خاص است. کسی در خانوادهای اقتدارگرا رشد میکند، در فرهنگی خاص اجتماعی میشود، در ساختاری اقتصادی محدود قرار میگیرد، یا در نظامی سیاسی سرکوبگر زندگی میکند. اینها حدودیاند که تجربه را شکل میدهند، اما از سنخ «فانی بودن» یا «ناچار بودن به انتخاب» نیستند.
¬ جبر کیهانی
جبر کیهانی از همه کلانتر است و به ضرورتهایی مربوط میشود که از نظم کلی طبیعت، سرنوشت، قانونمندی عالم، یا ساختار کیهانی هستی ناشی میشوند. بسته به دستگاه فکری، این جبر ممکن است بهصورت قوانین طبیعی، دترمینیسم علّی، تقدیر، نظم لوگوسی، یا حتی بیاعتنایی عظیم کیهان نسبت به خواست انسانی فهم شود. در اینجا فرد خود را نه فقط درون جامعه یا در وضعیت انسانی، بلکه در برابر کل هستی مییابد: تولد ناخواسته، مرگ اجتنابناپذیر، زوال، طبیعت، بیماری، تصادف، زمان کیهانی، و محدودیتهایی که مستقل از ارادهٔ فرد و جامعه عمل میکنند.
در قسمت بعد به تشریح میان'فلسفی و آراء و اندیشههای فیلسوفان اگزیستانسیال در خصوص جبر خواهیم پرداخت.
#شهلا_سليمانی
#جبر_اگزیستانسیال
#رواندرمانی_اگزیستانسیال
#تحلیل_اگزیستانسیال
#اگزیستنس_کلینیک
@Existenceclinic
Telegram Channel
❤1
تاملاتی در باب جبر
(قسمت دوم: جبر نزد اندیشمندان)
پیوند میانفلسفی:
جبر اگزیستانسیال
`جبر کیهانی
از منظر کییرکگور، آنچه ما جبر اگزیستانسیال مینامیم، در نسبت با اضطراب، امکان، نومیدی و ضرورت فهمیده میشود. انسان نه موجودی کاملاً آزاد است و نه کاملاً مقید؛ بلکه در تنش میان امکان و ضرورت زیست میکند. ضرورت در اینجا صرفاً جبر مکانیکی نیست، بلکه آن چیزی است که فرد باید آن را بپذیرد و در آن خود شود. از این رو، جبر اگزیستانسیال با «شدنِ خویشتن» پیوند دارد.
در هایدگر، تمایز بسیار روشنتر میشود. «پرتاب شدگی » (Geworfenheit) نشان میدهد که انسان خودْ انتخاب نکرده است که در چه زمانه، زبان، بدن، خانواده و تاریخی به جهان بیاید. این پرتاب شدن تا حدی به جبر محیطی نزدیک میشود، اما در معنای عمیقتر، بخشی از ساختار اگزیستانسیال دازاین است. به بیان دیگر، هایدگر میان شرایط انضمامی پرتاب شدگی و ساختار وجودی پرتاب شدن تمایزی مهم برقرار میکند. اولی میتواند با جبر محیطی سنجیده شود؛ دومی به جبر اگزیستانسیال نزدیکتر است. همچنین، بودن-سوی-مرگ نمونهای مرکزی از جبر اگزیستانسیال است، نه محیطی و نه صرفاً کیهانی؛ زیرا مرگ فقط یک واقعهٔ زیستی نیست، بلکه افقی است که تمام امکانهای زندگی را صورتبندی میکند.
سارتر، اگرچه تأکید اصلی اش بر آزادی است، اما همین آزادی در دل وضعیتی دادهشده پدیدار میشود. او میان facticity و transcendence تمایز میگذارد. واقع بودگی شامل بدن، گذشته، موقعیت اجتماعی، و واقعیتهای تغییرناپذیرِ اکنونی است. این بخش تا حد زیادی به جبر محیطی و گاه کیهانی مربوط میشود. اما سارتر میگوید انسان هرگز صرفاً چیزی نیست که شرایط از او ساختهاند؛ او همواره نسبت خود را با این شرایط برمیسازد. بنابراین، جبر محیطی در اگزیستانسیالیسم سارتر هرگز به نفی کامل آزادی منتهی نمیشود، بلکه آزادی را در وضعیت دشوارتر و تراژیکتر میکند.
در مرلو–پونتی، بدنمندی و در-جهان-بودن نشان میدهد که هیچ آزادیی خارج از زمینه وجود ندارد. ما همواره در یک میدان ادراکی–بدنی–اجتماعی جایگرفتهایم. از این منظر، جبر محیطی فقط «عامل بیرونی» نیست، بلکه در تار و پود ادراک و عادت رسوب میکند. این نکته برای تمایز دقیق مهم است: جبر محیطی صرفاً بیرون از سوژه قرار ندارد، بلکه در شیوهٔ تجربهکردن جهان درونی میشود.
#جبر_اگزیستانسیال
#رواندرمانی_اگزیستانسیال
#تحلیل_اگزیستانسیال
#اگزیستنس_کلینیک
@Existenceclinic
Channel telegram
(قسمت دوم: جبر نزد اندیشمندان)
پیوند میانفلسفی:
جبر اگزیستانسیال
جبر محیطی `جبر کیهانی
از منظر کییرکگور، آنچه ما جبر اگزیستانسیال مینامیم، در نسبت با اضطراب، امکان، نومیدی و ضرورت فهمیده میشود. انسان نه موجودی کاملاً آزاد است و نه کاملاً مقید؛ بلکه در تنش میان امکان و ضرورت زیست میکند. ضرورت در اینجا صرفاً جبر مکانیکی نیست، بلکه آن چیزی است که فرد باید آن را بپذیرد و در آن خود شود. از این رو، جبر اگزیستانسیال با «شدنِ خویشتن» پیوند دارد.
