تألیفات محمدجعفر مصفا
برای خواندن ده صفحهٔ ابتدایی هر یک از کتاب‌ها می‌توانید به سایت نویسنده، بخش تألیفات، سپس به صفحهٔ مخصوص هر کتاب مراجعه نمائید. فهرست موضوعی هر کتاب نیز تهیه شده است و بصورت فایل pdf در صفحهٔ آن قرار دارد.
ترتیب خواندن کتاب‌ها، به توصیهٔ نویسنده، در بخش تألیفات سایت محمدجعفر مصفا آمده است.
آدرس سایت:
www.mossaffa.com
@Mossaffadotcom
تألیفات محمدجعفر مصفا
برای خواندن ده صفحهٔ ابتدایی هر یک از کتاب‌ها می‌توانید به سایت نویسنده، بخش تألیفات، سپس به صفحهٔ مخصوص هر کتاب مراجعه نمائید. فهرست موضوعی هر کتاب نیز تهیه شده است و بصورت فایل pdf در صفحهٔ آن قرار دارد.
ترتیب خواندن کتاب‌ها، به توصیهٔ نویسنده، در بخش تألیفات سایت محمدجعفر مصفا آمده است.
آدرس سایت:
www.mossaffa.com
@Mossaffadotcom
ارتباط تصاویر یا واقعیات؟
رابطهٔ «ارزشی» حکایت ضمنی بر یک اصل دیگر هم می‌کند؛ و آن این است که ما با جوهر ماهیت انسانی یکدیگر در رابطه نیستیم. من با ماهیت انسانی شما کاری ندارم. برای من ارزش‌های اعتباری شما مهم است. زیرا از وقتی چشم به جهان باز کرده‌ام تمام مشغولیت و سر و کارم با «ارزش‌ها» بوده است نه با ماهیت‌ها. پس رابطهٔ ما رابطهٔ «ارزش» با «ارزش» است، نه رابطهٔ انسان با انسان.
به عبارت دیگر چنین رابطه‌ای رابطهٔ دو شئ است، نه دو انسان؛ رابطهٔ دو تصویر است، نه رابطهٔ دو انسان با ماهیت و جوهر انسانی خویش. من وقتی به ملاقات شما می‌آیم، در حقیقت و در باطن امر به ملاقات هویت اعتباری شما، یعنی به ملاقات آن پدیده‌ای می‌آیم که به‌صورت «رئیس» و صاحب مقام مثل سایه‌ای نامرئی به شما چسبیده است.
The interpretive relationship implicitly indicates another principle, which translates into not being in touch with others’ human essence. I have no business with your human essence; it’s your face value that’s important to me. Because from the time I was born, my preoccupation has been with value not with essence. Hence our relationship is the relationship of value with value and not the relationship of human with human. In other words, such relationship is the relationship of two objects or two images, not the relationship of two humans, each with his or her essence and nature. In reality, when I come to visit you, I meet your face identity, meaning that I've come to visit the phenomenon that is labeled “boss.” In my mind, you are the owner of high status, which is stuck on you like an invisible label.
کتاب «تفکر زائد»
محمدجعفر مصفا
ترجمه: سعید امدادی
@Mossaffadotcom
رابطهٔ «ارزشی» حکایت ضمنی بر یک اصل دیگر هم می‌کند؛ و آن این است که ما با جوهر ماهیت انسانی یکدیگر در رابطه نیستیم. من با ماهیت انسانی شما کاری ندارم. برای من ارزش‌های اعتباری شما مهم است. زیرا از وقتی چشم به جهان باز کرده‌ام تمام مشغولیت و سر و کارم با «ارزش‌ها» بوده است نه با ماهیت‌ها. پس رابطهٔ ما رابطهٔ «ارزش» با «ارزش» است، نه رابطهٔ انسان با انسان.
به عبارت دیگر چنین رابطه‌ای رابطهٔ دو شئ است، نه دو انسان؛ رابطهٔ دو تصویر است، نه رابطهٔ دو انسان با ماهیت و جوهر انسانی خویش. من وقتی به ملاقات شما می‌آیم، در حقیقت و در باطن امر به ملاقات هویت اعتباری شما، یعنی به ملاقات آن پدیده‌ای می‌آیم که به‌صورت «رئیس» و صاحب مقام مثل سایه‌ای نامرئی به شما چسبیده است.
