🔴 «مایکل جکسون: روی دیوار»
نمایشگاهی برای کشف تصاویری از این ستاره

(قسمت اول)


مجموعه جدیدی از نقاشی‌ها و تصاویر مایکل جکسون در نمایشگاه ملی پرتره لندن در روز ۲۸ ژوئن به نمایش گذاشته شد.

این نمایشگاه همچنین شامل آخرین پرتره‌هایی است که مایکل جکسون پیش از مرگش در سال ۲۰۰۹ سفارش داده بود.

این اولین بار است که نقاشی کهیند وایلی از این سوپراستار به عنوان شاه فیلیپ دوم اسپانیا در بریتانیا به نمایش گذاشته می‌شود.

وایلی گاهی اوقات شخصیت‌های آفریقایی آمریکایی را وارد تصاویری که از تاریخ هنر غربی وام گرفته است می‌کند تا به این طریق بحث درباره جایگاه سیاه‌پوستان در جامعه را به میان بکشد.

نیکولاس کالینان، مدیر گالری، بسیار از عرضه این اثر در میان سایر آثار خوشحال است. کالینان گفت: «نقاشی وایلی در واقع آخرین کاری بود که مایکل سفارش داده بود. او کار وایلی را هنگامی که برای یک جلسه عکاسی به بروکلین آمده بود در موزه بروکلین دیده بود.» همچنین گفت: «آن دو یکباره به این ایده رسیدند که پرتره‌ای به تقلید از پرتره معروف پیتر پل روبن از شاه فیلیپ دوم اسپانیا بکشند. کهیند به من گفت که وقتی داشت روی نقاشی کار می‌کرد، مایکل از او درباره تفاوت چسبندگی در سبک نقاشی بین نخستین آثار روبن و آخرین آثار او پرسید. به نظرم مایکل علاقه شدیدی به تشریح نبوغ هنری و صنعتگری داشت.»

کالینان مدیریت گالری ملی پرتره لندن را در سال ۲۰۱۵ عهده‌دار شد و اولین نمایشگاهی که در آنجا مدیریت کرد گالری را به قلمروی جدید و بلندپروازانه‌ای برد.

از زمان درگذشت مایکل در لس‌آنجلس ۹ سال سپری شده اما از شهرت او هیچ کاسته نشده است و آهنگ‌های او هنوز پرفروش هستند.

مایکل جکسون آگوست امسال ۶۰ ساله می‌شد و گالری این رویداد مهم را بهانه‌ای قرار داده است تا چگونگی بهره بردن هنرمندان بصری از تصویر یکی از بزرگترین شومن‌های موسیقی را مورد بررسی قرار دهد.

کالینان توضیح داد: «نمایشگاه «مایکل جکسون: روی دیوار»، که عنوان آن بازی با اسم آلبوم «آف د وال» ۱۹۷۹ اوست، به بررسی زندگی و موسیقی این خواننده نمی‌پردازد. بلکه حالا که چند سالی از زمان مرگ او گذشته است، فکر کردم که زمان آن فرارسیده که میراث او و تأثیرش بر طیفی از هنرمندان معاصر به نمایش گذاشته شود. شاید هیچ شخص دیگری در تاریخ معاصر وجود نداشته باشد که به اندازه او اینچنین توجه هنرمندان بسیاری را به خود جلب کرده باشد.»

۴۸ هنرمند در این نمایشگاه آثار خود را به نمایش گذاشته‌اند که به جز اندی وارهول و کیث هرینگ، باقی آنان در قید حیات هستند.

کالینان گفت: «اندی وارهول همیشه چشمان تیزبینی در یافتن استعدادهای نوظهور داشت و اولین هنرمندی بود که مایکل جکسون را سوژه کار خود کرد. یک سالن از نمایشگاه کاملاً به تصاویر این هنرمند اختصاص داده شده است. آن دو، تا زمان مرگ وارهول در سال ۱۹۸۷، به مدت یک دهه با هم در ارتباط بودند.»

«وقتی در اکتبر ۱۹۸۲، تصویر ساخته شده مایکل توسط وارهول روی جلد مجله Interview چاپ شد، معرفی خیلی خوبی برای او به شمار رفت. اثر دیگر از وارهول یک سیلک‌اسکرین از سال ۱۹۸۴ است که از آن روی جلد مجله Time استفاده شد. یکی از آشناترین آثار نمایشگاه احتمالاً همین است.»

