🔹بخش سوم؛ #سمیه_توحیدلو (عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی):

📍درنگ‌هایی که مصیبت ایجاد می‌کند، فرصت‌هایی است که بر روی جامعه گشوده می‌شود تا یکسری تغییرات مدنی در خود ایجاد کند و این بستگی دارد به ویژگی‌های فرهنگی آن جامعه؛ سبک زندگی، باورها، هنجارها و به‌ویژه میزان #اعتماد_اجتماعی میان افراد و میان فرد و دولت.

📍در جامعه‌ای که فاجعه پشت فاجعه رخ می‌دهد و در رسانه‌ها بازتاب می‌یابد، ضریب نفوذ و عمق درنگ‌ها هم کم می‌شود. #مشارکت در لحظات اول بیشتر است و آرام آرام رو به کاهش می‌رود.

📍در فاجعه پلاسکو هم پس از اینکه خشم اولیه فرونِشست، هر کاری که مردم فکر کردند از دست‌شان برمی‌آید، به شکل فردی انجام دادند؛ از اهداء گل به آتش‌نشانی‌ها و اغذیه بردن به محل حادثه گرفته تا اهداء خون. اما واقعیت این است که همراهی ما در شرایط مختلف، به همدلیِ #کمپینی، هشتکی و خندوانه‌ای تبدیل شده. یاد گرفته‌ایم با فرستادن یک عدد به فلان شماره پیامکی، خودمان را قانع کنیم که در کار خیر سهیم شده‌ایم. رسانه‌های ما به بزرگ‌ترین مخرب کنش موثر و مشارکت نهادینه مردم تبدیل شده‌اند.

📍شهرداری و دولت فکر می‌کنند گروه داوطلبان را خودشان باید شکل دهند. درحالی‌که این‌گونه نهادسازی، فرصت‌های ریشه گرفتن #سرمایه_اجتماعی را که باید از پایین بجوشد، می‌گیرد.

📍یکی از سریع‌ترین واکنش‌ها را #علوم_اجتماعی داشت که دو هفته پس از حادثه پلاسکو، کتابی در ارتباط با ابعاد مختلفِ آن منتشر کرد. ولی این کارها اغلب به مرحله کاربردی‌شدن نمی‌رسند. نهادهای واسطی که علوم اجتماعی را باید به سازمان‌های نیازمند وصل کنند، وجود ندارد. برگزاری برنامه‌های میان‌رشته‌ای لازم است تا منِ جامعه‌شناس را با افرادِ درگیر در سازمان‌های گوناگون مرتبط کند تا از دستاوردها و واکنش‌های یک‌دیگر آگاه شویم و بتوانیم واقعا موثر باشیم.

yon.ir/vIn1q
@RahmanInstitute

همراهان گرامی مؤسسه رحمان سومین جلسه سخنرانی از مجموعه نشست های راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران را به صورت زنده از طریق اینستاگرام دنبال کنید.

سخنرانی دکتر خسروی در سومین جلسه سخنرانی از مجموعه نشست‌های "راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران"
#نشست_ماهانه
#موسسه_رحمان
#معلم_دیروز_معلم_امروز

هم اکنون
سخنرانی دکتر فراستخواه
#نشست_ماهانه
#موسسه_رحمان
#معلم_دیروز_معلم_امروز

👨🏽‍🏫👩🏽‍🏫معلمِ دیروز، معلمِ امروز

🔸سومین نشست از مجموعه نشست‌های «راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران» اول بهمن ۱۳۹۷ در موسسه رحمان برگزار شد. چکیده مباحث سخنرانان را در ادامه می‌خوانید:

🔹دکتر مقصود فراستخواه

📍فردِ دنیای مدرن، می‌خواهد از ساختارها آزاد شود و این گرایش، جامعه را دچار ریسک می‌کند. بچه ها دیگر پدرسالاری قدیم را نمی‌پذیرند. اقتدار معلم روی کلاس و دانش‌آموز دیگر وجود ندارد. این امر در همه حوزه‌ها رخ داده؛ خانواده، دین، آداب و رسوم، هویت جمعیِ ملت-دولت و...

