#خاطرات_من 9️⃣4️⃣ (کلاس پنجم سال 1356)
برای دسترسی به 48 قسمتِ پیشین، هشتگ #خاطرات_من را لمس کنید. یا (اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا- اینجا - اینجا- اینجا- اینجا - اینجا -اینجا- اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا-اینجا-اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا- اینجا - اینجا - اینجا - اینجا- اینجا- اینجا) را ضربه بزنید.

یک روز موقع صف صبحگاه، دیدم که آقای علیرضا عباسی با آقای عباسی مدیر مدرسه از دفتر بیرون آمدند و در راهرو، در بلندیِ جلوی صف ایستادند. علیرضا از اقوام ما بود؛ به مادرش، خاله می‌گفتیم و برادر و خواهرانش نیز پسرخاله و دختر خالۀ ما بودند؛ اما نمی‌دانستم که چطوری پسرخاله هستیم. بعدها فهمیدم مادرش با مادر من دختر خاله هستند.
خانواده‌اش از اقوامی بودند که زیاد با هم رفت و آمد داشتیم. گاهی با برادرم از خانه بیرون می‌زدیم و به خانۀ آنها می‌رفتیم. خانه‌شان در شمالی‌ترین نقطۀ ششده، دور از روستا و نزدیک قبرستان و در مسیری که به طرف استخر و کوه می‌رفت؛ دقیقا کنار باغ آقای میرزامسیح فاموری قرار داشت. مرغ و بز و گوسفند هم داشتند. در کنار خانه‌شان جوی آبی بود که از قنات‌های شمال ششده سرچشمه می‌گرفت و علاوه بر باغ آقای فاموری، باغ متروکه‌ای هم نزدیک خانه‌شان قرار داشت که هنوز می‌شد از انارها و انگورهای آن استفاده کرد. در کل، خانه‌شان جای بسیار خوبی برای بازی و تفریح بود. هنوز در خرابه‌هایی که از آن خانه باقی مانده است؛ می‌توانم ذره ذره جاهایی که بازی می‌کردیم یا چیز خاصی در آن قرار داشت را به یاد بیاورم؛ چونان اَطلال و دَمَن در اشعار شاعران. (تصویری از خرابه‌های آن خانه)
هنگامی که خیلی کوچک بودم و هنوز به مدرسه نمی‌رفتم؛ علیرضا با برادر بزرگم هم‌کلاسی بودند (یا با هم در یک مدرسه درس می‌خواندند.)؛ اهل شوخی و بگو بخند و شیطنت بود. یک بار هم گوش بچه‌گربه‌ای که اذیت می‌کرد را منگنه کرد. گاهی با برادرم به خانۀ ما می‌آمد. تا وارد می‌شد من خیلی خوشحال می‌شدم؛ جلو می‌رفتم و می‌گفتم:  «چیشت (چشمت) مُرده!».
حالا این بر چه اساسی بود؛ نمی‌دانستم؛ اکنون نیز نمی‌دانم. مادرش خیلی زن مهربانی بود و هرگاه ما را می‌دید با مهربانی تمام، در آغوش می‌گرفت و می‌بوسید. تا دهه‌ها بعد هم که به دیدنش می‌رفتیم؛ همین‌گونه برخورد می‌کرد. خدایش بیامرزد. اما خواهری داشت که چند سالی از من بزرگ‌تر بود و من همیشه از او فراری بودم؛ فکر می‌کردم با من دشمنی دارد. به من می‌گفت «زِشتو!». تا وارد خانه می‌شد؛ فرار می‌کردم و در جایی مخفی می‌شدم که چشمش به من نیفتد. اصلا من زشت بودم؛ باید مرتب یادآوری بشود؟ 😂(جریان همان رانندۀ هم‌محلی ما که یک نیسان درب و داغون به شمارۀ «تهران ل» داشت. یک روز پلیس صدا می‌زند: «نیسان تهران ل بکش کنار». راننده پیاده می‌شود و به افسر پلیس می‌گوید: جناب سروان درسته که ماشین من له و داغونه اما نه این قدر که تو بلندگو هم اعلام کنند «تهران لِه».)
حدود 50 سال بعد از این دوران، روزی به ششده رفته بودم؛ به مادرم گفتم: «ننه بریم تو ششده گشتی بزنیم و به سودابه هم سر بزنیم.» خانه‌شان نزدیک حمام قدیمی بود که البته حمام از بین رفته است. به در خانه‌شان که رسیدیم؛ جلوی در ایستاده بود. سلام کردم. گفت «سلام زشتو.» بلند بلند خندیدم و گفتم بعد از 50 سال هنوز یادت نرفته؟
پارسال فهمیدم به همۀ بچه‌های اقوام، چنین می‌گوید.
برگردیم بر سر صف صبحگاه. آقای عباسی مدیر مدرسه اعلام کرد که از امروز آقای علیرضا عباسی، خدمتگزار مدرسه است؛ کسی نباید به خاطر هم‌محلی بودن به او بی‌احترامی کند یا توقع بی‌جایی داشته باشد.
خیلی خوشحال شدم که بالاخره یک پارتی در مدرسه پیدا کردم و نانم حداقل در موقع توزیع تغذیه رایگان، در روغن خواهد بود؛ به علاوه یک پشتیبان قوی دارم که کسی جرأت نکند با من دعوا کند. یک عیب هم دارد که اگر یک موقع در درس یا رفتار مشکل داشتم؛ کسی پیدا شده که می‌تواند به خانواده خبر بدهد یا اصلا خودش کارم را بسازد. اما همۀ اینها فقط تخیلات و اوهام من بود.