در هایدگر، تمایز بسیار روشنتر میشود. «پرتاب شدگی » (Geworfenheit) نشان میدهد که انسان خودْ انتخاب نکرده است که در چه زمانه، زبان، بدن، خانواده و تاریخی به جهان بیاید. این پرتاب شدن تا حدی به جبر محیطی نزدیک میشود، اما در معنای عمیقتر، بخشی از ساختار اگزیستانسیال دازاین است. به بیان دیگر، هایدگر میان شرایط انضمامی پرتاب شدگی و ساختار وجودی پرتاب شدن تمایزی مهم برقرار میکند. اولی میتواند با جبر محیطی سنجیده شود؛ دومی به جبر اگزیستانسیال نزدیکتر است. همچنین، بودن-سوی-مرگ نمونهای مرکزی از جبر اگزیستانسیال است، نه محیطی و نه صرفاً کیهانی؛ زیرا مرگ فقط یک واقعهٔ زیستی نیست، بلکه افقی است که تمام امکانهای زندگی را صورتبندی میکند.
سارتر، اگرچه تأکید اصلی اش بر آزادی است، اما همین آزادی در دل وضعیتی دادهشده پدیدار میشود. او میان facticity و transcendence تمایز میگذارد. واقع بودگی شامل بدن، گذشته، موقعیت اجتماعی، و واقعیتهای تغییرناپذیرِ اکنونی است. این بخش تا حد زیادی به جبر محیطی و گاه کیهانی مربوط میشود. اما سارتر میگوید انسان هرگز صرفاً چیزی نیست که شرایط از او ساختهاند؛ او همواره نسبت خود را با این شرایط برمیسازد. بنابراین، جبر محیطی در اگزیستانسیالیسم سارتر هرگز به نفی کامل آزادی منتهی نمیشود، بلکه آزادی را در وضعیت دشوارتر و تراژیکتر میکند.
در مرلو–پونتی، بدنمندی و در-جهان-بودن نشان میدهد که هیچ آزادیی خارج از زمینه وجود ندارد. ما همواره در یک میدان ادراکی–بدنی–اجتماعی جایگرفتهایم. از این منظر، جبر محیطی فقط «عامل بیرونی» نیست، بلکه در تار و پود ادراک و عادت رسوب میکند. این نکته برای تمایز دقیق مهم است: جبر محیطی صرفاً بیرون از سوژه قرار ندارد، بلکه در شیوهٔ تجربهکردن جهان درونی میشود.
#جبر_اگزیستانسیال
#رواندرمانی_اگزیستانسیال
#تحلیل_اگزیستانسیال
#اگزیستنس_کلینیک
@Existenceclinic
Channel telegram
✦ اخطار برای هوش و عاطفه انسانی:
یادداشتهای بسیاری در تحلیل فیلم her(2013) نگاشته شده است. این بار سعی بر این است، اثر را به عنوان فیلمی پیشگویانه بررسی و بازاندیشی کنیم. تئودور مردی میانسال، پس از جدایی شکل عمیقتری از تنهایی را تجربه میکند. او خیلی زود درمییابد که در ایجاد رابطه دوستانه و عاطفی با چالشهای زیادی روبروست. نکته قابل توجه این است که فیلم در سال ۲۰۲۵ میگذرد. به احتمال زیاد در سال ۲۰۱۳ فکرش را هم نمیکردیم که پیشرفت تکنولوژی در حوزه Ai چقدر میتواند سریع و تاثیرگذاری آن بر زندگی شخصی انسان مشهود باشد. گرچه فیلم به تنهایی انسان مدرن و دشواری مسیرش برای ایجاد رابطه عاطفی میپردازد، اما چیزی که امروز قابل توجه است، رابطهای ست که میان تئودور و دستیار صوتی پیشرفتهاش شکل میگیرد. تئودور پس از تلاشهای ناموفق برای ایجاد ارتباط انسانی، با محصولی آشنا میشود که به عنوان یک دستیار صوتی عرضه شده است. سامانتا یک دستیار هوش مصنوعیست که پس از مدتی از هر آنچه برایش تعریف شده بود فراتر میرود. برای تئودور تبدیل به یک شریک عاطفی میشود و آگاهی مصنوعی خودش هم رفته رفته با شناخت محیط و پرسشهایی دگرگون میشود. چیزی که امروز واضحا شاهدش هستیم، گرچه در زمان عرضه فیلم، بعید به نظر میرسید.
چه شد که انسانها از ایجاد رابطههای اصیل با یکدیگر به محصولات تکنولوژی پناه بردند؟ محصولاتی که قرار بود دستیار انسان در حوزههایی مشخص باشند اما امروز فراتر از آنند. دقیقا در سال ۲۰۲۵ بود که بازار کار با شوک Ai مواجه شد. بسیاری از مشاغل بازار خود را به یکباره از دست دادند یا دست کم دچار دگرگونی بسیار شدند. حالا در سال ۲۰۲۶، Ai باز هم فراتر میرود. این بار پا در قلمرو آگاهی انسانی میگذارند. از دوستی شنیدم که میگفت چند روزیست که با Ai "درد دل" میکند و مشاوره عاطفی میگیرد. این واژه منحصرا در روابط انسانی تعریف میشد، که همدردی انسانی را برمیانگیخت. سوالات زیادی درباره حیطه عملکرد و اشکال ارتباطی انسان و Ai به وجود آمده است که طرح و اندیشهاش در این مقال نمیگنجد. بیایید ما هم رویکردی پیشگویانه مانند فیلم her از زمان موجود داشته باشیم. بپرسیم که محول کردن وظایفِ هوش و عاطفه انسانی به Ai حامل چه پیامدهایی ست؟ Ai، افیون عصر جدید، با کدسازیِ علوم انسانی و جابهجایی مرزها و نقشهای انسانی، تاثیری عمیق در تنهایی، افسردگی و بیان از همیشه الکنترِ آینده ما خواهد گذاشت. (گذاشته است.)
