Forwarded from اتچ بات
هفتمین نشست تخصصی از سلسله نشسته های "جوانان و جوانی در ایران" با موضوع "تأملی در رنج های جوان امروز ایرانی" با حضور اساتید برجسته حوزه علوم اجتماعی، دکتر مقصود فراستخواه و دکتر محمدسعید ذکایی در دوشنبه اول مرداد ماه ساعت 17 توسط موسسه رحمان برگزار می گردد.
سلسله نشست های جوانان تاکنون به بررسی مسائل مختلف حوزه جوانان چون اوقات فراغت، تنهازیستی، خلقیات و سبک زندگی جوانان و مدیریت بدن پرداخته است. در این جلسه که هفتمین جلسه بررسی مسائل جوانان است، ابعاد مختلفی از زندگی روزمره جوانان در ایران، مصائب و مشکلات و بحران های اجتماعی که گریبان گیر جوانان ایران امروز است بررسی خواهد شد.
ورود برای عموم علاقمندان آزاد است.
مکان: میدان توحید، خیابان نصرت غربی، جنب داروخانه، پلاک 56، طبقه دوم
www.rahman.org.ir
________________
@RahmanInstitute
سلسله نشست های جوانان تاکنون به بررسی مسائل مختلف حوزه جوانان چون اوقات فراغت، تنهازیستی، خلقیات و سبک زندگی جوانان و مدیریت بدن پرداخته است. در این جلسه که هفتمین جلسه بررسی مسائل جوانان است، ابعاد مختلفی از زندگی روزمره جوانان در ایران، مصائب و مشکلات و بحران های اجتماعی که گریبان گیر جوانان ایران امروز است بررسی خواهد شد.
ورود برای عموم علاقمندان آزاد است.
مکان: میدان توحید، خیابان نصرت غربی، جنب داروخانه، پلاک 56، طبقه دوم
www.rahman.org.ir
________________
@RahmanInstitute
Telegram
attach 📎
هم‌اینک پخش زنده نشست "تاملی بر رنج‌های جوان امروز ایرانی" در اینستاگرام موسسه رحمان
=====
Rahman.inst
=====
Rahman.inst
هم‌اینک پخش زنده نشست "تاملی بر رنج‌های جوان امروز ایرانی" در اینستاگرام موسسه رحمان
=====
Rahman.inst
=====
Rahman.inst
🌀معرفی کتاب
📍"گزارش وضعیت اقشار آسیب‌پذیر و آسیب‌دیدگان اجتماعی" که بازه زمانی ۱۳۸۲ تا ۱۳۹۶ را دربرمی‌گیرد و با مدیریت دکتر سعید معیدفر انجام گرفت، بهار امسال به همت موسسه رحمان و از سوی نشر آگاه منتشر شد. کتاب مزبور مقالاتی در زمینه مسائل اجتماعیِ اقشار در معرض آسیب ارائه داده است؛ اقشاری مانند متکدیان، سالمندان، روسپیان، حادثه‌دیدگان بلایای طبیعی، کودکان بدسرپرست، مبتلایان به ایدز و...
📍رویکرد حاکم بر گزارش، برساخت‌گرایی‌ست که تلاش می‌کند ضمن بررسی سرچشمه‌های ایجاد مسائل، در پی ارائه راهکار برای حل مشکلات اقشار آسیب‌دیده نیز برآید. در صورتِ تبدیل چالش‌های این اقشار به یک مسئله اجتماعی، یاری رساندن به آنان دیگر محدود به کمک‌های مالیِ فردی و جزیره‌ای به فقرا نخواهد بود؛ جامعه، نیاز به بسیج عمومی و همه‌جانبه را در خود حس می‌کند، نهادهای مدنی پویاتر می‌شوند، هویت مدنی افراد در قالب محلات، گروه‌های دینی، اقوام و اجتماعات کوچک تقویت می‌گردد.
📍یکی از کارکردهای قدرت داشتن این هویت‌ها، افزایش همبستگی اجتماعی و توانمندی جامعه در برخورد با بحران‌هاست. امروز در کشورهای توسعه‌یافته، هزاران انجمن نیکوکاری از سوی مردم تشکیل شده و هریک تلاش گسترده‌ای را با حمایت دولت برای حل مشکلات اقشار آسیب‌پذیر انجام می‌دهند. در کشور ما نیز گروه‌های خیریه‌ایِ کوچک در محله‌ها فعال بودند که گرچه هنوز هم در برخی شهرها هستند، اما با دخالت‌های فزاینده دولتی‌شدن در همه امور، بیشترِ آنها تضعیف شده یا از میان رفته‌اند.