قبلا (در اینجا) نوشتم که برادرم -مرتضی- برای ادامۀ تحصیل در دبیرستان به شهر رفته بود و من گاهی به همراه پدر و مادرم به دیدنش می‌رفتم. راستش را بخواهید؛ هدف اولیه رفتن به شهر بود. کم‌کم این فکر در ذهنم جوشید که چرا .....؟

 🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

برخی دوستان پیام می‌دهند که زودتر قسمت چهارم داستان احمد و حیدر را بنویس. از انتظار کلافه شدیم.😁
ناچارا باید خارج از نوبت به این قسمت برسیم.

لینک قسمت اول:
https://t.me/ShekarestaneParsi/809
لینک قسمت دوم:
https://t.me/ShekarestaneParsi/838
لینک قسمت سوم:
https://t.me/ShekarestaneParsi/849

داستان احمد و حیدر 4️⃣
در سه قسمت قبل گفتم که احمد و حیدر بعد از جریان کُولُوک شیره، تصمیم گرفتند برای کار در باغات مرکبات جهرم، راهی آن دیار شوند. وقتی وارد جهرم شدند به یک تشییع جنازه برخورد کردند. فهمیدند متوفی نامش حاج حسین است و برادرش حسن سال‌ها پیش به کشورهای خلیج فارس رفته و برنگشته است. تصمیم گرفتند که احمد خودش را به عنوان حسن جا بزند و حیدر هم در قبر حاج حسین بماند. نقشۀ آنها گرفت و صاحبان عزا اموالی را که متوفی (حاج حسین که در واقع حیدر بود) از داخل قبر سفارش کرده بود را به حسن دادند؛ تا میت مدیون نباشد. حسن از خانۀ حاج حسین خارج شد.

لینک قسمت اول:
https://t.me/ShekarestaneParsi/809
لینک قسمت دوم:
https://t.me/ShekarestaneParsi/838
لینک قسمت سوم:
https://t.me/ShekarestaneParsi/849

حسن با چشمی اشکبار و دلی شاد، افسار اسب را گرفت و راه افتاد. باید ابتدا به قبرستان می‌رفت تا حیدر را نجات بدهد. به نزدیک قبر که رسید با خودش فکر کرد: من رفتم این اموال را گرفتم؛ چرا با حیدر نصف کنم؟ بهتره تو قبر تنها بمونه.
به کنار قبر که رسید؛ خطاب به حیدر گفت: من رفتم؛ همی جا بمون تا نکیر و منکر به جای حاجی با گرز آتشی بزنن تو مغزت!
سر و صدای حیدر در دل سنگ احمد اثر نداشت. شب مهتاب بود و احمد یواش یواش داشت از جهرم خارج می‌شد. حیدر که دید دوستش او را تنها گذاشته است؛ تقلا کرد و چوب‌ها و خاک‌ها را کنار زد. از قبر بیرون آمد و با شتاب به دنبال احمد به راه افتاد. از جهرم خارج شده بود که در پرتو مهتاب ملایمی که بر دشت جاری بود؛ شبح احمد سوار بر اسب را از دور دید. احمد یواش یواش و آوازخوانان به طرف ولایتشان می‌رفت. راه خاکی بود و از کنار مزارع خشکیده، عبور می‌کرد.
- باید همه چی از دستش در بیارم تا احمد باشه دیه (دیگه) به کاکاحیدرش نارو نزنه.
با سرعت از کنار بوته‌ها خودش را صدمتری به جلوتر از احمد رساند. یک لنگۀ مِلکی کهنه‌اش را از پایش بیرون آورد و در کنار راه طوری قرار داد که چشم احمد به آن بیفتد. سپس صد متری جلوتر رفت و لنگه دوم را هم کنار راه گذاشت و خودش در گوشه‌ای پنهان شد.
احمد که هنوز باور نداشت صاحب چنین ثروتی شده است؛ زیر لب آواز می‌خواند و جلو می‌رفت.
اگر دستم رسه بر چرخ گردون
از او پرسم که این چون است و آن چون؟