The interpretive relationship implicitly indicates another principle, which translates into not being in touch with others’ human essence. I have no business with your human essence; it’s your face value that’s important to me. Because from the time I was born, my preoccupation has been with value not with essence. Hence our relationship is the relationship of value with value and not the relationship of human with human. In other words, such relationship is the relationship of two objects or two images, not the relationship of two humans, each with his or her essence and nature. In reality, when I come to visit you, I meet your face identity, meaning that I've come to visit the phenomenon that is labeled “boss.” In my mind, you are the owner of high status, which is stuck on you like an invisible label.
کتاب «تفکر زائد»
محمدجعفر مصفا
ترجمه: سعید امدادی
@Mossaffadotcom
تضاد و بی‌هدفی
یکی از مسائل ناشی از تضاد این است که زندگی انسان را بی‌مسیر و بی‌هدف می‌گرداند. انسانی که در تضاد به سر می‌برد نمی‌تواند در هیچ زمینه‌ای یکدله باشد. هیچ چیز را نمی‌تواند به طور جدی و با تمام وجود بخواهد. خواسته‌هایش همه کیفیت "شد شد نشد نشد" دارد.
"تفکر زائد"
محمدجعفر مصفا
@Mossaffadotcom
تضاد و بی‌هدفی
یکی از مسائل ناشی از تضاد این است که زندگی انسان را بی‌مسیر و بی‌هدف می‌گرداند. انسانی که در تضاد به سر می‌برد نمی‌تواند در هیچ زمینه‌ای یکدله باشد. هیچ چیز را نمی‌تواند به طور جدی و با تمام وجود بخواهد. خواسته‌هایش همه کیفیت "شد شد نشد نشد" دارد.
"تفکر زائد"
محمدجعفر مصفا
@Mossaffadotcom
آرشیو جامع محمدجعفر مصفا
تمامی محتوای سایت و نیز دی‌وی‌دی جامع فیلم‌ها و سخنرانی‌های محمدجعفر مصفا بر روی کانال آرشیو سایت قرار گرفت.
این آرشیو شامل تمامی فایل‌های صوتی و تصویری سخنرانی‌ها، جلسات خودشناسی، همایش‌ها، پرسش‌پاسخ‌ها، مصاحبه‌ها و گفتگوها، گزیده‌ها، قطعه فیلم‌های جملات قصار و فایل‌های pdf می‌باشد.
این مجموعه، مجموعهٔ کامل صحبت‌های محمدجعفر مصفا است که طی سال‌ها توسط سایت وی تهیه شده است.
محتویات این آرشیو جامع بطور اجمالی عبارتست از: فایل‌های صوتی پنج مصاحبه و گفتگو، چهارده دورهٔ کامل جلسات خودشناسی بسخنرانی محمدجعفر مصفا در طی چهارده سال(صد و چهل فایل صوتی)، نوزده نشست پرسش‌پاسخ با محمدجعفر مصفا، فایل‌های متن صفحات ابتدائی هر تألیف، قطعه فیلم‌های جملات قصار برگرفته از جلسات و گفتگوها و پرسش‌پاسخ‌ها، فایل صوتی گزیده‌هایی از سخنان محمدجعفر مصفا، تمامی فیلم‌های تمامی جلسات برگزار شده توسط محمدجعفر مصفا.
برای اطلاع از جزئیات بیشتر و نحوهٔ عضویت دائم، به »مدیــر« پیام دهید.
از هیچ طریق دیگر پیام ندهید. پاسخ داده نمی‌شود.
@Mossaffadotcom
آرشیو جامع محمدجعفر مصفا
تمامی محتوای سایت و نیز دی‌وی‌دی جامع فیلم‌ها و سخنرانی‌های محمدجعفر مصفا بر روی کانال آرشیو سایت قرار گرفت.
این آرشیو شامل تمامی فایل‌های صوتی و تصویری سخنرانی‌ها، جلسات خودشناسی، همایش‌ها، پرسش‌پاسخ‌ها، مصاحبه‌ها و گفتگوها، گزیده‌ها، قطعه فیلم‌های جملات قصار و فایل‌های pdf می‌باشد.
این مجموعه، مجموعهٔ کامل صحبت‌های محمدجعفر مصفا است که طی سال‌ها توسط سایت وی تهیه شده است.