📍در چنین وضعیتی، «ما»ی جامعه دستخوش فردیت‌ها می شود که گرچه آزادی‌های بشری را به ارمغان می‌آورد، ولی پیامدهایی مانند از رونق افتادن نخبه‌گرایی و مرجعیت‌های سنتی، جهان‌شمول‌گرایی، اولویت فضای میان‌رشته‌ای به‌ تخصص را هم به دنبال دارد. نهادها هم به فردگرایی دامن می‌زنند: والدین توجه بیشتری به فرزندان می‌کنند. نظام‌های دینی به جلب نظر پیروان‌شان اهمیت می‌دهند. آموزش‌وپرورش دانش‌آموزمحور می‌شود و معلم تنها یک تسهیل‌گر است.

📍ساختارهای یک جامعه مدرن اگر دست‌وپاگیر باشند، ساختارشکنی هم با شدت بیشتری روی می‌دهد. در چنین جامعه‌ای تنها فرصت #آموختن وجود دارد. با آموختن می‌توان بر نااطمینانی‌ها چیره شد، انگیزه، رویای واقعی و کیفیت تولید کرد، به مهارت خودتنظیمی شکل داد و... این نوع آموختن، نیازمندِ معلمی افق‌گشا و اثرگذار است، نه دانای کل و تسهیل‌گر.

📍آموزش‌وپرورش خود یک قلمروست. اما متاسفانه اکنون مستعمره، سیاست‌زده و ایدئولوژیک شده است. برای نقد این قدرت استعمارگر، باید اول خودمان را نقد کنیم. این قدرت، از تک تک افراد جامعه سرچشمه می‌گیرد.

📍چاره چیست؟
۱. انقلاب به راه اندازیم و از نو شروع کنیم. استعدادش را هم داریم. اما تاریخ به ما می‌گوید کمی تأمل کنید؛ با انقلاب، گرچه محدودیت‌هایی را از سر راه برمی‌دارید، اما ساختارهای موجود را هم از دست خواهید داد؛ ساختارها با همه محدودیت‌هاشان، فرصت‌هایی هم درونِ خود دارند.

۲. هر تمدنی به دست کسانی اصلاح می‌شود که آن را ایجاد کرده‌اند. در مدارس ما نوآوری‌ها و معلمان خوبی وجود دارد. معلمان کنش‌گر و غیرکارمندی‌ای داریم که می‌توانند تغییر ایجاد کنند.

📍تجارب و یافته‌های علمی نشان می‌دهند که جامعه ایران از #زندگی منصرف نمی‌شود. خبرهایی هست...

📍در ایران کنش‌گرانی به وجود آمده‌اند که اگر بیشتر شوند، میان خودشان، با خانواده‌ها، نهادهای مدنی، دفتر تالیف کتب درسی و... #شبکه ایجاد کنند، آموزش‌وپرورش را می‌توانند به یک کالای عمومیِ اثرگذار تبدیل کنند.


🔹دکتر رحمت‌الله خسروی

📍چهار مولفه اساسی درباره معلم و نقش او وجود دارد: جذب، تربیت، حفظ و نگهداشت، پاسخ‌گویی. هم‌اکنون ما در هر چهار مورد دچار مشکل هستیم. فرهنگ معلمی، در حال حاضر فرهنگ نقد دانش، نقد خود، پرسش‌گری و نقد جامعه نیست. معلمانی که در چنین فضایی تربیت می‌شوند، برای جامعه در حال تغییرِ امروز مناسب نیستند.

📍معلمان را می‌توان در ۴ دسته گنجاند:
۱. معلم-کارمند: تعدادشان کم نیست. ویژگی های این دسته از معلمان عمدتا اداری است و دنبال منافع شخصی و خانوادگی هستند؛

۲. معلم-مامور : این دسته تلاش مجدانه ای برای آموزش سیاست‌های تجویز شده دارند؛

۳. معلم-متعهد: تعدادشان کم است، ولی وجود دارند. حواس‌شان به مدرسه و آموزش و یادگیری بچه‌هاست، اما تنها به فضای مدرسه و کلاس فکر می‌کنند، نه جامعه؛

۴. معلم-سوژه/ معلم-اسوه: درصدد پیش بردن مرزهای دانش نه به عنوان آموزگارانِ مدرسه، که به عنوان آموزگاران جامعه هستند. این دسته از معلمان نه تنها به مدرسه و کلاس درس که به مسائل جامعه هم حساس هستند.

📍چالش‌های #تأمین_معیشت در جامعه ما موجب شده تمرکز بسیاری از معلمان بر برآوردن نیازهای خودشان باشد، نه نیازهای جامعه. براساس سلسله‌مراتب نیازهای مازلو، اگر نیازهای سطح اول برطرف نشود، نمی‌شود از نیازهای سطوح بالاتر چون کمال صحبت کرد.