ما با قرار دادن Ai در جایگاه دانای کل بیش از همیشه به تجربه و ادراک انسانیِ خود پشت خواهیم کرد. خدمات تکنولوژی انکار ناپذیر است اما تاثیرش بر انزوا و تکبعدی شدن انسان نیز قابل انکار نیست. اگر برای به کارگیری آن حد و مرزی تعیین نکنیم، بی شک با فجایع شناختی مواجه خواهیم بود. روان و آگاهیِ انسانی پیچیدهتر از آن است که با کمک Ai به کدگذاری و یکسانسازیِ آن بپردازیم. در این صورت با مرگ فردیت، به شکلی پیچیده و آسیبزا تر مواجه خواهیم بود.
#Ai
#هوش_مصنوعی
#تحلیل_اگزیستانسیال
#رواندرمانی_اگزیستانسیال
#اگزیستنس_کلینیک
@Existenceclinic
Telegram Channel
یادداشتهای بسیاری در تحلیل فیلم her(2013) نگاشته شده است. این بار سعی بر این است، اثر را به عنوان فیلمی پیشگویانه بررسی و بازاندیشی کنیم. تئودور مردی میانسال، پس از جدایی شکل عمیقتری از تنهایی را تجربه میکند. او خیلی زود درمییابد که در ایجاد رابطه دوستانه و عاطفی با چالشهای زیادی روبروست. نکته قابل توجه این است که فیلم در سال ۲۰۲۵ میگذرد. به احتمال زیاد در سال ۲۰۱۳ فکرش را هم نمیکردیم که پیشرفت تکنولوژی در حوزه Ai چقدر میتواند سریع و تاثیرگذاری آن بر زندگی شخصی انسان مشهود باشد. گرچه فیلم به تنهایی انسان مدرن و دشواری مسیرش برای ایجاد رابطه عاطفی میپردازد، اما چیزی که امروز قابل توجه است، رابطهای ست که میان تئودور و دستیار صوتی پیشرفتهاش شکل میگیرد. تئودور پس از تلاشهای ناموفق برای ایجاد ارتباط انسانی، با محصولی آشنا میشود که به عنوان یک دستیار صوتی عرضه شده است. سامانتا یک دستیار هوش مصنوعیست که پس از مدتی از هر آنچه برایش تعریف شده بود فراتر میرود. برای تئودور تبدیل به یک شریک عاطفی میشود و آگاهی مصنوعی خودش هم رفته رفته با شناخت محیط و پرسشهایی دگرگون میشود. چیزی که امروز واضحا شاهدش هستیم، گرچه در زمان عرضه فیلم، بعید به نظر میرسید.
چه شد که انسانها از ایجاد رابطههای اصیل با یکدیگر به محصولات تکنولوژی پناه بردند؟ محصولاتی که قرار بود دستیار انسان در حوزههایی مشخص باشند اما امروز فراتر از آنند. دقیقا در سال ۲۰۲۵ بود که بازار کار با شوک Ai مواجه شد. بسیاری از مشاغل بازار خود را به یکباره از دست دادند یا دست کم دچار دگرگونی بسیار شدند. حالا در سال ۲۰۲۶، Ai باز هم فراتر میرود. این بار پا در قلمرو آگاهی انسانی میگذارند. از دوستی شنیدم که میگفت چند روزیست که با Ai "درد دل" میکند و مشاوره عاطفی میگیرد. این واژه منحصرا در روابط انسانی تعریف میشد، که همدردی انسانی را برمیانگیخت. سوالات زیادی درباره حیطه عملکرد و اشکال ارتباطی انسان و Ai به وجود آمده است که طرح و اندیشهاش در این مقال نمیگنجد. بیایید ما هم رویکردی پیشگویانه مانند فیلم her از زمان موجود داشته باشیم. بپرسیم که محول کردن وظایفِ هوش و عاطفه انسانی به Ai حامل چه پیامدهایی ست؟ Ai، افیون عصر جدید، با کدسازیِ علوم انسانی و جابهجایی مرزها و نقشهای انسانی، تاثیری عمیق در تنهایی، افسردگی و بیان از همیشه الکنترِ آینده ما خواهد گذاشت. (گذاشته است.)
ما با قرار دادن Ai در جایگاه دانای کل بیش از همیشه به تجربه و ادراک انسانیِ خود پشت خواهیم کرد. خدمات تکنولوژی انکار ناپذیر است اما تاثیرش بر انزوا و تکبعدی شدن انسان نیز قابل انکار نیست. اگر برای به کارگیری آن حد و مرزی تعیین نکنیم، بی شک با فجایع شناختی مواجه خواهیم بود. روان و آگاهیِ انسانی پیچیدهتر از آن است که با کمک Ai به کدگذاری و یکسانسازیِ آن بپردازیم. در این صورت با مرگ فردیت، به شکلی پیچیده و آسیبزا تر مواجه خواهیم بود.
#Ai
#هوش_مصنوعی
#تحلیل_اگزیستانسیال
#رواندرمانی_اگزیستانسیال
#اگزیستنس_کلینیک
@Existenceclinic
Telegram Channel
❤3
Pricelist.Disasters (2).pdf
43.1 MB
♾تاملی پدیدارشناسانه اگزیستانسیال بر مجموعه نقاشی «مصائب» از شبنم شعبانی➿
مجموعه «مصائب» روایتی از فروپاشی در ساحت بودن است ؛ کاوشی در آستانه جهانی که در آن ، سکونت دیگر پناهگاه نیست و زمین دیگر آن سطح محکم زیر پایمان نیست . این آثار تصویر یک فاجعه نیستند بلکه تجسد خود بودن -در -فاجعه هستند ، جایی که چکه های رنگ و سطوح فرسوده ، نه در منطق ویرانی ، بلکه در مقام شاهد بر زخمی بودن هستی ظاهر می شوند . در این ساحت ، «یکپارچگی» دیگر یک تمامیت بی نقص و دست نیافتنی نیست، بلکه اتصالی است دردناک و شکننده که پیکره ها و ساختارها را در میان اضطراب گم شدن و میل به ماندن ، به هم گره می زند .«مصائب» دعوتی است به ماندن در میان این آشوب ، تاملی بر این حقیقت که بودن ، نه در امنیت کامل ، بلکه در نقطه تلاقی فرسایش و تداوم ، معنا می یابد ؛ آنجا که جهان در حال متلاش شدن است اما تلاش هایی لرزان همانند قلم های نقاش بر مدار هستی می چرخد .
