میرزا در مکتب‌خانه ﺍﺳﻢ شاگرد ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﻛﺮﺩ، شاگرد برخاست.
میرزا ﮔﻔﺖ: ﺷﻌﺮ بنی ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻥ،
شاگرد ﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩ:
بنی ﺁﺩﻡ ﺍﻋﻀﺎی یک پیکرند/ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺯ یک ﮔﻮﻫﺮﻧﺪ
ﭼﻮ ﻋﻀﻮی ﺑﻪ ﺩﺭﺩ ﺁﻭﺭﺩ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ/ﺩﮔﺮ ﻋﻀﻮﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻛﻪ ﺭﺳﻴﺪ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ،
میرزا ﮔﻔﺖ: ﺑﻘﻴﻪاﺵ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻥ!
شاگرد ﮔﻔﺖ: ﻳﺎﺩﻡ نمیﺁﻳﺪ،
میرزا ﮔﻔﺖ:
یعنی چی؟ ﺍﻳﻦ ﺷﻌﺮ ﺳﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﻫﻢ نتوانستی ﺣﻔﻆ کنی؟!
شاگرد ﮔﻔﺖ:
ﺁخه ﻣﺸﻜﻞ ﺩﺍﺷﺘﻢ، ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﺮﻳﺾ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﻮﺷﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﭘﺪﺭﻡ ﺳﺨﺖ ﻛﺎﺭ میکند ﺍﻣﺎ هزینه طبیب ﺑﺎﻻﺳﺖ، ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺎﺭﻫﺎی ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻢ ﻭ ﻫﻮﺍی ﺧﻮﺍﻫﺮ و ﺑﺮﺍﺩﺭﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ، ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ.
میرزا ﮔﻔﺖ: ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ، ﻫﻤﻴﻦ؟! ﻣﺸﻜﻞ ﺩﺍﺭی ﻛﻪ ﺩﺍﺭی ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻌﺮ ﺭﻭ ﺣﻔﻆ می‌کردی، ﻣﺸﻜﻼﺕ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻧﻤﻴﺸﻪ!
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ شاگرد ﮔﻔﺖ:
ﺗﻮ ﻛﺰ ﻣﺤﻨﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ بی غمی
ﻧﺸﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﻧﺎﻣﺖ ﻧﻬﻨﺪ ﺁﺩمی ...
#شعر
#میرزا
#شاگرد
#بنی_آدم
میرزا ﮔﻔﺖ: ﺷﻌﺮ بنی ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻥ،
شاگرد ﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩ:
بنی ﺁﺩﻡ ﺍﻋﻀﺎی یک پیکرند/ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺯ یک ﮔﻮﻫﺮﻧﺪ
ﭼﻮ ﻋﻀﻮی ﺑﻪ ﺩﺭﺩ ﺁﻭﺭﺩ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ/ﺩﮔﺮ ﻋﻀﻮﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻛﻪ ﺭﺳﻴﺪ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ،
میرزا ﮔﻔﺖ: ﺑﻘﻴﻪاﺵ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻥ!
شاگرد ﮔﻔﺖ: ﻳﺎﺩﻡ نمیﺁﻳﺪ،
میرزا ﮔﻔﺖ:
یعنی چی؟ ﺍﻳﻦ ﺷﻌﺮ ﺳﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﻫﻢ نتوانستی ﺣﻔﻆ کنی؟!
شاگرد ﮔﻔﺖ:
ﺁخه ﻣﺸﻜﻞ ﺩﺍﺷﺘﻢ، ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﺮﻳﺾ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﻮﺷﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﭘﺪﺭﻡ ﺳﺨﺖ ﻛﺎﺭ میکند ﺍﻣﺎ هزینه طبیب ﺑﺎﻻﺳﺖ، ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺎﺭﻫﺎی ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻢ ﻭ ﻫﻮﺍی ﺧﻮﺍﻫﺮ و ﺑﺮﺍﺩﺭﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ، ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ.
میرزا ﮔﻔﺖ: ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ، ﻫﻤﻴﻦ؟! ﻣﺸﻜﻞ ﺩﺍﺭی ﻛﻪ ﺩﺍﺭی ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻌﺮ ﺭﻭ ﺣﻔﻆ می‌کردی، ﻣﺸﻜﻼﺕ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻧﻤﻴﺸﻪ!
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ شاگرد ﮔﻔﺖ:
ﺗﻮ ﻛﺰ ﻣﺤﻨﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ بی غمی
ﻧﺸﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﻧﺎﻣﺖ ﻧﻬﻨﺪ ﺁﺩمی ...
#شعر
#میرزا
#شاگرد
#بنی_آدم
چنگیزخان نتوانست بخارا را تسخیر کند، نامه ای نوشت که هرکس با ما باشد در امان است!
اهل بخارا دو گروه شدند، یک گروه مقاومت کردند و گروه دیگر با او همراه شدند.
چنگیزخان به آن ها نوشت: با همشهریانِ مخالف بجنگید و هر چه غنیمت به دست آوردید از آنِ شما باشد و فرمانروایی شهر را به شما دهم.
ایشان پذیرفتند و آتش جنگ بین این دو گروه مسلمان شعله‌ور شد و در نهایت، گروه مزدوران چنگیز خان پیروز شدند.
اما شکست بزرگ آن بود که او دستور داد گروه پیروز خلع سلاح و سربریده شوند!
چنگیز گفت: اگر اینان وفا می‌داشتند، به خاطر ما بیگانگان، به برادرانشان خیانت نمی‌کردند!
این عاقبت خود فروشان است.
ابن أثیر، الكامل فی التاريخ
#چنگیزخان
#خاین
#بخارا
#مقاومت
اهل بخارا دو گروه شدند، یک گروه مقاومت کردند و گروه دیگر با او همراه شدند.
چنگیزخان به آن ها نوشت: با همشهریانِ مخالف بجنگید و هر چه غنیمت به دست آوردید از آنِ شما باشد و فرمانروایی شهر را به شما دهم.
ایشان پذیرفتند و آتش جنگ بین این دو گروه مسلمان شعله‌ور شد و در نهایت، گروه مزدوران چنگیز خان پیروز شدند.
اما شکست بزرگ آن بود که او دستور داد گروه پیروز خلع سلاح و سربریده شوند!
چنگیز گفت: اگر اینان وفا می‌داشتند، به خاطر ما بیگانگان، به برادرانشان خیانت نمی‌کردند!
این عاقبت خود فروشان است.
ابن أثیر، الكامل فی التاريخ
#چنگیزخان
#خاین
#بخارا
#مقاومت
سلام ، یک روز صبح بهاری باران زیادی در مشهد امد حاج حسین اقا ملک از پشت پنجره اطاقش خیابان را نگاه میکرد دید یک اقای جوان شیک پوش که کروات هم زده بود با بیل دارد راه اب بسته شده جویها را باز میکند به پیشکارش میگوید برو واین اقا را بیارش پیش من وقتی اقا جوان میاید پیش حاج حسین اقا ملک از او میپرسد من تا بحال رفتگری به این شیکی ندیدم شما کی هستی او میگوید حضرت اقا من شهرستانی شهردار مشهد هستم حاج حسین اقا از او خیلی خوشش میاد و به او میگوید من یک زمین بزرگی را به خاطر این کارت به شما میدهم شهرستانی میگوید اجازه دهید من آن زمین را یک پارک بزرگ برای مردم مشهد بسازم و این پارک ملت امروز مشهد است خداوند رحمت کند هر دو این بزرگواران را.
روحشان شاد و یادشان گرامی
#شهردار
#رفتگر
#مشهد
#زمین
روحشان شاد و یادشان گرامی
#شهردار
#رفتگر
#مشهد
#زمین
از بهیهان خبر دادند یکی از بستگان داره ازدواج می کنه. دانشجوی تعهد دبیری در تهران بودم و ۱۳۴۰ تومن حقوقم بود.
باید در عروسی شرکت می کردم و رفتم راه آهن یه بلیت درجه سه نیم بهای دانشجویی خریدم ۱۵ تومن به مقصد اهواز. برگشتم دانشگاه و برای خرید کادو مشورت کردم.
یکی از خانم های بالاشهری گفت: فلانی این روزها مُد شده کادو سکه میدن.
خودش با خودروی گالانت قرمزش منو برد خیابون تخت جمشید پیش یه طلا فروش آشنا.
یارو جواهریه ، یه جعبه پر سکه تمام پهلوی گذاشت روی پیشخوان.
همکلاسیم گفت: خط مت نداشته باشه. گفت: چشم. چن تا کادو کنم؟ هر سکه ۲۵۰ تومن بود. رفتم تو فکر.
همکلاسیم گفت: دو سکه بسه. کسی از دانشجو انتظار نداره.
روم نشد بگم زیاده .