کالینان نمایشگاه‌های زیادی را با سوژه‌های مختلف، از ادوارد مونک گرفته تا هانری ماتیس، مدیریت کرده است. او وقتی تصمیم به برگزاری نمایشگاه «روی دیوار» گرفت، هیچ برنامه قطعی برای سفارش کارهای جدید نداشت. اما به گفته او طبیعی بود که آثار جدیدی ظاهر شود، بنابراین ۶ اثر جدید را هم سفارش دادند.

بسیاری از آثار این نمایشگاه بر پایه عکس ساخته شده‌اند. کالینان با این مسئله مشکلی ندارد و می‌گوید: «بعد از موفقیت آلبوم تریلر در سال ۱۹۸۲، عکس‌های مایکل همه جا بود. صدها میلیون نفر ویدیوهای او را دیده بودند. حتی کسانی که موسیقی او را دوست نداشتند تصویر او را می‌شناختند، بنابراین بجاست که بسیاری از کارهایی که گرد آورده‌ایم بر اساس عکس باشند.»

«مایکل برای هر کس به شیوه متفاوتی اهمیت داشت اما مهمترین و تکان‌دهنده‌ترین بخش این نمایشگاه این است که نشان می‌دهد او به عنوان یک آفریقایی آمریکایی به چه چیزی دست یافت. به همین دلیل است که برای ما مهم بود که مثلاً کهیند وایلی را جزو هنرمندانمان داشته باشیم.»

t.me/MJSupportersForum/2019

🆔 @MJSupportersForum

🔴 «مایکل جکسون: روی دیوار»
نمایشگاهی برای کشف تصاویری از این ستاره

(قسمت دوم)


وایلی اخیراً به خاطر پرتره رسمی‌ای که از باراک اوباما نقاشی کرده بود شناخته شده است، اما کالینان می‌گوید که خوشحال است اثر تاد گری، که کمتر شناخته شده است، نیز در میان آثار این نمایشگاه قرار دارد. تاد گری در اثر (Exquisite Terribleness in the Mangrove (2014 از برخی عکس‌هایی که به عنوان عکاس رسمی مایکل جکسون در دوره تریلر از او گرفته بود استفاده کرده است. کالینان گفت: «تاد گری قادر بود تصویر مایکل را از نزدیک ثبت کند و به همین خاطر آن تصاویر به خودی خود گویا هستند. اما او با استفاده از آن تصاویر، عکس‌کلاژهایی نیز درست کرده است که در بعضی از آنها مایکل چند تکه شده یا پنهان شده است. در یکی از آثار زیبای او مایکل را در دیزنی‌لند در کنار میکی ماوس می‌توان دید. تاد گری گفت که مایکل به او اعتماد داشت و می‌خواست به اندازه میکی مشهور شود.»

کارگردان گالری ملی پرتره لندن می‌داند که زندگی خانوادگی و روابط مایکل جکسون با مسائلی روبرو بوده است، که شاید لازم باشد در نمایشگاه دیگری به آنها پرداخته شود. اما به گفته کالینان، «این چیزی نیست که ما اینجا بخواهیم به آن بپردازیم. با نزدیک شدن به دهمین سالگرد مرگ او هنوز افرادی هستند که نظرات بسیار مثبت و یا بسیار منفی در مورد مایکل جکسون دارند. اما به ندرت می‌توان کسی را یافت که مایکل جکسون برایش هیچ جذابیتی نداشته باشد.»

بعضی از چشمگیرترین کارهای بصری در میان این طیف گسترده از آثار متعلق به دیوید لاچاپل است که حرفه خود را نزد وارهول آغاز کرد. او در این نمایشگاه دو عکس هایپررئال و بزرگ‌اندازه‌ی خود را به نمایش گذاشته است، «مسیر روشنگر» از سال ۱۹۹۸، که در آن تصویری از مایکل جکسون را در فیلم کوتاه «بیلی جین» نشان می‌دهد، و دیگری یکی از آثارش از مجموعه «مسیح آمریکایی» است که در آن از شمایل‌نگاری مذهبی بهره برده است تا جنبه‌هایی از زندگی مایکل را نشان دهد که به عقیده لاچاپل تقریباً انجیلی است، اینکه هم قدیس شد و هم شهید.

