Aasoo - آسو
29K subscribers
5.23K photos
434 videos
162 files
6.58K links
@Nashraasoo
فرهنگ، اجتماع و نگاهی عمیق‌تر به مباحث امروز

تماس با ما:‌ 📩
editor@aasoo.org
🔻🔻🔻
آدرس سایت:
aasoo.org
اینستاگرام:
instagram.com/NashrAasoo
فیس‌بوک:
fb.com/NashrAasoo
توییتر:
twitter.com/NashrAasoo
Download Telegram
سرزمین مادری و «خانه» را از دست دادن به چه معنا است؟ آیا معنای «غربت» تنها ترک کردن سرزمین مادری است یا می‌تواند هزار معنای پیچیده‌ی دیگر ــ از حس بیگانگی و از دست رفتن بخشی از هویت گرفته تا دلتنگی برای زبان و بوها و صداهای آشنا ــ داشته باشد؟ در دوری از وطن با انبوه خاطرات گذشته چه می‌کنیم؟‌ آیا فراموشی ناگزیر است و راه بقا چنگ زدن به خاطرات خانه است که بقا را ممکن می‌کند؟‌ این‌ها بخشی از مفاهیمی است که سنان انطون، نویسنده، شاعر، مترجم و منتقد ادبی در تازه‌ترین رمان خود به نام «درباره‌ی از دست دادن و اسطوخودوس» به آن پرداخته است. سنان انطون، خودْ این رمان را از زبان عربی به انگلیسی ترجمه کرده است و ترجمه‌ی انگلیسی کتاب در ماه مارس ۲۰۲۶ منتشر شد. 

aasoo.org/fa/articles/5463
@NashrAasoo 💭
❤9👏4
پاسخ دادن به سؤالاتی درباره‌ی ایران ۱۴۲۰ برایم خیلی سخت است، پانزده سال دیگر هشتادوپنج‌ساله خواهم بود و نمی‌دانم آیا زنده خواهم بود و چه کاری می‌توانم انجام دهم. اما امیدوارم ایران ۱۴۲۰ را ببینم و با اینکه در هشتادوپنج‌سالگی خیلی از امکان‌ها محدود می‌شوند، در ساختن آن نقشی داشته باشم.
وقتی به ایران ۱۴۲۰ فکر می‌کنم، دلم می‌خواهد صبح که از خواب بیدار می‌شوم، در آرامش و صلح باشم و نگران بی‌ثباتی، بحران و مسائل روزمره نباشم؛ اینکه خبر بد امروز چیست، چه بر سر زندگی روزمره‌ی ما آمده، اینترنت داریم یا نداریم، فیلترشکن داریم یا نداریم، می‌توانیم با خانواده‌مان در خارج از کشور یا با دوستانمان در ایران تماس داشته باشیم یا نه، چگونه باید به خیابان برویم و آیا لباسمان مناسب است یا نه، آیا برنامه‌ای که قرار است اجرا شود برگزار می‌شود یا لغو می‌شود.

aasoo.org/fa/articles/5462
@NashrAasoo 🔻
❤24👏7👍1
«سرتاسر کتاب «تاریخ ارمنیان ایران»، نوشته‌ی روبرت صافاریان که از مهاجرت بزرگ دوره‌ی شاه عباس شروع می‌شود و تا امروز ادامه می‌یابد، مشحون از صحنه‌های دلخراش و دلتنگی‌های ویرانی است که خون به جگر خواننده می‌کند، و در عین حال او را از پایداری و جان سختی نوع بشر به شگفتی می‌اندازد. گذشته از رنج‌های بیرونی مهم‌ترین مبحثی که در بیشتر صفحات کتاب به چشم می‌آید، یک رنج درمان‌نشدنیِ درونی است که نامش وطن است؛ اینکه زندگی من در این خاک بگذرد، اما وطنم خاک دیگری باشد.»

aasoo.org/fa/articles/5464
@NashrAasoo 🔻
👍15❤7💔4👎2
ارمنیان ایران، تاریخی که باید از نو بخوانیم
سیروس علی‌نژاد