با دستای لرزون ۵۰۰ تومن شمردم دادم و اونم مردی کرد ۱۰ تومن برگردوند: اینم برا خیر مقدم خانم....
تو بهبهان همه فامیل هدایاشون رو دادند. گوسفند، ۱۰۰ تومن پول، پارچه، ظروف ملامین، چرخ گوشت و نوبت من رسید. یه جعبه کوچیک دادم مادر عروس.
گفت با اجازه بازش می کنم. یه دفه رقص کنان فریاد کشید:
-فلاتی سِر تخت طلا، دو سکه تمام طلا.
بابام، داییم، عمه هام و برادر بزرگم چار چشمی نگام کردند و خونه رو سکوت فرا گرفت...
بهم احساس خوشِ خانی دست داد...
#ازدواج
#کادو
#سکه
#دانشجو
باید در عروسی شرکت می کردم و رفتم راه آهن یه بلیت درجه سه نیم بهای دانشجویی خریدم ۱۵ تومن به مقصد اهواز. برگشتم دانشگاه و برای خرید کادو مشورت کردم.
یکی از خانم های بالاشهری گفت: فلانی این روزها مُد شده کادو سکه میدن.
خودش با خودروی گالانت قرمزش منو برد خیابون تخت جمشید پیش یه طلا فروش آشنا.
یارو جواهریه ، یه جعبه پر سکه تمام پهلوی گذاشت روی پیشخوان.
همکلاسیم گفت: خط مت نداشته باشه. گفت: چشم. چن تا کادو کنم؟ هر سکه ۲۵۰ تومن بود. رفتم تو فکر.
همکلاسیم گفت: دو سکه بسه. کسی از دانشجو انتظار نداره.
روم نشد بگم زیاده .
با دستای لرزون ۵۰۰ تومن شمردم دادم و اونم مردی کرد ۱۰ تومن برگردوند: اینم برا خیر مقدم خانم....
تو بهبهان همه فامیل هدایاشون رو دادند. گوسفند، ۱۰۰ تومن پول، پارچه، ظروف ملامین، چرخ گوشت و نوبت من رسید. یه جعبه کوچیک دادم مادر عروس.
گفت با اجازه بازش می کنم. یه دفه رقص کنان فریاد کشید:
-فلاتی سِر تخت طلا، دو سکه تمام طلا.
بابام، داییم، عمه هام و برادر بزرگم چار چشمی نگام کردند و خونه رو سکوت فرا گرفت...
بهم احساس خوشِ خانی دست داد...
#ازدواج
#کادو
#سکه
#دانشجو
به گزارش دنانما، این روزها شهرستان بهمئی شاهد داستانی است که اشک را بر چشم و حیرت را بر دل هر شنونده‌ای می‌نشاند؛ روایتی که مرز میان واقعیت و قصه را در هم می‌شکند. آذرماه ۱۳۸۵، «فرشته» از بهمئی برای تولد نخستین فرزند خود راهی بیمارستان بهبهان شد. همزمان، زوجی از تهران که برای گردش به جنوب آمده بودند، در همان اتاق بیمارستان لحظه زایمان را تجربه کردند.
اما سرنوشت برای مادر تهرانی، خاکستری رقم خورد؛ نوزاد او تنها چند ساعت بعد از تولد جان باخت. در این میان، مادربزرگ خانواده تهرانی، با سوءاستفاده از غفلت پرسنل و در اقدامی که بعدها زندگی سه خانواده را دگرگون کرد، دستبند مشخصات نوزادان را عوض کرد: فرزند زنده فرشته به پدر و مادر تهرانی داده شد و نوزاد بی‌جان، به آغوش مادر بهمئی بازگشت.
بی‌خبر از حقیقت، خانواده تهرانی نوزاد را همانند گوهر نایاب پرورش دادند؛ پسری که بعدها به نخبه‌ای علمی تبدیل شد و در رشته دندان‌پزشکی دانشگاهی معتبر در آلمان پذیرفته شد. سال‌ها گذشت تا آن مادربزرگ، در بستر مرگ، راز خود را آشکار کرد و خانواده را در بهتی عمیق فرو برد: پسرشان، فرزند آنها نیست.
تنها سرنخ‌ها، نام «فرشته» و شهر «بهبهان» بود. جوان جستجوگر، چهار سال تمام شهر به شهر و دیار به دیار، رد مادر گمشده‌اش را گرفت. سرانجام، دی‌ان‌ای گواهی داد که او پسر آیت جوخی و فرشته از شهرستان بهمئی است.
اکنون، در آستانه دیداری که بوی آشتی با سرنوشت می‌دهد، دکتر حمید آماده است تا از برلین به خاک مادری بازگردد که ۲۰ سال در انتظارش بود. دیداری که شاید تنها در فیلم‌ها شبیهش را دیده باشیم، این روزها در جنوب ایران رقم می‌خورد.
#شهرستان
#تهران
#نوزاد
#جابجایی
اما سرنوشت برای مادر تهرانی، خاکستری رقم خورد؛ نوزاد او تنها چند ساعت بعد از تولد جان باخت. در این میان، مادربزرگ خانواده تهرانی، با سوءاستفاده از غفلت پرسنل و در اقدامی که بعدها زندگی سه خانواده را دگرگون کرد، دستبند مشخصات نوزادان را عوض کرد: فرزند زنده فرشته به پدر و مادر تهرانی داده شد و نوزاد بی‌جان، به آغوش مادر بهمئی بازگشت.
بی‌خبر از حقیقت، خانواده تهرانی نوزاد را همانند گوهر نایاب پرورش دادند؛ پسری که بعدها به نخبه‌ای علمی تبدیل شد و در رشته دندان‌پزشکی دانشگاهی معتبر در آلمان پذیرفته شد. سال‌ها گذشت تا آن مادربزرگ، در بستر مرگ، راز خود را آشکار کرد و خانواده را در بهتی عمیق فرو برد: پسرشان، فرزند آنها نیست.
تنها سرنخ‌ها، نام «فرشته» و شهر «بهبهان» بود. جوان جستجوگر، چهار سال تمام شهر به شهر و دیار به دیار، رد مادر گمشده‌اش را گرفت. سرانجام، دی‌ان‌ای گواهی داد که او پسر آیت جوخی و فرشته از شهرستان بهمئی است.
اکنون، در آستانه دیداری که بوی آشتی با سرنوشت می‌دهد، دکتر حمید آماده است تا از برلین به خاک مادری بازگردد که ۲۰ سال در انتظارش بود. دیداری که شاید تنها در فیلم‌ها شبیهش را دیده باشیم، این روزها در جنوب ایران رقم می‌خورد.
#شهرستان
#تهران
#نوزاد
#جابجایی
در ۵۳ سالگی، ثروتمندترین مرد روی زمین حکم خود را شنید:
او فقط یک سال دیگر برای زندگی داشت.
آن مرد جان دیویسون راکفلر بود.
در ۲۵ سالگی صاحب یکی از بزرگ‌ترین پالایشگاه‌های نفت در آمریکا شد.
در ۳۱ سالگی قدرتمندترین شرکت جهان را اداره میکرد.
در ۳۸ سالگی، ۹۰٪ از کل نفت آمریکا را در کنترل خود داشت.
هر تصمیمش حساب‌شده بود.
هر ارتباطی، ابزاری برای نفوذ.
هر دلار، سرمایه‌گذاری برای چیزی بزرگ‌تر.
در ۵۰ سالگی، راکفلر بر قلهٔ جهان ایستاده بود.
نخستین میلیاردر تاریخ؛ ثروتش معادل ۳۴۰ میلیارد دلار امروز بود.
او بازیِ پول را به کمال آموخته بود—
اما بازیِ زندگی را باخته بود.
نقطهٔ شکست
در ۵۳ سالگی بدنش از کار افتاد.
درد هرگز متوقف نمیشد.
موهایش ریخت.
فقط می‌توانست سوپ و فرنی بخورد.
خواب از او گریخت.
شادی نیز.
پزشکان به‌روشنی گفتند:
«کمتر از یک سال برای زندگی داری.»
یکی از همکارانش بعدها نوشت:
«او نه می‌خوابید، نه لبخند می‌زد، و دیگر هیچ چیز برایش معنا نداشت.»
و آن‌گاه اتفاقی شگفت‌انگیز رخ داد.
مردی که همه چیز داشت، سرانجام فهمید—
هیچ‌یک از آنها را با خود نخواهد برد.
✨ لحظهٔ بیداری
روزی راکفلر وکلای خود و حسابدارانش را فراخواند و گفت:
«ثروتم را بازسازمان دهید. آن را صرف بیمارستان‌ها، پژوهش، و خیریه کنید.»
در سال ۱۹۱۳، بنیاد راکفلر را بنیان نهاد—
و جهان آغاز به تغییر کرد.
