This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
✅ تا زمانی‌که ما به سادگی باور می‌کنیم، پدران علم "ثروتمند شدن در یک شب" و نخبگان "موفقیت در سه سوت" جولان می‌دهند...
👌 یک انیمیشن با طنزی تلخ اما واقعی!
@HosseinGaeeni
👌 یک انیمیشن با طنزی تلخ اما واقعی!
@HosseinGaeeni
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
✅ تصنیف "جانِ جهان" رو ببینید و بشنوید که توسط دانشجویان کلمبیایی و به همت بهادر باقری حدود ۵ سال پیش اجرا شده بود.
🎵 بازخوانی تصنیفی خاطره انگیز و کاری مشترک از محمد رضا شحریان و پرویز مشکاتیان با شعر مولانا جلال
#موسیقی
@HosseinGaeeni
🎵 بازخوانی تصنیفی خاطره انگیز و کاری مشترک از محمد رضا شحریان و پرویز مشکاتیان با شعر مولانا جلال
#موسیقی
@HosseinGaeeni
Forwarded from کلام یادگیری فردا (کیفکو)
Forwarded from کلام یادگیری فردا (کیفکو)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from کلام یادگیری فردا (کیفکو)
🔆 میخواهید یک رشته تحصیلی یا یک شغل برای آینده خود انتخاب کنید؟
🔆 میخواهید بر اساس علایق و استعدادها، برای آینده خود برنامه‌ریزی کنید؟
🔆 تازه وارد یک شغل شده‌اید، و میخواهید هرچه سریع‌تر در موقعیت جدید رشد کنید؟
💡 برنامه توسعه فردی، می‌تونه دستورالعملی باشه که بر اساس اون می‌تونید مسیر دقیقتری رو برای آینده خودتون ترسیم کنید.
💡 در مسیر نوشتن برنامه توسعه فردی لازمه ابتدا ارزش‌های خودتون رو مشخص کنید و سپس استعدادها و توانمندی‌های خودتون رو لیست کنید. حالا برنامه‌ای بر اساس توانمندی‌ها و ارزش‌هاتون بنویسید
🎯 اگر میخواهید توانمندی‌ها و استعدادهای خود را بیشتر بشناسید
🎯 اگر به دنبال یافتن مسیر حرفه ای ویژه خود هستید
🎯 اگر میخواهید سال تازه را با برنامه تازه بسازید.
در کارگاه برنامه‌ریزی توسعه فردی شرکت کنید و با استفاده از دو جلسه کوچینگ اختصاصی، برنامه متناسب خود را بنویسید و اجرا کنید.
اطلاعات بیشتر و ثبت نام:
https://goo.gl/4umD4j
با خرید دو جلسه کوچینگ اختصاصی، در کارگاه برنامه‌ریزی توسعه فردی به صورت رایگان شرکت کنید😍
@HosseinGaeeni
@cyfco
🔆 میخواهید بر اساس علایق و استعدادها، برای آینده خود برنامه‌ریزی کنید؟
🔆 تازه وارد یک شغل شده‌اید، و میخواهید هرچه سریع‌تر در موقعیت جدید رشد کنید؟
💡 برنامه توسعه فردی، می‌تونه دستورالعملی باشه که بر اساس اون می‌تونید مسیر دقیقتری رو برای آینده خودتون ترسیم کنید.
💡 در مسیر نوشتن برنامه توسعه فردی لازمه ابتدا ارزش‌های خودتون رو مشخص کنید و سپس استعدادها و توانمندی‌های خودتون رو لیست کنید. حالا برنامه‌ای بر اساس توانمندی‌ها و ارزش‌هاتون بنویسید
🎯 اگر میخواهید توانمندی‌ها و استعدادهای خود را بیشتر بشناسید
🎯 اگر به دنبال یافتن مسیر حرفه ای ویژه خود هستید
🎯 اگر میخواهید سال تازه را با برنامه تازه بسازید.
در کارگاه برنامه‌ریزی توسعه فردی شرکت کنید و با استفاده از دو جلسه کوچینگ اختصاصی، برنامه متناسب خود را بنویسید و اجرا کنید.
اطلاعات بیشتر و ثبت نام:
https://goo.gl/4umD4j
با خرید دو جلسه کوچینگ اختصاصی، در کارگاه برنامه‌ریزی توسعه فردی به صورت رایگان شرکت کنید😍
@HosseinGaeeni
@cyfco
✅ هشتمین #کافه_کشف روز جمعه ۱۷ اسفند در کانون یادگیری فردا برگزار می‌شود.
📗 بررسی کتاب "آیا روزگار خوشی در انتظار بشر است؟"
در این برنامه از زبان مترجم این کتاب "محمد رضا مردانیان" سخنان جالبی خواهیم شنید.
@cyfco
@HosseinGaeeni
📗 بررسی کتاب "آیا روزگار خوشی در انتظار بشر است؟"
در این برنامه از زبان مترجم این کتاب "محمد رضا مردانیان" سخنان جالبی خواهیم شنید.