ما اکنون با کتاب آقای صافاریان یک تاریخ واقعی از ایرانیان ارمنی یا ارامنه‌ی ایران در دست داریم که هرچند نامش را متواضعانه «مقدمه‌ای بر تاریخ ارمنیان ایران گذاشته اما بی‌رحمانه و با چشم باز همه‌ی دردها و رنج‌های آنان را در خود منعکس کرده است و اگر بخواهیم با آنان زندگی کنیم باید بر تمام رنج‌های گذشته‌شان مرهم بگذاریم و بدان‌ها امکان دهیم حداقل مانند بقیه در ایران احساس آسودگی کنند و امکان زندگی بهتری داشته باشند. هرچند دیگر تعداد زیادی از آنها در ایران نمانده‌اند. بنا بر آنچه صافاریان می‌نویسد از ۱۵۰ هزار ارمنی که در سال انقلاب ساکن ایران بودند، اکنون بیش از ۳۰ هزار نفر در ایران حضور ندارند. بقیه یا به گلندل (در لس‌آنجلس) رفته‌اند یا به ارمنستان و یا در دیگر نقاط جهان پراکنده شده‌اند. و این در مورد یک اقلیت بزرگ که در صد سال اخیر در همه چیز، از صنعت و هنر گرفته تا درستی و درست‌کاری، نمونه و پیشتاز بوده‌اند، برای ما هیچ مایه‌ی سرافرازی نیست.
 
@NashrAasoo 💭
👍24💔12❤6👎2
در شرایطی که پس از جنگ، هر شب پرچم‌به‌دست‌های وفادار به حکومت در میدان‌های شهر جمع می‌شوند و هم‌زمان عده‌ی زیادی از مردم با پوشش و سبک زندگیِ متفاوت، هر جا که بتوانند، یک قدم پیش می‌گذارند، آیا خیابان و زندگی روزمره‌ی مردم عرصه‌ای برای مبارزه شده است؟ و آیا همین زندگی روزمره می‌تواند به نیروی تغییر تبدیل شود؟ این پرسش‌ها را با یک جامعه‌شناس ساکن ایران، که خواسته نامش محفوظ بماند، در میان گذاشته‌ایم. او می‌گوید امروز در ایران مردم دیگر فقط شنونده و پیرو نیستند، بلکه با حضور در همه‌جای شهر به سبکی که دوست دارند، خود را ابراز می‌کنند، و حکومت می‌خواهد با تسخیر بدن‌ها و خیابان با مردم مقابله کند. او می‌گوید جامعه‌شناسیِ ایران هنوز این‌گونه به ‌میدان آمدنِ مردم را درست درک نکرده و با چارچوب‌های مفهومی‌ مستعمل مثل «ابتذال» و «جامعه‌ی توده‌ای» تحلیل و تحقیرشان می‌کند.

aasoo.org/fa/articles/5467
@NashrAasoo 🔻
❤10
خیابان از آنِ کیست؟ وقتی زندگی روزمره سیاسی می‌شود
مریم فومنی در گفت‌وگو با یک جامعه‌شناس در ایران

✍ شب‌ها پرچم‌به‌دست‌ها را می‌بینیم که میدان‌های اصلی شهر را اشغال می‌کنند. از آن طرف جوانانی را می‌بینیم که با سبک زندگی متفاوت در آن‌جاهایی که می‌توانند جمع می‌شوند. این نزاعی پیوسته است. از یک سمت مردم برای پیشبرد خواسته‌ها و نیازهایشان هر آن جایی که بتوانند یک قدم به پیش می‌گذارند و از سمت دیگر قدرت مستقر انواع مختلفی از شیوه‌های سلطه و کنترل را برای مصادره‌ی شهر به‌کار می‌گیرد. بعد از حمله‌ی اسرائیل و آمریکا، شاهد نزاعی چندوجهی و پیوسته هستیم. جنگ نتیجه‌ی سرراست و یکدستی در داخل نداشته است. می‌توانیم بگوییم در عرصه‌ی سیاسی موجب بسته‌شدن فضا و حمله‌ی حاکمیت به فضاهای سیاسی شده و در عرصه‌ی اجتماعی، به‌صورت نامنظم و نامتناوب، فشارهای هرروزه‌کمی کاسته شده.