یکی را می‌دهی صد ناز و نعمت
یکی را نان جو آلوده در خون

ناگاه لنگۀ مِلکی را در کنار راه دید.
- یه لنگۀ مِلکی اینجا افتاده. بردارم؟ نه. یه لنگۀ مِلکی کهنه به چه دردت می‌خوره؟ تو که چهار جفت مِلکی نو داری!
از برداشتن مِلکی منصرف شد. مقداری که جلوتر رفت چشمش به لنگۀ دوم افتاد.
- خدایا چه شانسی دارم امشب! برم اونو بیارم؛ بعد اینم بردارم.
احمد از اسب پیاده شد. افسار را به گردن اسب انداخت و برگشت که لنگۀ اولی را بردارد. وقتی حسابی دور شد؛ حیدر از پناهگاه بیرون آمد و با یک جست بر روی اسب پرید و دور شد.
احمد بیچاره وقتی برگشت دید نه لنگۀ ملکی آنجاست نه اسب!
- کاکا حیدر کار خودت را کردی؟
سپس فکر کرد: کاکاحیدر از پَسین (عصر) داخل گور بوده. حتما خیلی گشنه هس. آدم گشنه هم که عقلش کار نمی‌کنه؛ گول می‌خوره.
با شتاب، مقداری جلوتر رفت و دستمال غذا را که به کمرش بسته بود؛ کنار راه گذاشت. حیدر گرسنه و خسته به دستمال غذا رسید. از اسب پیاده شد و مشغول خوردن شد. اسب هم چند قدمی از حیدر دور شد. اما .....
کم کم هوا داشت روشن می‌شد که احمد به آبادی رسید.
زنش گفت اینا چه هس؟
احمد گفت: هیچی نپرس. اسب را با عجله داخل طویله برد و گفت: کمک کن وسایل ببریم تو خونه زیر کاه قایم کنیم. منم میرم داخل چاه آب؛ هرکه اومد بگو احمد برای کار رفته جهرم. زود باش عجله دارم؛ الآن کاکا حیدر می‌رسه؛ خودت دست به سرش کن.
نیم ساعتی بود که خورشید طلوع کرده بود. یکی در می‌زد. نگرانی و تشویش سراپای زنِ کاکا احمد را فرا گرفت.
ادامه دارد .....

 🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

سخنان #سعدی در گلستان و بوستان، شیرین و آموزنده است. شاید کمتر نصیحتی را بتوان یافت که تا این اندازه قابل فهم و در عین حال ساده و شیوا باشد.
حکایات سعدی حاصل تجربیات عمر اوست که بعضا ممکن است اتفاق نیفتاده باشد اما سعدی آن چه را در ذهن داشته است در قالب یک حکایت بیان نموده است.
گویا سعدی به همراه مرشدش، شیخ شهاب‌الدین سُهْرَوَردی در یک سفر دریایی بوده‌اند و شیخ نکتۀ بسیار زیبایی را به مریدش تلقین می‌کند.
این شیخ شهاب‌الدین سهروردی، آن شیخ شهاب‌الدین سهروردی که بنیانگذار فلسفۀ اشراق و به شیخ اشراق معروف است و در آخر هم جان بر سر اعتقاداتش گذاشت؛ نیست.
ببینیم بین مرید و مراد چه گذشته است:
مقالات‌ مردان‌ به‌ مردی‌ شنو
نه‌ از سعدی،‌ از سهروردی‌ شنو

مرا شیخ‌ دانای‌ مرشد، شهاب
‌دو اندرز فرمود، بر روی‌ آب‌

یکی‌ آن که‌ بر خویش، خوش‌بین‌ مباش
‌دگر آن‌ که‌ بر خلق،‌ بدبین‌ مباش‌
 
زیبا و مختصر و مفید، بدون نیاز به شرح و توضیح.
ما همیشه در حال قضاوت دیگران هستیم؛ در حالی که از ریشۀ خیلی از رفتارهای طرف مقابل بی‌اطلاع هستیم؛ که اگر اطلاع داشتیم؛ شاید قضاوت‌مان به گونه‌ای دیگر بود یا اصلا قضاوت نمی‌کردیم.