🔹برای دیدن آثار مجموعه به فایل پی دی اف مراجعه کنید.
#تحلیل_اگزیستانسیال
#دکتر_رزگار_محمدی
#نقاشی
#شبنم_شعبانی
#گالری_ایوان
@Existenceclinic
مجموعه «مصائب» روایتی از فروپاشی در ساحت بودن است ؛ کاوشی در آستانه جهانی که در آن ، سکونت دیگر پناهگاه نیست و زمین دیگر آن سطح محکم زیر پایمان نیست . این آثار تصویر یک فاجعه نیستند بلکه تجسد خود بودن -در -فاجعه هستند ، جایی که چکه های رنگ و سطوح فرسوده ، نه در منطق ویرانی ، بلکه در مقام شاهد بر زخمی بودن هستی ظاهر می شوند . در این ساحت ، «یکپارچگی» دیگر یک تمامیت بی نقص و دست نیافتنی نیست، بلکه اتصالی است دردناک و شکننده که پیکره ها و ساختارها را در میان اضطراب گم شدن و میل به ماندن ، به هم گره می زند .«مصائب» دعوتی است به ماندن در میان این آشوب ، تاملی بر این حقیقت که بودن ، نه در امنیت کامل ، بلکه در نقطه تلاقی فرسایش و تداوم ، معنا می یابد ؛ آنجا که جهان در حال متلاش شدن است اما تلاش هایی لرزان همانند قلم های نقاش بر مدار هستی می چرخد .
🔹برای دیدن آثار مجموعه به فایل پی دی اف مراجعه کنید.
#تحلیل_اگزیستانسیال
#دکتر_رزگار_محمدی
#نقاشی
#شبنم_شعبانی
#گالری_ایوان
@Existenceclinic
کلینیک اگزیستانس برگزار می کند :
➿هیستری، ترس و اضطراب : بازخوانی پدیدارشناسانه ـ اگزیستانسیال➿
مدرس : شهلا سلیمانی
معرفی : در این دوره، هیستری را نه صرفاً بهعنوان اختلال، بلکه بهمثابه شیوهای از بودن در جهان بررسی میکنیم؛ جایی که ترس و اضطراب، در نسبت با بدن، دیگری و تعارضهای بیاننشده، به شکل نشانه ظاهر میشوند. جلسات:
۱. از هیستری تا نشانه: فروید، تعارض و بدن زیسته
۲. نشانه و بودن در جهان: مدارد بوس و دازاینکاوی
۳. ترس از ضرورت: ساختار هیستریک و گریز از تثبیت
۴. ترس از تغییر: ساختار وسواسی و میل به کنترل
۵. ترس از واگذاری خود: ساختار اسکیزوئید و فاصلهگیری
۶. ترس از خودشدن: ساختار افسردهگون و دشواری استقلال
۷. اضطراب و امکان زیستن: فلسفه و رواندرمانی اگزیستانسیال
زمان : پنجشنبه ها از 5 شهریور ماه (۱۵ الی ۱۶:۳۰)
شیوه برگزاری :آنلاین از طریق گوگل میت
و همینطور برای کسانی که دانشجوهستند یا مسئله مالی دارند تخفيف قائل هستیم.
برای ثبت نام به آیدی تلگرام @Abaszadeh8793
یا شماره تماس 09337668532 پیام بدهید.
#شهلا_سلیمانی
#کلینیک_اگزیستانس
#هیستری_ترس_اضطراب
#پدیدارشناسی_اگزیستانسیال
➿هیستری، ترس و اضطراب : بازخوانی پدیدارشناسانه ـ اگزیستانسیال➿
مدرس : شهلا سلیمانی
معرفی : در این دوره، هیستری را نه صرفاً بهعنوان اختلال، بلکه بهمثابه شیوهای از بودن در جهان بررسی میکنیم؛ جایی که ترس و اضطراب، در نسبت با بدن، دیگری و تعارضهای بیاننشده، به شکل نشانه ظاهر میشوند. جلسات:
۱. از هیستری تا نشانه: فروید، تعارض و بدن زیسته
۲. نشانه و بودن در جهان: مدارد بوس و دازاینکاوی
۳. ترس از ضرورت: ساختار هیستریک و گریز از تثبیت
۴. ترس از تغییر: ساختار وسواسی و میل به کنترل
۵. ترس از واگذاری خود: ساختار اسکیزوئید و فاصلهگیری
۶. ترس از خودشدن: ساختار افسردهگون و دشواری استقلال
۷. اضطراب و امکان زیستن: فلسفه و رواندرمانی اگزیستانسیال
زمان : پنجشنبه ها از 5 شهریور ماه (۱۵ الی ۱۶:۳۰)
شیوه برگزاری :آنلاین از طریق گوگل میت
و همینطور برای کسانی که دانشجوهستند یا مسئله مالی دارند تخفيف قائل هستیم.
برای ثبت نام به آیدی تلگرام @Abaszadeh8793
یا شماره تماس 09337668532 پیام بدهید.
#شهلا_سلیمانی
#کلینیک_اگزیستانس
#هیستری_ترس_اضطراب
#پدیدارشناسی_اگزیستانسیال
[زیستن در دلِ یک جنگِ ناتمام: روایت یک تجربهٔ زیسته]
مقالهام در شماره ۳۷.۲ نشریه تخصصی Existential Analysis (جولای ۲۰۲۶) منتشر شد.