✍ در اواخر دهه‌ی هشتاد خورشیدی، در دوران جنبش سبز، یک دسته زندانی سیاسی جدیدی داشتیم که با بقیه متفاوت بودند. تا قبل از آن، قاطبه‌ی زندانیان سیاسی از جرگه‌ی فعالان و مبارزان سیاسی بودند، ولی از یک جایی به بعد، دموگرافی زندان نیز تغییر کرد. مردم کف‌خیابان هم بخشی از جمعیت‌زندان‌های ایران شدند. خاطره‌ای از یکی از زندانیان سیاسی به‌یادم می‌آید که می‌گفت فعالان جاافتاده‌ی سیاسی از این وضعیت چندان خشنود نبودند. رو به دستگیرشدگان کف خیابان می‌گفت: «آقا، زندان هم یک دیسیپلینی دارد. باید صبح زود بیدار شوید، ورزش کنید، جمع‌های کتابخوانی و مباحثه داشته باشید، برنامه‌ریزی کنید.» و آن‌ها جواب می‌دادند که: «ما زندانیِ سبکِ زندگی هستیم، زندانی سیاسی نیستیم.»

✍ من عمیقاً باور دارم اگر ساختار سیاسی نبود، مردم اصلاً به پوشش همدیگر توجهی نمی‌کردند. مسئله‌ی پوشش کاملاً مسئله‌ی دولت است، نه مسئله‌ی اجتماعی. به نظر من این مسئله از نیمه‌ی دوم دهه‌ی پنجاه دیگر حل شده بود. اما دولت پیاپی روی این شکاف سرمایه‌گذاری می‌کند که این دو را روبه‌روی هم قرار بدهد. فکر می‌کنم در نهایت هم موفق نمی‌شود، چون در سطح اجتماعی مسئله‌ی پوشش برای بخش بزرگی از جامعه‌ی ایران حل شده است و بسیاری از مردم به لحاظ ایدئولوژیک با هم مشکلی ندارند.

@NashrAasoo 💭
👍20❤2😢1
در دوران کنونی، خواندنِ شاهکار سولژنیتسین در مورد گولاگ برای بشر اهمیتی فوری دارد. این فوریت چیزی بیش از جلوگیری از تاریخی‌شدنِ یک گزارش واقعی و افشاگرانه و تبدیل آن به اثری صرفاً ادبی است؛ اثری که گذر زمان، زهر رنج‌ها و زمختی جنایت‌ها را گرفته باشد. نه! فوریتِ خواندنِ این کتاب، جلوگیری از بازتکرار تاریخی هولناک است؛ به قول شاعر روس‌تبار آمریکایی، جوزف برودسکی، ممکن است دو هزار سال دیگر، خواندنِ مجمع الجزایر گولاگ همان لذتی را فراهم کند که امروز از خواندنِ ایلیاد می‌چشیم. اما اگر امروز مجمع الجزایر گولاگ را نخوانیم، شاید خیلی زودتر از دو هزار سالِ بعد، دیگر کسی باقی نماند که این دو کتاب را بخواند.

aasoo.org/fa/articles/5466
@NashrAasoo 🔻
👍11👎2
الکساندر سولژنیتسین؛ پرتونگاری از اعماق دوزخ
هرمز دیّار
 
✍ کتیبه‌ی سردرِ «دوزخ» دانته، سخت به آن می‌برازید که می‌گفت، «ای آن که وارد می‌شوی از هر امیدی دست بشوی!» شبکه‌ای از اردوگاه‌های کار اجباری که حدود یکصدسال پیش، در دوره‌ی لنین، به راه افتاد. تا دیرزمانی گمان می‌بردند که بانیِ گولاگ، استالین است. این تغییر در آگاهی از مبدأ راه‌اندازیِ گولاگ سبب شد که تمامیت شوروی کمونیستی ــ و نه فقط بخش استالینیستی آن ــ زیر پرسش برود. (تا پیش از آن، عده‌ای خوش‌گمان همچنان می‌توانستند بگویند که، «اگر لنین زنده بود همچو اتفاقاتی نمی‌افتاد»!)