📍ساختار تجویزی در آموزش‌وپرورش وجود دارد و در چنین سیستمی امکان مشارکت معلم نیست. محتوای آموزشی به مثابه کنسروی است که به دانش‌آموزان ارائه می‌شود و عمدتا مزه آن خوشایند نیست. در بازتعریف نقش معلمان، پررنگ کردن نقش تربیتی و پرورشی باید موردتوجه قرار گیرد. هر معلمی باید علاوه بر آموزش، به #پرورش هم بپردازد. درحالی‌که ساختار و محتوای مدارس کنونی، مولفه آموزش را از پرورش جدا کرده است. این دو مولفه وابستگی وجودی به هم دارند و جدا کردن آن ها عوارض جبران ناپذیری به دنبال دارد.

📍برای گره خوردن بحث آموزش به جامعه، باید معلمان را کنش‌گر اجتماعی و مجهز به ظرفیت سوژگی بارآورد، مشارکت‌شان را افزایش داد و در زمینه تربیت و مشاوره هم نقشی به آن‌ها داد.

@RahmanInstitute

فایل صوتی «معلم دیروز، معلم امروز»: سومین برنامه از مجموعه نشست‌های "راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران"
با حضور آقایان #مقصود_فراستخواه و #رحمت‌الله_خسروی
کارشناس: سمیه فریدونی
۱ بهمن ۱۳۹۷
@RahmanInstitute

🔸فایل صوتی چهارمین درسگفتار دوره آموزشی "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی"

🌱عنوان: رسانه و افزایش تاب‌آوری جامعه

🌱ارائه دهنده: #نغمه_تقوی

🌱زمان: ۱۲ دی ۱۳۹۷

🌱مکان: دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران

🌱برگزارکنندگان: موسسه رحمان و انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات

📍این برنامه در ادامه همایش #امید_اجتماعی (برگزارشده در اسفندماه ۱۳۹۶ توسط موسسه رحمان) تدارک دیده شد.

▫️پ.ن: به‌دلیل پاره‌ای مسائل فنی که در اختیار ما نبود، قرار دادن این فایل در کانال موسسه، به درازا کشید. از این بابت بسیار بسیار پوزش می‌خواهیم.

@RahmanInstitute

🔸موضوعات نهمین همایش سلامت روان و رسانه با محوریت #خشونت

✅ خشونت خانگی علیه زنان، مردان وکودکان
✅ پیشگیری از خشونت (آزار) جنسی
✅ خشونت و شبکه‌های اجتماعی مجازی
✅ فرهنگ شهرنشینی، خشونت و مدیریت شهری
✅ خشونت و شرایط اقتصادی، اجتماعی
✅ نقش رسانه‌ها در کاهش یا افزایش انواع خشونت
✅ نقش سازمان‌های مردم‌نهاد در کنترل و کاهش خشونت
✅ نقش قوانین؛ نهادهای قانونی، ضابطان قضایی و انتظامی در پیشگیری یا تشدید خشونت

📆 هفتم و هشتم بهمن ماه ۱۳۹۷، از ساعت ۸ صبح
📍محل برگزاری: سازمان جوانان هلال‌احمر، خیابان ولیعصر، بالاتر از میرداماد، خیابان رشید یاسمی، پلاک ۳
@mentalhealthmedia
@Haajm
@RahmanInstitute

🔸ویدئوی نخستین درسگفتار دوره آموزشی "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی" در آپارات بارگذاری شد:
https://www.aparat.com/v/coZU1

محمد فاضلی: امید و موفقیت های کوچک | دی ماه ۱۳۹۷ | برگزارشده توسط موسسه رحمان و انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات

@RahmanInstitute

🔸ویدئوی دومین درسگفتار دوره آموزشی "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی" در آپارات بارگذاری شد:
https://www.aparat.com/v/vVQl0

محمدمهدی مجاهدی: رسانه و امید؛ امید به مثابه انگاره اجتماعی | دی ماه ۱۳۹۷ | برگزارشده توسط موسسه رحمان و انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات

@RahmanInstitute

🔸ویدئوی سومین درسگفتار دوره آموزشی "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی" در آپارات بارگذاری شد:
https://www.aparat.com/v/4IxN5

نغمه تقوی: رسانه و افزایش تاب آوری اجتماعی | دی ماه ۱۳۹۷ | برگزارشده توسط موسسه رحمان و انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات

@RahmanInstitute

🔸ویدئوی چهارمین درسگفتار دوره آموزشی "مسئولیت اصحاب رسانه در شرایط بحرانی؛ امید و تاب آوری اجتماعی" در آپارات بارگذاری شد:
https://www.aparat.com/v/1jpCk

هادی خانیکی: رسانه و افزایش تاب آوری اجتماعی | دی ماه ۱۳۹۷ | برگزارشده توسط موسسه رحمان و انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات

@RahmanInstitute

‍ 🔸چهل سالگی

‍ 🌱 ۴۰ سال از وقوع انقلاب اسلامی در ایران گذشته است و هرکس بنابر دیدگاه های خود، در برابر دستاوردها، کمبودها، نقاط قوت و ضعف مدیریت نظام سیاسی، موضع می گیرد. موسسه رحمان به عنوان یک نهاد مستقل بر خود لازم می داند ۴۰ سالگی برخاستنِ خیل گسترده ای از مردم ایران را در برابر ستم و بی عدالتی، تبریک بگوید.

🌱اما از آنجایی که یکی از ماموریت های رحمان، رصد مسائل و آسیب های اجتماعی ست، قصد داریم به مناسبت ۲۲ بهمن، درباره مفهومی صحبت کنیم که یکی از دلایل اصلی وقوع انقلاب ۵۷ بود؛ موضوعی که جمعی از اساتید برجسته علوم اجتماعی از روی دردمندی و میهن دوستی خود، سال هاست که آن را فریاد می زنند: #نابرابری.

🌱آنچه در ادامه خواهید خواند، بخش هایی از جلد نخست "دومین گزارش وضعیت اجتماعی" است که بهار امسال منتشر شد:

📍#نابرابری_گسترده و #فقر_شدید در بخش های گسترده ای از کشور را می توان از عوامل اصلی وقوع انقلاب دانست. در همین راستا بود که قانون اساسی پس از انقلاب نگاه جدی به مسئله فقر و محرومیت داشت و بر مبارزه با فقر و نابرابری اجتماعی و گسترش عدالت اجتماعی تأکید کرد.

📍با وجود تلاش هایی که برای کاستن از نابرابری در دهه اول پس از انقلاب صورت گرفت، وقوع جنگ و ایجاد اختلال های گسترده در ساختار تولیدی اقتصاد ایران، مانع از بهبود معنی دار و پایدار وضعیت توزیع درآمد و رفاه اجتماعی در دهه اول انقلاب شد.

📍وضعیت اقتصاد ایران به ویژه در دهه گذشته افزایش نابرابری ها را نشان می دهد. گستردگی آموزش عالی و رشد جمعیت ورودی به بازار کار، به افزایش #مشارکت نیروی کار در بازار منجر نشدند.

📍در ایران گرچه شاهد بهبود نسبی وضعیت توسعه انسانی هستیم، اما بر اساس گزارش های ملی و بین المللی، ساختار اجتماعی کشور مجموعه ای از نابرابری های اجتماعی را بازتاب می دهد که چالش های بسیاری را در خود نهان دارد.

📍نابرابریِ شدید، خشم و سرزنش را در پی می آورد؛ چون این باور عمومی را که مردم در هرکجا که باشند، از حقوق اساسی برخوردارند، نقض می کند.

📍#نابرابری_اجتماعی بر همه ابعاد زندگی تاثیر می گذارد و به همین دلیل است که برنامه های توسعه، رفع نابرابری ها را هدف اصلی خود قرار می دهند.

📍بهترین راه برای رهایی فقرا از فقر، ایجاد #فرصت_های_شغلی برای آنان از طریق سرمایه گذاری و اشتغال به صورت مشارکتی است تا هم برای آنان کار و درآمد ایجاد شود و هم اطمینان یابند که جز در سایه #مشارکت_در_تولید نمی توانند زندگی و معیشت خود را بهبود بخشند.

📍ازجمله پیشنهادهایی که می تواند در راستای کاهش نابرابری های روستایی و شهری در ایران مؤثر باشد، موارد زیر است: تأمین حداقل معیشت گروه های کم درآمد و اقشار آسیب پذیر جامعه، با تأکید بر بهره مندی از بهداشت عمومی، آموزش و پرورش عمومی، داشتن حداقل سرپناه قابل قبول و امنیت غذایی، توسعه کارآفرینی و توانمندسازی فقرا و اقشار کم درآمد، گسترش حمایت های اجتماعی تامین اجتماعی، بیمه بیکاری، برابری فرصت های شغلی برای مردان و زنان با رعایت ملاحظات عدالت جنسیتی.