📍برساخت مسائل اقشار آسیب‌پذیر و توسعه نهادهای مردم‌مدارِ پیرامون آنها از مهم‌ترین اقدامات در بازسازی گروه‌های محله‌ایِ نیکوکاری است.
عناوین برخی مقالاتِ حاضر در کتاب "گزارش وضعیت اقشار آسیب‌پذیر و آسیب‌دیدگان اجتماعی" را در ادامه می‌خوانید:
🔹مطالعه علل جامعه‌شناختی خشونت، تجاوز و دزدی و آسیب‌های قربانیان آنها
🔹بی‌سرپناهی و کارتن‌خواب‌ها
🔹بررسی راهکارهای مشکلات زندگی سالمندان در ایران
🔹خشونت خانگی؛ زنان و کودکانِ کتک‌خورده
🔹مقدمه‌ای بر آسیب‌شناسی زندان در ایران
🔹بررسی مسائل حادثه‌دیدگان بلایا و فجایع طبیعی
=====
yon.ir/GM49p
@rahmaninstitute
📍"گزارش وضعیت اقشار آسیب‌پذیر و آسیب‌دیدگان اجتماعی" که بازه زمانی ۱۳۸۲ تا ۱۳۹۶ را دربرمی‌گیرد و با مدیریت دکتر سعید معیدفر انجام گرفت، بهار امسال به همت موسسه رحمان و از سوی نشر آگاه منتشر شد. کتاب مزبور مقالاتی در زمینه مسائل اجتماعیِ اقشار در معرض آسیب ارائه داده است؛ اقشاری مانند متکدیان، سالمندان، روسپیان، حادثه‌دیدگان بلایای طبیعی، کودکان بدسرپرست، مبتلایان به ایدز و...
📍رویکرد حاکم بر گزارش، برساخت‌گرایی‌ست که تلاش می‌کند ضمن بررسی سرچشمه‌های ایجاد مسائل، در پی ارائه راهکار برای حل مشکلات اقشار آسیب‌دیده نیز برآید. در صورتِ تبدیل چالش‌های این اقشار به یک مسئله اجتماعی، یاری رساندن به آنان دیگر محدود به کمک‌های مالیِ فردی و جزیره‌ای به فقرا نخواهد بود؛ جامعه، نیاز به بسیج عمومی و همه‌جانبه را در خود حس می‌کند، نهادهای مدنی پویاتر می‌شوند، هویت مدنی افراد در قالب محلات، گروه‌های دینی، اقوام و اجتماعات کوچک تقویت می‌گردد.
📍یکی از کارکردهای قدرت داشتن این هویت‌ها، افزایش همبستگی اجتماعی و توانمندی جامعه در برخورد با بحران‌هاست. امروز در کشورهای توسعه‌یافته، هزاران انجمن نیکوکاری از سوی مردم تشکیل شده و هریک تلاش گسترده‌ای را با حمایت دولت برای حل مشکلات اقشار آسیب‌پذیر انجام می‌دهند. در کشور ما نیز گروه‌های خیریه‌ایِ کوچک در محله‌ها فعال بودند که گرچه هنوز هم در برخی شهرها هستند، اما با دخالت‌های فزاینده دولتی‌شدن در همه امور، بیشترِ آنها تضعیف شده یا از میان رفته‌اند.
📍برساخت مسائل اقشار آسیب‌پذیر و توسعه نهادهای مردم‌مدارِ پیرامون آنها از مهم‌ترین اقدامات در بازسازی گروه‌های محله‌ایِ نیکوکاری است.
عناوین برخی مقالاتِ حاضر در کتاب "گزارش وضعیت اقشار آسیب‌پذیر و آسیب‌دیدگان اجتماعی" را در ادامه می‌خوانید:
🔹مطالعه علل جامعه‌شناختی خشونت، تجاوز و دزدی و آسیب‌های قربانیان آنها
🔹بی‌سرپناهی و کارتن‌خواب‌ها
🔹بررسی راهکارهای مشکلات زندگی سالمندان در ایران
🔹خشونت خانگی؛ زنان و کودکانِ کتک‌خورده
🔹مقدمه‌ای بر آسیب‌شناسی زندان در ایران
🔹بررسی مسائل حادثه‌دیدگان بلایا و فجایع طبیعی
=====
yon.ir/GM49p
@rahmaninstitute
🌼 گزارشی از نشست " تاملی در رنج های جوان امروز ایرانی"
نشست " تاملی در رنج های جوان امروز ایرانی " اول مرداد ماه در موسسه رحمان برگزار شد.این برنامه هفتمین نشست از سلسله نشست های جوانان و جوانی در ایران بود. سخنرانان این برنامه آقایان دکتر سعید ذکایی و دکتر مقصود فراستخواه بودند. با توجه به اهمیت موضوع جوانی مخاطبین استقبال قابل ملاحظه ای از بحث داشتند.