این بنیاد پژوهش‌هایی را تأمین مالی کرد که به کشف پنی‌سیلین انجامید
و میلیون‌ها جان را نجات داد.
آموزش، پزشکی، و بهداشت عمومی را در سراسر جهان پیش برد.
و چیز دیگری نیز تغییر کرد—
خودِ راکفلر.
هرچه بیشتر می‌بخشید، سالم‌تر میشد.
درد فروکش کرد.
نیرو بازگشت.
سالی که قرار بود بمیرد گذشت.
سالی دیگر… و سالی دیگر.
او ۴۴ سالِ دیگر زیست—تا ۹۷ سالگی.
💡 بزرگ‌ترین درس او
در پایان عمر گفت:
«خدا به من آموخت که همه چیز از آنِ اوست، و من تنها مجرایی برای خواست اویم.»
نیمهٔ نخست زندگی‌اش در گردآوری گذشت.
نیمهٔ دومش در خدمت.
او نه فقط سال‌هایی بیشتر به دست آورد،
بلکه زندگی‌ای نو—
سرشار از معنا، آرامش، و سپاسگزاری.
🕊 یادآوری‌ای برای همهٔ ما
می‌توانی در زندگی برنده شوی…
اما مشغولِ بازیِ اشتباهی باشی.
زیرا موفقیتِ بی‌هدف، تنها هیچِ گران‌قیمتی‌ست.
اما هیچ‌گاه برای تغییر بازی دیر نیست.
راکفلر ۵۳ سال نخست زندگی‌اش را صرف ساختن یک امپراتوری کرد،
و ۴۴ سال پس از آن را صرف ساختن میراثی—
که هنوز هم جان‌ها را نجات می‌دهد.
شاید…
اگر پزشکان او را نترسانده بودند،
هیچ چیز تغییر نمی‌کرد.
#بنیاد
#راکفلر
#انفاق
#خیریه
او فقط یک سال دیگر برای زندگی داشت.
آن مرد جان دیویسون راکفلر بود.
در ۲۵ سالگی صاحب یکی از بزرگ‌ترین پالایشگاه‌های نفت در آمریکا شد.
در ۳۱ سالگی قدرتمندترین شرکت جهان را اداره میکرد.
در ۳۸ سالگی، ۹۰٪ از کل نفت آمریکا را در کنترل خود داشت.
هر تصمیمش حساب‌شده بود.
هر ارتباطی، ابزاری برای نفوذ.
هر دلار، سرمایه‌گذاری برای چیزی بزرگ‌تر.
در ۵۰ سالگی، راکفلر بر قلهٔ جهان ایستاده بود.
نخستین میلیاردر تاریخ؛ ثروتش معادل ۳۴۰ میلیارد دلار امروز بود.
او بازیِ پول را به کمال آموخته بود—
اما بازیِ زندگی را باخته بود.
نقطهٔ شکست
در ۵۳ سالگی بدنش از کار افتاد.
درد هرگز متوقف نمیشد.
موهایش ریخت.
فقط می‌توانست سوپ و فرنی بخورد.
خواب از او گریخت.
شادی نیز.
پزشکان به‌روشنی گفتند:
«کمتر از یک سال برای زندگی داری.»
یکی از همکارانش بعدها نوشت:
«او نه می‌خوابید، نه لبخند می‌زد، و دیگر هیچ چیز برایش معنا نداشت.»
و آن‌گاه اتفاقی شگفت‌انگیز رخ داد.
مردی که همه چیز داشت، سرانجام فهمید—
هیچ‌یک از آنها را با خود نخواهد برد.
✨ لحظهٔ بیداری
روزی راکفلر وکلای خود و حسابدارانش را فراخواند و گفت:
«ثروتم را بازسازمان دهید. آن را صرف بیمارستان‌ها، پژوهش، و خیریه کنید.»
در سال ۱۹۱۳، بنیاد راکفلر را بنیان نهاد—
و جهان آغاز به تغییر کرد.
این بنیاد پژوهش‌هایی را تأمین مالی کرد که به کشف پنی‌سیلین انجامید
و میلیون‌ها جان را نجات داد.
آموزش، پزشکی، و بهداشت عمومی را در سراسر جهان پیش برد.
و چیز دیگری نیز تغییر کرد—
خودِ راکفلر.
هرچه بیشتر می‌بخشید، سالم‌تر میشد.
درد فروکش کرد.
نیرو بازگشت.
سالی که قرار بود بمیرد گذشت.
سالی دیگر… و سالی دیگر.
او ۴۴ سالِ دیگر زیست—تا ۹۷ سالگی.
💡 بزرگ‌ترین درس او
در پایان عمر گفت:
«خدا به من آموخت که همه چیز از آنِ اوست، و من تنها مجرایی برای خواست اویم.»
نیمهٔ نخست زندگی‌اش در گردآوری گذشت.
نیمهٔ دومش در خدمت.
او نه فقط سال‌هایی بیشتر به دست آورد،
بلکه زندگی‌ای نو—
سرشار از معنا، آرامش، و سپاسگزاری.
🕊 یادآوری‌ای برای همهٔ ما
می‌توانی در زندگی برنده شوی…
اما مشغولِ بازیِ اشتباهی باشی.
زیرا موفقیتِ بی‌هدف، تنها هیچِ گران‌قیمتی‌ست.
اما هیچ‌گاه برای تغییر بازی دیر نیست.
راکفلر ۵۳ سال نخست زندگی‌اش را صرف ساختن یک امپراتوری کرد،
و ۴۴ سال پس از آن را صرف ساختن میراثی—
که هنوز هم جان‌ها را نجات می‌دهد.
شاید…
اگر پزشکان او را نترسانده بودند،
هیچ چیز تغییر نمی‌کرد.
#بنیاد
#راکفلر
#انفاق
#خیریه
در ایل ما گوسفندان را داغی روی صورت یا گوش شان می گذاشتند تا اگر گم شدند یا دزدیده شدند بتوان ردی از آنها گرفت
نشانی از آهن داغ که پشم و پوست و گوشت را می سوزاند و ضجه گوسفند بیچاره را به فلک می رساند و آن نشان تا همیشه خدا پیدا بود
کاش همین داغ را روی دزدها می گذاشتند تا میان آدمها گم نمی شدند .
وگرنه گوسفند بیچاره هیچ گناهی نداشت ..
ما از ترس آدمها گوسفندان را داغ می کردیم .
محمد بهمن بیگی
#داغ
#پیشانی
#گوسفند
#دزد
نشانی از آهن داغ که پشم و پوست و گوشت را می سوزاند و ضجه گوسفند بیچاره را به فلک می رساند و آن نشان تا همیشه خدا پیدا بود
کاش همین داغ را روی دزدها می گذاشتند تا میان آدمها گم نمی شدند .
وگرنه گوسفند بیچاره هیچ گناهی نداشت ..
ما از ترس آدمها گوسفندان را داغ می کردیم .
محمد بهمن بیگی
#داغ
#پیشانی
#گوسفند
#دزد
از تيمورلنگ سوال کردند كه چگونه امنيتی در كشور پهناور خود ايجاد نمودی؛ كه وقتی زنی با طبقی از جواهرات طول كشور را طی می كند؛
كسی به او تعرضی نکرده و جسارتی نمی كند؟
در جواب جمله كوتاه ولی با تاملی میگويد:
در هر شهری که دزدی ديدم گردن داروغه را زدم، چون یا دزد و داروغه هم دست بوده‌اند یا داروغه در خواب...
#دزد
#داروغه
#خواب
#همدست
#تیمورلنگ
كسی به او تعرضی نکرده و جسارتی نمی كند؟
در جواب جمله كوتاه ولی با تاملی میگويد:
در هر شهری که دزدی ديدم گردن داروغه را زدم، چون یا دزد و داروغه هم دست بوده‌اند یا داروغه در خواب...
#دزد
#داروغه
#خواب
#همدست
#تیمورلنگ
پسری که پدرش را مجبور کرد ماشین قراضه‌اش را دو خیابان پایین‌تر پارک کند، اما نامه‌ای که بعد از مرگ پدر در داشبورد پیدا کرد، او را نابود کرد...
«فرهاد» دانشجوی پزشکی بود و همیشه از وضعیت ظاهری پدرش و به‌خصوص ماشین پیکان قدیمی و پر سروصدای او خجالت می‌کشید.
هر روز صبح که پدرش او را به دانشگاه می‌رساند، فرهاد با لحنی تند میگفت:
«بابا! تو رو خدا جلوی در دانشگاه نرو! همین‌جا توی کوچه پشتی نگه‌دار. آبرویم می‌رود اگر بچه‌ها ببینند من با این لگن می‌آیم! دود ماشینت همه را خفه کرد!»
