Forwarded from اتچ بات
👶🏽نگاهی تازه به دنیای بچه ها
(به بهانه ۱۶ مهر، روز جهانی کودک)
👶🏻 رشد #کودکان، فرایندی اجتماعی و فرهنگی ست. کودکان به خودی خود بزرگ نمیشوند! آنان اندیشیدن، احساس کردن، برقراری ارتباط و کنش را در متن موقعیتها و فعالیتهای خاص فرهنگی میآموزند؛ آموزشهای متأثر از عقایدمان درباره اینکه چگونه باید با کودکان رفتار کرد، معنای کودک بودن چیست و آغاز و پایان دوران کودکی کجاست؟ نابالغی کودکان، واقعیتی زیستی ست، اما روشهای درک این نابالغی، واقعیتی فرهنگی-اجتماعی ست.
👶🏼 زمینهها و فعالیتهای اجتماعی کودک، دارای ساخت اجتماعی و آکنده از مبحث #قدرت است. محیطهایی که کودکان در آنها بزرگ میشوند و اوقات خود را میگذرانند، وجوه "طبیعی" چندانی ندارد؛ زندگی آنان عمدتا در خانه، کلاس، زمین بازی، خیابان، اتومبیل، مراکز خرید و دیگر مکانهای ساخته دست بشر میگذرد.
👶🏽 از آنجاکه #منافع کودکان از سوی خودشان بیان نمیشود، ممکن است به ابزاری برای تحمیل ایدئولوژیهایی درباره روابط خانوادگی الگوهای آموزشی و تربیتی بدل شود. شاید برخی بزرگسالان با شنیدن صدای "کودک درون" خود تصور میکنند که برای تشریح و تفسیر این منافع، شایستهاند.
👶🏾 حمایت از کودکان به زبان حقوق بیان شده. آنها گروهی تلقی میشوند که به حقوقی برای حمایت در برابر "شرارتهای" جامعه نیاز دارند. تصویر "کودک رنج دیده" به نماد تمام بیعدالتیهای جهان بدل شده است.
👶🏿 مفهوم #حقوق بر توانایی استفاده از آن دلالت دارد، در حالی که مفهوم #حمایت به انگارههای ضعف و نابالغی مرتبط است. این ایمان به قدرت حقوق، احتمالا ناشی از بی اعتمادی به دیگر نظامها (مانند سیاست، اقتصاد، علم و دین) در جهت حمایت از کودکان و بهزیستی آنان است، نه ناشی از ارزیابی مثبت از قانون.
👼🏼 اشتباهی رخ داده است؛ در بررسی تفکر کودکان، قالب و الگوی ذهن #بزرگسال را به کار گرفتهایم. حال آنکه کودکان، هم در ساختن کودکی برای خود نقش دارند و هم در بازسازی آن.
📚منبع: کتاب جستاری در مطالعات کودکی؛ زینب غنی و همکاران؛ تهیه و تولید: مؤسسه رحمان؛ نشر: جامعهشناسان
🌱علاقمندان به این موضوع میتوانند برای تهیه کتاب «جستاری در مطالعات کودکی» به مؤسسه رحمان یا کتابفروشیها مراجعه فرمایند.
———————————————
@rahmaninstitute
(به بهانه ۱۶ مهر، روز جهانی کودک)
👶🏻 رشد #کودکان، فرایندی اجتماعی و فرهنگی ست. کودکان به خودی خود بزرگ نمیشوند! آنان اندیشیدن، احساس کردن، برقراری ارتباط و کنش را در متن موقعیتها و فعالیتهای خاص فرهنگی میآموزند؛ آموزشهای متأثر از عقایدمان درباره اینکه چگونه باید با کودکان رفتار کرد، معنای کودک بودن چیست و آغاز و پایان دوران کودکی کجاست؟ نابالغی کودکان، واقعیتی زیستی ست، اما روشهای درک این نابالغی، واقعیتی فرهنگی-اجتماعی ست.
👶🏼 زمینهها و فعالیتهای اجتماعی کودک، دارای ساخت اجتماعی و آکنده از مبحث #قدرت است. محیطهایی که کودکان در آنها بزرگ میشوند و اوقات خود را میگذرانند، وجوه "طبیعی" چندانی ندارد؛ زندگی آنان عمدتا در خانه، کلاس، زمین بازی، خیابان، اتومبیل، مراکز خرید و دیگر مکانهای ساخته دست بشر میگذرد.
👶🏽 از آنجاکه #منافع کودکان از سوی خودشان بیان نمیشود، ممکن است به ابزاری برای تحمیل ایدئولوژیهایی درباره روابط خانوادگی الگوهای آموزشی و تربیتی بدل شود. شاید برخی بزرگسالان با شنیدن صدای "کودک درون" خود تصور میکنند که برای تشریح و تفسیر این منافع، شایستهاند.