✍ سولژنیتسین کتابش را برای صدابخشیدن به هزاران هزار زندانیِ هنوز در بند نوشته بود. اکنون گروه گروه از زندانیان سابق، با سپاسگزاری به او نامه می‌نوشتند... زنی نوشت، «صورتم غرق در اشک بود... آن‌ها را پاک نکردم و شرمسار هم نبودم، زیرا تمام این‌هایی که در چند صفحه کوتاه از مجله گنجانده شده بود، مربوط به من بود، عمیقاً متعلق به من، به خاطر تک‌تک روزهای آن پانزده سالی که در اردوگاه‌ها گذراندم.» دیگری نوشته بود: «می‌خواندم و اشک می‌ریختم؛ تمامشان شخصیت‌های آشنایی بودند، گویی از گروهان خود من بودند... باز هم از شما ممنونم! لطفاً با همین روحیه ادامه دهید؛ بنویسید، بنویسید...»

✍ حالا کسی نمی‌توانست ادعا کند که کشور، زندانی سیاسی ندارد. هزاران شماره بی‌نام‌ونشانِ اردوگاه‌های کار اجباری چهره یافته بودند. گولاگ از پرده بیرون افتاده بود. اینک به قول هاول «تجربه‌ی میلیون‌ها قربانی گولاگ» بود که سولژنیتسین با صدایی بلند «به گوش میلیون‌ها نفر از آدم‌های خیرخواه» رسانده بود.

@NashrAasoo 💭
👏11❤3
«جان زن‌ها در قوانین جزایی ایران، کم‌ارزش‌تر از جان مردان است. مردان با تکیه بر مجوز قانونی دختران و همسرانشان را می‌کشند و اراده‌ای برای مجازات قاتلان و توقف این قتل‌ها وجود ندارد.»

aasoo.org/index.php/fa/articles/2876
@NashrAasoo 💭
💔31😢8👍4❤2
ژاپن چگونه با بحران پیریِ جمعیت و تنهاییِ سالمندان مواجه شده است؟ اتریش چگونه با بحران مسکن مقابله کرده است؟ تایوان چگونه موفق به ایجاد بهترین نظام سلامت در دنیا شده است؟ مراکش چگونه بحران وابستگی به سوخت‌های فسیلی را به فرصتی برای تحول در نظام انرژی‌اش تبدیل کرده است؟ فنلاند چگونه بحران نظام آموزشیِ سنتی را پشت سر گذاشته است؟ استونی چگونه بر بحران بوروکراسی و کاغذبازی غلبه کرده و یکی از کارآمدترین دولت‌های دیجیتال را پدید آورده است؟ دوراندیشیِ سیاسی چه نقشی در مواجهه با خیزش پوپولیسم دارد؟

aasoo.org/fa/podcast/5437
@NashrAasoo 🔻
❤7👍5
Aasoo - آسو
ژاپن چگونه با بحران پیریِ جمعیت و تنهاییِ سالمندان مواجه شده است؟ اتریش چگونه با بحران مسکن مقابله کرده است؟ تایوان چگونه موفق به ایجاد بهترین نظام سلامت در دنیا شده است؟ مراکش چگونه بحران وابستگی به سوخت‌های فسیلی را به فرصتی برای تحول در نظام انرژی‌اش تبدیل…
پادکست یک کتاب: دنیای جدید شجاع‌تر
پادکست یک کتاب: دنیای جدید شجاع‌تر
یک کتاب: «دنیای جدید شجاع‌تر: کشورهایی که دست به کارهایی می‌زنند که دیگران شهامتش را ندارند»
عرفان ثابتی ــ سپهر عاطفی

در این قسمت از پادکست‌ «یک کتاب» در گفت‌‌وگو با عرفان ثابتی، پژوهشگر علوم اجتماعی، به معرفی کتاب دنیای جدید شجاع‌تر: کشورهایی که دست به کارهایی می‌زنند که دیگران شهامتش را ندارند، نوشته‌ی جان کَمفنِر، می‌پردازیم.

▪️پادکست‌ها و نسخه‌ی شنیداری مقالات ما را در وب‌سایت آسو و همچنین در شبکه‌های اجتماعی و اپ‌های پادخوان با شناسه‌ی NashrAasoo بشنوید.

[Castbox] [Google] [Spotify] [Apple]
@NashrAasoo 🎧
❤5👍1