در اثر برجسته دیگری، دان میهالتیانو، هنرمند رومانیایی، فیلمی از کنسرت تور دنجرس مایکل در بخارست را در انستالاسیون خود به کار برده تا نشان‌دهنده حمله پروپاگاندای غربی باشد که پس از سقوط کمونیسم در این منطقه سربرآورد.

داستان چندتکه Who’s Bad? (1988) اثر فیث رینگ‌گولد هنرمند و فعال برای نخستین بار به نمایش گذاشته شده است که در آن تصاویر ارزشمندی از مایکل جکسون جوان و اندی وارهول را در دهه ۱۹۷۰ در استودیوی ۵۴ نیویورک می‌توان دید که در حال صحبت با یکدیگر هستند. همچنین هواداران بی‌شک با دیدن «کت شام» خارق‌العاده مایکل لی بوش، با آن قاشق و چنگال و چاقوهای مینیاتوری که از آن آویزان است، آب دهانشان جاری خواهد شد. این کت برای مایکل جکسون طراحی شده و او آن را در یکی از جلسات عکاسی به تن کرده بود.

سالن آخر این گالری اثر ویدیویی (King (A Portrait of Michael Jackson به نمایش گذاشته شده است، که توسط کاندیس بریتس در سال ۲۰۰۵ ساخته شد. کالینان در خصوص این اثر گفت: «من نمی‌خواستم کار را با غم درگذشت او به پایان ببرم. اثر King یک قطعه ویدئویی است که در آن ۱۶ جوان آهنگ‌های مایکل را از زمان تریلر شروع به خواندن می‌کنند و تا آخرین آهنگ‌های او ادامه می‌دهند. این اثر بسیار شادی‌بخش و وجدآور است. امیدوارم در نظر مردم هم اینطور باشد که این اثر کل مطلب این نمایشگاه را می‌رساند.»

نمایشگاه «مایکل جکسون: روی دیوار» تا ۲۱ اکتبر در لندن برپاست و سپس به شهرهای پاریس، بن و اسپو در فنلاند سفر می‌کند.

t.me/MJSupportersForum/2019

🆔 @MJSupportersForum

📝 درباره آهنگ جدید
Don’t Matter To Me

‏🆔 @MJSupportersForum

📝 #شفافسازی

نکته‌ای که درباره‌ی آهنگ جدید Don’t Matter To Me وجود دارد و لازم است بدانید این است که مایکل جکسون و دریک همکاری‌ای با یکدیگر نداشته‌اند؛ دریک فقط از وکال‌های تا به‌حال شنیده نشده‌ی مایکل جکسون استفاده کرده و در کنار آن‌ها خوانده است تا برای آلبومش آهنگی جدید بسازد، به گونه‌ای که انگار این آهنگ را باهم ضبط کرده‌اند. درحالیکه صدای مایکل جکسون در این آهنگ در اوایل دهه ۸۰ میلادی ضبط شده است و صدای دریک در سال ۲۰۱۸.

نمونه‌ای شبیه به این اتفاق را در سال ۲۰۱۴ نیز با انتشار آلبوم Xscape شاهد بودیم، که در آهنگ Love Never Felt So Good جاستین تیمبرلیک در کنار وکال‌های از پیش ضبط‌شده‌ی مایکل جکسون خوانده بود.

بعضی هواداران هم عقیده داشتند که این وکال‌ها حاصل وصل نمودن کلماتی از صحبت‌های مایکل جکسون است، که چنین چیزی صحیح نیست.

📮 طی مکاتبه‌ای که با بنیاد مایکل جکسون داشتیم، به ما گفتند که این کار با اطلاع و هماهنگی بنیاد صورت گرفته و دریک با کسب اجازه از بنیاد از این قطعه استفاده کرده است.

در نتیجه این وکال‌ها مربوط به یکی از آهنگ‌های منتشرنشده‌ی مایکل جکسون است، که امیدواریم روزی منتشر شود تا بتوانیم در آن وکال‌های کامل مایکل را با صدای خالصِ خودش بشنویم.