جریانی هم از دوستم بنویسم از همین نوع قضاوت کردن‌ها:
دوستم بهیار درمانگاه روستای ما -شِشده- بود. می‌گفت: یک روز در شیراز کنار میدان ولی‌عصر منتظر تاکسی بودم. مردی را دیدم که انگشت اشاره‌اش را تا آخر داخل بینی‌اش کرده بود. در جا خشکم زد. برای این‌که عمق فاجعه را درک کنم و بدانم آن انگشت الآن در چه حدودی قرار دارد؛ انگشتم را کنار بینی‌ام گذاشتم. (کاری که ممکن است هم‌اکنون شما هم انجام داده باشید. 😂) از چشمم رد شد و بلکه به بالای ابرویم رسید. «این بندۀ خدا الآن تمام رگ‌ها و عصب‌های چشمش پاره میشه و مغزش نیز خراش برمی‌داره. باید سریع بهش تذکر بدم یا لااقل آماده باشم در صورتی که دچار مشکل شود؛ کمکش کنم.»
آماده حرکت بودم که دیدم انگشتش را بیرون آورد. وای خدای من! آن انگشت از بیخ قطع شده بود و کمتر از یک سانتی‌متر از آن باقی مانده بود.
خیالم راحت شد و تا چند دقیقه به افکار خودم و کار آن شخص می‌خندیدم.

قضاوت نکنیم. ممکن است زود پشیمان شویم و پشیمانی هم سودی ندارد.
یکی‌ آن که‌ بر خویش، خوش‌بین‌ مباش
‌دگر آن‌ که‌ بر خلق،‌ بدبین‌ مباش‌

🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جَریدهٔ عالم دوامِ ما

محمّدرضا #شجریان: موسیقیدان، خوشنویس، آهنگساز، استاد آواز، فعال اجتماعی (1 مهر 1319 – 17 مهر 1399)
امروز سالروز درگذشت اسطورۀ آواز ایران، محمدرضا شجریان است. همو که با صدایش غزل را شناختیم و ما را به سعدی و حافظ و مولانا و ... پیوند داد. با صدایش مفهوم عمیق سخنان این بزرگان را درک کردیم.
در این رابطه متنی را از خانم افسانه نجاتی انتخاب نموده‌ام و آن را بسیار خلاصه نموده‌ام. تقدیم به شما:
مهر، ماهی که در آن، نام محمدرضا شجریان دو بار در تقویم ظاهر می‌شود: یک‌بار در زادروز و بار دیگر در سالروز درگذشتش. میان این دو تاریخ، یک زندگی ایستاده است؛ زندگی هنرمندی که برای چند نسل، تنها صاحب یک صدای شناخته‌شده نبود. نام او، به تدریج، با شعر فارسی، موسیقی ایرانی و بخشی از تجربۀ فرهنگی ما گره خورد. میان این آغاز و پایان، چیزی هست که تقویم نمی‌تواند اندازه بگیرد: مسیری که یک انسان از میان آموزش، تجربه، انتخاب، آزمون و آفرینش طی می‌کند تا صدای شخصی خود را پیدا کند.
 