محتویات این آرشیو جامع بطور اجمالی عبارتست از: فایل‌های صوتی پنج مصاحبه و گفتگو، چهارده دورهٔ کامل جلسات خودشناسی بسخنرانی محمدجعفر مصفا در طی چهارده سال(صد و چهل فایل صوتی)، نوزده نشست پرسش‌پاسخ با محمدجعفر مصفا، فایل‌های متن صفحات ابتدائی هر تألیف، قطعه فیلم‌های جملات قصار برگرفته از جلسات و گفتگوها و پرسش‌پاسخ‌ها، فایل صوتی گزیده‌هایی از سخنان محمدجعفر مصفا، تمامی فیلم‌های تمامی جلسات برگزار شده توسط محمدجعفر مصفا.
برای اطلاع از جزئیات بیشتر و نحوهٔ عضویت دائم، به »مدیــر« پیام دهید.
از هیچ طریق دیگر پیام ندهید. پاسخ داده نمی‌شود.
@Mossaffadotcom
تحفه
از هنگام کودکی، «تحفه‌ای» را همراه ما کرده‌اند و با تلقین و تکرار فراوان گفته‌اند که این «تحفه‌ای» است بسیار گران‌بها و ضروری. ما هم چنان مجذوب و مفتون آن شده‌ایم و به آن مشغول گشته‌ایم که هرگز ننشسته‌ایم و با چشم باز و صراحت آن را نگاه و بررسی کنیم. اگر این کار را بکنیم، می‌بینیم این «تحفه» نه‌تنها عزیز نیست، بلکه وبال جان ما است. زمانی که به روشنی و با عمق خود به وبال بودن آن آگاه گشتیم، خودش بی‌هیچ تلاش و کوششی از بین رفته است.
From childhood, we have been growing up with this so-called gift called identity, and we have been constantly infused with the idea that this gift is precious and necessary. We are also so attracted to, infatuated with, and preoccupied by this identity that we have never taken the time to directly examine it. If we do that we will see that this gift is not only worthless, it is also an obstacle to our happiness. When we find clear and deep insight into its troublesome attributes, it will disappear effortlessly on its own, without struggle.
کتاب «تفکر زائد»
محمدجعفر مصفا
ترجمه: سعید امدادی
@Mossaffadotcom
تحفه
از هنگام کودکی، «تحفه‌ای» را همراه ما کرده‌اند و با تلقین و تکرار فراوان گفته‌اند که این «تحفه‌ای» است بسیار گران‌بها و ضروری. ما هم چنان مجذوب و مفتون آن شده‌ایم و به آن مشغول گشته‌ایم که هرگز ننشسته‌ایم و با چشم باز و صراحت آن را نگاه و بررسی کنیم. اگر این کار را بکنیم، می‌بینیم این «تحفه» نه‌تنها عزیز نیست، بلکه وبال جان ما است. زمانی که به روشنی و با عمق خود به وبال بودن آن آگاه گشتیم، خودش بی‌هیچ تلاش و کوششی از بین رفته است.
From childhood, we have been growing up with this so-called gift called identity, and we have been constantly infused with the idea that this gift is precious and necessary. We are also so attracted to, infatuated with, and preoccupied by this identity that we have never taken the time to directly examine it. If we do that we will see that this gift is not only worthless, it is also an obstacle to our happiness. When we find clear and deep insight into its troublesome attributes, it will disappear effortlessly on its own, without struggle.
کتاب «تفکر زائد»
محمدجعفر مصفا
ترجمه: سعید امدادی
@Mossaffadotcom
تفاوت صبر و انتظار
چرا صبر کلید و مفتاح رهایی دانسته شده است؟
صبر حالتی است که در آن ذهن به "خواستن" و" شدن"؛ و "طلبیدن" نمی‌اندیشد.
صبر ضد "انتظار" است. در "انتظار"، ذهن ناآرام است، چیزی را در آینده جستجو می‌کند. اما صبر کیفیتی است که در آن انسان وضع موجود خود را می‌پذیرد. و در این صورت کاری با آینده ندارد.
"صبر"چیزی است مترادف با "نخواستن" و چنگ نینداختن. و مولوی می گوید همانطور که اسارت انسان، تشکیل "خود" و از دست رفتن اصالت او با "خواستن" و آزمندی شروع می شود، رهایی از اسارت "خود" نیز در صبر و نخواستن است.