دریک با استفاده از مایکل جکسون خود را به سرتیتر اخبار بسیاری از وبسایت‌ها رسانده و باعث شده تا افراد بیشتری از انتشار آلبوم جدیدش مطلع شوند و درباره‌اش صحبت کنند، اما با این حال شنیدن صدای مایکل جکسون –با وجود افکت‌های اعمال شده– پس از این همه مدت که آهنگ جدیدی از او نشنیده بودیم، نه تنها خالی از لطف نیست، بلکه دلچسب نیز می‌باشد.

t.me/MJSupportersForum/2022

‏🆔 @MJSupportersForum

🎵 نسخه آکاپلای آهنگ
Don’t Matter To Me

(فقط قسمت وکال‌های مایکل جکسون)

🔗 t.me/MJ_SF 🔗

🎵 آهنگ Don’t Matter To Me

✨ فقط با صدای مایکل جکسون ✨

🔗 t.me/MJ_SF 🔗

📼 گزارش ویدیویی کوتاهی از ارسال پیام عشق هواداران ایرانی مایکل جکسون به آرامگاه او، به مناسبت نهمین سالگرد درگذشتش 💫

‏🗓 25June2018

🔶 کیفیت: 720p

🆔 @MJSupportersForum

📼 گزارش ویدیویی کوتاهی از ارسال پیام عشق هواداران ایرانی مایکل جکسون به آرامگاه او، به مناسبت نهمین سالگرد درگذشتش 💫

‏🗓 25June2018

🔶 کیفیت: 360p

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 شنبه ۲ جولای ۱۹۸۸

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 شنبه ۲ جولای ۱۹۸۸

در این روز تک‌آهنگ Dirty Diana به رتبه ۱ جدول ۱۰۰ آهنگ برتر بیلبورد رسید، که این اتفاق باعث شد تا مایکل جکسون تبدیل به اولین خواننده‌ای شود که در یک آلبوم ۵ آهنگ «شماره۱» داشته است.

آهنگ‌های I Just Can’t Stop Loving You و Bad و The Way You Make Me Feel و Man In The Mirror و در نهایت Dirty Diana از آلبوم افسانه‌ای Bad به‌طور متوالی به رتبه ۱ جدول ۱۰۰ آهنگ برتر رسیدند.

t.me/MJSupportersForum/2028

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 یکشنبه ۳ جولای ۱۹۸۸

🆔 @MJSupportersForum

🗓 خط زمان
📆 یکشنبه ۳ جولای ۱۹۸۸

مایکل جکسون پیش از شروع کنسرت تور جهانی Bad در کلن آلمان، در پشت‌صحنه با زیگفرید و روی، شعبده‌بازان معروف آمریکایی آلمانی‌تبار دیدار کرد.

زیگفرید در مورد خاطره این دیدارش با مایکل می‌گوید: «مایکل همیشه به جادو علاقه داشت. ما فقط داشتیم درباره نحوه طراحی شعبده‌بازی در نمایش‌مان صحبت می‌کردیم. او عاشق نمایش ما بود.» زیگفرید درباره مایکل می‌گوید: «او دوست خیلی خیلی خوبی بود، یکی از بهترین سرگرمی‌سازها بود. او وقتی که ما واقعاً به کمکش احتیاج داشتیم برایمان آهنگی را نوشت.»

آهنگ Mind Is The Magic (ذهن همان جادوست)، همان آهنگی است که مایکل برای زیگفرید و روی نوشت و در هیچ‌یک از آلبوم‌های رسمی مایکل منتشر نشد. زیگفرید و روی از آن به عنوان آهنگ زمینه نمایش‌هایشان در هتل میراژ لاس وگاس استفاده می‌کردند. زیگفرید سری تکان می‌دهد و می‌گوید: «یادم می‌آید ما داشتیم درباره نیازمان به یک آهنگ با او حرف می‌زدیم و او هم فقط گفت: بگذارید من برایتان بنویسم، بدون اینکه هیچ سؤالی بپرسد. او با این حرکت دوستی خودش را نشان داد.»

مایکل ترانه «ذهن همان جادوست» را با همکاری برایان لورن در سال ۱۹۸۹ برای نمایش Beyond Belief Show (فراسوی باور) زیگفرید و روی نوشت که در لاس وگاس به روی صحنه می‌رفت. مایکل به این زوج هنری اجازه داد تا این آهنگ را در آلبوم Dreams & Illusions در سال ۱۹۹۵ در آلمان منتشر کنند.