شجریان فقط خوانندۀ مجموعه‌ای از تصنیف‌ها و آوازها نیست. او بخشی از تاریخ شنیدنِ زبان فارسی است.
این «شنیدن» البته تنها به تالار کنسرت یا محفل اهل موسیقی محدود نماند. صدای او از رادیو و تلویزیون به خانه‌ها رفت، در نوارهای کاست دست‌به‌دست شد، در سفرها و خلوت‌ها شنیده شد، در مناسبت‌های مذهبی و ملی حضور پیدا کرد و گاه در جایی پخش شد که حتی شنونده نام دستگاه یا گوشه‌ای را که می‌شنید؛ نمی‌دانست. همین‌جا بود که موسیقی تخصصی می‌توانست به فرهنگ عمومی راه پیدا کند.
بسیاری از هنرمندان مشهورند، اما شهرت الزاماً به معنای حضور فرهنگی نیست. حضور فرهنگی زمانی شکل می‌گیرد که اثر هنرمند از محدودۀ مخاطبان حرفه‌ای خود بیرون بیاید و در شیوۀ شنیدن، سخن گفتن و حتی احساس کردن یک جامعه جایی پیدا کند.
شجریان چنین مسیری را طی کرد.
شجریان در طول زمان، به پدیده‌ای چندلایه تبدیل شد: برای یک نفر، صدای حافظ بود؛ برای دیگری، یادآور موسیقی ایرانی؛ برای دیگری، نشانه‌ای از یک دورۀ اجتماعی؛ و برای دیگری، هنرمندی که می‌توانست میان سنت و تجربۀ تازه پل بزند. هیچ‌کدام از این دریافت‌ها به تنهایی، تمام شجریان نیست.
شاید اهمیت او دقیقاً در همین چندلایگی باشد.
شاید ارزش ماندگار او را باید در همین‌جا جست‌وجو کرد: در اینکه پس از شنیدن آوازش، شعر را جور دیگری می‌شنویم، موسیقی را جور دیگری می‌فهمیم و نسبت خود را با میراثی که از گذشته به ما رسیده، دوباره از نو می‌سنجیم.
 
هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جَریدهٔ عالم دوامِ ما

🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

قسمت هفتم
#شاهنامه_سیاوش 7️⃣
در بخش‌های پیشین (اینجا و اینجا و اینجا و اینجا و اینجا و اینجا) خواندیم: هنگامی که سیاوش زاده شد؛ مؤبدان، سرنوشت دردناکی را برایش پیش‌بینی کردند؛ رستم او را تحت تربیت و آموزش قرار داد. سودابه، نامادری سیاوش، دل به مهر او سپرد و به بهانۀ دیدن خواهرانش و انتخاب همسر، او را به شبستان خود کشاند؛ در حالی که خود را غرق آرایش و زیورآلات نموده بود. به سیاوش گفت من در چهرۀ تو فرّ و بزرگی را می‌بینم؛ از بس زیبا هستی؛ هرکس تو را ببیند بی‌هوش می‌شود. سیاوش نیرنگ او را فهمیده بود و می‌دانست که سودابه دختر شاه یمن، نقشه‌ای شیطانی دارد و با شاه و پهلوانان ایران کینه دارد.

ادامۀ داستان:
تا سیاوش خواست پاسخ دهد؛ سودابه پردۀ حریر از چهره برداشت و خود را به سیاوش نمایاند و گفت:
حق داری خاموش باشی؛ من خورشیدم و دیگر دخترکان، ماه هستند. اگر خورشید با ماه نو برابر شود؛ شگفت نیست که کسی در ماه ننگرد. عجیب نیست که ماه در کنار خورشید، خوار شود. تو اکنون خورشید را در کنار داری. اگر با من پیمان ببندی و بر پیمانت باقی بمانی من دختری دوشیزه را در خدمتت می‌گمارم و هنگامی که شاه بمیرد تو مرا به عنوان یادگار او ارجمند خواهی داشت.
من اینک به پیش تو اِستاده‌ام
تن و جان شیرین، تو را داده‌ام
ز من هرچ خواهی همه کام تو
برآرم؛ نپیچم سر از دام تو
آن‌گاه سر سیاوش را در آغوش گرفت و بدون شرم، بر رویش بوسه زد. سیاوش که پاک و به دور از وسوسه‌های اهریمنی بود در جای بدی گیر افتاده بود:
رخان سیاوش چو گل شد ز شرم
بیاراست مژگان به خوناب گرم
چنین گفت با دل که از کار دیو
مرا دور داراد گیهانْ خدیو
نه من با پدر بی‌وفایی کنم
نه با اهرمن آشنایی کنم
 
با خود اندیشید که اگر پاسخ سردی بدهم باعث خشم و کینۀ او می‌شود و با جادو و افسون، شاه را فریب می‌دهد و با خود همراه می‌کند؛ پس بهتر است با او به نرمی سخن بگویم تا فعلا دلگرم شود و در پی کینه نباشد.
پس گفت: تو نیمۀ ماه هستی و همتای تو در جهان، کسی جز شاه نیست. برای من همان دخترت بس است و برای او کسی جز من شایسته نیست. برو و این خبر را به پادشاه بگو تا ببینیم نظر پادشاه چیست؟ اگر شاه موافق بود من دخترت را می‌خواهم و تا آن هنگام که بزرگ شود؛ من جفت دیگری اختیار نخواهم کرد. اما
و دیگر که پرسیدی از چهر من
بیامیخت با جان تو مهر من
مرا آفریننده از فرّ خویش
چنان آفرید ای نگارین ز پیش
تو این راز مگشای و با کس مگوی
مرا جز نهفتن همان نیست روی
 