@cyfco
@HosseinGaeeni
✅🗞 به یُمنِ نوروز
✍دکتر مرتضی مردیها
سالی که در روزهای پایانی آن هستیم، به دلایلی که همه می‌دانند، تنگنای بیش‌تری بر معیشت مردم تحمیل کرد. ضرب‌المثلی محلی می‌گوید چه باران بیاید و چه برف، فشار و فروپاشی نصیب کلوخ است؛ که اشاره‌ای است به آسیب‌پذیری بیش‌ترِ بینوایان و آنان که از سازوبرگ زندگی بهره‌ای کمتر دارند، در هنگامۀ مشکلات و مصائب. باوجود‌این، آنچه پیش آمد فقط لایه‌های پایین‌دست را در چنبره خود نفشرد. نه‌فقط به این سبب که بخش مهمی از لایه‌های میانی و بالا هم چون رونق کسب و کارشان افت کرد از آنچه پیش آمد ملول شدند، بلکه چون فارغ از تنگی معیشت و افول کاروبار، این وضعیت زرد یا قرمز، با افزودن ملالت‌های ملی و مبهم‌تر کردن افق آرزوهای فرهنگی و تمدنی، کام همه، ازجمله کامکاران را هم، تلخ کرد.
حال با همه این اوصاف ما را چه می‌باید؟ این‌که زانوی غم در بغل گیریم و خونابۀ حسرت خوریم؟ اگر چنین کنیم بازی را به زمانه باخته‌ایم. این خطای رایجی است که گمان بریم برای نشان دادن این‌که مخالف بدی‌ها هستیم، باید از صبح تا شام هوشیارانه در رصد باشیم، و انگشت در خلل‌ها بگذاریم و دژم باشیم و عرض اعتراض کنیم، و درِ شادی را ببندیم مبادا دچار عذاب وجدان شویم.
سهم آدمی از نشاط محدود است، و سهم ما در این زمانه محدودتر. اقتضای این آن نیست که ته‌ماندۀ این سفره را هم درهم پیچیم و همه را یک‌جا به حریف وانهیم. ازقضا چون‌که زمانه بر مراد نیست و کامکاری‌ِ انبوه نصیب نمی‌کند، بهتر است بر خرده‌شادی‌ها بیش مواظبت کنیم. به باور من، نوروز را برای همین تدبیر کرده‌اند. تا در میانۀ ساعت‌های دروس سخت تاریخ، اعلامِ زنگ تفریح کنیم. حتی اگر انگیزه‌ها و اسباب طرب چنان که باید مهیا نیست، باری، کامشادی را تمرین و تظاهر کنیم. شادی جز احساسِ شادی و اظهار آن نیست، از هیچ‌یک از این دو شرم نکنیم. به‌ویژه از دومی، که اظهار شادمانی ایجاد شادمانیِ بیشتر است.
برخی بر این طعنه می‌زنند که برای ماهی مملکت در کما رفت! اگر اخبار این است که هست، لابد یک‌ماه تعطیل یعنی اندکی خلاف کمتر. از چه می‌هراسیم؟ وانگهی، ما برای کار به این دنیا نیامده‌ایم. برای بهجت و سرور اینجاییم؛ تولید، توزیع و مصرف آن. کار و سیاست و مبارزه و اخلاق همه برای این، وجه ابزاری دارد. مقصد را نمی‌توان در پای ابزار فروکشت.
به یمن نوروز رخت خود را نو کنیم؛ با تبسم آشتی نماییم و او را به مجلس منحنی‌های درهم‌رفته قیافه‌های اخمو و قلب‌های غمگین میهمان کنیم. اگر زیان دیدیم باکی نیست، از فردای فروردین دوباره اخم و غم و اخبار و انتقاد و اعتراض را از نو در آغوش می‌فشاریم و رسالت خود بازمی‌گزاریم. اصلاً گمان بریم این فرجه‌ای است تا با توانی تمام‌تر دوباره به برشمردن علی‌الدوام سختی‌ها و سیاهی‌ها و فریاد دادخواهی و محاکمه بازآییم. تا آن زمان‌که چند روزی بیش نیست، روزۀ شادی و بی‌خیالی را بشکنیم و جشن نوروز را همچو عید فطر افطار کنیم. واگویۀ هزاربارۀ خرابی‌هایی که همه می‌دانیم و بازگفتش چیزی از آن نمی‌کاهد را نقل محافل عید نکنیم. اگر سرگرمی است، بدیل بهتری هست، و اگر تلقین حس مبارزه و مسئولیت است، کمی کافی است؛ به‌جای اینها فراغت کنیم و شادمانی.
کاستی البته فراوان است؛ ولی ما هم گاهی در میزان آن اغراق می‌کنیم. همین مقدار از اسباب طرب هم که، گاه به‌رغم همت بزرگان، برای بیش‌ترینۀ مردم هست، هرچند به‌قدر کافی نیست اما به اندازۀ لازم هست. به گمان‌من، مادامی که صدای گلوله نیست و نانی بر سفره هست بهانه برای شادی هست. بیایید به‌رغم شرارت‌ها و نابخردی‌ها، با همین نواله مختصری که بر سفره‌های بسیط ما هست بساط کنیم، و شعلۀ فروخفته در خاکستر را دوباره به رقص آوریم.