دکتر ذکایی به عنوان اولین سخنران آغاز گر بحث بود. او در بخش هایی از صحبت های خود اینگونه ابراز فرمود:
مسائل جوانان و جوانی وجهه جهانی دارد. ما وضعیت جهانی شدن داریم و ویژگی ها و نگرانی هایی با وجوه مشترک درکل دنیا داریم. نگرانی هایی مانند کار و بیکاری . جوان در عرصه ای که می خواهد ماجراجویی کند عرصه ای است که برای سرگرمی به حداقل استقلال اقتصادی نیاز دارد، فلذا بیکاری برای او چالش و نگرانی جدی ای محسوب می شود.
او بیان داشت، مساله جوانان وجه ساختاری و فرهنگی نیز دارد. برخی از موضوعات جوانان به رسمیت شناخته شده اند. اما برخی دیگر خیر. به همین دلیل در تعیین وضعیت امروز جوانان تداوم ها و گسست هایی دیده می شود که آنها را به متون و مفاهیم نیز می توان پیوند داد.
در بخش بعدی نشست دکتر مقصود فراستخواه موضوع رنج های جوان امروز ایرانی را به بحث گذاشت. او در ابتدا گفت:
مناسبات جامعه ما با جوانان بحث برانگیز شده است . وی صورت مساله صحبت خود را این گونه مطرح نمود که: جوانان امروز ابژه ای برای بزرگان رسمی جامعه شده اند.
فراستخواه اشاره داشت که ما در جامعه بزرگانی داریم که بخش بزرگی از آن بزرگان رسمی هستند که جوانان ما ابژه آنها شده اند. هر چند ما هنوز نمی فهمیم که جوانان ایرانی به عنوان ابژه پدید آمده اند و برای این جوانان فرصتی فراهم نیامده است تا بیاندیشند و کارگزار عالم و شهر شوند و طرحی در بیاندازند و نقش خود را نسبت به شهر بشناسند.
او در تعریف ابژه گفت: جوان ابژه است یعنی بزرگان او را روایت می کنند.
=====
گزارش کامل :yon.ir/RhsCn
@rahmaninstitute
نشست " تاملی در رنج های جوان امروز ایرانی " اول مرداد ماه در موسسه رحمان برگزار شد.این برنامه هفتمین نشست از سلسله نشست های جوانان و جوانی در ایران بود. سخنرانان این برنامه آقایان دکتر سعید ذکایی و دکتر مقصود فراستخواه بودند. با توجه به اهمیت موضوع جوانی مخاطبین استقبال قابل ملاحظه ای از بحث داشتند.
دکتر ذکایی به عنوان اولین سخنران آغاز گر بحث بود. او در بخش هایی از صحبت های خود اینگونه ابراز فرمود:
مسائل جوانان و جوانی وجهه جهانی دارد. ما وضعیت جهانی شدن داریم و ویژگی ها و نگرانی هایی با وجوه مشترک درکل دنیا داریم. نگرانی هایی مانند کار و بیکاری . جوان در عرصه ای که می خواهد ماجراجویی کند عرصه ای است که برای سرگرمی به حداقل استقلال اقتصادی نیاز دارد، فلذا بیکاری برای او چالش و نگرانی جدی ای محسوب می شود.
او بیان داشت، مساله جوانان وجه ساختاری و فرهنگی نیز دارد. برخی از موضوعات جوانان به رسمیت شناخته شده اند. اما برخی دیگر خیر. به همین دلیل در تعیین وضعیت امروز جوانان تداوم ها و گسست هایی دیده می شود که آنها را به متون و مفاهیم نیز می توان پیوند داد.
در بخش بعدی نشست دکتر مقصود فراستخواه موضوع رنج های جوان امروز ایرانی را به بحث گذاشت. او در ابتدا گفت:
مناسبات جامعه ما با جوانان بحث برانگیز شده است . وی صورت مساله صحبت خود را این گونه مطرح نمود که: جوانان امروز ابژه ای برای بزرگان رسمی جامعه شده اند.