عنوان رسمی چاپشده در نشریه:
“The Twelve-Day War Experience: A phenomenological-existential reappraisal”
اما عنوان مفهومی و جامع این کار سهبخشی که پیونددهندهٔ زیستجهانِ این تجربه است:
“Living Through an Unfinished War: Existential‑Phenomenological Psychotherapy Under Ontological Threat”
(زیستن در دلِ یک جنگ ناتمام: رواندرمانی پدیدارشناسانه–اگزیستانسیال تحت تهدید هستیشناسانه)
این اثر از متن اصلی و دو ضمیمه (Appendix) تشکیل شده است که امتدادِ تجربیات بالینی و زیسته در این دوره را مستند میکنند:
▫️ متن اصلی: بازسنجی پدیدارشناسانه–اگزیستانسیال تجربهٔ زیسته در جریان جنگ دوازدهروزه و قرار گرفتن در معرض امکان آنیِ مرگ.
▫️ ضمیمهٔ نخست (Living as survivors in an unfinished war): بازتابِ وقایع و ترومای دیماه؛ تأمل بر وضعیت بازماندگی، شرمِ زنده ماندن، گسستِ زبان و موضع درمانگر بهمثابه «شاهد».
▫️ ضمیمهٔ دوم (Living in the event: The therapy room under bombardment): تجربهٔ اتاق درمان از لحظهٔ آغاز جنگ تا وضعیت برزخیِ «نه جنگ، نه صلح» و تداوم اضطراب در تعلیق آتشبس.
این متن بیش از آنکه گزارشی بالینی یا تلاشی برای تفسیر باشد، کوششی است برای «همحضوری» و شهادت دادن به هستیِ انسان در آستانهٔ فروپاشی؛ ثبت این واقعیت که وقتی جهان دچار گسست میشود، رواندرمانی نه ابزاری برای تسکین، بلکه اصرار بر حضور و «امتناع از چشمپوشی» است.
🔻 دسترسی به متن کامل:
https://journal.existentialanalysis.org.uk/ea/article/view/9831
با هماهنگی و اجازهٔ سردبیر نشریه (ریچارد سوان)، فایل کامل مقاله بهصورت اختصاصی در ادامه برای مطالعهٔ علاقهمندان، پژوهشگران و همکاران قرار داده شده است.
[فایل PDF مقاله در پیوست ص 394-414]
#رواندرمانی_اگزیستانسیال #پدیدارشناسی #تجربه_زیسته #کلینیک_اگزیستانس #ExistentialAnalysis #RezgarMohammadi
👇👇👇
مقالهام در شماره ۳۷.۲ نشریه تخصصی Existential Analysis (جولای ۲۰۲۶) منتشر شد.
عنوان رسمی چاپشده در نشریه:
“The Twelve-Day War Experience: A phenomenological-existential reappraisal”
اما عنوان مفهومی و جامع این کار سهبخشی که پیونددهندهٔ زیستجهانِ این تجربه است:
“Living Through an Unfinished War: Existential‑Phenomenological Psychotherapy Under Ontological Threat”
(زیستن در دلِ یک جنگ ناتمام: رواندرمانی پدیدارشناسانه–اگزیستانسیال تحت تهدید هستیشناسانه)
این اثر از متن اصلی و دو ضمیمه (Appendix) تشکیل شده است که امتدادِ تجربیات بالینی و زیسته در این دوره را مستند میکنند:
▫️ متن اصلی: بازسنجی پدیدارشناسانه–اگزیستانسیال تجربهٔ زیسته در جریان جنگ دوازدهروزه و قرار گرفتن در معرض امکان آنیِ مرگ.
▫️ ضمیمهٔ نخست (Living as survivors in an unfinished war): بازتابِ وقایع و ترومای دیماه؛ تأمل بر وضعیت بازماندگی، شرمِ زنده ماندن، گسستِ زبان و موضع درمانگر بهمثابه «شاهد».
▫️ ضمیمهٔ دوم (Living in the event: The therapy room under bombardment): تجربهٔ اتاق درمان از لحظهٔ آغاز جنگ تا وضعیت برزخیِ «نه جنگ، نه صلح» و تداوم اضطراب در تعلیق آتشبس.
این متن بیش از آنکه گزارشی بالینی یا تلاشی برای تفسیر باشد، کوششی است برای «همحضوری» و شهادت دادن به هستیِ انسان در آستانهٔ فروپاشی؛ ثبت این واقعیت که وقتی جهان دچار گسست میشود، رواندرمانی نه ابزاری برای تسکین، بلکه اصرار بر حضور و «امتناع از چشمپوشی» است.
🔻 دسترسی به متن کامل:
https://journal.existentialanalysis.org.uk/ea/article/view/9831
با هماهنگی و اجازهٔ سردبیر نشریه (ریچارد سوان)، فایل کامل مقاله بهصورت اختصاصی در ادامه برای مطالعهٔ علاقهمندان، پژوهشگران و همکاران قرار داده شده است.
[فایل PDF مقاله در پیوست ص 394-414]
#رواندرمانی_اگزیستانسیال #پدیدارشناسی #تجربه_زیسته #کلینیک_اگزیستانس #ExistentialAnalysis #RezgarMohammadi
👇👇👇
❤3
جهان پیش از رخداد مرده است؛ حتی اگر جنازهاش هنوز راه برود.
▫️ آنهایی که پیروزی و شکست را با مترِ کهنهی تصاحب صندلیها وزن میکنند، هرگز معنای شکاف را نفهمیدهاند. «رخداد» در جغرافیای دیگری منفجر میشود: در گلو، در چشم، و در تاروپود پوست؛ آنجا که دیگر هیچ زنجیری به استخوان نمیچسبد.
▫️ از شهریور ۱۴۰۱ تا امروز، «زن، زندگی، آزادی» یک اعتراض مقطعی نماند؛ شلیکی مهیب به دادگاه درونی سرکوب بود. رخدادی با نام «مهسا ژینا» که تن را ــ تنی که دههها موضوع گناه، انقیاد و قانون اربابان بود؛ ناگهان به میدان آفرینش، رقص و آریگوییِ عریان به زندگی بدل کرد.
▫️ حقیقتِ پتکواری که با گذشت این سالها هیچ دستگاهی قادر به حذف آن نیست، فقط در یک کلام است: بعد از این رخداد، دیگر هیچچیز شبیه قبل از این رخداد نشد. نشانهها در مغز واقعیت متلاشی شدند. ترسی که ریخت، دیگر جمعشدنی نیست؛ و بتی که نقابش افتاد، دیگر هرگز هیبت پیشین را نخواهد یافت.