👶🏾 حمایت از کودکان به زبان حقوق بیان شده. آنها گروهی تلقی میشوند که به حقوقی برای حمایت در برابر "شرارتهای" جامعه نیاز دارند. تصویر "کودک رنج دیده" به نماد تمام بیعدالتیهای جهان بدل شده است.
👶🏿 مفهوم #حقوق بر توانایی استفاده از آن دلالت دارد، در حالی که مفهوم #حمایت به انگارههای ضعف و نابالغی مرتبط است. این ایمان به قدرت حقوق، احتمالا ناشی از بی اعتمادی به دیگر نظامها (مانند سیاست، اقتصاد، علم و دین) در جهت حمایت از کودکان و بهزیستی آنان است، نه ناشی از ارزیابی مثبت از قانون.
👼🏼 اشتباهی رخ داده است؛ در بررسی تفکر کودکان، قالب و الگوی ذهن #بزرگسال را به کار گرفتهایم. حال آنکه کودکان، هم در ساختن کودکی برای خود نقش دارند و هم در بازسازی آن.
📚منبع: کتاب جستاری در مطالعات کودکی؛ زینب غنی و همکاران؛ تهیه و تولید: مؤسسه رحمان؛ نشر: جامعهشناسان
🌱علاقمندان به این موضوع میتوانند برای تهیه کتاب «جستاری در مطالعات کودکی» به مؤسسه رحمان یا کتابفروشیها مراجعه فرمایند.
———————————————
@rahmaninstitute
Telegram
attach 📎
🎥 فایل تصویری نخستین نشست از مجموعه نشستهای "راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران" با عنوان "آموزش و پرورش به سان جزیره؛ تحلیلی بر سیاستهای آموزشی" که آذر ماه ۱۳۹۷ با حضور دکتر فریبا عدلی و دکتر مهدی نوید ادهم برگزار شد؛ هم اکنون در آپارات در دسترس علاقمندان است.
https://www.aparat.com/v/I2593
_________________
@rahmaninstitute
https://www.aparat.com/v/I2593
_________________
@rahmaninstitute
آپارات - سرویس اشتراک ویدیو
نشست آموزش و پرورش به سان جزیره؛ تحلیلی بر سیاست-های آموزشی
نخستین نشست از مجموعه نشست های "راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران" با حضور دکتر فریبا عدلی و دکتر مهدی نویدادهم در آذر ماه 1397 در موسسه رحمان برگزار شد.
🎥 فایل تصویری سومین نشست از مجموعه نشستهای "راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران" با عنوان "معلم دیروز، معلم امروز" که بهمن ماه ۱۳۹۷ با حضور دکتر مقصود فراستخواه و دکتر رحمتالله خسروی برگزار شد؛ هم اکنون در آپارات در دسترس علاقمندان است.
https://www.aparat.com/v/0Dz4b
———————————————-
@rahmaninstitute
https://www.aparat.com/v/0Dz4b
———————————————-
@rahmaninstitute
آپارات - سرویس اشتراک ویدیو
نشست معلم دیروز، معلم امروز
سومین نشست از مجموعه نشست های "راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران" با حضور دکتر مقصود فراستخواه و دکتر رحمت الله خسروی در بهمن ماه 1397 در موسسه رحمان برگزار شد.
Forwarded from اتچ بات
🌱 از عصایی که سفید است، بیشتر بدانیم
(به بهانه ۲۳ مهر، روز جهانی نابینایان)
موسسه رحمان ۳ سال پیش پای صحبتهای #نرگس_نیکخواه نشست؛ استاد جامعهشناسی دانشگاه کاشان که سالها رئیس جامعه نابینایان و کمبینایان این شهر بوده و خود نیز #نابینایی را تجربه کرده است. بخشی از صحبتهای ایشان را در ادامه بخوانید:
📍ما در کاشان کاری انجام دادیم که بسیار مؤثر بود. همه کسانی که در آن برنامه شرکت داشتند، الان به مشکلات نابینایان توجه جدی دارند. از فرمانداری خواستیم تا جلسه شورای شهر را در انجمن ما برگزار کند. نمایندگان رسانهها را هم دعوت کردیم. بدون اینکه بگوییم قرار است با نابینایان آشنا شوند.