پدر هر بار با لبخندی مهربان و چشمانی که کمی غمگین میشد، میگفت: «چشم پسرم... هرطور تو راحت باشی.» و او را دور از چشم همه پیاده میکرد.
سال‌ها گذشت. فرهاد پزشک شد، پولدار شد و برای خودش ماشین شاسی‌بلند خرید و دیگر سوار ماشین پدر نشد. پدر پیر شد و از دنیا رفت.
بعد از مراسم خاکسپاری، فرهاد تصمیم گرفت آن ماشین قراضه را که گوشه حیاط خاک می‌خورد، به اسقاطی بفروشد تا از شرش خلاص شود.
وقتی داشت مدارک ماشین را از داشبورد خالی میکرد، چشمش به یک عکس قدیمی و سیاه و سفید افتاد.
عکسِ پدرش بود در جوانی، که با کت و شلواری شیک به یک ماشین «بنـز» آخرین مدل تکیه داده بود و می‌خندید.
فرهاد تعجب کرد. پدرش هیچ‌وقت نگفته بود که چنین ماشینی داشته است.
پشت عکس را نگاه کرد. دست‌خط پدرش بود، با جوهری که کمی پخش شده بود:
«امروز این عروسک (ماشین بنز) را فروختم. دلم سوخت، چون خیلی دوستش داشتم... اما دکترها گفتند هزینه عمل قلبِ پسر کوچکم "فرهاد" خیلی سنگین است و فقط با پول این ماشین جور می‌شود.
ماشینم رفت، اما فدای یک تپشِ قلبِ پسرم. با باقی‌مانده پول، این پیکان را خریدم تا مسافرکشی کنم و خرج داروهایش را در بیاورم. خدایا شکرت که پسرم زنده ماند...»
فرهاد روی فرمان ماشین قراضه افتاد. بوی عرق تن پدرش هنوز توی ماشین بود.
او سال‌ها از ماشینی خجالت می‌کشید که «قیمتِ زنده ماندنِ خودش» بود. او سوار بر وسیله‌ای شده بود که پدرش غرورش را با آن معامله کرده بود تا قلب پسرش از حرکت نایستد.
فرهاد آن ماشین قراضه را نفروخت؛ آن را در حیاط خانه‌اش نگه داشت تا هر روز یادش نرود که ضربان قلبش را مدیون چه کسی است.
#پدر
#پسر
#هزینه
#قلب
«فرهاد» دانشجوی پزشکی بود و همیشه از وضعیت ظاهری پدرش و به‌خصوص ماشین پیکان قدیمی و پر سروصدای او خجالت می‌کشید.
هر روز صبح که پدرش او را به دانشگاه می‌رساند، فرهاد با لحنی تند میگفت:
«بابا! تو رو خدا جلوی در دانشگاه نرو! همین‌جا توی کوچه پشتی نگه‌دار. آبرویم می‌رود اگر بچه‌ها ببینند من با این لگن می‌آیم! دود ماشینت همه را خفه کرد!»
پدر هر بار با لبخندی مهربان و چشمانی که کمی غمگین میشد، میگفت: «چشم پسرم... هرطور تو راحت باشی.» و او را دور از چشم همه پیاده میکرد.
سال‌ها گذشت. فرهاد پزشک شد، پولدار شد و برای خودش ماشین شاسی‌بلند خرید و دیگر سوار ماشین پدر نشد. پدر پیر شد و از دنیا رفت.
بعد از مراسم خاکسپاری، فرهاد تصمیم گرفت آن ماشین قراضه را که گوشه حیاط خاک می‌خورد، به اسقاطی بفروشد تا از شرش خلاص شود.
وقتی داشت مدارک ماشین را از داشبورد خالی میکرد، چشمش به یک عکس قدیمی و سیاه و سفید افتاد.
عکسِ پدرش بود در جوانی، که با کت و شلواری شیک به یک ماشین «بنـز» آخرین مدل تکیه داده بود و می‌خندید.
فرهاد تعجب کرد. پدرش هیچ‌وقت نگفته بود که چنین ماشینی داشته است.
پشت عکس را نگاه کرد. دست‌خط پدرش بود، با جوهری که کمی پخش شده بود:
«امروز این عروسک (ماشین بنز) را فروختم. دلم سوخت، چون خیلی دوستش داشتم... اما دکترها گفتند هزینه عمل قلبِ پسر کوچکم "فرهاد" خیلی سنگین است و فقط با پول این ماشین جور می‌شود.
ماشینم رفت، اما فدای یک تپشِ قلبِ پسرم. با باقی‌مانده پول، این پیکان را خریدم تا مسافرکشی کنم و خرج داروهایش را در بیاورم. خدایا شکرت که پسرم زنده ماند...»
فرهاد روی فرمان ماشین قراضه افتاد. بوی عرق تن پدرش هنوز توی ماشین بود.
او سال‌ها از ماشینی خجالت می‌کشید که «قیمتِ زنده ماندنِ خودش» بود. او سوار بر وسیله‌ای شده بود که پدرش غرورش را با آن معامله کرده بود تا قلب پسرش از حرکت نایستد.
فرهاد آن ماشین قراضه را نفروخت؛ آن را در حیاط خانه‌اش نگه داشت تا هر روز یادش نرود که ضربان قلبش را مدیون چه کسی است.
#پدر
#پسر
#هزینه
#قلب
در یکی از شهرهای #ترکیه به جهت اهمال پرسنل یک #آسایشگاه_روانی درب آسایشگاه باز مانده و کلیه ۴۲۳ بیمار روانی و دیوانه موفق به فرار شده و در سطح شهر پراکنده می گردند. بعد از کشف خطا و بحران ایجاد شده برای چاره جویی به پزشک اصلی مراجعه می کنند. پزشک تقاضای یک سوت می کند و میگوید چند نفر از کادر بیمارستان نیز پشت سر او حرکت کنند. پزشک سوت زنان وارد خیابانها شده و با کمک سایر همکاران دوت دوت کنان قطار انسانی تشکیل می دهند. دیوانه های فراری نیز با شنیدن صدا و دیدن صحنه خوشحال خندان دنبال قطار افتاده و خود نیز در تجسم واگن و لکوموتیو سوت میزنند. صف طولانی تشکیل شد و دکتر سوت زنان پس از گشت در همه شهر به آسایشگاه برمیگردد. پرسنل همه خوشحال از اینکه با روش هوشمندانه دکتر موفق به جمع آوری همه بیماران روانی گردیده بودند. اما نکته جالب داستان هنگام شمارش بیماران صورت گرفت. تعداد کسانی که دنباله قطار دکتر وارد شدند ۶۱۲ نفر بود!!!! خیلی بیشتر از تعداد فراری...😳😳😳
#آسایشگاه
#دیوانه
#ترکیه
#روانی
#پزشک
#آسایشگاه
#دیوانه
#ترکیه
#روانی
#پزشک
عارفي مي گويد: که روزي دزدان قافله ما را غارت کردند، پس نشستند و مشغول طعام خوردن شدند.
يکي از ان ها را ديدم که چيزي نمي خورد به او گفتم که چرا با آنها در غذا خوردن شريک نمي شوي؟
گفت: من امروز روزه ام،
گفتم : دزدي وروزه گرفتن عجب است.
گفت: اي مرد! اين راه، راه صلح است که با خداي خود واگذاشته ام، شايد روزي سبب شود و با او آشنا شدم.
آن عارف مي گويد که سال ديگر او را در مسجد الحرام ديدم که طواف مي کند و آثار توبه از وي مشاهده کردم؛ رو به من کرد و گفت:
ديدي که آن روزه چگونه مرا با خدا آشنا کرد.
#روزه
يکي از ان ها را ديدم که چيزي نمي خورد به او گفتم که چرا با آنها در غذا خوردن شريک نمي شوي؟
گفت: من امروز روزه ام،
گفتم : دزدي وروزه گرفتن عجب است.
گفت: اي مرد! اين راه، راه صلح است که با خداي خود واگذاشته ام، شايد روزي سبب شود و با او آشنا شدم.
آن عارف مي گويد که سال ديگر او را در مسجد الحرام ديدم که طواف مي کند و آثار توبه از وي مشاهده کردم؛ رو به من کرد و گفت:
ديدي که آن روزه چگونه مرا با خدا آشنا کرد.
#روزه
ناصرالدین شاه قاجار در ماه مبارک رمضان نامه‌ای به مرجع تقلید آن زمان ميرزاي شيرازي به این مضمون نوشت :
من وقتی روزه میگیرم از شدت گرسنگي و تشنگي عصبانی می‌شوم و ناخود آگاه دستور به قتل افراد بی گناه میدهم لذا جواز روزه نگرفتن مرا صادر بفرمایید!