📍عملی کردن این پیشنهادها، مستلزم در پیش گرفتنِ رویکرد #توسعه_عادلانه و #رشد_اشتغال_زا است که با توجه به تقدم امر سیاسی، محتاج تقدم توزیع عادلانه قدرت نیز هست.

📍به موازات نابرابری همیشه آرمان #برابری_خواهی نیز حضور داشته است. این آرمان در هر عصر و دوره ای به شکلی تازه یا به صورتی نو بازتولید شده است. مذاهب و آئین های جمعی مرتبط با بازتولید زندگی اجتماعی همه بازگوی شکل هایی از آرمان برابری خواهی اند. با وجود حضور همیشگی نابرابری در جوامع انسانی، تمدن بازگوی حرکت بی وقفه به سوی کاهش نابرابری هاست و فرهنگ در حال تلاش های سنجیده برای معنابخشیدن به برابری و ممکن کردن آن است.

@RahmanInstitute

موسسه رحمان برگزار می کند:
"نقشه راه بالندگی، برنامه ریزی درسی"
با حضور آقایان مهرمحمدی و امانی
کارشناس: خانم فریدونی

دوشنبه ۶ اسفندماه ۹۷، ساعت ۱۷

@RahmanInstitute

موسسه رحمان برگزار می کند:

"نقشه راه بالندگی؛ برنامه ریزی درسی"

با حضور آقایان مهرمحمدی و امانی
کارشناس: خانم فریدونی

دوشنبه ۶ اسفندماه ۹۷، ساعت ۱۷

لطفا ما را در اطلاع رسانی یاری فرمایید و پوستر را برای علاقمندان بفرستید.

@RahmanInstitute

🔸نقشه راه بالندگی؛ برنامه‌ریزی درسی

📍اگر #برنامه‌_ریزی_درسی را نقشه‌ی راه حرکت آموزش و پرورش برای تحقق مهم‌ترین هدف خود در پرورش نسلی بالنده بدانیم، آنگاه به سادگی می‌توان دریافت که هر آن‌چه در این نظام رخ می‌دهد، به صورت مستقیم به برنامه‌ریزی درسی، اصول، محتوا و اهداف معین آن برمی‌گردد.

📍از سوی دیگر برنامه‌ریزی در ماهیت امری خطی نیست و به صورت #فرایندی بخش عمده‌ی آن به بازخوردهای حاصل از برنامه مربوط می‌شود. آن‌چه در نتیجه‌ی برنامه‌‌ریزی‌های آموزش و پرورش در کشور رخ داده بازخوردهای چندان مثبتی را نه از منظر شاخص‌های کمی و کیفی و نه از منظر نگاه متخصصان به همراه نداشته است که مهم‌ترین پیامدهای آن در حوزه‌ی آسیب‌های اجتماعی مانند کمبود مهارت‌های زندگی، آسیب‌های اخلاقی، شیوع بزه در گروه‌های سنی خاص و عواملی از این دست قابل رؤیت است.

📍به نظر می‌رسد برنامه‌ریزی درسی نسبتی قابل قبول با کاهش آسیب‌های اجتماعی و به تبع افزایش سطح توسعه‌یافتگی و #زندگی_مطلوب برای افراد جامعه پیدا نکرده است.

📍از این رو در نشست پیش رو بر آن هستیم تا با بحث و بررسی پیرامون سه سؤال زیر با حضور دکتر محمود امانی، دکتر محمود مهرمحمدی و دکتر سمیه فریدونی، فضای گفتگویی در این حوزه بگسترانیم:

📍۱. برنامه‌‌ریزی درسی به چه معناست و در آموزش و پرورش #ایران به چه صورتی و با چه فرایندی اتفاق می‌افتد؟

📍۲. چه نسبتی بین برنامه‌ریزی درسی و #آسیب‌های_اجتماعی می‌توان در نظر گرفت؟

📍۳. مهم‌ترین #پیامدهای_اجتماعی برنامه‌ریزی درسی در ایران چه می‌تواند باشد؟

📍مؤسسه رحمان پیش از این سه نشست را ذیل موضوع "راه و بیراهه آموزش و پرورش" برگزار کرده است. در چهارمین نشست از این مجموعه، روز ۶ اسفند ۱۳۹۷، ساعت ۱۷ منتظر حضورتان هستیم.