تو سرور و بزرگِ همۀ بانوان حرم هستی و من گمان دارم که مانند مادرم هستی. سیاوش این را گفت و در حالی که از گفتۀ سودابه نگران بود؛ غمگین از نزد او خارج شد.
هنگامی که کیکاووس وارد شبستان شد؛ سودابه بسیار در بارۀ سیاوش سخن گفت و آن‌گاه به شاه مژده داد که: سیاوش آمد و من همۀ دختران زیباروی را در برابرش قرار دادم؛ گویی از آسمان ماه می‌بارید اما از میان این همه دختران خوب و زیباروی، کسی جز دختر خودم را نپسندید.
پادشاه از این سخن بسیار شاد شد؛ آن‌گاه درِ گنج را گشاد و از هر گونه گوهر و حریرِ زربفت و تاج و انگشتری و دیگر جواهرات را نثار سودابه و دخترش نمود.
چشم سودابه خیره ماند اما در دل، افسون خواند و با خود گفت: اگر سیاوش به فرمان من گردن ننهد؛ شایسته است که بمیرم. اگر سر به فرمانم نگذارد هر چاره و حیلۀ خوب و بدی که در جهان باشد را به کار می‌گیرم تا او را نابود کنم و از مرگش فغان بر سر هر انجمنی برخیزد.
نشست از بر تخت با گوشوار
به سر بر نهاد افسری پرنگار
سیاوَخْش را در برِ خویش خواند
ز هر گونه با او سخن‌ها براند
ادامه دارد ....

🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال: @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

جای همۀ همراهان خالی بود؛ دیشب رفتم حافظیه تا از حافظ‌جان همت بخواهیم و عرض سلامی بکنیم.
در کوچۀ غربی آرامگاه، که قبر آیت الله فال اسیری در آنجاست؛ در بالای سر او چند جوان دف میزدند و مردم هم به تماشا ایستاده بودند.
فال اسیری همان شخص متعصب است که دو سه بار قبر حافظ را خراب کرد.

گفتم عذاب از این بدتر که تا قیامت باید کنار حافظ بخوابی و بالای سرت دف بزنند و هیچ کاری از دستت برنیاید. 😂

فقط شانس آورده خیلی مردم نمی‌دانند که با حافظ چه کار کرده.
از ما گفتن بود: سر به سر رندان قلندری چون حافظ نگذارید.
در این رابطه لینک زیر را هم ملاحظه بفرمایید:
https://t.me/ShekarestaneParsi/510
زاهد ار رندیِ «حافظ» نکند فهم، چه شد؟
دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند

🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.

آیدی مدیر کانال: @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

چند روزی است همایون شجریان با همراهی گروه سیاوش در شیراز کنسرت دارند.
شاید کارهای همایون خیلی پسندم نباشد اما هم یه برنامۀ زنده بود و هم دیدار همایون، یادی بود از شجریان بزرگ.
چونک گل بگذشت و گلشن شد خراب
بوی گل را از که یابیم از گلاب
برنامه شامل اجرای تصانیفی از شجریانِ پدر و تصانیف خودِ همایون بود. هرچند تکراری بود اما به قول سعدی:
حال از دهان دوست شنیدن چه خوش بُوَد
یا از دهانِ آن‌ که شنید از دهانِ دوست
 
دیشب عوامل برنامه در زیر چتر، و در فضای باز و در زیر باران و رعد و برق، برنامه را اجرا نمودند.
این قطعه برش‌هایی از تصنیف «بارون» است که نور و غرش رعد و برق هم در آن مشخص است.
آخ که جای شجریان بزرگ خالی بود. باغ موسیقی، خزان شد و آن بلبل دستان‌سرا خاموش شده است.
چون که گُل رفت و گلستان درگذشت
نشنوی زآن پس ز بلبل سَرگذشت

🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.

آیدی مدیر کانال: @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

این فایل صوتی بخشی از کلاس آموزشی آواز ماهور توسط استاد #شجریان به شاگردش مرحوم ایرج بسطامی است.
زیبایی کار در این است که سازی وجود ندارد و رسمیت یک اجرای صحنه‌ای یا استودیویی را نیز ندارد.
استاد و شاگرد، صمیمانه کنار هم نشسته‌اند؛ استاد درسش را می‌گوید و شاگرد تکرار می‌کند. تذکرهایی هم توسط استاد داده می‌شود.