آیت الله میرزاي شیرازي رحمت الله علیها در جواب ناصرالدین شاه نوشت:
بسمه تعالی
حکم خدا قابل تغییر نیست لکن حاکم قابل تغییر است اگر نمی‌توانی به اعصابت مسلط شوی از مسند حکومت پایین بیا تا شخص با ایمانی در جایگاه تو قرار گیرد و خون مؤمنین بیهوده ریخته نشود.
اینم حکایت برخی مسئولین هستش
یکی نیست بهشون بگه اگه نمیتونید
مشکل مردم رو حل کنید جای خودتون رو به یکی دیگه بدید که چاره ساز
باشه نه مشکل ساز.
#ناصرالدین
#روزه
#حاکم
#رمضان
من وقتی روزه میگیرم از شدت گرسنگي و تشنگي عصبانی می‌شوم و ناخود آگاه دستور به قتل افراد بی گناه میدهم لذا جواز روزه نگرفتن مرا صادر بفرمایید!
آیت الله میرزاي شیرازي رحمت الله علیها در جواب ناصرالدین شاه نوشت:
بسمه تعالی
حکم خدا قابل تغییر نیست لکن حاکم قابل تغییر است اگر نمی‌توانی به اعصابت مسلط شوی از مسند حکومت پایین بیا تا شخص با ایمانی در جایگاه تو قرار گیرد و خون مؤمنین بیهوده ریخته نشود.
اینم حکایت برخی مسئولین هستش
یکی نیست بهشون بگه اگه نمیتونید
مشکل مردم رو حل کنید جای خودتون رو به یکی دیگه بدید که چاره ساز
باشه نه مشکل ساز.
#ناصرالدین
#روزه
#حاکم
#رمضان
حکایت کرده اند که بزرگمهر وزیر دانشمند انوشیروان هر روز صبح زود خدمت پادشاه میرفت و در جواب وی که چرا اینقدر زود آمدی میگفت: سحرخیز باش تا کامروا شوی.
روزی انوشیروان به عده ای از درباریان دستور داد تا نیمه شب بیدار شوند و سر راه بزرگمهر منتظر بمانند و چون خواست به درگاه بیاید از هر طرف به او حمله کنند و لباسهایش را درآورده و بگریزند.
صبح روز بعد که بزرگمهر به درگاه میرفت مورد حمله دزدان قرار گرفت و چون لباسهایش را بردند مجبور شد به خانه برگشته و تجدید لباس کند. چون به درگاه انوشیروان رسید شاه را خندان دید که میگفت:
چرا دیر آمدی، مگر نمی گفتی سحر خیز باش تا کامروا باشی؟
بزرگمهر گفت: امروز دزدان کامروا شدند زیرا سحرخیزتر از من بودند.
#سحرخیز
#دزد
#نوشیروان
روزی انوشیروان به عده ای از درباریان دستور داد تا نیمه شب بیدار شوند و سر راه بزرگمهر منتظر بمانند و چون خواست به درگاه بیاید از هر طرف به او حمله کنند و لباسهایش را درآورده و بگریزند.
صبح روز بعد که بزرگمهر به درگاه میرفت مورد حمله دزدان قرار گرفت و چون لباسهایش را بردند مجبور شد به خانه برگشته و تجدید لباس کند. چون به درگاه انوشیروان رسید شاه را خندان دید که میگفت:
چرا دیر آمدی، مگر نمی گفتی سحر خیز باش تا کامروا باشی؟
بزرگمهر گفت: امروز دزدان کامروا شدند زیرا سحرخیزتر از من بودند.
#سحرخیز
#دزد
#نوشیروان
شاید سال‌هاست ایرانیانی که علاقه‌مند به ته‌دیگ هستند از پلوپزهای پارس‌خزر امروز و ایران‌ناسیونال قدیم استفاده می‌کنند. اما این ته‌دیگ ماجرای عجیبی دارد!
در دهه ۱۳۴۰ که توسعه ایران دوران طلایی خود را می‌گذراند، همکاری‌های خارجی میان شرکت‌های ایرانی و خارجی به اوج می‌رسد. در آن زمان شرکت‌های ایرانی از روش‌های گوناگون از خرید لیسانس تا شکل‌دهی به یک شرکت مشترک (J.V.) برای انتقال تکنولوژی بهره می‌گیرند.
یکی از بازیگران فعال در این عرصه، شرکت «صنایع الکتریکی ناسیونال ایران» (تأسیس ۱۳۴۴) به عنوان اولین شریک تجاری «ماتسوشیتا الکتریک» ژاپن (پاناسونیک فعلی) است که نقشی کلیدی در تولید لوازم خانگی کوچک باکیفیت در ایران داشت.
در آن زمان دکتر نقی‌زاده جوان در ژاپن مشغول تحصیل و زندگی است. در تماسی که از بخش تحقیق و توسعه (R&D) این شرکت دارد، به آنان میگوید که ایرانیان به بخشی از برنج به نام ته‌دیگ علاقه‌مند هستند.
ژاپنی‌ها که برنج را به شوه‌ای دیگر تهیه می‌کردند، یک پروژه تعریف می‌کنند برای تولید ته‌دیگ ایرانی. آنان با هماهنگی دکتر نقی‌زاده یک گروه را به ایران می‌فرستند و آنان میهمان خانواده نقی‌زاده می‌شوند.
برای مادر دکتر نقی‌زاده که اهل شمال است، برنج چیزی بیش از یک محصول کشاورزی است، گویی بخشی از فرهنگ و خاطرات نیز هست. تیم R&D «ماتسوشیتا الکتریک» هر روز با تغییرات فنی یک مدل جدید تهیه می‌کرده‌اند و مادر دکتر نقی‌زاده با آن برنج دم می‌کرده‌اند و نتیجه اینکه این ته‌دیگ تا چه اندازه نزدیک به ذائقه ایرانیان است را ارزیابی می‌کردند.
این فرآیند حدود ۲ ماه زمان می‌برد، اما نتیجه آن می‌شود که هنوز بعد از ۶۰ سال پلوپزهای پارس‌خزر (نامی که پس از انقلاب ۵۷ بر آن گذارده می‌شود) برای ایرانیان پلوپزی متفاوت است.
این خاطره‌ی را روزی دکتر نقی‌زاده در خصوص نگاه ژاپنی‌های به تحقیق و توسعه R&D تعریف کرد که می‌خواست نگاه ترکیب‌شده‌ی فناوری و فرهنگ را آغاز کند.
و من هر بار در شبکه‌های اجتماعی به پلوپز و ته‌دیگ می‌رسم، یاد این خاطره می‌افتم. شاید هیچکس از کسانی که ته‌دیگ‌های پارس‌خزر را می‌خورند، به ذهن‌شان نمی‌رسد که ته‌دیگ حاصل یک پروژه تحقیق و توسعه بوده است! و تیم پروژه برای آن کار دو ماه ایران بوده است.
با پروفسور نقی‌زاده عزیز دو درس در دوره دکترا داشتم. نگاه ایشان در خصوص توسعه، خصوصا توسعه ژاپن، یکی از یادگارهایی ارزشمند ایشان در فهم من و بسیاری از پژوهشگران توسعه بود.
افسوس که ایران ما کمتر توانست از حضور و نگاه او برای توسعه‌اش بهره ببرد.
پروفسور نقی‌زاده عزیز یادش به‌خیر و روانش شاد باد.
- امیر ناظمی
#پلوپز
در دهه ۱۳۴۰ که توسعه ایران دوران طلایی خود را می‌گذراند، همکاری‌های خارجی میان شرکت‌های ایرانی و خارجی به اوج می‌رسد. در آن زمان شرکت‌های ایرانی از روش‌های گوناگون از خرید لیسانس تا شکل‌دهی به یک شرکت مشترک (J.V.) برای انتقال تکنولوژی بهره می‌گیرند.
یکی از بازیگران فعال در این عرصه، شرکت «صنایع الکتریکی ناسیونال ایران» (تأسیس ۱۳۴۴) به عنوان اولین شریک تجاری «ماتسوشیتا الکتریک» ژاپن (پاناسونیک فعلی) است که نقشی کلیدی در تولید لوازم خانگی کوچک باکیفیت در ایران داشت.
در آن زمان دکتر نقی‌زاده جوان در ژاپن مشغول تحصیل و زندگی است. در تماسی که از بخش تحقیق و توسعه (R&D) این شرکت دارد، به آنان میگوید که ایرانیان به بخشی از برنج به نام ته‌دیگ علاقه‌مند هستند.
ژاپنی‌ها که برنج را به شوه‌ای دیگر تهیه می‌کردند، یک پروژه تعریف می‌کنند برای تولید ته‌دیگ ایرانی. آنان با هماهنگی دکتر نقی‌زاده یک گروه را به ایران می‌فرستند و آنان میهمان خانواده نقی‌زاده می‌شوند.