فراستخواه اشاره داشت که ما در جامعه بزرگانی داریم که بخش بزرگی از آن بزرگان رسمی هستند که جوانان ما ابژه آنها شده اند. هر چند ما هنوز نمی فهمیم که جوانان ایرانی به عنوان ابژه پدید آمده اند و برای این جوانان فرصتی فراهم نیامده است تا بیاندیشند و کارگزار عالم و شهر شوند و طرحی در بیاندازند و نقش خود را نسبت به شهر بشناسند.
او در تعریف ابژه گفت: جوان ابژه است یعنی بزرگان او را روایت می کنند.
=====
گزارش کامل :yon.ir/RhsCn
@rahmaninstitute
🔅#اعتماد_اجتماعی و این روزهای ایران...
📍دیروز 14 مرداد سالگرد امضای فرمان مشروطیت بود. #انقلاب_مشروطه، از مهم ترین دقائق تاریخی جامعه ایران است که ردپای آن را در بسیاری از رخدادهای سیاسی-اجتماعیِ سال‌های بعدش می توان دید؛ به‌ویژه این روزها که شاهد افزایش نارضایتی ها در کشورمان هستیم؛ چه در قالب اعتراضات خیابانی و طرح شعارهایی علیه حاکمیت رسمی، چه نقدهای جدی به عملکرد دولت در شبکه های اجتماعی از سوی اقشار مختلف.
📍فرصت خوبی‌ست تا نگاهی بیندازیم به نکات سودمند و راهگشایی که سال 1394 در مجموعه نشست‌های «اعتماد اجتماعی» در موسسه رحمان مطرح شد.
📍در ادامه با ما همراه باشید👇🏾
@rahmaninstitute
📍دیروز 14 مرداد سالگرد امضای فرمان مشروطیت بود. #انقلاب_مشروطه، از مهم ترین دقائق تاریخی جامعه ایران است که ردپای آن را در بسیاری از رخدادهای سیاسی-اجتماعیِ سال‌های بعدش می توان دید؛ به‌ویژه این روزها که شاهد افزایش نارضایتی ها در کشورمان هستیم؛ چه در قالب اعتراضات خیابانی و طرح شعارهایی علیه حاکمیت رسمی، چه نقدهای جدی به عملکرد دولت در شبکه های اجتماعی از سوی اقشار مختلف.
📍فرصت خوبی‌ست تا نگاهی بیندازیم به نکات سودمند و راهگشایی که سال 1394 در مجموعه نشست‌های «اعتماد اجتماعی» در موسسه رحمان مطرح شد.
📍در ادامه با ما همراه باشید👇🏾
@rahmaninstitute
مؤسسه رحمان
🔅#اعتماد_اجتماعی و این روزهای ایران... 📍دیروز 14 مرداد سالگرد امضای فرمان مشروطیت بود. #انقلاب_مشروطه، از مهم ترین دقائق تاریخی جامعه ایران است که ردپای آن را در بسیاری از رخدادهای سیاسی-اجتماعیِ سال‌های بعدش می توان دید؛ به‌ویژه این روزها که شاهد افزایش…
🔅#اعتماد_اجتماعی و این روزهای ایران...
🔹بخش یک: از سخنرانی دکتر نعمت‌الله فاضلی
📍فرهنگ معاصر ایران، فرهنگی است که از عصر مشروطه تا زمان ما شکل گرفته است. اساساً واحد تجزیه و تحلیل در جامعه ما در هر زمینه‌ای باید جامعه معاصر باشد و تاریخ اکنونِ ما، پنج یا ده سال اخیر نیست؛ بلکه تا دوران مشروطه عقب می‌رود.
📍در دنیای معاصر، #شهروند به‌عنوان سوژه مدرن، باید به گونه‌ای تربیت شود که توانایی خلق اعتماد را داشته باشد و لازمه‌اش آن است که موقعیت‌های سوژگی و ساختارهای جمعی، امکان تولید اعتماد را به او بدهند. سوژه باید توانمندی و مهارت‌های لازم را پیدا کند تا بتواند هم برای دیگری اعتمادآفرین باشد و هم به دیگری اعتماد کند.
📍از سوی دیگر، ساختارها (نهادهای آموزشی، رسانه، قوانین، سازمان‌ها، بروکراسی، مجموع عرف‌ها و روال‌های جمعی) باید این آمادگی، امکان و فرصت را به شهروند بدهند که اعتماد بیافریند. سوژگی بدون این موقعیت‌ها به تنهایی شکل نمی‌گیرد.