📍در حاشیه جلسه از همگی خواستیم تا کار نابینایان را با رایانه ببینند. مشغول بازدید که بودند، برق را قطع کردیم. طوریکه کفشهاشان را پیدا نمیکردند، به هم میخوردند، در تعارفات و عذرخواهی گیر کرده بودند و ما باید راهنماییشان میکردیم به کدام سمت بروند. وقتی گفتیم در فلان طبقه از شما پذیرایی میکنیم، نمیدانستند کجا و چگونه بروند. برایشان تجربه سخت و ناخوشایندی بود. وقتی نشستند، گفتند اگر برق برود، هیچکاری نمیتوانیم بکنیم و زندگیمان تعطیل میشود. به آنها گفتیم ما نابینایان با همین وضع زندگی میکنیم و درس میخوانیم و موسیقی کار میکنیم و آواز میخوانیم.
📍این موقعیت برای آنها تلنگری جدی بود. حالا اگر روزنامهنگاری بخواهد مسائل منِ نابینا را بنویسد، از زبان من مینویسد. مسئولِ مرتبط بخواهد برنامهای تدوین کند، از نگاه من مینویسد. شکل گرفتن همدلی و تفاهم و درک مشترک، در بازنمایی معلولیت، آموزشها، سیاستگذاریها، قضاوت مردم و... بسیار موثر و کارا خواهد بود.
📍تصویری که بچههای نابینا از خودشان دارند، عمدتاً ناشی از برخوردهای دیگران است؛ آنها میگویند وقتی جامعه و خانوادهام مرا ناتوان و سربار میپندارد، چگونه میخواهم تلاش کنم؟ آنها احساس میکنند که:
۱. باید معلولیت خود را پنهان کنند تا دیگران نفهمند و سهمشان در زندگی اجتماعی کاهش نیابد.
۲. باید تلاش کنند بگویند که ”ما میتوانیم.“ اما برای اثبات این توانمندی، خود را بسیار آزار میدهند و بیش از آنچه بتوانند، میکوشند.
بسیاری از خانوادهها فکر میکنند دارند ازسوی خدا آزمایش میشوند و باید رضایت خداوند و همچنین فرزندشان را تأمین کنند. اینها فرزندانی وابسته و ناتوان پرورش میدهند.
📍برخی خانوادهها باور دارند که رسیدگی به فرزند معلول بیفایده است و پیشرفتی در زندگیاش روی نخواهد داد. فرزند معلولشان را طرد میکنند و و برای رشد او سرمایهای نمیگذارند.
📍اما بعضی خانوادهها به این نتیجه رسیدهاند که فرد دارای معلولیت نباید تنبلی کند؛ باید تلاش کند و ما هم کمکش میکنیم. تنها در چنین عرصهای است که میبینیم نابینایان میکوشند و به خودباوری و ایستادگی در مقابل ساختارهای متصلب جامعه میرسند.
📌با این وجود، حمایت #جامعه همچنان مهم است؛ نابینا تلاش میکند با همه سختیها درس بخواند؛ اما خانواده او را درک نمیکند، انگیزهای نمیدهد، سخاوتمند نیست و در تأمین هزینههای آموزشی همکاری نمیکند. بهعلاوه، مدرسه امکانات لازم را فراهم نمیکند و آموزگار او را جدی نمیگیرد. این برخوردها باعث میشود تا فرد از وضعش راضی نباشد و احساس کند تلاشش فایده ندارد.
📚 کتاب "معلولیت؛ چالشها و سیاستها در ایران"
مجموعه نشستهای برگزار شده در سال ۱۳۹۵
——————————————-
@rahmaninstitute
(به بهانه ۲۳ مهر، روز جهانی نابینایان)
موسسه رحمان ۳ سال پیش پای صحبتهای #نرگس_نیکخواه نشست؛ استاد جامعهشناسی دانشگاه کاشان که سالها رئیس جامعه نابینایان و کمبینایان این شهر بوده و خود نیز #نابینایی را تجربه کرده است. بخشی از صحبتهای ایشان را در ادامه بخوانید:
📍ما در کاشان کاری انجام دادیم که بسیار مؤثر بود. همه کسانی که در آن برنامه شرکت داشتند، الان به مشکلات نابینایان توجه جدی دارند. از فرمانداری خواستیم تا جلسه شورای شهر را در انجمن ما برگزار کند. نمایندگان رسانهها را هم دعوت کردیم. بدون اینکه بگوییم قرار است با نابینایان آشنا شوند.
📍در حاشیه جلسه از همگی خواستیم تا کار نابینایان را با رایانه ببینند. مشغول بازدید که بودند، برق را قطع کردیم. طوریکه کفشهاشان را پیدا نمیکردند، به هم میخوردند، در تعارفات و عذرخواهی گیر کرده بودند و ما باید راهنماییشان میکردیم به کدام سمت بروند. وقتی گفتیم در فلان طبقه از شما پذیرایی میکنیم، نمیدانستند کجا و چگونه بروند. برایشان تجربه سخت و ناخوشایندی بود. وقتی نشستند، گفتند اگر برق برود، هیچکاری نمیتوانیم بکنیم و زندگیمان تعطیل میشود. به آنها گفتیم ما نابینایان با همین وضع زندگی میکنیم و درس میخوانیم و موسیقی کار میکنیم و آواز میخوانیم.