به بهانۀ نوروز با امید و آرزو آشتی کنیم و از قناعت‌پیشگیِ طربناک حصاری در برابر کسری‌ها بسازیم. این‌که ما شایستۀ بیش از اینیم شکی نیست؛ این‌که بسا حق‌ها و سهم‌ها که به جور از مردم دریغ شده است شکی نیست؛ باری، نو شدن نوروزی، به‌رغم همه اینها، نشان رندی و زیرکی است.
نیز از سهم شادی خود، هرقدر هم کم، حصه‌ای در دامن دیگران بگذاریم. بهسازی و برخورداری را بالکل به احقاق سیاسی حقوق واننهیم. ممکن است دیر دست دهد. تا آن زمان، کمی از مشکل را با توزیع مهربانی و لذت جبران کنیم؛ به یُمنِ نوروز.
@HosseinGaeeni
@mardihamorteza
✍دکتر مرتضی مردیها
سالی که در روزهای پایانی آن هستیم، به دلایلی که همه می‌دانند، تنگنای بیش‌تری بر معیشت مردم تحمیل کرد. ضرب‌المثلی محلی می‌گوید چه باران بیاید و چه برف، فشار و فروپاشی نصیب کلوخ است؛ که اشاره‌ای است به آسیب‌پذیری بیش‌ترِ بینوایان و آنان که از سازوبرگ زندگی بهره‌ای کمتر دارند، در هنگامۀ مشکلات و مصائب. باوجود‌این، آنچه پیش آمد فقط لایه‌های پایین‌دست را در چنبره خود نفشرد. نه‌فقط به این سبب که بخش مهمی از لایه‌های میانی و بالا هم چون رونق کسب و کارشان افت کرد از آنچه پیش آمد ملول شدند، بلکه چون فارغ از تنگی معیشت و افول کاروبار، این وضعیت زرد یا قرمز، با افزودن ملالت‌های ملی و مبهم‌تر کردن افق آرزوهای فرهنگی و تمدنی، کام همه، ازجمله کامکاران را هم، تلخ کرد.
حال با همه این اوصاف ما را چه می‌باید؟ این‌که زانوی غم در بغل گیریم و خونابۀ حسرت خوریم؟ اگر چنین کنیم بازی را به زمانه باخته‌ایم. این خطای رایجی است که گمان بریم برای نشان دادن این‌که مخالف بدی‌ها هستیم، باید از صبح تا شام هوشیارانه در رصد باشیم، و انگشت در خلل‌ها بگذاریم و دژم باشیم و عرض اعتراض کنیم، و درِ شادی را ببندیم مبادا دچار عذاب وجدان شویم.
سهم آدمی از نشاط محدود است، و سهم ما در این زمانه محدودتر. اقتضای این آن نیست که ته‌ماندۀ این سفره را هم درهم پیچیم و همه را یک‌جا به حریف وانهیم. ازقضا چون‌که زمانه بر مراد نیست و کامکاری‌ِ انبوه نصیب نمی‌کند، بهتر است بر خرده‌شادی‌ها بیش مواظبت کنیم. به باور من، نوروز را برای همین تدبیر کرده‌اند. تا در میانۀ ساعت‌های دروس سخت تاریخ، اعلامِ زنگ تفریح کنیم. حتی اگر انگیزه‌ها و اسباب طرب چنان که باید مهیا نیست، باری، کامشادی را تمرین و تظاهر کنیم. شادی جز احساسِ شادی و اظهار آن نیست، از هیچ‌یک از این دو شرم نکنیم. به‌ویژه از دومی، که اظهار شادمانی ایجاد شادمانیِ بیشتر است.
برخی بر این طعنه می‌زنند که برای ماهی مملکت در کما رفت! اگر اخبار این است که هست، لابد یک‌ماه تعطیل یعنی اندکی خلاف کمتر. از چه می‌هراسیم؟ وانگهی، ما برای کار به این دنیا نیامده‌ایم. برای بهجت و سرور اینجاییم؛ تولید، توزیع و مصرف آن. کار و سیاست و مبارزه و اخلاق همه برای این، وجه ابزاری دارد. مقصد را نمی‌توان در پای ابزار فروکشت.
به یمن نوروز رخت خود را نو کنیم؛ با تبسم آشتی نماییم و او را به مجلس منحنی‌های درهم‌رفته قیافه‌های اخمو و قلب‌های غمگین میهمان کنیم. اگر زیان دیدیم باکی نیست، از فردای فروردین دوباره اخم و غم و اخبار و انتقاد و اعتراض را از نو در آغوش می‌فشاریم و رسالت خود بازمی‌گزاریم. اصلاً گمان بریم این فرجه‌ای است تا با توانی تمام‌تر دوباره به برشمردن علی‌الدوام سختی‌ها و سیاهی‌ها و فریاد دادخواهی و محاکمه بازآییم. تا آن زمان‌که چند روزی بیش نیست، روزۀ شادی و بی‌خیالی را بشکنیم و جشن نوروز را همچو عید فطر افطار کنیم. واگویۀ هزاربارۀ خرابی‌هایی که همه می‌دانیم و بازگفتش چیزی از آن نمی‌کاهد را نقل محافل عید نکنیم. اگر سرگرمی است، بدیل بهتری هست، و اگر تلقین حس مبارزه و مسئولیت است، کمی کافی است؛ به‌جای اینها فراغت کنیم و شادمانی.