▫️ رخداد، سر ندارد که بریده شود، دفتر ندارد که پلمب شود. ریشهای نامرئی و زنده است که از شهریور خونین تا به امروز، از زیر تمام آسفالتها گذر کرده و در نبض جامعه جا خوش کرده است. پیروزی دقیقاً همینجاست: در عجز مطلق گذشته از بازگرداندن ما به نقطهی صفر.
▫️ در سالگرد این قیام، حقیقت همچنان پابرجاست: تاریخ در آن زمان دو نیم شد؛ پیش از رخداد، و بعد از رخداد. آن تنهای تسلیم، برای همیشه دفن شدهاند؛ و ما دیگر هرگز آن کسان پیشین نخواهیم شد.
#مهسا #ژینا #زن_زندگی_آزادی
#ژن_ژیان_ئازادی #رخداد #گسست_تاریخی #نقطه_بیبازگشت #آری_به_زندگی #هستی_شناسی_مقاومت
#رزگارـمحمدی
@Existenceclinic
▫️ آنهایی که پیروزی و شکست را با مترِ کهنهی تصاحب صندلیها وزن میکنند، هرگز معنای شکاف را نفهمیدهاند. «رخداد» در جغرافیای دیگری منفجر میشود: در گلو، در چشم، و در تاروپود پوست؛ آنجا که دیگر هیچ زنجیری به استخوان نمیچسبد.
▫️ از شهریور ۱۴۰۱ تا امروز، «زن، زندگی، آزادی» یک اعتراض مقطعی نماند؛ شلیکی مهیب به دادگاه درونی سرکوب بود. رخدادی با نام «مهسا ژینا» که تن را ــ تنی که دههها موضوع گناه، انقیاد و قانون اربابان بود؛ ناگهان به میدان آفرینش، رقص و آریگوییِ عریان به زندگی بدل کرد.
▫️ حقیقتِ پتکواری که با گذشت این سالها هیچ دستگاهی قادر به حذف آن نیست، فقط در یک کلام است: بعد از این رخداد، دیگر هیچچیز شبیه قبل از این رخداد نشد. نشانهها در مغز واقعیت متلاشی شدند. ترسی که ریخت، دیگر جمعشدنی نیست؛ و بتی که نقابش افتاد، دیگر هرگز هیبت پیشین را نخواهد یافت.
▫️ رخداد، سر ندارد که بریده شود، دفتر ندارد که پلمب شود. ریشهای نامرئی و زنده است که از شهریور خونین تا به امروز، از زیر تمام آسفالتها گذر کرده و در نبض جامعه جا خوش کرده است. پیروزی دقیقاً همینجاست: در عجز مطلق گذشته از بازگرداندن ما به نقطهی صفر.
▫️ در سالگرد این قیام، حقیقت همچنان پابرجاست: تاریخ در آن زمان دو نیم شد؛ پیش از رخداد، و بعد از رخداد. آن تنهای تسلیم، برای همیشه دفن شدهاند؛ و ما دیگر هرگز آن کسان پیشین نخواهیم شد.
#مهسا #ژینا #زن_زندگی_آزادی
#ژن_ژیان_ئازادی #رخداد #گسست_تاریخی #نقطه_بیبازگشت #آری_به_زندگی #هستی_شناسی_مقاومت
#رزگارـمحمدی
@Existenceclinic
❤30
Forwarded from عکس نگار
نیچه و روان درمانی (۳)
رواندرمانی رخدادمحور؛ نیچه در روایت دلوز(گذار از تروما و تکرار به سوی آفرینش تفاوت در اتاق درمان)
ژیل دلوز با خوانشی انقلابی از فریدریش نیچه، نگاه ما را به روان دگرگون میکند: «روان نه یک هویت صلب و محبوس در تروما، بلکه میدانی باز از نیروها، شدتها و امکانهای نو است.»
در این دورهٔ ۸ جلسهای، مفاهیم بنیادین دلوز و نیچه را از ساحت انتزاع فلسفی خارج کرده و بهمثابه امری زیسته و انضمامی برای مواجهه با گرههای روان بازتعریف میکنیم:
📌 سرفصلهای دوره (۸ گام بالینی):
🔹 جلسه ۱: خروج از «من» صلب روانشناختی | نگاشت نیروهای کنشگر و واکنشگر
🔹 جلسه ۲: شکستن مدار وسواسی تروما | بازگشت جاودان بهمثابه موتور آفرینش تفاوت
🔹 جلسه ۳: مواجهه با رخداد و زخم تن | «شایستهٔ رخداد شدن» بهجای نقش قربانی
🔹 جلسه ۴: واسازی تثبیتهای فامیلی | میل بهمثابه نیروی تولیدگر (اسکیزوآنالیز بالینی)
🔹 جلسه ۵: بدنِ بدون اندام (BwO) | رهاسازی ظرفیتهای مسدود تن و فراموشی فعال
🔹 جلسه ۶: تفکر ریزوماتیک و بنبستشکنی | ترسیم خطوط فرارِ زاینده در زندگی مراجع
🔹 جلسه ۷: عبور از نیهیلیسم بالینی | دگرگشت نیروها و پروتکل آریگویی به زندگی
🔹 جلسه ۸: درمانگر سناریست، مراجع سبکساز | خلق اسطورهٔ شخصی در پایان درمان
🎯 مخاطبان دوره:
رواندرمانگران، مشاوران، پژوهشگران روانشناسی اگزیستانسیال و فلسفه و تمامی علاقهمندان به بازتعریف رنج و آفرینشگری روانی.