📍این موقعیت برای آنها تلنگری جدی بود. حالا اگر روزنامهنگاری بخواهد مسائل منِ نابینا را بنویسد، از زبان من مینویسد. مسئولِ مرتبط بخواهد برنامهای تدوین کند، از نگاه من مینویسد. شکل گرفتن همدلی و تفاهم و درک مشترک، در بازنمایی معلولیت، آموزشها، سیاستگذاریها، قضاوت مردم و... بسیار موثر و کارا خواهد بود.
📍تصویری که بچههای نابینا از خودشان دارند، عمدتاً ناشی از برخوردهای دیگران است؛ آنها میگویند وقتی جامعه و خانوادهام مرا ناتوان و سربار میپندارد، چگونه میخواهم تلاش کنم؟ آنها احساس میکنند که:
۱. باید معلولیت خود را پنهان کنند تا دیگران نفهمند و سهمشان در زندگی اجتماعی کاهش نیابد.
۲. باید تلاش کنند بگویند که ”ما میتوانیم.“ اما برای اثبات این توانمندی، خود را بسیار آزار میدهند و بیش از آنچه بتوانند، میکوشند.
بسیاری از خانوادهها فکر میکنند دارند ازسوی خدا آزمایش میشوند و باید رضایت خداوند و همچنین فرزندشان را تأمین کنند. اینها فرزندانی وابسته و ناتوان پرورش میدهند.
📍برخی خانوادهها باور دارند که رسیدگی به فرزند معلول بیفایده است و پیشرفتی در زندگیاش روی نخواهد داد. فرزند معلولشان را طرد میکنند و و برای رشد او سرمایهای نمیگذارند.
📍اما بعضی خانوادهها به این نتیجه رسیدهاند که فرد دارای معلولیت نباید تنبلی کند؛ باید تلاش کند و ما هم کمکش میکنیم. تنها در چنین عرصهای است که میبینیم نابینایان میکوشند و به خودباوری و ایستادگی در مقابل ساختارهای متصلب جامعه میرسند.
📌با این وجود، حمایت #جامعه همچنان مهم است؛ نابینا تلاش میکند با همه سختیها درس بخواند؛ اما خانواده او را درک نمیکند، انگیزهای نمیدهد، سخاوتمند نیست و در تأمین هزینههای آموزشی همکاری نمیکند. بهعلاوه، مدرسه امکانات لازم را فراهم نمیکند و آموزگار او را جدی نمیگیرد. این برخوردها باعث میشود تا فرد از وضعش راضی نباشد و احساس کند تلاشش فایده ندارد.
📚 کتاب "معلولیت؛ چالشها و سیاستها در ایران"
مجموعه نشستهای برگزار شده در سال ۱۳۹۵
——————————————-
@rahmaninstitute
Telegram
attach 📎
🎥 فایل تصویری سومین نشست از مجموعه نشستهای "راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران" با عنوان «نقشه بالندگی؛ برنامهریزی درسی» که اسفند ماه ۱۳۹۷ با حضور دکتر محمود مهرمحمدی و دکتر محمود امانی برگزار شد؛ هم اکنون در آپارات در دسترس علاقمندان است.
https://www.aparat.com/v/0obsK
_________________
@rahmaninstitute
https://www.aparat.com/v/0obsK
_________________
@rahmaninstitute
آپارات - سرویس اشتراک ویدیو
نشست «نقشه بالندگی؛ برنامهریزی درسی»
چهارمین نشست از مجموعه نشست های "راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران" با حضور دکتر محمود مهرمحمدی و دکتر محمود امانی در اسفند ماه 1397 در موسسه رحمان برگزار شد.
🔴🔴🔴🔴
همراهان گرامی توجه فرمایید
مؤسسه رحمان در آبان ماه نشست برگزار نخواهد کرد.
—————————
@rahmaninstitute
همراهان گرامی توجه فرمایید
مؤسسه رحمان در آبان ماه نشست برگزار نخواهد کرد.
—————————
@rahmaninstitute
🖤🖤🖤
محمد (ص) صاحبدلی بود،
چراغ دانی که تأمل در میراثش معنای زندگی را برای حقیقتجویان در هر زمان، وضوح بیشتری میبخشد.
مرگ محمد (ص)، پایان میراث جاویدان او نبوده و نخواهد بود.