📍#بازنمایی_اعتماد مهم است، چون ذهنیت جمعی ما را می‌سازد. در یک فرایند تاریخیِ پنجاه‌ساله یا صدساله، این بازنمایی‌ها که از طریق تصاویر سینمایی، خبری، تلویزیونی و رسانه‌ای به ذهنیت غالب تبدیل شده، غالبا ما را به این نتیجه رسانده‌اند که داریم در جامعه‌ای دروغگو، بی‌اخلاق و غیرانسانی زندگی می‌کنیم.
📍ما هر قدر دانشگاه‌ها، ساختمان‌ها، پل‌ها و برنامه‌های توسعه‌ای ایجاد کنیم، اگر این توسعه فضا و سرمایه‌های کالبدی، همراه با اَشکالی از توانمندی شهروندان و افزایش انواع #سوادها برای آنان نباشد، بی‌اعتمادی گسترش خواهد یافت. بی‌اعتمادی، برآمده از کم‌توانی شهروندان در تجزیه و تحلیل‌ها و فهم فرصت‌ها و موقعیت‌هایی است که در آن قرار گرفته‌اند.
📍راه گسترش اعتماد این است که سواد اجتماعی، انتقادی، تحلیلی و استدلالی را افزایش دهیم و شهروندان را فعال‌تر کنیم. در این صورت است که خودشان اعتماد را می‌آفرینند؛ یعنی می‌توانند از همه شکاف‌های ساختاری موجود کمک بگیرند تا فضای قابل‌اعتمادتری را به وجود آورند. وقتی تلویزیون یا فیلم می‌بینند، بتوانند تحلیل کنند که چقدر این برنامه برای آنها سودمند بوده یا تضعیف‌شان کرده، چقدر واقع‌بینانه یا غیرواقع‌بینانه است. اگر شهروندان نتوانند چنین کاری بکنند، گسترش رسانه‌ها کمکی به گسترش اعتماد نمی‌کند.
📍ساختارها باید کمک کنند شهروندانِ واقعی داشته باشیم. این همان چیزی است که ما کم داریم. نظام آموزشیِ ما از پهلوی تا امروز هنوز نتوانسته‌اند #سوژه_مدرن را خلق کنند. در کشورهای حوزه اسکاندیناوی که بالاترین سطح اعتماد اجتماعی را در لایه‌های مختلف دارند، اصلی‌ترین دلیل همین توانمندی شهروندان است. زیرا ما نمیتوانیم جلوی همه‌ی تلویزیون‌ها را بگیریم که فیلم‌های آنچنانی نسازند، این فیلم‌ها ساخته می‌شوند. نمیتوانیم به روزنامه‌ها بگوییم که تصور عجیب و غریب از جامعه نداشته باشند، خبرنگار به دنبال رخدادهای عجیب و غریب می‌رود.
📍اگر شهروندانِ توانمندی داشته باشیم، همین خبرهای رسانه‌ای و مطبوعاتی می‌توانند به توانمندی بیشتر شهروندان کمک کنند و اعتماد را افزایش دهند. اما اگر شهروندان ما فاقد سواد و توانمندیِ کافی باشند، هر حادثه‌ای می‌تواند بحران کمبود اعتماد را تشدید کند.
@rahmaninstitute
🔹بخش یک: از سخنرانی دکتر نعمت‌الله فاضلی
📍فرهنگ معاصر ایران، فرهنگی است که از عصر مشروطه تا زمان ما شکل گرفته است. اساساً واحد تجزیه و تحلیل در جامعه ما در هر زمینه‌ای باید جامعه معاصر باشد و تاریخ اکنونِ ما، پنج یا ده سال اخیر نیست؛ بلکه تا دوران مشروطه عقب می‌رود.
📍در دنیای معاصر، #شهروند به‌عنوان سوژه مدرن، باید به گونه‌ای تربیت شود که توانایی خلق اعتماد را داشته باشد و لازمه‌اش آن است که موقعیت‌های سوژگی و ساختارهای جمعی، امکان تولید اعتماد را به او بدهند. سوژه باید توانمندی و مهارت‌های لازم را پیدا کند تا بتواند هم برای دیگری اعتمادآفرین باشد و هم به دیگری اعتماد کند.
📍از سوی دیگر، ساختارها (نهادهای آموزشی، رسانه، قوانین، سازمان‌ها، بروکراسی، مجموع عرف‌ها و روال‌های جمعی) باید این آمادگی، امکان و فرصت را به شهروند بدهند که اعتماد بیافریند. سوژگی بدون این موقعیت‌ها به تنهایی شکل نمی‌گیرد.