کاستی البته فراوان است؛ ولی ما هم گاهی در میزان آن اغراق می‌کنیم. همین مقدار از اسباب طرب هم که، گاه به‌رغم همت بزرگان، برای بیش‌ترینۀ مردم هست، هرچند به‌قدر کافی نیست اما به اندازۀ لازم هست. به گمان‌من، مادامی که صدای گلوله نیست و نانی بر سفره هست بهانه برای شادی هست. بیایید به‌رغم شرارت‌ها و نابخردی‌ها، با همین نواله مختصری که بر سفره‌های بسیط ما هست بساط کنیم، و شعلۀ فروخفته در خاکستر را دوباره به رقص آوریم.
به بهانۀ نوروز با امید و آرزو آشتی کنیم و از قناعت‌پیشگیِ طربناک حصاری در برابر کسری‌ها بسازیم. این‌که ما شایستۀ بیش از اینیم شکی نیست؛ این‌که بسا حق‌ها و سهم‌ها که به جور از مردم دریغ شده است شکی نیست؛ باری، نو شدن نوروزی، به‌رغم همه اینها، نشان رندی و زیرکی است.
نیز از سهم شادی خود، هرقدر هم کم، حصه‌ای در دامن دیگران بگذاریم. بهسازی و برخورداری را بالکل به احقاق سیاسی حقوق واننهیم. ممکن است دیر دست دهد. تا آن زمان، کمی از مشکل را با توزیع مهربانی و لذت جبران کنیم؛ به یُمنِ نوروز.
@HosseinGaeeni
@mardihamorteza
Audio
✅ بوی باران بوی سبزه بوی خاک...
ساعت #شعر و #موسیقی
📜 شعری از فریدون مشیری
👤 با صدای حسین گایینی
و
🎼ترانه «بهار» با صدای ناصرعبدالهی
تقدیم به شما همراهان گرامی
#کانون_یادگیری_فردا
@CYFCo
@HosseinGaeeni
ساعت #شعر و #موسیقی
📜 شعری از فریدون مشیری
👤 با صدای حسین گایینی
و
🎼ترانه «بهار» با صدای ناصرعبدالهی
تقدیم به شما همراهان گرامی
#کانون_یادگیری_فردا
@CYFCo
@HosseinGaeeni
Forwarded from کلام یادگیری فردا (کیفکو)
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
✅ من در سفر/ سفر در من
مهم ترین ویژگی سفر دور شدن ، و به بیان بهتر، «گریز» از زندگی روزمره است. نوعی فرار از عقلانیت حاکم بر شهر که قاعده تداوم حیات در آن است. آدمها وقتی به سفر می روند خوشحال اند. احساس می کنند بر روی ابرها نشسته اند. گاهی اوقات احساس بی وزنی مفرط به سراغشان می آید به ویژه وقتی که در جاده، ماشین با برآمدگی ملایمی مواجه شده، به سرعت بالا رفته و دوباره چرخ های آن به آرامی بر روی آسفالت قرار می گیرد. آدمها در سفر گویی از نظمی که زندگی روزمره دچار آن است خود را رها می کنند. عجیب نیست که وقتی به ماشین هایی خیره می شویم که در حال ترک تهران هستند اولین پرسشی که به ذهنمان می آید آن است که به راستی اینان از چه می گریزند؟ آنان به گونه ای از شهر فاصله می گیرند که انگار بازگشتی در کار نیست. گریز از آنچه هست مهم ترین ویژگی سفر است. در سفر بیشتر به مقصد فکر می کنند تا مبدأ. در سفر حسی از یافتن را تجربه می کنند که گمگشته آدمها در دنیای امروز است. و جالب آنکه این حس حتی در مکان هایی که بارها به آنجا سفر کرده اند با آنان همراه است. البته آنچه گفتم برای همه آدم ها صادق نیست.
خیلی از آدمها این روزها مدام از لحظه های سفرشان عکس می گیرند. ساعت به ساعت و دقیقه به دقیقه! عکس و عکس و عکس پشت سر هم. یک، دو، سه ، چیک! هم صفحات فید و هم استوری اینستاگرام مملو از عکس های سفری است که آغاز کرده اند. 30 عکس برای یک روز. جاده، آسمان، دشت، مرتع، غذا، شکوفه، رنگین کمان، پاها در کف رودخانه، و.... در تمامی این عکس ها گیرندۀ عکس در مرکز عکس قرار دارد. سفر در حاشیه و کانون سفر خود عکاس است. جهان به گرد من می چرخد! در سفر، آدم ها گم می شوند ولی در سفرها آنان مدام پیدا می شوند.
پرسش آن است که این حجم از انتشار عکس را باید به عنوان ویژگی زندگی امروز پذیرفت و با آن کنار آمد و سرزنشش نکرد یا آنکه این عکس ها نشان دهنده تنهایی آدم هاست. آدم های امروزی دیگر با سفرهای دو، سه یا چهار نفرۀ خانوادگی ارضاء نمی شوند. دلشان جمعیت می خواهد جمعیت. دوست دارند دور و برشان شلوغ باشد ولی نیست. نه، این هم نیست. دوست دارند مدام بر روی صحنه باشند. صحنه ای که دیگران به آنان نگاه کنند و با لایک تأییدشان کنند. اگر ایدۀ « زندگی به مثابه صحنه » را انتخاب کرده ایم دیگر چه فرقی می کند که در سفر باشیم یا در خانه. فقط جایی باشد که برای ما نقش آتلیه را ایفا کند.