__________________
@rahmaninstitute
محمد (ص) صاحبدلی بود،
چراغ دانی که تأمل در میراثش معنای زندگی را برای حقیقتجویان در هر زمان، وضوح بیشتری میبخشد.
مرگ محمد (ص)، پایان میراث جاویدان او نبوده و نخواهد بود.
__________________
@rahmaninstitute
خانم اعظم طالقانی، رجل سیاسی ایران، نماد امید، پایداری و خیرخواهی و تلاش برای زدودن تبعیضهای جنسیتی بود.
موسسه رحمان درگذشت این بانوی فرهیخته را تسلیت عرض نموده و از خداوند متعال برای خانواده بزرگوار طالقانی و دوستدارانش طلب صبر مینماید.
روحش شاد 🕯🕯🕯🕯
________________
@rahmaninstitute
موسسه رحمان درگذشت این بانوی فرهیخته را تسلیت عرض نموده و از خداوند متعال برای خانواده بزرگوار طالقانی و دوستدارانش طلب صبر مینماید.
روحش شاد 🕯🕯🕯🕯
________________
@rahmaninstitute
tejarqt farda.pdf
543.6 KB
🔸شماره 335 هفته نامه تجارت فردا را از دست ندهید.
در این شماره، پروندهای با موضوع کودکان بازمانده از تحصیل توسط مؤسسه رحمان تهیه شده و به بررسی ریشههای بازماندن کودکان از تحصیل پرداخته است.
📎 فایل این پرونده برای علاقمندان، بارگذاری شده است.
———————-———-
@rahmaninstitute
در این شماره، پروندهای با موضوع کودکان بازمانده از تحصیل توسط مؤسسه رحمان تهیه شده و به بررسی ریشههای بازماندن کودکان از تحصیل پرداخته است.
📎 فایل این پرونده برای علاقمندان، بارگذاری شده است.
———————-———-
@rahmaninstitute
13 آبان.pdf
8.8 MB
🌱🌱🌱 مرا ببین، مرا بشنو
به بهانه ۱۳ آبان، سراغ «صدای دانشآموز» رفتیم؛ میخواستیم ببینیم که آیا نظرات دانشآموزان درباره آنچه در مدرسه و بهواسطه مدرسه تجربه میکنند، بازتاب مییابد؟ زمینههای کارایی برای شنیدن صدای دانشآموزان داریم؟ کجا؟ چگونه؟
مجموعه پاسخهایی که دریافت کردیم، اکنون پیشِ روی شماست...
#نشریه_الکترونیکی
———————————-
@rahmaninstitute
به بهانه ۱۳ آبان، سراغ «صدای دانشآموز» رفتیم؛ میخواستیم ببینیم که آیا نظرات دانشآموزان درباره آنچه در مدرسه و بهواسطه مدرسه تجربه میکنند، بازتاب مییابد؟ زمینههای کارایی برای شنیدن صدای دانشآموزان داریم؟ کجا؟ چگونه؟
مجموعه پاسخهایی که دریافت کردیم، اکنون پیشِ روی شماست...
#نشریه_الکترونیکی
———————————-
@rahmaninstitute
🎥 فایل تصویری پنجمین نشست از مجموعه نشستهای "راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران" با عنوان «آینده مدرسه» که اردیبهشت ماه 1398 با حضور اردشیر منصوری و مرتضی نظری برگزار شد؛ هم اکنون در آپارات در دسترس علاقمندان است.
https://www.aparat.com/v/Rihsk
————————————
@rahmaninstitute
https://www.aparat.com/v/Rihsk
————————————
@rahmaninstitute
آپارات - سرویس اشتراک ویدیو
نشست «آینده مدرسه»
پنجمین نشست از مجموعه نشست های "راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران" با حضور اردشیر منصوری و مرتضی نظری
در اردیبهشت ماه 1398 در موسسه رحمان برگزار شد.
در اردیبهشت ماه 1398 در موسسه رحمان برگزار شد.
☘☘☘
دومین نشست از مجموعه نشستهای "واکنش ما به چالشهای اجتماعی" با عنوان "بحرانهای زیستمحیطی؛ خشونت بشر علیه خویش" برگزار خواهد شد.
🎙سخنرانان: اردشیر منصوری و شاهد شعاعی
⏰ زمان: دوشنبه ۴ آذر ماه ساعت ۱۷
🏢 نشانی: میدان توحید، خیابان نصرت غربی، پلاک ۵۶، طبقه دوم
_____________
@rahmaninstitute
دومین نشست از مجموعه نشستهای "واکنش ما به چالشهای اجتماعی" با عنوان "بحرانهای زیستمحیطی؛ خشونت بشر علیه خویش" برگزار خواهد شد.