«با پیر بلخ»
محمدجعفر مصفا
@Mossaffadotcom
تفاوت صبر و انتظار
چرا صبر کلید و مفتاح رهایی دانسته شده است؟
صبر حالتی است که در آن ذهن به "خواستن" و" شدن"؛ و "طلبیدن" نمی‌اندیشد.
صبر ضد "انتظار" است. در "انتظار"، ذهن ناآرام است، چیزی را در آینده جستجو می‌کند. اما صبر کیفیتی است که در آن انسان وضع موجود خود را می‌پذیرد. و در این صورت کاری با آینده ندارد.
"صبر"چیزی است مترادف با "نخواستن" و چنگ نینداختن. و مولوی می گوید همانطور که اسارت انسان، تشکیل "خود" و از دست رفتن اصالت او با "خواستن" و آزمندی شروع می شود، رهایی از اسارت "خود" نیز در صبر و نخواستن است.
«با پیر بلخ»
محمدجعفر مصفا
@Mossaffadotcom
هویت فکری و الفاظ
یکی از وخامت‌های "هویت فکری" این است که درون انسان را خشک و بی‌روح می‌کند. و بعد انسان برای اینکه نوعی شبه روح و شبه حالت در خود ایجاد کند، متکی به الفاظ می‌شود. با یک کیفیت مشکوک و دلهره‌آمیز باید مدام به انتظار کلمات بنشیند.
من باید به انتظار بمانم تا شما بگویید "حرفهایت خوب است" تا بعد حالتی در من ایجاد بشود و احساس حیات روحی کنم. نتیجتاً حیات روحی من یک حیات عاریتی، مشکوک، سطحی، وابسته و نگران است.
کتاب «تفکر زائد»
محمدجعفر مصفا
@Mossaffadotcom
هویت فکری و الفاظ
یکی از وخامت‌های "هویت فکری" این است که درون انسان را خشک و بی‌روح می‌کند. و بعد انسان برای اینکه نوعی شبه روح و شبه حالت در خود ایجاد کند، متکی به الفاظ می‌شود. با یک کیفیت مشکوک و دلهره‌آمیز باید مدام به انتظار کلمات بنشیند.
من باید به انتظار بمانم تا شما بگویید "حرفهایت خوب است" تا بعد حالتی در من ایجاد بشود و احساس حیات روحی کنم. نتیجتاً حیات روحی من یک حیات عاریتی، مشکوک، سطحی، وابسته و نگران است.
کتاب «تفکر زائد»
محمدجعفر مصفا
@Mossaffadotcom
ما انسان‌های "دست‌دومی"
کمک شما تنها وقتی کمک به معنای واقعی است که بتواند عوامل تيرگی ذهن مرا برطرف کند تا خودم بتوانم با يک ذهن روشن حقايقی را که شما ديده‌ايد من هم ببينم. يعنی هر کمک شما نهايتاً بايد در جهت روشن ساختن ذهن من باشد. در غير اين صورت کمک شما کمک نيست. کمک‌های ما به يکديگر معمولاً کمک نيست. شما می‌آئيد حقايقی را که خودتان ديده‌ايد برای من توصيف می‌کنيد. بنابراين به فرض آنکه توصيف شما عين حقيقت باشد، برای من بيهوده است. درست است که شما حقايق را مستقيماً ديده‌ايد، اما من فقط توصيف حقايق را شنيده‌ام. آنچه شما ديده‌ايد حقيقت است؛ و آنچه من دربارۀ حقيقت شنيده‌ام فرضيۀ مربوط به حقيقت است. و فرضيۀ مربوط به يک چيز با خود آن چيز خيلی فرق دارد – ولو فرضيه مطابق حقيقت باشد. وقتی می‌گويم ما انسان‌های "دست دومی" هستيم دقيقاً منظورم همين معنا است. ما خودمان ذهن روشن‌بين نداريم، بلکه از طريق فرضيات و نظريه‌های اين وآن در رابطه با زندگی و مسائل آن هستيم.
Your help is only real when it can remove factors of darkness from my mind so that I can see the truths for myself with a clear mind. Meaning, your help should eventually be in the direction of clearing my mind; otherwise, your help wouldn’t be effective.