قطعا مسافری که روزی 30 عکس از طریق اینستاگرام منتشر می کند حداقل سه ساعت برای عکاسی وقت صرف کرده است. خواندن کامنت های دوستان و «مرسی عزیزم» نوشتن را هم به این زمان اضافه کنید. در این وضعیت معنای تجربه سفر چیست؟ چه مکاشفه ای در این تیپ سفرها رخ داده است؟ کدام گریز از زندگی روزمره به وجود آمده است؟ آیا عکس گرفتن و چک کردن کامنت های دوستان، خود جزوی از همان زندگی روزمره ای نیست که مسافر از آن گریخته است؟ در برخی از کشورها حرکت هایی آغاز شده است که در آنها تلاش می کنند تا حرص و ولع برای عکس گرفتن و انتشار آنرا خنثی کنند. خویشتن شناسی در سفر با چنین کنترلی معنا می شود. سفری بدون توجه به خویشن در عکس! گم شدن کامل در دل جاده. متأسفانه این روزها تعریف کردن از سفر هم از معنا تهی شده است. ما قبل از آنکه به خانه برسیم سفرمان را برای دیگران تعریف کرده ایم. به همین دلیل آدم ها دیگر کمتر درباره سفرهایشان با هم حرف می زنند. چون حرف ها قبلا با عکس زده شده است. ما قبل از رسیدن به خانه چمدان سفر را باز کرده ایم!
کم نیستند آدم هایی که از سفر برگشتن را بیشتر از به سفر رفتن دوست دارند. خانه برای آنان امن ترین نقطه جهان است، سفر به معنای آوارگی و جستجوست. در مقابل، خانه به معنای رسیدن و ماندن است و اینان نه یافتن، که ماندن را دوست دارند. هیچ جا خانه آدم نمی شود.
برخی در سفر متوجه می شوند که چه چیزهایی ندارند. در سفر می فهمند که چه چیزهایی را از دست داده اند. سفر، نداشته هایشان را به یادشان می آورد. کم نیستند آدم هایی که وقتی به طبیعت می روند تصمیم می گیرند که در ادامه زندگی شان هر هفته به دل طبیعت بزنند. ولی زندگی روزمره و روتین حاکم بر شهر قدرتمندتر از این حرفهاست. سیلی است که ما را با خود همراه می کند. همچنین برخی در سفر می فهمند که چه چیزهایی دارند که قدرش را نمی دانند. در سفر دلشان برای خانه شان تنگ می شود. در سفر بالش شان را می خواهند. در سفر می فهمند که گریزی از آنچه از آن گریخته اند ندارند. باید بروند و دوباره خودشان را لای چرخ دنده های در حال گردش شهر گم کنند.
▪️نوشته: فردین علیخواه|جامعه شناس
@fardinalikhah
@HosseinGaeeni
مهم ترین ویژگی سفر دور شدن ، و به بیان بهتر، «گریز» از زندگی روزمره است. نوعی فرار از عقلانیت حاکم بر شهر که قاعده تداوم حیات در آن است. آدمها وقتی به سفر می روند خوشحال اند. احساس می کنند بر روی ابرها نشسته اند. گاهی اوقات احساس بی وزنی مفرط به سراغشان می آید به ویژه وقتی که در جاده، ماشین با برآمدگی ملایمی مواجه شده، به سرعت بالا رفته و دوباره چرخ های آن به آرامی بر روی آسفالت قرار می گیرد. آدمها در سفر گویی از نظمی که زندگی روزمره دچار آن است خود را رها می کنند. عجیب نیست که وقتی به ماشین هایی خیره می شویم که در حال ترک تهران هستند اولین پرسشی که به ذهنمان می آید آن است که به راستی اینان از چه می گریزند؟ آنان به گونه ای از شهر فاصله می گیرند که انگار بازگشتی در کار نیست. گریز از آنچه هست مهم ترین ویژگی سفر است. در سفر بیشتر به مقصد فکر می کنند تا مبدأ. در سفر حسی از یافتن را تجربه می کنند که گمگشته آدمها در دنیای امروز است. و جالب آنکه این حس حتی در مکان هایی که بارها به آنجا سفر کرده اند با آنان همراه است. البته آنچه گفتم برای همه آدم ها صادق نیست.
خیلی از آدمها این روزها مدام از لحظه های سفرشان عکس می گیرند. ساعت به ساعت و دقیقه به دقیقه! عکس و عکس و عکس پشت سر هم. یک، دو، سه ، چیک! هم صفحات فید و هم استوری اینستاگرام مملو از عکس های سفری است که آغاز کرده اند. 30 عکس برای یک روز. جاده، آسمان، دشت، مرتع، غذا، شکوفه، رنگین کمان، پاها در کف رودخانه، و.... در تمامی این عکس ها گیرندۀ عکس در مرکز عکس قرار دارد. سفر در حاشیه و کانون سفر خود عکاس است. جهان به گرد من می چرخد! در سفر، آدم ها گم می شوند ولی در سفرها آنان مدام پیدا می شوند.