🎙سخنرانان: اردشیر منصوری و شاهد شعاعی
⏰ زمان: دوشنبه ۴ آذر ماه ساعت ۱۷
🏢 نشانی: میدان توحید، خیابان نصرت غربی، پلاک ۵۶، طبقه دوم
_____________
@rahmaninstitute
☘☘☘☘
میلاد رسول خاتم، محمد مصطفی(ص) و امام صادق ( ع) بر همه دوستداران حضرتش مبارک باد.
_________________
@rahmaninstitute
میلاد رسول خاتم، محمد مصطفی(ص) و امام صادق ( ع) بر همه دوستداران حضرتش مبارک باد.
_________________
@rahmaninstitute
📚 همزمان با هفته کتاب و کتابخوانی، ۱۵ درصد تخفیف کتابهای موجود در موسسه رحمان، هدیه ما به شما همراهان فرهیخته رحمان 🌸🌸🌸
از ۲۵ آبان تا ۲ آذر ماه
برای اطلاع از موجودی و خرید کتاب با شماره موسسه تماس بگیرید.
۶۶۹۴۵۸۰۹
______
@rahmaninstitute
از ۲۵ آبان تا ۲ آذر ماه
برای اطلاع از موجودی و خرید کتاب با شماره موسسه تماس بگیرید.
۶۶۹۴۵۸۰۹
______
@rahmaninstitute
در پی اعتراضات مردمی اخیر، نگاهی خواهیم داشت به مقالات کتاب امید اجتماعی- بخش اول
#رفاه_اجتماعی
#عکس_نوشت 📸
———————————-
@rahmaninstitute
#رفاه_اجتماعی
#عکس_نوشت 📸
———————————-
@rahmaninstitute
در پی اعتراضات مردمی اخیر، نگاهی خواهیم داشت به مقالات کتاب امید اجتماعی- بخش دوم
#آگاهی
#عکس_نوشت 📸
—————————-
@rahmaninstitute
#آگاهی
#عکس_نوشت 📸
—————————-
@rahmaninstitute
Forwarded from اتچ بات
🌱🌱🌱
چهارم آذر، نشست «بحرانهای زیستمحیطی؛ خشونت بشر علیه خویش» از سری جلسات «واکنش ما به چالشهای اجتماعی» در موسسه رحمان برگزار شد.
چکیده مباحث مطرحشده را در ادامه میخوانید:
🎙 اردشیر منصوری:
📍آیا دیگر موجودات، خویشاوندان انسان هستند یا مستقل از اویند؟ ما انسانها مالک و صاحب طبیعت هستیم یا موجودی در کنار دیگر موجودات؟ یکی از نگرشها به این موضوع، زیستمحیطگرایان هستند که انسانمحورانه به طبیعت نگاه میکنند و باور دارند که: «محیطزیست، متعلق به انسان است. البته انسان نباید برای حفاظت از خود و نسلهای بعدیاش، نسبت به طبیعت خشونت بورزد.» اما تعریف خشونت چیست؟ وارد آوردنِ رنجِ گریزپذیر بر موجودِ رنجکِشَنده. در تفریحات، جنگها، آزمایشها، کشاورزی، صنعت زیبایی و... ما کارهایی با طبیعت میکنیم که ازمنظر خشونت بشر، قابل تأمل است.
📍دو نگاه درباره بحرانهای زیستمحیطی وجود دارد؛ یکی به تغییر اقلیم اشاره میکند و میگوید جغرافیای زمین در ادوار مختلف تغییر کرده و معلوم نیست اقدامات بشر برای حفظ محیطزیست، اساسا اثری در جلوگیری از تغییر اقلیم داشته باشد. دومین نگاه به گرمایش جهانی اشاره دارد، میگوید که زمین طی صد سالِ گذشته، هرگز انقدر گرم نشده است و این آسیبهای جبرانناپذیری به ساکنان زمین میرساند. خشونت علیه محیطزیست، فقط کشتن حیوانات نیست، بلکه برهمزدن فضای زندگی حیوانات نیز خشونت انسان علیه طبیعت است. بسیاری از دانشمندان، با این باور که از نظر علمی، مقداری اِعمال خشونت در سرشت ما انسانها هست، موافق نیستند و باور دارند که طبیعیانگاریِ خشونت در انسان علیه طبیعت، اِعمال آن را موجه میکند. حتی خشونت در حیوانات هم قدر مطلق نیست.