Our help to each other is not usually help. You want to describe the truths that you have seen. Therefore, assuming that your descriptions are the exact truth, they might still be useless for me. It could be the case that you have directly seen the truth, but I have only heard the description of the truth. What you have seen as the truth and what I have heard about the truth are theories related to the truth. And theories related to things are different from the reality of the thing, even when the theories are according to the truths. That’s what we mean when we say we are “second hand” human beings. We do not have lucid minds, but we relate to life and its problems through others’ theories and opinions.
کتاب «تفکر زائد»
محمدجعفر مصفا
ترجمه: سعید امدادی
@Mossaffadotcom
ما انسان‌های "دست‌دومی"
کمک شما تنها وقتی کمک به معنای واقعی است که بتواند عوامل تيرگی ذهن مرا برطرف کند تا خودم بتوانم با يک ذهن روشن حقايقی را که شما ديده‌ايد من هم ببينم. يعنی هر کمک شما نهايتاً بايد در جهت روشن ساختن ذهن من باشد. در غير اين صورت کمک شما کمک نيست. کمک‌های ما به يکديگر معمولاً کمک نيست. شما می‌آئيد حقايقی را که خودتان ديده‌ايد برای من توصيف می‌کنيد. بنابراين به فرض آنکه توصيف شما عين حقيقت باشد، برای من بيهوده است. درست است که شما حقايق را مستقيماً ديده‌ايد، اما من فقط توصيف حقايق را شنيده‌ام. آنچه شما ديده‌ايد حقيقت است؛ و آنچه من دربارۀ حقيقت شنيده‌ام فرضيۀ مربوط به حقيقت است. و فرضيۀ مربوط به يک چيز با خود آن چيز خيلی فرق دارد – ولو فرضيه مطابق حقيقت باشد. وقتی می‌گويم ما انسان‌های "دست دومی" هستيم دقيقاً منظورم همين معنا است. ما خودمان ذهن روشن‌بين نداريم، بلکه از طريق فرضيات و نظريه‌های اين وآن در رابطه با زندگی و مسائل آن هستيم.
Your help is only real when it can remove factors of darkness from my mind so that I can see the truths for myself with a clear mind. Meaning, your help should eventually be in the direction of clearing my mind; otherwise, your help wouldn’t be effective.
Our help to each other is not usually help. You want to describe the truths that you have seen. Therefore, assuming that your descriptions are the exact truth, they might still be useless for me. It could be the case that you have directly seen the truth, but I have only heard the description of the truth. What you have seen as the truth and what I have heard about the truth are theories related to the truth. And theories related to things are different from the reality of the thing, even when the theories are according to the truths. That’s what we mean when we say we are “second hand” human beings. We do not have lucid minds, but we relate to life and its problems through others’ theories and opinions.
کتاب «تفکر زائد»
محمدجعفر مصفا
ترجمه: سعید امدادی
@Mossaffadotcom
خودشناسی
همانگونه که القاءکنندگان ذهن ما را با انواع تحمیلات و القائات اشتباه اسیر جهل و تیرگی کرده‌اند، اکنون ما باید از طریق حضور آگاهی‌های گسترده، آن ساختمان جهل را بمباران کنیم. آگاهی نوری‌ست که به تاریکی‌های ذهن تابانده می‌شود و وقتی نور هست، تاریکی نیست.
کتاب «آگاهی»
محمدجعفر مصفا
@Mossaffadotcom
خودشناسی
همانگونه که القاءکنندگان ذهن ما را با انواع تحمیلات و القائات اشتباه اسیر جهل و تیرگی کرده‌اند، اکنون ما باید از طریق حضور آگاهی‌های گسترده، آن ساختمان جهل را بمباران کنیم. آگاهی نوری‌ست که به تاریکی‌های ذهن تابانده می‌شود و وقتی نور هست، تاریکی نیست.
کتاب «آگاهی»
محمدجعفر مصفا
@Mossaffadotcom
نگاه با هاله‌ٔ ابهت و اهمیت
بار ذهنی‌ای که انسان از طریق آن به زندگی نگاه می‌کند و در ارتباط با قضایای زندگی قرار می‌گیرد، یک بار مرده است، زیرا حاصل یک مقدار توصیف است.
به این جهت انسان نسبت به چیزهای مرده بیشتر از واقعیت‌های موجود زندگی توجه می‌کند و به آنها اهمیت می‌دهد که هستی، یعنی وسیلهٔ ارتباطش با زندگی یک وسیلهٔ مرده است.