📍#بازنمایی_اعتماد مهم است، چون ذهنیت جمعی ما را می‌سازد. در یک فرایند تاریخیِ پنجاه‌ساله یا صدساله، این بازنمایی‌ها که از طریق تصاویر سینمایی، خبری، تلویزیونی و رسانه‌ای به ذهنیت غالب تبدیل شده، غالبا ما را به این نتیجه رسانده‌اند که داریم در جامعه‌ای دروغگو، بی‌اخلاق و غیرانسانی زندگی می‌کنیم.
📍ما هر قدر دانشگاه‌ها، ساختمان‌ها، پل‌ها و برنامه‌های توسعه‌ای ایجاد کنیم، اگر این توسعه فضا و سرمایه‌های کالبدی، همراه با اَشکالی از توانمندی شهروندان و افزایش انواع #سوادها برای آنان نباشد، بی‌اعتمادی گسترش خواهد یافت. بی‌اعتمادی، برآمده از کم‌توانی شهروندان در تجزیه و تحلیل‌ها و فهم فرصت‌ها و موقعیت‌هایی است که در آن قرار گرفته‌اند.
📍راه گسترش اعتماد این است که سواد اجتماعی، انتقادی، تحلیلی و استدلالی را افزایش دهیم و شهروندان را فعال‌تر کنیم. در این صورت است که خودشان اعتماد را می‌آفرینند؛ یعنی می‌توانند از همه شکاف‌های ساختاری موجود کمک بگیرند تا فضای قابل‌اعتمادتری را به وجود آورند. وقتی تلویزیون یا فیلم می‌بینند، بتوانند تحلیل کنند که چقدر این برنامه برای آنها سودمند بوده یا تضعیف‌شان کرده، چقدر واقع‌بینانه یا غیرواقع‌بینانه است. اگر شهروندان نتوانند چنین کاری بکنند، گسترش رسانه‌ها کمکی به گسترش اعتماد نمی‌کند.
📍ساختارها باید کمک کنند شهروندانِ واقعی داشته باشیم. این همان چیزی است که ما کم داریم. نظام آموزشیِ ما از پهلوی تا امروز هنوز نتوانسته‌اند #سوژه_مدرن را خلق کنند. در کشورهای حوزه اسکاندیناوی که بالاترین سطح اعتماد اجتماعی را در لایه‌های مختلف دارند، اصلی‌ترین دلیل همین توانمندی شهروندان است. زیرا ما نمیتوانیم جلوی همه‌ی تلویزیون‌ها را بگیریم که فیلم‌های آنچنانی نسازند، این فیلم‌ها ساخته می‌شوند. نمیتوانیم به روزنامه‌ها بگوییم که تصور عجیب و غریب از جامعه نداشته باشند، خبرنگار به دنبال رخدادهای عجیب و غریب می‌رود.
📍اگر شهروندانِ توانمندی داشته باشیم، همین خبرهای رسانه‌ای و مطبوعاتی می‌توانند به توانمندی بیشتر شهروندان کمک کنند و اعتماد را افزایش دهند. اما اگر شهروندان ما فاقد سواد و توانمندیِ کافی باشند، هر حادثه‌ای می‌تواند بحران کمبود اعتماد را تشدید کند.
@rahmaninstitute
🔅#اعتماد_اجتماعی و این روزهای ایران...
🔹بخش دو: از سخنرانی دکتر هادی خانیکی
📍وضع #رسانه در مواجهه با تغییرات اجتماعی چیست؟ رسانه همه چیز را خراب می‌کند یا همه چیز را درست می‌کند؟ براساس پژوهش دکتر تهرانیان در سال ۱۳۵۳ رسانه‌ها باعث شدند از گذشته ببُریم و فراغ اندیشیدن به آینده را هم از دست بدهیم. جامعه‌ای که از گذشتۀ خودش منفک شده و نسبت به آیندۀ خودش امید ندارد، جامعه‌ای بی‌اعتماد می‌شود. این تصویر متعلق به سال ۵۳ است که هنوز نه خبری از اینترنت هست و نه شبکه‌های مجازی و ماهواره‌ها.
📍جامعۀ ایران دستخوش تغییرات شتابان است. دارد مدرن‌تر می‌شود، شهری‌تر می‌شود (به لحاظ سخت‌افزاری) و جامعۀ شهری‌تر جامعه‌ای است که باسوادتر می‌شود، سطح آموزش در آن وسیع‌تر می‌شود، و استفاده از رسانه در آن افزایش می‌یابد.