📍به گونهای که زیست بهینه انسان بدون وارد کردن آسیب به خود و دیگر بخشهای طبیعت، تأمین شود، طبق سبک زندگی آمریکایی، کره زمین تنها گنجایش دو میلیارد نفر را دارد، و طبق سبک زندگی اروپایی، سه میلیارد نفر. اگر جمعیت کاهش نیابد، راهکارهای دیگر جواب نخواهند داد. دستکم از افراد باسواد انتظار میرود که به آثار هر کنششان بر روی طبیعت، بیاندیشند؛ مثلا ازحیث مصرف آب و تولید دیاکسیدکربن. اگر برای رفع نیازهای ضروری بشر، راههایی وجود دارد که بدون خشونت علیه طبیعت میتوان به آن دست یافت، لازم است به این راهها فکر کنیم.
🎙 شاهد شعاعی:
📍تازمانی که انسان برای رفع نیازهایش از طبیعت برداشت میکرد و در تعادل با دیگر موجوات میزیست، هر اثری هم که میگذاشت، قابل جبران بود. اما از وقتی او به رفع نیازهایی روی آورد که واقعی نبودند، برداشتِ بیرویهای شد که دیگر قابلبازگشت نبود و طبیعت را عملا تخریب میکرد. بهتدریج، استفاده بشر از طبیعت، جنبه لذتجویانه و قدرتطلبانه یافت، تا جایی که اکنون واژه حمله برای این نوع استفاده بشر، بهکار میرود.
📍بحرانهای زیستمحیطی، دو دلیل مشخص دارند: یک) رشد بیش از حد جمعیت (بهعنوان نیروی کار و نیروی جنگنده)؛ دو) روی آوردن به استفاده بیقید و شرط از طبیعت (از لحاظ میزان و تکنولوژی برداشت). مهمترین سرچشمه رفتارهایی که موجب تخریب طبیعت میشوند، فقر است؛ از فقر فرهنگی گرفته تا اقتصادی. بهطور مثال در منطقهای از شیراز، برنج کاشته میشود که اصلا در حد توان زمین آن منطقه نیست. درحالیکه میتوان به آسانی سیبزمینی کاشت و برداشتهای بیشتری هم کرد. اما بهدلیل غلبه فرهنگی که مردانگی را با قدرت پیوند زده است، آنجا برنج کاشته میشود، چون کار بسیاری دشواریست و مردمِ آنجا تمایل دارند دختر با مردی ازدواج کند که میتواند از عهده کاشت در آن زمین، بربیاید. نمونه دیگر، شکار است که امروزه صرفا جنبه لذت دارد و نشانه قدرت و مردانگی است. چرا یک باران معمولی، به سیلاب تبدیل میشود؟ چون هم درختها را از میان بردهایم و هم دیگر خاک نداریم؛ زمین را با آسفالت، سنگ، سیمان و موزاییک پوشاندهایم و آب دیگر جایی برای نفوذ ندارد.
📍یکی از رویکردها در حفظ محیطزیست، مکتب حیرت است که باور دارد انسان اگر با دقت طبیعت را بنگرد، آنقدر از شگفتیها و زیباییهای آن حیرتزده خواهد شد که به سمت تخریب آن نخواهد رفت. دیگر چه میتوان کرد؟ کنترل خشم، درک وابستگی انسان به محیطزیست، گسترش طبیعتگردیِ مسئولانه، اصلاح باورهای خرافی بهویژه نسبت به حیوانات، معرفی ارزشهای وجودی و غیرابزاری و... رفتار دوستدار محیطزیست، بیش از آنکه به دانش بازگردد، به نگرش انسان بستگی دارد.
——————————————
@rahmaninstitute
چهارم آذر، نشست «بحرانهای زیستمحیطی؛ خشونت بشر علیه خویش» از سری جلسات «واکنش ما به چالشهای اجتماعی» در موسسه رحمان برگزار شد.
چکیده مباحث مطرحشده را در ادامه میخوانید:
🎙 اردشیر منصوری:
📍آیا دیگر موجودات، خویشاوندان انسان هستند یا مستقل از اویند؟ ما انسانها مالک و صاحب طبیعت هستیم یا موجودی در کنار دیگر موجودات؟ یکی از نگرشها به این موضوع، زیستمحیطگرایان هستند که انسانمحورانه به طبیعت نگاه میکنند و باور دارند که: «محیطزیست، متعلق به انسان است. البته انسان نباید برای حفاظت از خود و نسلهای بعدیاش، نسبت به طبیعت خشونت بورزد.» اما تعریف خشونت چیست؟ وارد آوردنِ رنجِ گریزپذیر بر موجودِ رنجکِشَنده. در تفریحات، جنگها، آزمایشها، کشاورزی، صنعت زیبایی و... ما کارهایی با طبیعت میکنیم که ازمنظر خشونت بشر، قابل تأمل است.