اهمیتی که تو برای توصیف‌ها قائلی در حقیقت اهمیتی است که برای هستی خودت قائلی، زیرا هستی خودت عبارت است از یک مقدار توصیف. و هرچه توصیف‌ها گنده‌تر و با ابهت‌تر باشند، خودت را با ابهت‌تر تصور می‌کنی.
و باز به همین جهت است که هر قدر توصیف قضایا از پشتوانهٔ اجتماعی بیشتری برخوردار باشند، اهمیت و جذابیت آنها برای تو بیشتر است.
در نگاه به واقعیت به واقعیت عریان و عاری از هرگونه بار ذهنی، تو خود را عریان می‌بینی. به این دلیل است که ما میل داریم هرچیز را در هاله‌ای از ابهت و اهمیت بپیچیم و به آن نگاه کنیم.
کتاب «زندگی و مسائل»
محمدجعفر مصفا
@Mossaffadotcom
نگاه با هاله‌ٔ ابهت و اهمیت
بار ذهنی‌ای که انسان از طریق آن به زندگی نگاه می‌کند و در ارتباط با قضایای زندگی قرار می‌گیرد، یک بار مرده است، زیرا حاصل یک مقدار توصیف است.
به این جهت انسان نسبت به چیزهای مرده بیشتر از واقعیت‌های موجود زندگی توجه می‌کند و به آنها اهمیت می‌دهد که هستی، یعنی وسیلهٔ ارتباطش با زندگی یک وسیلهٔ مرده است.
اهمیتی که تو برای توصیف‌ها قائلی در حقیقت اهمیتی است که برای هستی خودت قائلی، زیرا هستی خودت عبارت است از یک مقدار توصیف. و هرچه توصیف‌ها گنده‌تر و با ابهت‌تر باشند، خودت را با ابهت‌تر تصور می‌کنی.
و باز به همین جهت است که هر قدر توصیف قضایا از پشتوانهٔ اجتماعی بیشتری برخوردار باشند، اهمیت و جذابیت آنها برای تو بیشتر است.
در نگاه به واقعیت به واقعیت عریان و عاری از هرگونه بار ذهنی، تو خود را عریان می‌بینی. به این دلیل است که ما میل داریم هرچیز را در هاله‌ای از ابهت و اهمیت بپیچیم و به آن نگاه کنیم.
کتاب «زندگی و مسائل»
محمدجعفر مصفا
@Mossaffadotcom
کف‌پرستی
زین حجاب این تشنگان کف‌پرست
ز آب صافی اوفتاده دوردست
جامعه با تأکید و اهمیت زیاد، آن "مرکز" تصویری را به عنوان "هستی"، "هویت" و "حیات روانی" فرد به او عرضه و القاء می‌کند. نتیجهٔ این القاء، پرستش تصاویر است و ساختن بت از آنها - به عنوان "هستی"، "هویت" و "حیات روانی" خویش. این است علت کف پرستی انسان!
"مرکز"ی که خودش از تصویر بنا شده، خوراکش جز تصویر چه می‌تواند باشد!؟ و همین کف‌پرستی است که حجاب بین آنان و آب زلال نهفته در چشمهٔ جان‌شان واقع می‌شود. چون بنیان "خود" یا "مرکزِ" جستجوگر بر تصویر و توهم است، نمی‌تواند و نمی‌خواهد چیزی جز تصویر، کف و سرآب را طلب کند. و به دلیل همین کف‌خواری است که "خود" همیشه تشنه است؛ که اگر
هفت دریا درآشامد، هنوز
کم نگردد سوزش آن حلق‌سوز
عالمی را لقمه کرد و درکشید
معده اش نعره زنان: هَل مِن مَزید
دوزخ است این نفس و دوزخ اژدهاست
کاو به دریاها نگردد کم و کاست
کتاب "با پیر بلخ"
محمدجعفر مصفا
@Mossaffadotcom
کف‌پرستی
زین حجاب این تشنگان کف‌پرست
ز آب صافی اوفتاده دوردست
جامعه با تأکید و اهمیت زیاد، آن "مرکز" تصویری را به عنوان "هستی"، "هویت" و "حیات روانی" فرد به او عرضه و القاء می‌کند. نتیجهٔ این القاء، پرستش تصاویر است و ساختن بت از آنها - به عنوان "هستی"، "هویت" و "حیات روانی" خویش. این است علت کف پرستی انسان!