برای مادر دکتر نقی‌زاده که اهل شمال است، برنج چیزی بیش از یک محصول کشاورزی است، گویی بخشی از فرهنگ و خاطرات نیز هست. تیم R&D «ماتسوشیتا الکتریک» هر روز با تغییرات فنی یک مدل جدید تهیه می‌کرده‌اند و مادر دکتر نقی‌زاده با آن برنج دم می‌کرده‌اند و نتیجه اینکه این ته‌دیگ تا چه اندازه نزدیک به ذائقه ایرانیان است را ارزیابی می‌کردند.
این فرآیند حدود ۲ ماه زمان می‌برد، اما نتیجه آن می‌شود که هنوز بعد از ۶۰ سال پلوپزهای پارس‌خزر (نامی که پس از انقلاب ۵۷ بر آن گذارده می‌شود) برای ایرانیان پلوپزی متفاوت است.
این خاطره‌ی را روزی دکتر نقی‌زاده در خصوص نگاه ژاپنی‌های به تحقیق و توسعه R&D تعریف کرد که می‌خواست نگاه ترکیب‌شده‌ی فناوری و فرهنگ را آغاز کند.
و من هر بار در شبکه‌های اجتماعی به پلوپز و ته‌دیگ می‌رسم، یاد این خاطره می‌افتم. شاید هیچکس از کسانی که ته‌دیگ‌های پارس‌خزر را می‌خورند، به ذهن‌شان نمی‌رسد که ته‌دیگ حاصل یک پروژه تحقیق و توسعه بوده است! و تیم پروژه برای آن کار دو ماه ایران بوده است.
با پروفسور نقی‌زاده عزیز دو درس در دوره دکترا داشتم. نگاه ایشان در خصوص توسعه، خصوصا توسعه ژاپن، یکی از یادگارهایی ارزشمند ایشان در فهم من و بسیاری از پژوهشگران توسعه بود.
افسوس که ایران ما کمتر توانست از حضور و نگاه او برای توسعه‌اش بهره ببرد.
پروفسور نقی‌زاده عزیز یادش به‌خیر و روانش شاد باد.
- امیر ناظمی
#پلوپز
وقتی ارنست چگوارا را در پناهگاهش باکمک چوپان خبرچین دستگیر کردند...یکی از چوپان پرسید:چرا خبرچینی کردی درحالی که چگوارا برای آزادی شماها مبارزه میکرد!!؟
چوپان جواب داد که او باجنگهایش گوسفندان مرا می‌ترساند!
بعداز مقاومت محمدکریم درمقابل فرانسوی‌ها در مصر و شکست او، قرار براعدامش شد، که ناپلئون او را فراخواند و گفت:
سخت است برایم کسی را اعدام کنم که برای آزادی وطنش مبارزه میکرد، من به تو فرصتی میدهم تا ده هزارسکه طلا بابت غرامت سربازهای کشته شده به من بدهی...
محمدکریم گفت:من الآن این پول را ندارم اما صدهزارسکه از تاجران می‌خواهم، می‌روم تهیه می‌کنم و باز می‌گردم...
محمدکریم به مدت چندروز در بازارها با زنجیر برای تهیه پول گردانیده میشد اما هیچ تاجری حاضر به پراخت پولی جهت ازادی او نبود و حتی بعضی طلبکارانه می‌گفتند که با جنگ‌هایش وضعیت اقتصادی را نابسامان کرد پس نزد ناپلئون برگشت.!!
ناپلئون به او گفت:
چاره ایی جز اعدام تو ندارم، نه بخاطر کشتن سربازهایم، بلکه بدلیل جنگیدن برای مردمی که پول را مقدم بر وطن خود می‌دانند.
محمد رشید میگوید:
آدم دانا که برای جامعه ای نادان مجاهدت میکند مانند کسی است که خودش را آتش می‌زند تا روشنایی را برای آدم نابینافراهم سازد!!
اين همان حكايت سقراط است كه ويل دورانت در پايان داستانش وقتي او را جام شوكران مي دهند و مي كشند، مي گويد:
« بدا به حال آدمي كه بخواهد جامعه اي را پيش از آن كه موعد بيدار شدنش فرا رسيده باشد، بيداركند!!!
#چگوآرا
#آزادی
#گوسفند
#چوپان
چوپان جواب داد که او باجنگهایش گوسفندان مرا می‌ترساند!
بعداز مقاومت محمدکریم درمقابل فرانسوی‌ها در مصر و شکست او، قرار براعدامش شد، که ناپلئون او را فراخواند و گفت:
سخت است برایم کسی را اعدام کنم که برای آزادی وطنش مبارزه میکرد، من به تو فرصتی میدهم تا ده هزارسکه طلا بابت غرامت سربازهای کشته شده به من بدهی...
محمدکریم گفت:من الآن این پول را ندارم اما صدهزارسکه از تاجران می‌خواهم، می‌روم تهیه می‌کنم و باز می‌گردم...
محمدکریم به مدت چندروز در بازارها با زنجیر برای تهیه پول گردانیده میشد اما هیچ تاجری حاضر به پراخت پولی جهت ازادی او نبود و حتی بعضی طلبکارانه می‌گفتند که با جنگ‌هایش وضعیت اقتصادی را نابسامان کرد پس نزد ناپلئون برگشت.!!
ناپلئون به او گفت:
چاره ایی جز اعدام تو ندارم، نه بخاطر کشتن سربازهایم، بلکه بدلیل جنگیدن برای مردمی که پول را مقدم بر وطن خود می‌دانند.
محمد رشید میگوید:
آدم دانا که برای جامعه ای نادان مجاهدت میکند مانند کسی است که خودش را آتش می‌زند تا روشنایی را برای آدم نابینافراهم سازد!!
اين همان حكايت سقراط است كه ويل دورانت در پايان داستانش وقتي او را جام شوكران مي دهند و مي كشند، مي گويد:
« بدا به حال آدمي كه بخواهد جامعه اي را پيش از آن كه موعد بيدار شدنش فرا رسيده باشد، بيداركند!!!
#چگوآرا
#آزادی
#گوسفند
#چوپان
ناصرالدين شاه در بازديد از اصفهان با کالسکه سلطنتی، هنگامی که از ميدان کهنه عبور ميیکرد چشمش به ذغال‌فروشی افتاد. مرد ذغال‌فروش شلوارکی به پا داشت و مشغول جدا کردن ذغال از خاکه ذغال‌ها بود و در نتيجه گرد ذغال با بدن عرق کرده و عريان او منظره وحشتناکی را بوجود آورده بود.
ناصرالدين‌شاه سرش را از کالسکه بيرون برد و ذغال‌فروش را صدا کرد. ذغال فروش سمت ناصرالدين شاه دوید و گفت: «بله قربان.» ناصرالدين شاه با نگاهی به سر تا پاي او گفت: «جنهم بوده‌ای؟» ذغال فروش زرنگ گفت: «بله قربان!» شاه از برخورد ذغال‌فروش خوشش آمد و گفت: «چه کسی را در جهنم ديدی؟» ذغال‌فروش گفت: «اينهایي که در رکاب اعلاحضرت هستند همه را در جهنم ديدم.»
شاه به فکر فرورفت و بعد از مکث کوتاهی گفت: «مرا آنجا نديدی؟» ذغال‌فروش فکر کرد اگر بگويد شاه را در جهنم ديده که ممکن است دستور قتلش صادر شود، اگر هم بگويد که نديدم که حق مطلب را اداء نکرده. پس گفت: «اعلاحضرتا، حقيقش اين است که من تا ته جهنم نرفتم!»
#ذغال_فروش
#جهنم
#ناصرالدین_شاه
#اصفهان
ناصرالدين‌شاه سرش را از کالسکه بيرون برد و ذغال‌فروش را صدا کرد. ذغال فروش سمت ناصرالدين شاه دوید و گفت: «بله قربان.» ناصرالدين شاه با نگاهی به سر تا پاي او گفت: «جنهم بوده‌ای؟» ذغال فروش زرنگ گفت: «بله قربان!» شاه از برخورد ذغال‌فروش خوشش آمد و گفت: «چه کسی را در جهنم ديدی؟» ذغال‌فروش گفت: «اينهایي که در رکاب اعلاحضرت هستند همه را در جهنم ديدم.»
شاه به فکر فرورفت و بعد از مکث کوتاهی گفت: «مرا آنجا نديدی؟» ذغال‌فروش فکر کرد اگر بگويد شاه را در جهنم ديده که ممکن است دستور قتلش صادر شود، اگر هم بگويد که نديدم که حق مطلب را اداء نکرده. پس گفت: «اعلاحضرتا، حقيقش اين است که من تا ته جهنم نرفتم!»