مایکل جکسون یکی از بزرگترین طرفداران معروف این زوج شعبده‌باز بود که مرتب به دیدن نمایش آنها در لاس وگاس می‌رفت و شیفته تماشای ببرهای سفید و بازی‌های خطای دید نوآورانه آنها روی صحنه می‌شد.

همچنین گفتنی است آلبوم «Mind Is The Magic: Anthem for the Las Vegas Show» آلبومی مرکب از آهنگ‌های زیگفرید و روی، با سرآغازی آهنگ Mind Is The Magic مایکل جکسون است که در روز دهم جولای ۲۰۰۹ توسط شرکت نشر موسیقی آلمانی ZYX Music در اروپا منتشر شد.

نکته جالب توجه این است که قرار بود از مقدمه این آهنگ به عنوان آهنگ بخش The Drill (مشقِ نظام ــ حرکات ‌نظامی و رژه رفتن مایکل و رقصنده‌ها در ابتدای اجرا) در کنسرت‌های This Is It استفاده شود.

t.me/MJSupportersForum/2030

🆔 @MJSupportersForum

🎵 Mind Is The Magic
💽 Dreams & Illusions
👤 Michael Jackson

🔗 t.me/MJ_SF 🔗

🗞 مصاحبه هریسون فانک، عکاس شخصی مایکل جکسون، با روزنامه گاردین (۲۰ ژوئن ۲۰۱۸)

🆔 @MJSupportersForum

🗞 مصاحبه هریسون فانک، عکاس شخصی مایکل جکسون، با روزنامه گاردین (۲۰ ژوئن ۲۰۱۸)

(قسمت اول)


هریسون فانک دهه‌های پرشور و پرماجرایی را به ثبت تصاویر زندگی خارق‌العاده این اسطوره پاپ گذراند. او در مصاحبه با روزنامه گاردین داستان پشت عکس‌های مورد علاقه‌اش از مایکل جکسون، از ملاقاتش با ماندلا و در آغوش گرفتن او تا زدن کرم پودر به صورتش در پشت‌صحنه یکی از کنسرت‌ها، را تعریف کرد.

هریسون گفت: «من و مایکل زبان خودمان را داشتیم. کلمه رمزمان همیشه یک چیز بود. او از من می‌پرسید: هریسون، می‌تونی جادو کنی؟ و هیچ‌چیز کمتر از آن قابل قبول نبود.» فانک تنها عکاسی بود که بیشتر از هر شخص دیگری به مایکل نزدیک شد. او از اواخر دهه ۱۹۷۰ تا زمان مرگش در ژوئن ۲۰۰۹ با مایکل کار کرد و شاهد تمام تغییرات او بود، از زمانی که به یک ستاره مبدل گشت تا زمانی که مشهورترین فرد روی کره زمین شد، و تمام آنها را ثبت کرد.

مایکل جکسون که تحت تأثیر هنرمندی و همه‌فن‌حریفی فانک شده بود در سال ۱۹۸۴ او را به عنوان عکاس رسمی خود برای تور ویکتوری استخدام کرد. فانک گفت که فوراً متوجه خیل عظیم رسانه‌هایی شد که دور مایکل حلقه زدند. افراد روپرت مورداک به من زنگ زدند و واقعاً از من التماس می‌کردند که مخفیانه عکسی از تمرینات مایکل را به آنها بدهم. من این موضوع را به مایکل گفتم و با هم به آن خندیدیم. اما اینکه من واقعیت را به او گفتم باعث شد اعتمادی بین ما شکل بگیرد.»

در نتیجه، در طول تور ویکتوری، به فانک اجازه داده شد که به مایکل دسترسی بی‌سابقه‌ای داشته باشد. یکی از خصوصی‌ترین عکس‌هایی که فانک گرفته است، مایکل را در حال گریم کردن نشان می‌دهد، کاری که او بسیار به آن افتخار می‌کرد (به اینکه خودش به تنهایی می‌توانست این کار را انجام دهد و به گریمور احتیاجی نداشت). فانک گفت: «او و جرمین خیلی دوست داشتند که گریمشان را خودشان انجام دهند.» و در ادامه توضیح داد: «مایکل به تدریج به ظاهر خود بیشتر و بیشتر اهمیت می‌داد و مصمم بود تحت تأثیر استادان بزرگی همچون جین کلی، فرد استر و جیمز براون ظاهر آراسته و زیباتری داشته باشد.»