@RahmanInstitute

🔸صداوسیما؛ عقب مانده از قافله تغییرات اجتماعی
(به بهانه روز زن)

🔻طی روزهای گذشته، ویدئویی از "فرمول یک" (برنامه شبانه شبکه یک سیما) در شبکه های اجتماعی دست به دست شد که واکنش های بسیاری برانگیخت؛ در این ویدئو، مردی را می بینیم که در حضور دو فرزند کوچکش، در کمال خونسردی، از بدزبانی خود و کتک زدن همسرش سخن می گوید. منتقدان عقیده دارند این برنامه، مصداق بارز عادی سازی #خشونت_علیه_زنان است. آن هم توسط رسانه ای که باید ارزش هایی چون برابری، صلح و مهربانی را به مخاطبان خویش آموزش دهد، نه اینکه با سوءاستفاده از مقدسات و واسطه قرار دادن معصومیت کودکان، اِعمال خشونت #مردان علیه خانواده را تبرئه کند.

🔻نهاد #خانواده همچون دیگر نهادهای جوامع، دستخوش تغییرات بسیاری شده است. اکنون تشویق زنان به سوختن و ساختن، نه تنها هیچ منفعتی برای تحکیم خانواده ندارد، بلکه به آن آسیب می رساند. در جهانی که #برابری_جنسیتی شاخص مهمی در میزان #توسعه_یافتگی کشورها به حساب می آید، رسانه ای چون صداوسیما لازم است رویکردهای خود را با مشورت متخصصان هر حوزه همراه کند تا از آسیب های اجتماعی بکاهد؛ نه اینکه خودش به نوعی آسیب تبدیل شود!

🔹#موسسه_رحمان رسالت خویش می داند که چند نکته را در رابطه با نگرش ناعادلانه و خطرناک صداوسیما به حوزه خانواده بیان کند.

📍روند تغییرات اجتماعی نشان می دهد که هنجارهای خانواده سنتی، نمی توانند به نیازها و آرزوهای زنان پاسخ دهند و تأکید بر چنین ارزش هایی، بیش از آنکه به دوام خانواده کمک کند، به تعارض های آن شدت می بخشد. این نوع سیاست ها بیش از آنکه به تقویت نهاد خانواده سنتی منجر شوند، به گسستگی خانواده سنتی و تنش های فردی و اجتماعی دامن می زنند.

📍 نگرش نظام مند به خانواده، آن را جزئی از یک نظام اجتماعیِ در حال تغییر می داند، نه جزئی مستقل؛ در نتیجه، هر نوع سیاست گذاری درباره این نهاد باید با منطق نظام اجتماعی در حال تغییر متناسب باشد.

📍فشار خشونت نه تنها مستقیم بر قربانی وارد می شود، بلکه در شناخت حاصل شده تمام گروه سرکوب شده، به سبب هویت گروهی شان اثر خواهد داشت. امروزه زندگی در شرایط تهدید، حمله و... گروه ستم دیده را از آزادی و منزلت محروم می کند و انرژی آنان را بی دلیل هدر می دهد.

📍کودکان، ماهیت ارتباط را از والدین می آموزند و روابط خشونت آمیز والدین با یکدیگر، موجب احساس ناامنی هیجانی در فرزندان شان می شود و می تواند سلامت جسمی، روانی و اجتماعی آنان را تهدید کند.

📍زنان و مسائل آن ها اغلب در کشور مهم به شمار نمی آیند و هرگاه اصرار بر توجه به حقوق زنان است، گفته می شود مسائل مهم تری در جامعه وجود دارد! برخی کارشناسان حوزه سلامت معتقدند بی توجهی به #سلامت_زنان، از آنجا ناشی می شود که هنوز برخی نگرش ها، زنان را صرفا به عنوان ابزاری برای بقای نسل در نظر می گیرند. سلامت، تنها فقدان بیماری و ناتوانی نیست؛ بلکه برخورداری از رفاه کامل جسمانی، روانی و اجتماعی را هم دربرمی گیرد.