#ذغال_فروش
#جهنم
#ناصرالدین_شاه
#اصفهان
روزی مردی قصد سفر کرد، پس خواست پولش را به شخص امانت داری بدهد. پس به نزد قاضی شهر رفت و به او گفت:به مسافرت می روم، می خواهم پولم را نزد تو به امانت بگذارم و پس از برگشت از تو پس بگیرم.
قاضی گفت:اشکالی ندارد پولت را در آن صندوق بگذار پس مرد همین کار را کرد.
وقتی از سفر برگشت،نزد قاضی رفت و امانت را از او خواست. قاضی به او گفت: من تو را نمی شناسم.
مرد غمگین شد و به سوی حاکم شهر رفت و قضیه را برای او شرح داد، پس حاکم گفت: فردا قاضی نزد من خواهد آمد و وقتی که در حال صحبت هستیم تو وارد شو و امانتت را بگیر.
در روز بعد وقتی که قاضی نزد حاکم آمد، حاکم به او گفت: من در همین ماه به حج سفر خواهم کرد و می خواهم امور سرزمین را به تو بدهم چون من از تو چیزی جزء امانتداری ندیده ام.
در این وقت صاحب امانت داخل شد و به آن ها سلام کرد و گفت: ای قاضی من نزد تو امانتی دارم. پولم را نزد تو گذاشته ام. قاضی گفت: این کلید صندوق است. پولت را بردار و برو.
بعد دو روز قاضی نزد حاکم رفت تا درباره ی آن موضوع با هم صحبت کنند. پس حاکم گفت:
ای قاضی امانت آن مرد را پس نگرفتیم مگر با دادن کشوری به تو!
حالا با چه چیزی کشور را از تو پس بگیریم.
سپس دستور به برکناری آن داد.
پیامبر (ص)می فرماید:
به زیادی نماز،روزه و حجشان نگاه نکنید به راستی سخن و دادن امانتشان نگاه کنید.
#امانت
#امانتداری
#قاضی
#حاکم
قاضی گفت:اشکالی ندارد پولت را در آن صندوق بگذار پس مرد همین کار را کرد.
وقتی از سفر برگشت،نزد قاضی رفت و امانت را از او خواست. قاضی به او گفت: من تو را نمی شناسم.
مرد غمگین شد و به سوی حاکم شهر رفت و قضیه را برای او شرح داد، پس حاکم گفت: فردا قاضی نزد من خواهد آمد و وقتی که در حال صحبت هستیم تو وارد شو و امانتت را بگیر.
در روز بعد وقتی که قاضی نزد حاکم آمد، حاکم به او گفت: من در همین ماه به حج سفر خواهم کرد و می خواهم امور سرزمین را به تو بدهم چون من از تو چیزی جزء امانتداری ندیده ام.
در این وقت صاحب امانت داخل شد و به آن ها سلام کرد و گفت: ای قاضی من نزد تو امانتی دارم. پولم را نزد تو گذاشته ام. قاضی گفت: این کلید صندوق است. پولت را بردار و برو.
بعد دو روز قاضی نزد حاکم رفت تا درباره ی آن موضوع با هم صحبت کنند. پس حاکم گفت:
ای قاضی امانت آن مرد را پس نگرفتیم مگر با دادن کشوری به تو!
حالا با چه چیزی کشور را از تو پس بگیریم.
سپس دستور به برکناری آن داد.
پیامبر (ص)می فرماید:
به زیادی نماز،روزه و حجشان نگاه نکنید به راستی سخن و دادن امانتشان نگاه کنید.
#امانت
#امانتداری
#قاضی
#حاکم
داستان کفش ملی و خانواده ایروانی
در سال ۱۳۳۰کفش ایرانی ها گیوه و نعلین و گالش بود و از طرفی شهر نشینی باب شده بود. یک جوان اصالتا شیرازی، بنام محمد رحیم متقی ایروانی، پیش خود فکر کرد که مردم ممکن است بی نان سر کنند، اما بی کفش نمیتوانند دنبال نان بدوند !
به قول او نمیتوان شهرنشینی کرد، آن هم بدون کفش و پابرهنه؛ پس مردم به دوچیز نیاز دارند. یکی نان و یکی کفش! با این فکر به کشور چکسلواکی رفت و دو کارشناس چک استخدام کرد و یک دستگاه اتوکلاو کفش خرید و به ایران آمد و در خیابان گلوبندک پاساژی ساخت که کفش تولید کند. ایروانی کارش را با ۳۵ کارگر شروع کرد؛ او کمر همت بست و چون سوداهای بزرگ درسر داشت، با وام و پس انداز و ارث و ..، زمین بزرگ تری در مهرآباد کرج خرید و در آن محل اول یک مسجد ساخت و بعد کارخانهِ تولید کفشش را هم به آنجا منتقل کرد. محمد رحیم کم و بیش، از این و آن، سرزنش میشنید که : تا وقتی کفش خارجی هست، چه کسی گیوه و گالش ایرانی میخرد ؟؟!
اما این حرفها او را دلسرد نکرد و کم کم طوری شد که در سال ۱۳۳۷ ، کفش چرمی ای تولید کرد که مرگ نداشت
او کفش ها را با قیمت ۴تومان میفروخت. این در حالی بود که کفش خارجی آن زمان ده تومان بود و آن دوام و زیبایی را نداشت
جالب اینکه ایروانی، در سال ۱۳۴۳ شرکتی با هدف پرورش ۲۲ کودک دو ماهه تا ۲ساله تاسیس کرد تا در آینده، این کودکان، از مدیران کارخانه اش و مدیران ایرانی بشوند. قرار بر این شد بخشی از درآمدش به مصارف تحصیلی این۲۲ کودک برسد و خوارک، پوشاک و وسایل زندگی ساده و کم خرج آنها همه به عهدهِ خودش باشد. قانونی هم وضع کرد که هیچ کدام از این کودکانِ تحت سرپرستی او، بعد از رسیدن به سن ۱۸ سالگی، هیچ تعهدی نسبت به او ندارند و آزادند که هرجور دلشان خواست زندگی کنند !! فقط انتظار او اینست که نسبت به “تحصیل” جدی باشند و “اسلام” و “حسن اخلاق” را اساس کارشان قرار بدهند.
ایروانی، طی سال های ۳۵ تا ۱۳۵۷ بیش از ۵۰ شرکت تاسیس کرد و برای کارگرانش خانهِ سازمانی ساخت و سرویس رایگان ایاب و ذهاب در نظر گرفت !!! القصه کسب و کار او توسعه پیدا کرد و در سال ۵۷، شرکت کفش محمدرحیم متقی ایروانی، با وقوع انقلاب مصادره شد و متاسفانه به دلایلی مثل ضعف مدیریت و واگذار نکردن آن به بخش خصوصی، کارخانه ای که روزگاری، ۱۰هزار خانوار کارگری را به خوبی اداره میکرد، ۴ میلیارد و هشتصد میلیون تومانِ آن زمان، ضرر داد!!! قلب کارخانه از تپش ایستاد و کارخانهِ او هم به مرور، تبدیل به انبار ماشین ها و خودروهای سایپا شد !
ایروانی، با دل شکسته به آمریکا رفت و کودکان تحت نظرش، که آن زمان ۱۴ تا ۱۶ ساله شده بودند را هم، با هزینه ی خودش به خارج از کشور برد؛ و در آنجا کارخانهِ چرمسازی بوستون را تاسیس کرد و باز هم کفش تولید کرد! و سرانجام در ۱۲بهمن ماه سال ۱۳۸۴ بعد از یک روزِ کاملِ کاری در غربت از دنیا رفت.
محمد رحیم متقی ایروانی، همان موسس کفش “ملی” بود. همان کفشی که در کودکیِ خیلی از ما، مرگ نداشت. همهِ ماها از آن کفش ها پوشیده ایم و از کفش ملی خاطره داریم ، تنگ میشد اما خراب نمیشد !
هم اکنون از پرسنل ۱۰ هزار نفریِ کفشِ ملی، فقط و فقط ۷۰۰ نفر باقی مانده اند که در کفش گنجه و بخشهای بازرگانی مشغول به کارند.
#کفش
#ملی
#ایروانی
#کفش_ملی
در سال ۱۳۳۰کفش ایرانی ها گیوه و نعلین و گالش بود و از طرفی شهر نشینی باب شده بود. یک جوان اصالتا شیرازی، بنام محمد رحیم متقی ایروانی، پیش خود فکر کرد که مردم ممکن است بی نان سر کنند، اما بی کفش نمیتوانند دنبال نان بدوند !