📍اما پژوهش‌ها نشان می‌دهد که روند جامعه ما در حوزۀ اعتماد #معکوس است؛ یعنی هرچه جامعه جوان‌تر می‌شود، مثلاً میزان اعتماد به تلویزیون در آن کاهش پیدا می‌کند. اگر با بالا رفتن سطح سواد، و شهری‌تر شدن جامعه، میزان اعتماد کمتر شود، جامعه دچار نابهنجاری می‌شود. یعنی رسانه گسترش پیدا می‌کند، جامعه نوتر می‌شود، ولی عوامل نوسازی در جامعه، به جای اینکه بنیان‌های اعتماد و همبستگی و نشاط و امید را تقویت کنند، تضعیف می‌کنند.
📍یکی از ضعف‌های جامعه ایران در مقایسه با جوامع شبیه خودش، ضعیف‌تر و آسیب‌پذیرتر بودن #نهادهای_مدنی است.
📍مهم‌ترین عناصری که #سرمایه_اجتماعی را افزایش می‌دهند، کنش متقابل اجتماعی و تعامل میان افراد و گروه‌ها و اجتماعات، تعهدات متقابل و انتظارات، هنجارها و ضمانت‌های اجرایی مؤثر، ظرفیت‌های بالقوه اطلاعاتی، انواع روابط و پیوندها و انسجام اجتماعی، و استفاده از منابع و منافع مشترک است. مسئله ما در معرض تهدید بودن این مؤلفه‌های سرمایه اجتماعی است.
📍مسئله اجتماعی در هر جامعه در حال توسعه‌ای وجود دارد و معمولا از حیث عملی و نظری باعث تحرک جامعه می‌شود. اما وقتی #فرصت نیست، مسئله اجتماعی خیلی زود تا سرحد بحران می‌رود.
📍افزایش فردگرایی، غلبه عقلانیت فردی و... بی‌اعتمادیِ جامعه را سبب شده است. بی اعتمادی به نهادهای رسمی، بی‌اعتمادیِ نهادهای رسمی به جامعه، و هر دو به نخبگان، و هر سه به گذشته و تاریخ، و هر چهار به آینده.
📍اگر نسبت به نهادهای حل اختلاف و منازعه، چه به لحاظ حقوقی و چه سیاسی و چه اجتماعی، اعتماد وجود داشته باشد، جامعه به سمت اعتماد پیش می‌رود. نهادهای سیاسی، نهادهای تثبیت اعتماد هستند.
📍وقتی حس دولت‌مندی در جامعه کاهش می‌یابد و افراد خودشان عهده‌دار حل مسئله‌شان می‌شوند، جامعه گرفتار بی‌اعتمادی می‌شود. به میزانی که اعتماد به #قانون کم شود، بی‌اعتمادی افزایش می‌یابد. هرچه مبارزه با فساد سیستماتیک جدی گرفته شود و به‌ویژه سطوح حاکمیتی برای مبارزه با آنها اراده داشته باشند، اعتماد افزایش پیدا می‌کند.
📍موضوع مهم دیگر، اعتماد به حافظۀ تاریخی است. برخورد ما با گذشته خودمان یا به صورت افراطی افتخارآمیز است یا با تنفر افراطی. در جامعه ایران، عناصر بسیاری هست که می‌توانند همبستگی، مشارکت و اعتماد را تقویت کنند؛ اما به دلیل استفاده‌های ابزاری ما از عناصر سازنده جامعه و فرهنگ‌مان (دین، سنت و گذشته) نتوانسته‌ایم آنها را به خوبی در خدمت اخلاقی‌تر کردن جامعه و بالاتر بردن ارزش‌های اجتماعی در همه جا قرار دهیم.
📍رسانه می‌تواند با احیای ظرفیت‌های گفت‌وگو و گشودن دریچه‌های جامعه رو به یکدیگر، کاری کند که افراد و گروه‌ها هم را ببینند و میزان اعتماد افزایش یابد.
@rahmaninstitute
🔹بخش دو: از سخنرانی دکتر هادی خانیکی
📍وضع #رسانه در مواجهه با تغییرات اجتماعی چیست؟ رسانه همه چیز را خراب می‌کند یا همه چیز را درست می‌کند؟ براساس پژوهش دکتر تهرانیان در سال ۱۳۵۳ رسانه‌ها باعث شدند از گذشته ببُریم و فراغ اندیشیدن به آینده را هم از دست بدهیم. جامعه‌ای که از گذشتۀ خودش منفک شده و نسبت به آیندۀ خودش امید ندارد، جامعه‌ای بی‌اعتماد می‌شود. این تصویر متعلق به سال ۵۳ است که هنوز نه خبری از اینترنت هست و نه شبکه‌های مجازی و ماهواره‌ها.