در یکی از عکس‌های مورد علاقه فانک از مایکل که آن را در دهه ۹۰ ثبت کرد، مایکل جکسون را می‌بینیم که بازوان خود را به شکلی تقریباً مسیح‌گونه به دو سو باز کرده است. فانک گفت: «مردم می‌گویند مایکل عقده‌ی مسیح بودن داشت. اما این حرف مرا به شدت عصبانی می‌کند، چون به هیچ‌وجه حقیقت نداشت. من برای گرفتن این عکس یک دلیل کاربردی داشتم. مایکل دستان بسیار بزرگی داشت و من می‌خواستم بیشترین استفاده را از آنها داشته باشم زیرا بسیار گویا بودند، و شیوه خوبی برای او بود که بتواند دنیا را در آغوش بگیرد. روی آن صحنه، تمام وجود او معطوف به التیام بخشیدن دنیا بود، بنابراین آن دستان بزرگ و گویا کمک بسیار مهمی به او می‌کرد تا بتواند با مردم حرف بزند.» همچنین افزود: «او هنگام صحبت کردن جوری از دستانش استفاده می‌کرد که فکر می‌کردی یک ایتالیایی است!»

در یکی دیگر از عکس‌های فانک مایکل را می‌بینیم که کتابی را جلوی صورت خود گرفته است. این یک عکس بسیار شخصی است که به منظور استفاده در یکی از تبلیغات «دایرة‌المعارف کتاب جهان» گرفته شد که قرار بود در بین مدارس آمریکا توزیع شود. «کارگردان هنری به من اختیار تام داد تا هر کاری می‌خواهم انجام دهم، پس من هم واقعاً تصمیم گرفتم با کم کردن محدودیت‌هایم هرآنچه را که می‌خواستم امکان‌پذیر سازم. چشمان مایکل متمایزکننده‌ترین ویژگی او بود که خیلی بیشتر از پاهایش معرف او بودند. می‌دانستم که با متمرکز کردن لنزم روی چشمان او می‌توانم روح او را ثبت کنم و این دقیقاً همان چیزی است که در این عکس اتفاق افتاد.»

اما آیا مایکل واقعاً از روی خجالت صورتش را پوشاند؟ «شاید. اما خجالتی بودن و درون‌گرایی مایکل هرگز مانع توانایی او برای کار با من به عنوان یک عکاس نشد. مایکل می‌دانست که به لحاظ هنری دقیقاً چه می‌خواست، حتی شاید تا دو سال آخر عمرش، زمانی که افراد نادرستی او را احاطه کرده بودند، طوری که اصلاً فکرش را هم نمی‌کرد.»

فانک قرار بود از تور This Is It هم عکاسی کند. جکسون آماده بود که تمام ۵۰ کنسرت را پشت سر هم در سالن O2 Arena در لندن اجرا کند. اما، ۲۰ روز پیش از اولین شب، او بر اثر ایست قلبی ناشی از مسمومیت با داروی بیهوشی درگذشت. فانک گفت: «به همان اندازه که دوست ندارم راجع به این پایان حرف بزنم، می‌خواهم بگویم که او توسط افرادی نابود شد که فقط به دنبال منافع مالی خودشان بودند. می‌توانم به شما بگویم که بخش بزرگی از برنامه‌های او برای بعد از تور This Is It انجام کارهای خیریه و استفاده از تأثیر و نفوذ خود برای بهتر کردن اوضاع بشریت بود.»

t.me/MJSupportersForum/2033

🆔 @MJSupportersForum

🗞 مصاحبه هریسون فانک، عکاس شخصی مایکل جکسون، با روزنامه گاردین (۲۰ ژوئن ۲۰۱۸)

(قسمت دوم)


در سال ۲۰۰۳، به مایکل جکسون اتهام کودک‌آزاری زدند، اما بعداً در ۱۳ ژوئن ۲۰۰۵ تبرئه شد. این خاطره هنوز موجب خشم فانک می‌شود. او در این خصوص گفت: «تمام آن اتهامات و بدبختی‌هایی که کشید... اجازه بدهید این را از شما بپرسم: بهترین راه برای تخریب کسی که قصد دارد تغییرات مثبت عظیمی در وضعیت کودکان جهان ایجاد کند، جز بی‌اعتبار ساختن او در همین زمینه چه می‌تواند باشد؟»