📍دو نگاه درباره بحرانهای زیستمحیطی وجود دارد؛ یکی به تغییر اقلیم اشاره میکند و میگوید جغرافیای زمین در ادوار مختلف تغییر کرده و معلوم نیست اقدامات بشر برای حفظ محیطزیست، اساسا اثری در جلوگیری از تغییر اقلیم داشته باشد. دومین نگاه به گرمایش جهانی اشاره دارد، میگوید که زمین طی صد سالِ گذشته، هرگز انقدر گرم نشده است و این آسیبهای جبرانناپذیری به ساکنان زمین میرساند. خشونت علیه محیطزیست، فقط کشتن حیوانات نیست، بلکه برهمزدن فضای زندگی حیوانات نیز خشونت انسان علیه طبیعت است. بسیاری از دانشمندان، با این باور که از نظر علمی، مقداری اِعمال خشونت در سرشت ما انسانها هست، موافق نیستند و باور دارند که طبیعیانگاریِ خشونت در انسان علیه طبیعت، اِعمال آن را موجه میکند. حتی خشونت در حیوانات هم قدر مطلق نیست.
📍به گونهای که زیست بهینه انسان بدون وارد کردن آسیب به خود و دیگر بخشهای طبیعت، تأمین شود، طبق سبک زندگی آمریکایی، کره زمین تنها گنجایش دو میلیارد نفر را دارد، و طبق سبک زندگی اروپایی، سه میلیارد نفر. اگر جمعیت کاهش نیابد، راهکارهای دیگر جواب نخواهند داد. دستکم از افراد باسواد انتظار میرود که به آثار هر کنششان بر روی طبیعت، بیاندیشند؛ مثلا ازحیث مصرف آب و تولید دیاکسیدکربن. اگر برای رفع نیازهای ضروری بشر، راههایی وجود دارد که بدون خشونت علیه طبیعت میتوان به آن دست یافت، لازم است به این راهها فکر کنیم.
🎙 شاهد شعاعی:
📍تازمانی که انسان برای رفع نیازهایش از طبیعت برداشت میکرد و در تعادل با دیگر موجوات میزیست، هر اثری هم که میگذاشت، قابل جبران بود. اما از وقتی او به رفع نیازهایی روی آورد که واقعی نبودند، برداشتِ بیرویهای شد که دیگر قابلبازگشت نبود و طبیعت را عملا تخریب میکرد. بهتدریج، استفاده بشر از طبیعت، جنبه لذتجویانه و قدرتطلبانه یافت، تا جایی که اکنون واژه حمله برای این نوع استفاده بشر، بهکار میرود.
📍بحرانهای زیستمحیطی، دو دلیل مشخص دارند: یک) رشد بیش از حد جمعیت (بهعنوان نیروی کار و نیروی جنگنده)؛ دو) روی آوردن به استفاده بیقید و شرط از طبیعت (از لحاظ میزان و تکنولوژی برداشت). مهمترین سرچشمه رفتارهایی که موجب تخریب طبیعت میشوند، فقر است؛ از فقر فرهنگی گرفته تا اقتصادی. بهطور مثال در منطقهای از شیراز، برنج کاشته میشود که اصلا در حد توان زمین آن منطقه نیست. درحالیکه میتوان به آسانی سیبزمینی کاشت و برداشتهای بیشتری هم کرد. اما بهدلیل غلبه فرهنگی که مردانگی را با قدرت پیوند زده است، آنجا برنج کاشته میشود، چون کار بسیاری دشواریست و مردمِ آنجا تمایل دارند دختر با مردی ازدواج کند که میتواند از عهده کاشت در آن زمین، بربیاید. نمونه دیگر، شکار است که امروزه صرفا جنبه لذت دارد و نشانه قدرت و مردانگی است. چرا یک باران معمولی، به سیلاب تبدیل میشود؟ چون هم درختها را از میان بردهایم و هم دیگر خاک نداریم؛ زمین را با آسفالت، سنگ، سیمان و موزاییک پوشاندهایم و آب دیگر جایی برای نفوذ ندارد.
📍یکی از رویکردها در حفظ محیطزیست، مکتب حیرت است که باور دارد انسان اگر با دقت طبیعت را بنگرد، آنقدر از شگفتیها و زیباییهای آن حیرتزده خواهد شد که به سمت تخریب آن نخواهد رفت. دیگر چه میتوان کرد؟ کنترل خشم، درک وابستگی انسان به محیطزیست، گسترش طبیعتگردیِ مسئولانه، اصلاح باورهای خرافی بهویژه نسبت به حیوانات، معرفی ارزشهای وجودی و غیرابزاری و... رفتار دوستدار محیطزیست، بیش از آنکه به دانش بازگردد، به نگرش انسان بستگی دارد.
——————————————
@rahmaninstitute
Telegram
attach 📎