"مرکز"ی که خودش از تصویر بنا شده، خوراکش جز تصویر چه می‌تواند باشد!؟ و همین کف‌پرستی است که حجاب بین آنان و آب زلال نهفته در چشمهٔ جان‌شان واقع می‌شود. چون بنیان "خود" یا "مرکزِ" جستجوگر بر تصویر و توهم است، نمی‌تواند و نمی‌خواهد چیزی جز تصویر، کف و سرآب را طلب کند. و به دلیل همین کف‌خواری است که "خود" همیشه تشنه است؛ که اگر
هفت دریا درآشامد، هنوز
کم نگردد سوزش آن حلق‌سوز
عالمی را لقمه کرد و درکشید
معده اش نعره زنان: هَل مِن مَزید
دوزخ است این نفس و دوزخ اژدهاست
کاو به دریاها نگردد کم و کاست
کتاب "با پیر بلخ"
محمدجعفر مصفا
@Mossaffadotcom
دربارهٔ کهولت
رنج من دوتاست. یکی رنج پیری، یکی هم رنج نپذیرفتن پیری. ولی اگر من رنج پیری را بپذیرم، رنج اینکه چرا باید رنج پیری داشته باشم از بین می‌رود.
محمدجعفر مصفا
«انسان در اسارت فکر»
@Mossaffadotcom
دربارهٔ کهولت
رنج من دوتاست. یکی رنج پیری، یکی هم رنج نپذیرفتن پیری. ولی اگر من رنج پیری را بپذیرم، رنج اینکه چرا باید رنج پیری داشته باشم از بین می‌رود.
محمدجعفر مصفا
«انسان در اسارت فکر»
@Mossaffadotcom
المثنی
ذهن باید آگاه گردد به این که جامعه نمی‌توانسته است جز آنچه خداوند در فطرت انسان نهاده، یک هستی روانی اضافی در وجود او بنشاند. کار جامعه با فرد بسیار ستمگرانه، ناحق و ناروا بوده است. جامعه حق نداشته است که معيارها و الگوهای خودش را - آن هم معیارهایی که در حقیقت ماهیت تمهید و تاکتيک دفاعی، نمایشی و آزار را داشته است - به عنوان هستی روانی بر من تحمیل کند. موافق خرد و آزادگی نبوده است که او ذهن مرا به صورت عملۀ حمل تمهیدات خودش در آورد؛ یک کپی و المثنی از تمهیدات خودش را در ذهن من بنشاند و آنها را با نام "هستیِ" من به من القا و تحمیل کند. این تحمیل ابتدا ذهن را در یک اشتباه کلی فرو برده است - این اشتباه که الگوهای جامعه را به حساب "هستی" خود گذاشته - سپس به دنبال آن اشتباه کلی، ذهن اسیر یک سلسله اشتباهات زنجیره‌ای دیگر شده است.
کتاب «هله»
محمدجعفر مصفا
@MossaffaDotCom
المثنی
ذهن باید آگاه گردد به این که جامعه نمی‌توانسته است جز آنچه خداوند در فطرت انسان نهاده، یک هستی روانی اضافی در وجود او بنشاند. کار جامعه با فرد بسیار ستمگرانه، ناحق و ناروا بوده است. جامعه حق نداشته است که معيارها و الگوهای خودش را - آن هم معیارهایی که در حقیقت ماهیت تمهید و تاکتيک دفاعی، نمایشی و آزار را داشته است - به عنوان هستی روانی بر من تحمیل کند. موافق خرد و آزادگی نبوده است که او ذهن مرا به صورت عملۀ حمل تمهیدات خودش در آورد؛ یک کپی و المثنی از تمهیدات خودش را در ذهن من بنشاند و آنها را با نام "هستیِ" من به من القا و تحمیل کند. این تحمیل ابتدا ذهن را در یک اشتباه کلی فرو برده است - این اشتباه که الگوهای جامعه را به حساب "هستی" خود گذاشته - سپس به دنبال آن اشتباه کلی، ذهن اسیر یک سلسله اشتباهات زنجیره‌ای دیگر شده است.
کتاب «هله»
محمدجعفر مصفا
@MossaffaDotCom