پرسش آن است که این حجم از انتشار عکس را باید به عنوان ویژگی زندگی امروز پذیرفت و با آن کنار آمد و سرزنشش نکرد یا آنکه این عکس ها نشان دهنده تنهایی آدم هاست. آدم های امروزی دیگر با سفرهای دو، سه یا چهار نفرۀ خانوادگی ارضاء نمی شوند. دلشان جمعیت می خواهد جمعیت. دوست دارند دور و برشان شلوغ باشد ولی نیست. نه، این هم نیست. دوست دارند مدام بر روی صحنه باشند. صحنه ای که دیگران به آنان نگاه کنند و با لایک تأییدشان کنند. اگر ایدۀ « زندگی به مثابه صحنه » را انتخاب کرده ایم دیگر چه فرقی می کند که در سفر باشیم یا در خانه. فقط جایی باشد که برای ما نقش آتلیه را ایفا کند.
قطعا مسافری که روزی 30 عکس از طریق اینستاگرام منتشر می کند حداقل سه ساعت برای عکاسی وقت صرف کرده است. خواندن کامنت های دوستان و «مرسی عزیزم» نوشتن را هم به این زمان اضافه کنید. در این وضعیت معنای تجربه سفر چیست؟ چه مکاشفه ای در این تیپ سفرها رخ داده است؟ کدام گریز از زندگی روزمره به وجود آمده است؟ آیا عکس گرفتن و چک کردن کامنت های دوستان، خود جزوی از همان زندگی روزمره ای نیست که مسافر از آن گریخته است؟ در برخی از کشورها حرکت هایی آغاز شده است که در آنها تلاش می کنند تا حرص و ولع برای عکس گرفتن و انتشار آنرا خنثی کنند. خویشتن شناسی در سفر با چنین کنترلی معنا می شود. سفری بدون توجه به خویشن در عکس! گم شدن کامل در دل جاده. متأسفانه این روزها تعریف کردن از سفر هم از معنا تهی شده است. ما قبل از آنکه به خانه برسیم سفرمان را برای دیگران تعریف کرده ایم. به همین دلیل آدم ها دیگر کمتر درباره سفرهایشان با هم حرف می زنند. چون حرف ها قبلا با عکس زده شده است. ما قبل از رسیدن به خانه چمدان سفر را باز کرده ایم!
کم نیستند آدم هایی که از سفر برگشتن را بیشتر از به سفر رفتن دوست دارند. خانه برای آنان امن ترین نقطه جهان است، سفر به معنای آوارگی و جستجوست. در مقابل، خانه به معنای رسیدن و ماندن است و اینان نه یافتن، که ماندن را دوست دارند. هیچ جا خانه آدم نمی شود.
برخی در سفر متوجه می شوند که چه چیزهایی ندارند. در سفر می فهمند که چه چیزهایی را از دست داده اند. سفر، نداشته هایشان را به یادشان می آورد. کم نیستند آدم هایی که وقتی به طبیعت می روند تصمیم می گیرند که در ادامه زندگی شان هر هفته به دل طبیعت بزنند. ولی زندگی روزمره و روتین حاکم بر شهر قدرتمندتر از این حرفهاست. سیلی است که ما را با خود همراه می کند. همچنین برخی در سفر می فهمند که چه چیزهایی دارند که قدرش را نمی دانند. در سفر دلشان برای خانه شان تنگ می شود. در سفر بالش شان را می خواهند. در سفر می فهمند که گریزی از آنچه از آن گریخته اند ندارند. باید بروند و دوباره خودشان را لای چرخ دنده های در حال گردش شهر گم کنند.
▪️نوشته: فردین علیخواه|جامعه شناس
@fardinalikhah
@HosseinGaeeni
Forwarded from کلام یادگیری فردا (کیفکو)
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
✅ رهایی از دانستگی
👤 پای درس‌های: جیدو کریشنامورتی
📌Panevisdotcom
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
💡اروین تافلر: بی سوادان قرن بیست و یک کسانی هستند که نمی‌توانند آموخته‌های کهنه‌ی خود را دور بریزند و دوباره بیاموزند.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
⛳️ کلیک کنید: سه روش کسب و پرورش مهارت یادگیری
🆔 @CYFCo
💎 اگر این مطلب را مفید می‌دانید، با دوستان خود به اشتراک بگذارید
👤 پای درس‌های: جیدو کریشنامورتی
📌Panevisdotcom
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
💡اروین تافلر: بی سوادان قرن بیست و یک کسانی هستند که نمی‌توانند آموخته‌های کهنه‌ی خود را دور بریزند و دوباره بیاموزند.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
⛳️ کلیک کنید: سه روش کسب و پرورش مهارت یادگیری
🆔 @CYFCo
💎 اگر این مطلب را مفید می‌دانید، با دوستان خود به اشتراک بگذارید
Forwarded from کلام یادگیری فردا (کیفکو)
#اطلاع_رسانی
✅ بیست و یکمین کافه کوچینگ کانون یادگیری فردا
در کافه کوچینگ:
☑️ تکنیک‌هایی را فرامی‌گیریم که به بهبود مهارت ارتباط سازی کمک می‌کند