🔹مدرس دوره :دکتر رزگار محمدی
⏳ طول دوره: ۸ جلسه آنلاین(۱۶ ساعت)
♾شروع دوره از اول مهر ماه سه شنبه ها ساعت ۱۹:۳۰ الی ۲۱:۳۰
📥 اطلاعات بیشتر و ثبتنام:
آیدی تلگرام:@Abaszadeh8793
شماره پیامک:09337668532
✨هزینه: تمامی این دوره صرف کمک به امری خیر برای راه اندازی مشکل یک انسان است. علاقمندان میتوانند با حداقل هزینه یک تومن شروع کنند و تا حداکثر مبتنی بر امکان های مالی خودشان تا ۵ تومن هزینه کنند .
#نیچه
#دلوز
#رواندرمانی_اگزیستانسیال
#اگزیستانس
#فلسفه_اگزیستانسیال
#رزگارـمحمدی
رواندرمانی رخدادمحور؛ نیچه در روایت دلوز(گذار از تروما و تکرار به سوی آفرینش تفاوت در اتاق درمان)
ژیل دلوز با خوانشی انقلابی از فریدریش نیچه، نگاه ما را به روان دگرگون میکند: «روان نه یک هویت صلب و محبوس در تروما، بلکه میدانی باز از نیروها، شدتها و امکانهای نو است.»
در این دورهٔ ۸ جلسهای، مفاهیم بنیادین دلوز و نیچه را از ساحت انتزاع فلسفی خارج کرده و بهمثابه امری زیسته و انضمامی برای مواجهه با گرههای روان بازتعریف میکنیم:
📌 سرفصلهای دوره (۸ گام بالینی):
🔹 جلسه ۱: خروج از «من» صلب روانشناختی | نگاشت نیروهای کنشگر و واکنشگر
🔹 جلسه ۲: شکستن مدار وسواسی تروما | بازگشت جاودان بهمثابه موتور آفرینش تفاوت
🔹 جلسه ۳: مواجهه با رخداد و زخم تن | «شایستهٔ رخداد شدن» بهجای نقش قربانی
🔹 جلسه ۴: واسازی تثبیتهای فامیلی | میل بهمثابه نیروی تولیدگر (اسکیزوآنالیز بالینی)
🔹 جلسه ۵: بدنِ بدون اندام (BwO) | رهاسازی ظرفیتهای مسدود تن و فراموشی فعال
🔹 جلسه ۶: تفکر ریزوماتیک و بنبستشکنی | ترسیم خطوط فرارِ زاینده در زندگی مراجع
🔹 جلسه ۷: عبور از نیهیلیسم بالینی | دگرگشت نیروها و پروتکل آریگویی به زندگی
🔹 جلسه ۸: درمانگر سناریست، مراجع سبکساز | خلق اسطورهٔ شخصی در پایان درمان
🎯 مخاطبان دوره:
رواندرمانگران، مشاوران، پژوهشگران روانشناسی اگزیستانسیال و فلسفه و تمامی علاقهمندان به بازتعریف رنج و آفرینشگری روانی.
🔹مدرس دوره :دکتر رزگار محمدی
⏳ طول دوره: ۸ جلسه آنلاین(۱۶ ساعت)
♾شروع دوره از اول مهر ماه سه شنبه ها ساعت ۱۹:۳۰ الی ۲۱:۳۰
📥 اطلاعات بیشتر و ثبتنام:
آیدی تلگرام:@Abaszadeh8793
شماره پیامک:09337668532
✨هزینه: تمامی این دوره صرف کمک به امری خیر برای راه اندازی مشکل یک انسان است. علاقمندان میتوانند با حداقل هزینه یک تومن شروع کنند و تا حداکثر مبتنی بر امکان های مالی خودشان تا ۵ تومن هزینه کنند .
#نیچه
#دلوز
#رواندرمانی_اگزیستانسیال
#اگزیستانس
#فلسفه_اگزیستانسیال
#رزگارـمحمدی
❤10
رواندرمانی اگزیستانسیال pinned « نیچه و روان درمانی (۳) رواندرمانی رخدادمحور؛ نیچه در روایت دلوز(گذار از تروما و تکرار به سوی آفرینش تفاوت در اتاق درمان) ژیل دلوز با خوانشی انقلابی از فریدریش نیچه، نگاه ما را به روان دگرگون میکند: «روان نه یک هویت صلب و محبوس در تروما، بلکه میدانی باز…»
➿ حسادت ➿
حسد تحسینی است در خفا. تحسین کننده ای که احساس می کند نمی تواند با تسلیم کردن خودش به دست آنچه تحسینش می کند خشنود شود، حسد ورزیدن به آن را برمی گزیند. از این قرار، او به زبان دیگری سخن می گوید که در آن آنچه به واقع تحسینش می کند چیزی پیش پا افتاده، کم وبیش احمقانه، بی روح، غیر عادی واغراق شده است.
تحسین:تسلیم کردن خشنودانه خویش است.
حسد: عرض وجود ناخشنودانه است.
در افسردگی به نوعی حسادت وجود دارد، من آن شخص نیستم یا آن شخص نمی گذارد من خودم باشم، آن شخص جای مرا تنگ کرده است. این مسائل دلیلی می شوند که فرد با منفعل بودن خویش مواجهه نشود. اگر شخص با منفعل بودن خویش مواجهه شود آیا می تواند خود را بپذیرد؟ آیا در رابطه خود با خود می تواند دیالکتیک این نومیدی را بپذیرد که از این قرار است: "آدمی در نومیدی نخواهد خودش باشد؛ و اینکه آدمی در نومیدی بخواهد خودش باشد." در اینجا به این مسئله اشاره می شود فرد نومید، از خودش خوشش نمی آید و می خواهد خودی باشد که در ایده دارد. درواقع بجای رابطه خود باخود، رابطه خودبا خود ایده دارد.
#روان_درمانی_اگزیستانسیال
#سورن_کی_یر_کگور
#مسعود_علیا
#بیماری_منتهی_به_مرگ
#شهلا_سلیمانی
حسد تحسینی است در خفا. تحسین کننده ای که احساس می کند نمی تواند با تسلیم کردن خودش به دست آنچه تحسینش می کند خشنود شود، حسد ورزیدن به آن را برمی گزیند. از این قرار، او به زبان دیگری سخن می گوید که در آن آنچه به واقع تحسینش می کند چیزی پیش پا افتاده، کم وبیش احمقانه، بی روح، غیر عادی واغراق شده است.