🔹منابع:
۱. "وضعیت توسعه انسانی در ایران" نگارش سعید مدنی
۲. مجموعه مقالات "گزارش وضعیت زنان در ایران (۹۰-۱۳۸۰)"

[برای تهیه این کتاب ها می توانید با موسسه تماس بگیرید]

🔻لینک ویدئو در آپارات: https://www.aparat.com/v/175zn

فایل صوتی چهارمین نشست موسسه رحمان از مجموعه "راه و بیراهه آموزش و پرورش در ایران"

"نقشه راه بالندگی؛ برنامه ریزی درسی"

با سخنرانی دکتر محمود مهرمحمدی و دکتر محمود امانی و مدیریت دکتر سمیه فریدونی

اسفندماه ۹۷

@RahmanInstitute

🔸گزارش نشست «نقشه راه بالندگی؛ برنامه‌ریزی درسی»
(بخش نخست)

🔹چکیده مباحث دکتر محمود مهرمحمدی:

📍برنامه درسی با برنامه‌ریزی درسی فرق دارد؛ برنامه‌ریزی درسی، ناظر به فرآیند تولید برنامه و رسم نقشه تربیتیِ دانش‌آموزان است. اما برنامه درسی اهداف و محتوای آموزش و خودِ نقشه است. آموزش‌و‌پرورش هر کشوری می‌خواهد براساس انگاره‌ها و ایده‌ای که از زندگی و جامعه خوب دارد، نسل آینده را پرورش دهد و زمینه ورودش را به زیست باکیفیت فراهم کند. مهم‌ترین #سند_فرهنگی هر جامعه‌ای، اسناد برنامه درسی‌اش است. برنشتاین می‌گوید برنامه درسی "ابزار تحول و تعیین حد تغییر و کمال انسان‌هاست."

📍در ایران دو سند در این زمینه داریم: "سند تحول بنیادین" و "برنامه درسی ملی". ما در این حوزه حرفِ خوب کم نزده‌ایم، اما از سال ۸۳ که تلاش جدی، عمیق و مبتنی بر مطالعات علمی جهت ارائه برنامه راهبردی برای آموزش‌وپرورش انجام شد، اصلا تصورش را نمی‌کردیم به اینجا برسیم؛ آسیب‌های اجتماعی و نابسامانی‌های گوناگون جامعه هنوز به قوت خویش باقی‌ست.

📍نوشتن سند برای درمان دردها لازم است، اما کافی نیست. پشتیبانی لازم در اجرای برنامه‌های درسیِ نوین در کلِ حاکمیت وجود ندارد. البته لازم است توجه داشته باشیم که آموزش‌وپرورش به‌تنهایی نمی‌تواند در حل آسیب‌های اجتماعی موثر باشد. تربیت را نمی‌توانیم به آنچه در کلاس درس روی می‌دهد، تقلیل دهیم.

📍به تازگی آقای امانی طرح خوبی با هدف شنیده‌شدن صدای دانش‌آموزان پیشنهاد داده‌اند و آن هم این است که برنامه و اجرای دو ساعت در هفته را به خود مدارس بسپاریم. اما چندان عملی نیست؛ چون از حجم کتاب‌های درسی و تعهدات آموزگاران در برابر آموزش آن‌ها کم نکرده‌ایم. انتظارات ما با امکانات موجود، متناسب نیست.

📍یکسره تاکید می‌شود که مدارس باید کارگر ماهر تربیت کنند و مهارت‌های شغلی را آموزش دهند. اما به دلایل مختلف، آموزش‌و‌پرورش نه چنین وظیفه‌ای دارد و نه آموزش‌های فنی‌وحرفه‌ایِ موجود، کارایی داشته‌اند. آموزش‌وپرورش باید #شهروند تربیت کند و مهارت‌های فکری، مشارکت‌جویی، گفت‌و‌گو و... را در دانش‌آموز رشد دهد که نیاز به زمان و کار جدی دارد و بر کاهش آسیب‌های اجتماعی تاثیر خواهد داشت. البته که باید زمینه ورود به مشاغل را آماده کرد؛ به‌گونه‌ای که خودشناسی دانش‌آموز به حدی برسد که پس از ۱۲ سال تحصیلی، بتواند علاقه و توانمندی‌های خود را بشناسد.

📍ما ربط دانش را با حل مسائل اجتماعی و کاربستی که می‌تواند داشته باشد، تفهیم نمی‌کنیم. برنامه‌های درسی #مسئله_محور نیستند. درس‌های مجزا و موضوعی را باید کنار گذاشت. باید دانش را پیرامون مسائل بچینیم و برنامه‌های درسی رویکرد #تلفیقی پیدا کنند. لازم است مسائل کلان اجتماعی را به‌عنوان تم و متناسب با ویژگی‌های هر گروه سنی برگزینیم که ناظر بر نیازهای اجتماعی هستند و علاوه‌بر کاربردی بودن، برای بچه‌ها جذاب‌تر هم خواهند بود. #کنکور نیز یکی از مهم‌ترین گرفتاری‌های ماست. اگر آموزش‌وپرورش برای هماهنگی با نیازهای اجتماعی ظرفیتی داشته باشد، کنکور این اندک ظرفیت را هم خراب می‌کند.