📍جامعۀ ایران دستخوش تغییرات شتابان است. دارد مدرن‌تر می‌شود، شهری‌تر می‌شود (به لحاظ سخت‌افزاری) و جامعۀ شهری‌تر جامعه‌ای است که باسوادتر می‌شود، سطح آموزش در آن وسیع‌تر می‌شود، و استفاده از رسانه در آن افزایش می‌یابد.
📍اما پژوهش‌ها نشان می‌دهد که روند جامعه ما در حوزۀ اعتماد #معکوس است؛ یعنی هرچه جامعه جوان‌تر می‌شود، مثلاً میزان اعتماد به تلویزیون در آن کاهش پیدا می‌کند. اگر با بالا رفتن سطح سواد، و شهری‌تر شدن جامعه، میزان اعتماد کمتر شود، جامعه دچار نابهنجاری می‌شود. یعنی رسانه گسترش پیدا می‌کند، جامعه نوتر می‌شود، ولی عوامل نوسازی در جامعه، به جای اینکه بنیان‌های اعتماد و همبستگی و نشاط و امید را تقویت کنند، تضعیف می‌کنند.
📍یکی از ضعف‌های جامعه ایران در مقایسه با جوامع شبیه خودش، ضعیف‌تر و آسیب‌پذیرتر بودن #نهادهای_مدنی است.
📍مهم‌ترین عناصری که #سرمایه_اجتماعی را افزایش می‌دهند، کنش متقابل اجتماعی و تعامل میان افراد و گروه‌ها و اجتماعات، تعهدات متقابل و انتظارات، هنجارها و ضمانت‌های اجرایی مؤثر، ظرفیت‌های بالقوه اطلاعاتی، انواع روابط و پیوندها و انسجام اجتماعی، و استفاده از منابع و منافع مشترک است. مسئله ما در معرض تهدید بودن این مؤلفه‌های سرمایه اجتماعی است.
📍مسئله اجتماعی در هر جامعه در حال توسعه‌ای وجود دارد و معمولا از حیث عملی و نظری باعث تحرک جامعه می‌شود. اما وقتی #فرصت نیست، مسئله اجتماعی خیلی زود تا سرحد بحران می‌رود.
📍افزایش فردگرایی، غلبه عقلانیت فردی و... بی‌اعتمادیِ جامعه را سبب شده است. بی اعتمادی به نهادهای رسمی، بی‌اعتمادیِ نهادهای رسمی به جامعه، و هر دو به نخبگان، و هر سه به گذشته و تاریخ، و هر چهار به آینده.
📍اگر نسبت به نهادهای حل اختلاف و منازعه، چه به لحاظ حقوقی و چه سیاسی و چه اجتماعی، اعتماد وجود داشته باشد، جامعه به سمت اعتماد پیش می‌رود. نهادهای سیاسی، نهادهای تثبیت اعتماد هستند.
📍وقتی حس دولت‌مندی در جامعه کاهش می‌یابد و افراد خودشان عهده‌دار حل مسئله‌شان می‌شوند، جامعه گرفتار بی‌اعتمادی می‌شود. به میزانی که اعتماد به #قانون کم شود، بی‌اعتمادی افزایش می‌یابد. هرچه مبارزه با فساد سیستماتیک جدی گرفته شود و به‌ویژه سطوح حاکمیتی برای مبارزه با آنها اراده داشته باشند، اعتماد افزایش پیدا می‌کند.
📍موضوع مهم دیگر، اعتماد به حافظۀ تاریخی است. برخورد ما با گذشته خودمان یا به صورت افراطی افتخارآمیز است یا با تنفر افراطی. در جامعه ایران، عناصر بسیاری هست که می‌توانند همبستگی، مشارکت و اعتماد را تقویت کنند؛ اما به دلیل استفاده‌های ابزاری ما از عناصر سازنده جامعه و فرهنگ‌مان (دین، سنت و گذشته) نتوانسته‌ایم آنها را به خوبی در خدمت اخلاقی‌تر کردن جامعه و بالاتر بردن ارزش‌های اجتماعی در همه جا قرار دهیم.
📍رسانه می‌تواند با احیای ظرفیت‌های گفت‌وگو و گشودن دریچه‌های جامعه رو به یکدیگر، کاری کند که افراد و گروه‌ها هم را ببینند و میزان اعتماد افزایش یابد.
@rahmaninstitute