☑️ با الگوهای ذهنی آشنا می‌شویم و نقش آنها را در ساختن شرایط اکنون‌مان در می‌یابیم
☑️ یاد می‌گیریم که ابتدا خود و سپس دیگران را جور دیگری بشنویم
☑️ ارتباطات دوستی و حرفه‌ای ماندگاری ایجاد خواهیم کرد
🗓️️ زمان: پنجشنبه 12 اردیبهشت ماه
🕣 ساعت 8:30 تا 13:30
📍 مکان: شهرک سئول، دفتر کانون یادگیری فردا
اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام:
https://bit.ly/2GdltBN
✅ بیست و یکمین کافه کوچینگ کانون یادگیری فردا
در کافه کوچینگ:
☑️ تکنیک‌هایی را فرامی‌گیریم که به بهبود مهارت ارتباط سازی کمک می‌کند
☑️ با الگوهای ذهنی آشنا می‌شویم و نقش آنها را در ساختن شرایط اکنون‌مان در می‌یابیم
☑️ یاد می‌گیریم که ابتدا خود و سپس دیگران را جور دیگری بشنویم
☑️ ارتباطات دوستی و حرفه‌ای ماندگاری ایجاد خواهیم کرد
🗓️️ زمان: پنجشنبه 12 اردیبهشت ماه
🕣 ساعت 8:30 تا 13:30
📍 مکان: شهرک سئول، دفتر کانون یادگیری فردا
اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام:
https://bit.ly/2GdltBN
Forwarded from کلام یادگیری فردا (کیفکو)
مدیریت توجه.jpg
336.3 KB
#اینفوگرافی
✅ پیشنهاد "آدام گرنت" برای مدیریت زمان:
«مدیریت زمان از طریق مدیریت توجه»
👁🗨 چرا مدیریت توجه؟
۱- تعداد ساعات روز محدود هستند و تمرکز روی مدیریت زمان فقط باعث می‌شود بدانیم که چه تعداد از این ساعت‌ها را هدر داده‌ایم.
۲- مدیریت توجه یعنی تمرکز روی انجام دادنِ کارها بنا به « دلایل درست، در مکان درست، و در زمان درست».
۳- به‌جای آنکه روی این نکته تمرکز کنم که با چه سرعتی می‌خواهم این کار را تمام کنم:
در وهله اول از خودم می‌پرسم اصلاً چرا می‌خواهم آن را انجام دهم. سپس بهترین زمان انجام آن را پیدا می‌کنم.
〰〰〰〰〰〰〰〰
📌برای خواندن متن کامل مقاله، بر لینک زیر کلیک کنید. این مقاله به تازگی در نیویورک تایمز منتشر شده است و حسین گایینی آن را ترجمه کرده است:
cyfco.ir/مدیریت-زمان-مدیریت-توجه
🆔 @CYFCo
✅ پیشنهاد "آدام گرنت" برای مدیریت زمان:
«مدیریت زمان از طریق مدیریت توجه»
👁🗨 چرا مدیریت توجه؟
۱- تعداد ساعات روز محدود هستند و تمرکز روی مدیریت زمان فقط باعث می‌شود بدانیم که چه تعداد از این ساعت‌ها را هدر داده‌ایم.
۲- مدیریت توجه یعنی تمرکز روی انجام دادنِ کارها بنا به « دلایل درست، در مکان درست، و در زمان درست».
۳- به‌جای آنکه روی این نکته تمرکز کنم که با چه سرعتی می‌خواهم این کار را تمام کنم:
در وهله اول از خودم می‌پرسم اصلاً چرا می‌خواهم آن را انجام دهم. سپس بهترین زمان انجام آن را پیدا می‌کنم.
〰〰〰〰〰〰〰〰
📌برای خواندن متن کامل مقاله، بر لینک زیر کلیک کنید. این مقاله به تازگی در نیویورک تایمز منتشر شده است و حسین گایینی آن را ترجمه کرده است:
cyfco.ir/مدیریت-زمان-مدیریت-توجه
🆔 @CYFCo
Forwarded from کلام یادگیری فردا (کیفکو)
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
#ویدئو
✅ چرا کارهایی که انجام می‌دهید را انجام می‌دهید؟
این ویدئو برشی از سخنرانی «سایمون سینک» در تد است؛ این سخنرانی الهام بخش و آموزنده را ببینید و نسبت به موقعیتی که دارید، به سؤال‌ها پاسخ بدید:
☑️ هدفتان چیست؟
☑️ انگیزه شما ( از کاری که انجام می‌دهید) چیست؟
☑️ چرا صبح از رخت‌خواب برمی‌خیزید؟
☑️ سازمان شما به چه دلیل وجود دارد؟
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
همه ما به نوعی فروشنده‌ایم؛ ما فروشنده‌ی توانمندی‌ها و مهارت‌های خود هستیم.
چگونه تاثیر موثر و ماندگاری بر طرف مقابل بگذاریم؟
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
برای دیدن ویدئوی کامل این سخنرانی، اینجا را کلیک کنید
🆔 @CYFCo
#خودت_رو_بشناس
✅ چرا کارهایی که انجام می‌دهید را انجام می‌دهید؟
این ویدئو برشی از سخنرانی «سایمون سینک» در تد است؛ این سخنرانی الهام بخش و آموزنده را ببینید و نسبت به موقعیتی که دارید، به سؤال‌ها پاسخ بدید:
☑️ هدفتان چیست؟
☑️ انگیزه شما ( از کاری که انجام می‌دهید) چیست؟
☑️ چرا صبح از رخت‌خواب برمی‌خیزید؟
☑️ سازمان شما به چه دلیل وجود دارد؟
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
همه ما به نوعی فروشنده‌ایم؛ ما فروشنده‌ی توانمندی‌ها و مهارت‌های خود هستیم.