ادامه دارد...
@RahmanInstitute

🔸گزارش نشست «نقشه راه بالندگی؛ برنامه‌ریزی درسی»
(بخش دوم)

🔹چکیده مباحث دکتر محمود امانی:

📍به‌طور بسیار کوتاه، می‌توان گفت برنامه درسی، مجموعه فرصت‌های تربيتی نظام‌مند و طرح‌ريزی‌شده برای دانش‌آموزان است. کتاب درسی، آینده یک ملت و موضوع برنامه درسی، تصمیم‌گیری درباره آینده یک ملت است.

📍عموم مردم، دانشگاهیان، خود آموزگاران، رئیس جمهور و وزیر از خروجی‌های آموزش‌وپرورش راضی نیستند. درباره سودمند بودن محتوای آموزشی، نسبت آموزش با اشتغال و جامعه و مسائل اجتماعی دغدغه دارند. وضعیت نابه‌سامانی اخلاقی و گسترش آسیب‌های اجتماعی، تا حد زیادی به پاي ناكارآمدي آموزش‌وپرورش نوشته می‌شود.

📍اقدامات مثبتی آموزش‌وپرورش انجام داده، اما #بسترها و #الزامات اجرایی شدن بسیاری از آن‌ها هنوز فراهم نیست، چون دیدگاه آرمانی بر دیدگاه عملی و واقعی در بعضی بخش‌های اسناد غلبه دارد. برنامه‌های درسی ما موقعیت‌های یادگیری موثری که تولید می‌کنند، بسیار کم است. #موقعیت‌_یادگیری_موثر، یعنی چارچوب فکری دانش‌آموز، پیش و پس از این موقعیت‌ها تغییر کند. علاوه بر این، ما هنوز آموزگارانِ اجراکننده تغییرات را تربیت نکرده‌ایم.

📍درس‌های مرتبط با موضوعات اجتماعی و زندگی، درجه دو به حساب می‌آیند و در کنکور تاثیر چندانی ندارند، بسیاری از خانواده‌ها به این موارد درسی اهمیت نمی‌دهند. مدرسه را به کلاس تقلیل داده‌ایم. فرصت مدارس برای ورزش، بازی، نمایش، سرود و... کم شده است. به همه این‌ها، مقاومت‌های صنفی آموزگاران را در برابر برخی تغییرات هم بیفزایید.

📍#رضایت از آموزش‌وپرورش به عوامل مختلفی بستگی دارد. مانند: تنوع برنامه‌های درسی، عدالت آموزشی، مولد بودن تجهيزات و امکانات كالبدی برای فراهم آوردن موقعیت‌های یادگیری موثر، دریافت پیام‌های مثبت از محیط مدرسه (امنیت، سلامت، آرامش خیال، نشاط، امید، جدیت، دلسوزی، خیرخواهی و...)، رضایتمندی و انگيزه بالای معلمان و مديران، و...

📍بار آموزش‌وپرورش بسیار سنگین است؛ از تأمین معاش معلمان گرفته تا بحث منابع آموزشی و... این‌ها کار تحولی را بسیار دشوار می‌کند. بی‌آنکه فضای یادگیری، معلمانِ آماده برای تدریس آن‌ها و... وجود داشته باشد، تغییرات کتب درسی می‌توانند به نسبتی که نوآورانه شده‌اند، شکاف با اجرایی‌شدن‌شان را افزایش دهند. نمی‌شود به آموزش‌وپرورش بگوییم هم به آسیب‌های اجتماعی برس، هم انتظار داشته باشیم مثلا ریزترین مسائل دینی را هم که کار مبلغان مذهبی است، یاد دهد. ما تنها می‌توانیم یک بدنه کلی بسازیم.

📍برای حل ایرادات موجود، باید یک بار برای همیشه این تصمیم شجاعانه را بگیریم که تنها، اهدافِ بیان‌شده در اسناد را که مفصل هم نیستند، مدنظر داشته باشیم و دیگر موارد را کنار بگذاریم. به باور من باید آموزش‌وپرورش تنها بر ۹ سالِ اول متمرکز شود و دوره دوم متوسطه را به دروس ملت‌ساز و مرتبط با زندگی محدود کند و هیچ مداخله دیگری نداشته باشد.

@RahmanInstitute