شاید بتوان آگاهی مایکل از قدرت عکاسی را در اوایل دهه ۱۹۹۰ بهتر از هر زمان دیگری دید. در آن زمان، او روزی با الیزابت تیلور و نلسون ماندلا، که به تازگی از زندان رهایی یافته بود، دیدار داشت و از فانک خواست که از آنها عکس بگیرد. فانک گرفتن این عکس را، که در آن مایکل و الیزابت و نلسون ماندلا به طور سرایت‌کننده‌ای لبخند می‌زنند، به یاد ماندنی‌ترین اتفاق حرفه‌اش می‌داند.

فانک گفت: «ماندلا از دیدن مایکل بسیار هیجان‌زده بود. او به همراه تمام افراد خانواده‌اش آمده بود. مدیران روابط عمومی به من گفتند که برای عکاسی خیلی وقت ندارم، اما مایکل همه آنها را بیرون انداخت و اجازه داد که من با خیال راحت از آنها عکس بگیرم. نمی‌خواستم عکس بی‌حالی از آنها بگیرم، به همین خاطر به آنها پیشنهاد دادم که روی پشت هم بپرند یا همدیگر را بغل کنند. لیز تیلور به من گفت: هریسون، تو که می‌دانی من کمردرد دارم! و نلسون گفت که خیلی پیر است و به شوخی گفت که در عوض می‌خواهد پاهایش را بالا بگذارد. من هم سعی کردم آن لذت آن لحظات شگفت‌انگیز را ثبت کنم.»

فانک سپس آنها را دید که به اتاق جلسه رفتند تا درباره نقشه‌هایشان برای براندازی آپارتاید، بهبود حقوق زنان، رسیدگی به بحران ایدز و جرم و جنایت در آفریقا بحث کنند. او ادعا کرد که جکسون به خوبی آگاه بود که آن عکس چطور می‌توانست به تلاش ماندلا برای به دست آوردن ریاست‌جمهوری آفریقای جنوبی کمک کند.

«این عکس تقریباً در ۴۰۰ روزنامه چاپ شد. حقیقتاً عکس قدرتمندی بود. سال بعد، مایکل برای فیلمبرداری ویدئوی They Don’t Care About Us به آفریقا رفت. او برای نلسون حاضر بود هر کاری بکند. مایکل و لیز برای کمپین ریاست‌جمهوری او کمک‌های بسیار سخاوتمندانه‌ای کردند. من معتقدم او و نلسون دوستان خوبی برای هم بودند، و مایکل همچون ماندلایی در عرصه موسیقی بود، از این نظر که او نیز موانع زیادی را از میان برداشت. به یاد داشته باشید، مایکل یکی از اولین سوپراستارهای سیاهپوست در جهان بود.»

اما وجهه‌ی مایکل جکسون به طور چشمگیری شروع به تغییر کرد. برخی منتقدین به او این اتهام را زدند که او از سیاه بودن خودش شرم دارد و اعتیاد خطرناکی به جراحی پلاستیک پیدا کرده است. با این حال، فانک پافشاری کرد که مایکل در واقع قربانی کمپین «بی‌رحمانه» رسانه‌ها بود و از بیماری ویتیلایگو که مخرب رنگدانه‌های پوست بود رنج می‌برد (ادعایی که دکتر کریستوفر راجرز، پزشک مسئول کالبدشکافی جکسون آن را تأیید کرده است). فانک گفت: «تمام آن گزارش‌ها یک مشت چرندیات بود. او نمی‌خواست خودش را سفید کند یا از این مشکل خودش را نجات بدهد. او عمیقاً افتخار می‌کرد که یک سیاهپوست است. مایکل از نوعی بیماری پوستی رنج می‌برد، که ظاهرش را تغییر داد، و من به عنوان عکاسش باید از عهده چنین مشکلی برمی‌آمدم و نورپردازی او را متناسب می‌کردم. به نظرم مشکل این بود که مایکل به‌شدت می‌خواست که پوستش یکدست دیده شود. من آن موقع فتوشاپ نداشتم، بنابراین خودم صورت مایکل را با نور روشن می‌کردم و برای اینکه او را در بهترین حالتش نشان دهم تکنیک‌های خاصی داشتم.»