چگونه تاثیر موثر و ماندگاری بر طرف مقابل بگذاریم؟
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
برای دیدن ویدئوی کامل این سخنرانی، اینجا را کلیک کنید
🆔 @CYFCo
#خودت_رو_بشناس
Forwarded from کلام یادگیری فردا (کیفکو)
#مقاله
✅ #یادگیری_تجربی چیست؟
۱- یادگیری تجربی، یادگیری به واسطه تجربه کردن است.
۲- حدود 70 درصد یادگیری فرد در هنگام کار و تجربه اتفاق می‌افتد.
۳- راجرز می‌گوید: "از نظر من تجربه بالاترین قدرت است".
❓پرسش:
چگونه مهارت یادگیری از راه تجربه را در خود توسعه دهیم؟
✍ متن مقاله را در پیوند زیر مطالعه کنید:
cyfco.ir/یادگیری-تجربی-مهارت-آموزی
🆔 @CYFCo
در به اشتراک گذاری این محتوا ما رو یاری برسونید🙏
✅ #یادگیری_تجربی چیست؟
۱- یادگیری تجربی، یادگیری به واسطه تجربه کردن است.
۲- حدود 70 درصد یادگیری فرد در هنگام کار و تجربه اتفاق می‌افتد.
۳- راجرز می‌گوید: "از نظر من تجربه بالاترین قدرت است".
❓پرسش:
چگونه مهارت یادگیری از راه تجربه را در خود توسعه دهیم؟
✍ متن مقاله را در پیوند زیر مطالعه کنید:
cyfco.ir/یادگیری-تجربی-مهارت-آموزی
🆔 @CYFCo
در به اشتراک گذاری این محتوا ما رو یاری برسونید🙏
Forwarded from کلام یادگیری فردا (کیفکو)
#اینفوگرافی
✅ مسیر کوچینگ
#کوچینگ مهارتی است با سابقه‌ای دور و دراز:
☑️ مهارتی بر مبنای رویکرد سقراط در مورد آموزش:
"هر فرد متخصص زندگی خود است و بهتر از دیگران می‌داند که راه‌حل مسائلش چیست"
☑️ مسئولیت را بر عهده فرد قرار می‌دهد. بنابراین رویکرد، تغییر زمانی اتفاق می‌افتد که فرد آماده تغییر باشد
☑️ تئوری «بازی درونی» تیموتی گَلُوی - هم افراد را به تمرکز بر خود و بر شناخت سرمایه‌های درونی خویش تشویق می‌کند
☑️ «ارهارد ورنر» و «توماس جی لئونارد» این رویکرد را تدوین و توسعه داده‌اند و نام کوچینگ بر آن نهادند
☑️ «جان ویتمور» این رویکرد را برای بهبود عملکرد کارکنان در سازمان‌ها به کار گرفت
☑️ شرکت IBM اولین شرکتی بود که از این روش برای بهبود عملکرد پرسنلش بهره‌مند شد
☑️ و کانون‌یادگیری‌فردا علاوه بر ارائه جلسات کوچینگ، دوره‌هایی مبتنی بر این رویکرد ارائه می‌دهد
⬅️ و اکنون کوچینگ ابزاری است برای توسعه توانمندی‌های فردی و بهبود عملکرد حرفه‌ای.
🆔 @CYFCo
به اشتراک بگذارید 🙏
✅ مسیر کوچینگ
#کوچینگ مهارتی است با سابقه‌ای دور و دراز:
☑️ مهارتی بر مبنای رویکرد سقراط در مورد آموزش:
"هر فرد متخصص زندگی خود است و بهتر از دیگران می‌داند که راه‌حل مسائلش چیست"
☑️ مسئولیت را بر عهده فرد قرار می‌دهد. بنابراین رویکرد، تغییر زمانی اتفاق می‌افتد که فرد آماده تغییر باشد
☑️ تئوری «بازی درونی» تیموتی گَلُوی - هم افراد را به تمرکز بر خود و بر شناخت سرمایه‌های درونی خویش تشویق می‌کند
☑️ «ارهارد ورنر» و «توماس جی لئونارد» این رویکرد را تدوین و توسعه داده‌اند و نام کوچینگ بر آن نهادند
☑️ «جان ویتمور» این رویکرد را برای بهبود عملکرد کارکنان در سازمان‌ها به کار گرفت
☑️ شرکت IBM اولین شرکتی بود که از این روش برای بهبود عملکرد پرسنلش بهره‌مند شد
☑️ و کانون‌یادگیری‌فردا علاوه بر ارائه جلسات کوچینگ، دوره‌هایی مبتنی بر این رویکرد ارائه می‌دهد
⬅️ و اکنون کوچینگ ابزاری است برای توسعه توانمندی‌های فردی و بهبود عملکرد حرفه‌ای.
🆔 @CYFCo
به اشتراک بگذارید 🙏