تحسین:تسلیم کردن خشنودانه خویش است.
حسد: عرض وجود ناخشنودانه است.
در افسردگی به نوعی حسادت وجود دارد، من آن شخص نیستم یا آن شخص نمی گذارد من خودم باشم، آن شخص جای مرا تنگ کرده است. این مسائل دلیلی می شوند که فرد با منفعل بودن خویش مواجهه نشود. اگر شخص با منفعل بودن خویش مواجهه شود آیا می تواند خود را بپذیرد؟ آیا در رابطه خود با خود می تواند دیالکتیک این نومیدی را بپذیرد که از این قرار است: "آدمی در نومیدی نخواهد خودش باشد؛ و اینکه آدمی در نومیدی بخواهد خودش باشد." در اینجا به این مسئله اشاره می شود فرد نومید، از خودش خوشش نمی آید و می خواهد خودی باشد که در ایده دارد. درواقع بجای رابطه خود باخود، رابطه خودبا خود ایده دارد.
#روان_درمانی_اگزیستانسیال
#سورن_کی_یر_کگور
#مسعود_علیا
#بیماری_منتهی_به_مرگ
#شهلا_سلیمانی
❤39
واگنر:بارها شنیده ام که یک بازیگر تئاتر می تواند حتی به یک کشیش چیز بیاموزد.
فاوست: بله، اگر کشیش بازیگر باشد، همان گونه که در روزگار ما خوب ممکن است اتفاق بیفتد.
#روان_درمانی_اگزیستانسیال
#گوته_فاوست
#کلینیک_اگزیستانس
فاوست: بله، اگر کشیش بازیگر باشد، همان گونه که در روزگار ما خوب ممکن است اتفاق بیفتد.
#روان_درمانی_اگزیستانسیال
#گوته_فاوست
#کلینیک_اگزیستانس
❤13
زیستن در دلِ یک جنگ ناتمام: رواندرمانی تحت تهدید هستیشناسانه
دکتر رزگار محمدی
این اثر از متن اصلی و دو ضمیمه (Appendix) تشکیل شده است که امتدادِ تجربیات بالینی و زیسته در سال گذشته می باشد . اصل این مقاله به زبان انگلیسی و در نشریه تخصصی تحلیل اگزیستانسیال (Existential Analysis) شماره 37.2متعلق به جامعه اروپایی روان درمانی اگزیستانسیال در جولای 2026 منتشر شده است و این مقاله نسخه فارسی شده اصل مقاله منتشر شده می باشد .
متن اصلی مقاله بازسنجی پدیدارشناسانه–اگزیستانسیال تجربۀ زیسته در جریان جنگ دوازدهروزه و قرار گرفتن در معرض امکان آنیِ مرگ است . ضمیمۀ نخست، شامل بازتابِ وقایع و ترومای دیماه؛ تأمل بر وضعیت بازماندگی، شرمِ زنده ماندن، گسستِ زبان و موضع درمانگر بهمثابه «شاهد» است. ضمیمۀ دوم: تجربۀ اتاق درمان از لحظۀ آغاز جنگ تا وضعیت برزخیِ «نه جنگ، نه صلح» و تداوم اضطراب در تعلیق آتشبس است . این مقاله بیش از آنکه گزارشی بالینی یا تلاشی برای تفسیر باشد، کوششی است برای «همحضوری» و شهادت دادن به هستیِ انسان در آستانۀ فروپاشی؛ ثبت این واقعیت که وقتی جهان دچار گسست میشود، رواندرمانی نه ابزاری برای تسکین، بلکه اصرار بر حضور و «امتناع از چشمپوشی» است.
برای خواندن کامل مقاله به سایت existenceclinic.com مراجعه کنید.
#اگزیستانس_کلینیک
#دکتر_رزگار_محمدی
#هستی_شناسی
#جنگ_تعلیق
#رواندرمانی_اگزیستانسیال
#تحلیل_اگزیستانسیال
دکتر رزگار محمدی
این اثر از متن اصلی و دو ضمیمه (Appendix) تشکیل شده است که امتدادِ تجربیات بالینی و زیسته در سال گذشته می باشد . اصل این مقاله به زبان انگلیسی و در نشریه تخصصی تحلیل اگزیستانسیال (Existential Analysis) شماره 37.2متعلق به جامعه اروپایی روان درمانی اگزیستانسیال در جولای 2026 منتشر شده است و این مقاله نسخه فارسی شده اصل مقاله منتشر شده می باشد .
متن اصلی مقاله بازسنجی پدیدارشناسانه–اگزیستانسیال تجربۀ زیسته در جریان جنگ دوازدهروزه و قرار گرفتن در معرض امکان آنیِ مرگ است . ضمیمۀ نخست، شامل بازتابِ وقایع و ترومای دیماه؛ تأمل بر وضعیت بازماندگی، شرمِ زنده ماندن، گسستِ زبان و موضع درمانگر بهمثابه «شاهد» است. ضمیمۀ دوم: تجربۀ اتاق درمان از لحظۀ آغاز جنگ تا وضعیت برزخیِ «نه جنگ، نه صلح» و تداوم اضطراب در تعلیق آتشبس است . این مقاله بیش از آنکه گزارشی بالینی یا تلاشی برای تفسیر باشد، کوششی است برای «همحضوری» و شهادت دادن به هستیِ انسان در آستانۀ فروپاشی؛ ثبت این واقعیت که وقتی جهان دچار گسست میشود، رواندرمانی نه ابزاری برای تسکین، بلکه اصرار بر حضور و «امتناع از چشمپوشی» است.
برای خواندن کامل مقاله به سایت existenceclinic.com مراجعه کنید.
#اگزیستانس_کلینیک
#دکتر_رزگار_محمدی
#هستی_شناسی
#جنگ_تعلیق
#رواندرمانی_اگزیستانسیال
#تحلیل_اگزیستانسیال
❤15