t.me/MJSupportersForum/2033

🆔 @MJSupportersForum

🗞 مصاحبه هریسون فانک، عکاس شخصی مایکل جکسون، با روزنامه گاردین (۲۰ ژوئن ۲۰۱۸)

(قسمت سوم)


فانک، که ظاهراً از مایکل منبع بی‌پایانی از داستان دارد، با صدایی ملایم و با لهجه نیویورکی حرف می‌زند. او با هیجان یکی از خاطراتش را به یاد می‌آورد که روزی در دیزنی‌لند با مایکل ۹ بار پشت سر هم سوار ترن هوایی Space Mountain شدند. مایکل سعی داشت فانک را راضی کند که برای بار دهم سوار شوند اما فانک دیگر حالت تهوع گرفته بود و احساس می‌کرد پاهایش مثل ژله سست شده بودند. آنها در زمین بازی نورلند جکسون هم اغلب سوار کشتی وایکینگ‌ها می‌شدند.

فانک گفت: «من روبروی مایکل نشسته بودم و با دوربینم از او عکس می‌گرفتم، که او همان موقع به مأمور کنترل وسیله بازی گفت آن را تندتر و تندترش کند. من جیغ‌زنان به مایکل گفتم که دارد کاری می‌کند که دوربینم را از دست بدهم و او هم جیغ‌زنان جواب داد که، من هم نمی‌خوام کلوچه‌هام رو از دست بدم!» او در جیب پیراهنش کلوچه گذاشته بود.

اما، با وجود تمام خوشی‌هایی که آنها با هم داشتند، بهترین خاطره‌ای که فانک از مایکل جکسون به یاد دارد خاطره‌ای تیره است. او به یاد می‌آورد که روزی با مایکل در سالن تئاترش در نورلند نشسته بودند و فیلم زندگی‌نامه‌ای What’s Love Got To Do With It (چه ربطی به عشق دارد؟) را تماشا می‌کردند، فیلمی که در سال ۱۹۹۳ بر پایه زندگی تینا ترنر ساخته شد و در آن درباره رابطه سواستفاده‌گرانه بین تینا و آیک گفته می‌شود. هنگام تماشای این فیلم مایکل گریه می‌کرد.

«صحنه‌ای که در آن آیک تینا را کتک می‌زد را داشتیم می‌دیدیم که مایکل یکباره به گریه افتاد. از او پرسیدم که آیا می‌خواهد فیلم را قطع کنم اما با علامت به من نشان داد که بگذارم ادامه پیدا کند. او دستم را محکم فشرد. من در آن لحظه انسانیت او را عمیقاً احساس کردم.» فانک با خنده‌ای ادامه داد: «بعد از اینکه فیلم تمام شد، از سالن بیرون رفتیم و مایکل از من خواست که با او بروم و سوار ماشین‌بازی برقی شویم و ماشین‌هایمان را به هم بکوبیم. به‌طور خیلی خطرناکی بازی کردیم و واقعاً به طرف هم حمله‌ور می‌شدیم. او مثل یک بچه‌ی بزرگ بود.»

مایکل جکسون تنها ستاره‌ای نبود که به فانک روی آورد. او از هنرمندان دیگری همچون دیوید بویی، تینا ترنر و ایمی واینهاوس نیز عکاسی کرده است. تعدادی از عکس‌های فانک از مایکل جکسون در نمایشگاه «مایکل جکسون: روی دیوار» در گالری ملی پرتره لندن نیز به نمایش گذاشته شده است.

هریسون فانک، که در لس‌آنجلس کار می‌کند، بسیار خوشحال است از اینکه حرفه‌اش با عکس‌هایی که او از مایکل جکسون گرفته است شناخته شود. او گاهی در خیال خود صدای مایکل را می‌شنود که از او خواهش می‌کند که یک بار دیگر امتحان کند، صدای او را می‌شنود که می‌گوید: «بیا جادو کنیم.»

t.me/MJSupportersForum/2033

🆔 @MJSupportersForum

🗓خط زمان
📆پنج‌شنبه ۵ جولای ۱۹۸۴

تک‌آهنگ State of Shock از آلبوم ویکتوری گروه جکسونز منتشر شد.

🆔 @MJSupportersForum