به قول او نمیتوان شهرنشینی کرد، آن هم بدون کفش و پابرهنه؛ پس مردم به دوچیز نیاز دارند. یکی نان و یکی کفش! با این فکر به کشور چکسلواکی رفت و دو کارشناس چک استخدام کرد و یک دستگاه اتوکلاو کفش خرید و به ایران آمد و در خیابان گلوبندک پاساژی ساخت که کفش تولید کند. ایروانی کارش را با ۳۵ کارگر شروع کرد؛ او کمر همت بست و چون سوداهای بزرگ درسر داشت، با وام و پس انداز و ارث و ..، زمین بزرگ تری در مهرآباد کرج خرید و در آن محل اول یک مسجد ساخت و بعد کارخانهِ تولید کفشش را هم به آنجا منتقل کرد. محمد رحیم کم و بیش، از این و آن، سرزنش میشنید که : تا وقتی کفش خارجی هست، چه کسی گیوه و گالش ایرانی میخرد ؟؟!
اما این حرفها او را دلسرد نکرد و کم کم طوری شد که در سال ۱۳۳۷ ، کفش چرمی ای تولید کرد که مرگ نداشت
او کفش ها را با قیمت ۴تومان میفروخت. این در حالی بود که کفش خارجی آن زمان ده تومان بود و آن دوام و زیبایی را نداشت
جالب اینکه ایروانی، در سال ۱۳۴۳ شرکتی با هدف پرورش ۲۲ کودک دو ماهه تا ۲ساله تاسیس کرد تا در آینده، این کودکان، از مدیران کارخانه اش و مدیران ایرانی بشوند. قرار بر این شد بخشی از درآمدش به مصارف تحصیلی این۲۲ کودک برسد و خوارک، پوشاک و وسایل زندگی ساده و کم خرج آنها همه به عهدهِ خودش باشد. قانونی هم وضع کرد که هیچ کدام از این کودکانِ تحت سرپرستی او، بعد از رسیدن به سن ۱۸ سالگی، هیچ تعهدی نسبت به او ندارند و آزادند که هرجور دلشان خواست زندگی کنند !! فقط انتظار او اینست که نسبت به “تحصیل” جدی باشند و “اسلام” و “حسن اخلاق” را اساس کارشان قرار بدهند.
ایروانی، طی سال های ۳۵ تا ۱۳۵۷ بیش از ۵۰ شرکت تاسیس کرد و برای کارگرانش خانهِ سازمانی ساخت و سرویس رایگان ایاب و ذهاب در نظر گرفت !!! القصه کسب و کار او توسعه پیدا کرد و در سال ۵۷، شرکت کفش محمدرحیم متقی ایروانی، با وقوع انقلاب مصادره شد و متاسفانه به دلایلی مثل ضعف مدیریت و واگذار نکردن آن به بخش خصوصی، کارخانه ای که روزگاری، ۱۰هزار خانوار کارگری را به خوبی اداره میکرد، ۴ میلیارد و هشتصد میلیون تومانِ آن زمان، ضرر داد!!! قلب کارخانه از تپش ایستاد و کارخانهِ او هم به مرور، تبدیل به انبار ماشین ها و خودروهای سایپا شد !
ایروانی، با دل شکسته به آمریکا رفت و کودکان تحت نظرش، که آن زمان ۱۴ تا ۱۶ ساله شده بودند را هم، با هزینه ی خودش به خارج از کشور برد؛ و در آنجا کارخانهِ چرمسازی بوستون را تاسیس کرد و باز هم کفش تولید کرد! و سرانجام در ۱۲بهمن ماه سال ۱۳۸۴ بعد از یک روزِ کاملِ کاری در غربت از دنیا رفت.
محمد رحیم متقی ایروانی، همان موسس کفش “ملی” بود. همان کفشی که در کودکیِ خیلی از ما، مرگ نداشت. همهِ ماها از آن کفش ها پوشیده ایم و از کفش ملی خاطره داریم ، تنگ میشد اما خراب نمیشد !
هم اکنون از پرسنل ۱۰ هزار نفریِ کفشِ ملی، فقط و فقط ۷۰۰ نفر باقی مانده اند که در کفش گنجه و بخشهای بازرگانی مشغول به کارند.
#کفش
#ملی
#ایروانی
#کفش_ملی
روزی ملانصرالدین با لباسی کهنه به یک مهمانی رفت، اما صاحب‌خانه با داد و فریاد او را از خانه بیرون انداخت.
ملا به خانه برگشت، از همسایه‌اش لباسی گران‌بها و فاخر به امانت گرفت، آن را پوشید و دوباره به مهمانی برگشت.
این‌بار صاحب‌خانه با خوش‌رویی فراوان به پیشوازش آمد، خیرمقدم گفت، او را در بهترین جای مجلس نشاند و سفره‌ای پر از غذاهای رنگارنگ جلویش پهن کرد.
ملا که متوجه شد تمام این احترام‌ها فقط به‌خاطر لباس نوی اوست، آستین لباسش را جلو کشید، داخل غذا برد و گفت: «آستین نو بخور پلو، آستین نو بخور پلو!»
صاحب‌خانه با تعجب پرسید: «این چه کاری است که می‌کنی؟» ملا گفت: «من همان کسی هستم که چند دقیقه پیش با لباس کهنه آمدم و با داد و بیداد بیرونم کردی؛ حالا که لباس نو پوشیده‌ام این‌همه احترام می‌گذاری. پس این احترام و غذاها مال این لباس است، نه مال من؛
#ملانصرالدین
#مهمانی
#احترام
#احترام
ملا به خانه برگشت، از همسایه‌اش لباسی گران‌بها و فاخر به امانت گرفت، آن را پوشید و دوباره به مهمانی برگشت.
این‌بار صاحب‌خانه با خوش‌رویی فراوان به پیشوازش آمد، خیرمقدم گفت، او را در بهترین جای مجلس نشاند و سفره‌ای پر از غذاهای رنگارنگ جلویش پهن کرد.
ملا که متوجه شد تمام این احترام‌ها فقط به‌خاطر لباس نوی اوست، آستین لباسش را جلو کشید، داخل غذا برد و گفت: «آستین نو بخور پلو، آستین نو بخور پلو!»
صاحب‌خانه با تعجب پرسید: «این چه کاری است که می‌کنی؟» ملا گفت: «من همان کسی هستم که چند دقیقه پیش با لباس کهنه آمدم و با داد و بیداد بیرونم کردی؛ حالا که لباس نو پوشیده‌ام این‌همه احترام می‌گذاری. پس این احترام و غذاها مال این لباس است، نه مال من؛
#ملانصرالدین
#مهمانی
#احترام
#احترام
روزی انوشیروان ساسانی برای شکار به صحرا رفته بود و گردش میکرد که مرد پیری را درحال کاشتن درخت دید.
انوشیروان به او گفت: «ای پیرمرد، تو پیر و سالخورده‌ای؛ چطور امید داری که زنده بمانی و میوهٔ این درختی را که می‌کاری بخوری؟» پیرمرد پاسخ داد: «دیگران کاشتند و ما خوردیم، ما نیز می‌کاریم تا دیگران بخورند.»
انوشیروان از این سخن بسیار خوشش آمد و گفت:
هزار درهم به پیرمرد پاداش دهند.
پیرمرد گفت: «ای پادشاه، آیا هیچکس را دیده‌ای که درختی بکارد و میوه و ثمره‌اش به این زودی به او برسد که به من رسید؟» انوشیروان باز هم خوشش آمد و گفت: هزار درهم دیگر به او دادند.
پیرمرد ادامه داد: «از برکتِ توجه و نظر پادشاه، این درخت در یک زمان ۲ بار میوه داد!» انوشیروان دوباره شگفت‌زده شد و دستور داد دو هزار درهم دیگر نیز به پیرمرد بدهند.
#انوشیروان
#پیرمرد
#کاشتند
#خوردیم
انوشیروان به او گفت: «ای پیرمرد، تو پیر و سالخورده‌ای؛ چطور امید داری که زنده بمانی و میوهٔ این درختی را که می‌کاری بخوری؟» پیرمرد پاسخ داد: «دیگران کاشتند و ما خوردیم، ما نیز می‌کاریم تا دیگران بخورند.»
انوشیروان از این سخن بسیار خوشش آمد و گفت:
هزار درهم به پیرمرد پاداش دهند.
پیرمرد گفت: «ای پادشاه، آیا هیچکس را دیده‌ای که درختی بکارد و میوه و ثمره‌اش به این زودی به او برسد که به من رسید؟» انوشیروان باز هم خوشش آمد و گفت: هزار درهم دیگر به او دادند.
پیرمرد ادامه داد: «از برکتِ توجه و نظر پادشاه، این درخت در یک زمان ۲ بار میوه داد!» انوشیروان دوباره شگفت‌زده شد و دستور داد دو هزار درهم دیگر نیز به پیرمرد بدهند.
#انوشیروان
#پیرمرد
#کاشتند
#خوردیم