بخشی از اشعار از حافظ است و این دو بیت نتوانستم شاعرش را پیدا کنم.
گر رقیب از لعلت بوسه خواست مانع شو
حیف باشد ار حیوان نوشد آب حیوانی

عاقبت رقیبم زد بوسه لعل جانان را
برد اهرمن آخر خاتم سلیمانی

و اون تحریر زیبای بهاری استاد در دقیقۀ 6:20

 🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال:  @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

#خاطرات_من 0️⃣5️⃣ (کلاس پنجم سال 1356)
برای دسترسی به 49 قسمتِ پیشین، هشتگ #خاطرات_من را لمس کنید. یا (اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا- اینجا - اینجا- اینجا- اینجا - اینجا -اینجا- اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا-اینجا-اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا- اینجا - اینجا - اینجا - اینجا- اینجا- اینجا-اینجا) را ضربه بزنید.

قبلا نوشتم که برادرم مرتضی ❤️😢 برای ادامۀ تحصیل در دبیرستان به شهر رفته بود و من گاهی به همراه پدر و مادرم به دیدنش می‌رفتم. راستش را بخواهید؛ هدف اولیه رفتن به شهر بود.
کم‌کم این فکر در ذهنم جوشید که چرا خودم تنهایی به شهر نروم؟ فکری بسیار بلندپروازانه بود. بسیار اتفاق افتاده بود آدم‌های بزرگ هم در شهر گم شده بودند؛ چگونه ممکن است یک بچه بتواند به تنهایی به شهر برود؟ ولی نقشه‌هایی در سرم پروراندم که به کمک آنها پدر و مادرم را راضی کنم. تصمیمم را گرفته بودم و آن را به اطلاع پدر و مادرم رساندم. مشخص بود که مخالفت خواهد شد ولی اصرار کردم: من گم نمی‌شم خیالتون راحت. تازه هفته‌هایی که مرتضی به روستا برنمی‌گردد؛ باید دو نفر نان و برخی چیزهای مورد نیازش را به شهر ببرند؛ اگر من این کار را انجام بدهم در هزینه رفت و آمد نیز صرفه جویی می‌شود؛ مخصوصا که ماشین‌ها از من نصف کرایه را دریافت می‌کنند.
این قدر گفتم و گفتم تا اینکه راضی شدند؛ عصر پنج شنبه وسایل مورد نیاز برادرم را بردارم و تنهایی به شهر بروم. این یک پیروزی بزرگ و یک مرحلۀ حساس در زندگی یک بچه به حساب می‌آمد. راستش ته دلم کمی دلشوره داشتم که نکند راه خانۀ برادرم را پیدا نکنم و گم شوم. اما نه. جای نگرانی نبود. وقتی خودم را تنها سوار بر ماشین در مسیر شهر می‌دیدم از خوشحالی بال در می‌آوردم.
صبح پنج‌شنبه به بعضی دوستان صمیمی‌تر گفتم که امروز عصر تنهایی به شهر می‌روم. اول فکر کردند شوخی می‌کنم ولی وقتی مطمئن شدند که جدی است از درِ نصیحت وارد شدند که این کار خیلی خطرناک است.
عصر پنج‌شنبه فرا رسید. تأکیدها و توصیه‌ها شروع شد.
- خواستی تو شهر از خیابون رد بشی؛ چیش پَهنی (سرگرم تماشا شدن) نکنی ماشین بهت بزنه.
- وسایلت تو ماشین جا نذاری.
- پولت گم نکنی.
- حواست باشه ...
اما مگر گوشم می‌شنید؟ وسایل را برداشتم و با اولین ماشینی که توقف کرد به سمت شهر حرکت کردم. مقداری که دور شدم؛ خیالم راحت شد که کسی مرا برنمی‌گرداند.
سفر، موفقیت آمیز بود. به راحتی خانه را پیدا کردم. هم من خوشحال بودم و هم برادرم.
- عصر میریم بیرون؛ هم می‌برمت سینما هم داخل شهر می‌چرخیم.
وای خدای من. تاب و تحمل این همه خوشبختی را نداشتم. سینما!!!! من فقط اسمش را شنیده بودم و یکی دوبار از جلوی آن رد شده بودم. دوست داشتم از خوشحالی داد بزنم. وای وقتی به مدرسه برگردم و به بچه‌ها بگویم سینما رفته‌ام، لابد باور نمی‌کنند.
عصر از خانه که در خیابان اصلی شهر (خیابان امام خمینیِ فعلی) بود بیرون آمدیم. برادرم دوچرخه را می‌راند و من هم جلوی دوچرخه نشسته بودم. یکی از دوستان هم‌خانه‌ایِ برادرم (حسین رضایی) نیز همراه ما بود. آه چه لذتی داشت گشت و گذار در شهر. به باغ ملی رفتیم. یک جا بستنی خوردیم و آخر کار جلوی سینما در خیابان نحوی ایستادیم. خیلی دوست داشتم زودتر وارد سینما شوم. بلیط تهیه کردیم و وارد شدیم. یک سالن بزرگ تاریک. نمی‌دانستم که قرار است چه بشود و چگونه باید در این تاریکی، فیلم را ببینم؛ اصلا فیلم چیه؟ فیلم شروع شد؛ وای چه لذتی داشت. آدم‌ها روی پرده سینما چند برابر یک آدم معمولی بودند. اضطراب و تشویش، یک گوشۀ ذهنم را گرفته بود. اگر پدرم بداند به سینما رفتم چه میشه؟ پدرم نوارهای روضۀ آقای کافی را گوش می‌کرد و در حرف‌های آقای کافی همۀ کسانی که به سینما می‌رفتند؛ آدم بدی بودند.
بعد از ظهرِ جمعه به سمت روستایمان ششده حرکت کردم.
از فردا در مدرسه دیگر من آن دانش‌آموز قبلی نبودم. هم‌کلاسی‌ها متعجب بودند که کسی در این سن و سال خودش به تنهایی به شهر برود.
یادم است یک روز که آقای خرمی از من تعریف می‌کرد؛ یکی از بچه‌ها گفت: آقا این خودش تنها میره شهر!
از این به بعد ماهی دوبار برنامۀ سفر به شهر داشتم. راستش دلم می‌خواست کمی هم تاکسی سوار شوم. نمی‌دانستم چرا راننده‌های تاکسی این قدر خوبند؛ مردم را سوار می‌کنند و به هر کجا که می‌خواهند می‌برند. بعدا فهمیدم در مقابل این کار، کرایه دریافت می‌کنند؛ به همین خاطر از صرافت تاکسی سواری افتادم؛ چون برای خرج کردن، راه‌های بهتری وجود داشت: سینما، ساندویچ، فالوده و بستنی.

 🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به همراه لینک به دوستانتان معرفی فرمایید.

https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

همۀ کسانی که اهل موسیقی خصوصا موسیقی آوازی هستند یقینا بیش از ده‌ها بار (اگر نگویم صدها و هزاران بار) آلبوم «نوا مرکب‌خوانی» #شجریان را شنیده باشند و هربار شیفته‌تر شده‌اند.
(توضیح: اگر کنار اسم شجریان، لقب استاد را نمی‌آورم چون هر لقبی از جایگاه ایشان می‌کاهد؛ خود کلمۀ شجریان گویای همۀ بزرگی‌های این مرد است.)
آلبوم «نوا مرکب‌خوانی» که به صورت رسمی توسط شرکت دل آواز منتشر شده است؛ حاصل کار شجریان با گروه عارف به سرپرستی استاد مشکاتیان است.
اما تاریخچه‌ای در پشت پرده دارد که به گوشه‌ای از آن از قول شجریان اشاره می‌کنم:
«نوا مرکب‌خوانی» آوازی بود که من با محمد موسوی خواندم. در منزل آقای میرابوالفتحی آن را اجرا کرده بودیم و روانشاد صادق طباطبایی هم آنجا بودند.
یک جلسه‌ای داشتیم در روزهای پنج‌شنبه؛ چهار - پنج نفری می‌رفتیم و می‌نشستیم و فقط ساز و آواز بود. محمد موسوی پایۀ اصلی این جلسات بود و هر بار هم چند تا از هنرمندان دیگر بودند که در جلسات شرکت می‌کردند. در این جلسات که ما داشتیم شاید بیش از صد نوار ضبط شد که از جملۀ این نوارها «نوا مرکب‌خوانی» بود. من دو تا نوا خوانده‌ام؛ اسم یکی از آنها «نوا مرکب‌خوانی» بود و دیگری «نوا در نوا». کار مرکب‌خوانی با محمد موسوی خیلی خوب شده بود. همان زمان ایرج بسطامی شاگرد من بود و من به واسطۀ شرایطش هم با او جدا از شاگردان دیگرم کار می‌کردم و هم جدا از این، برای او در شرکت ماهور که من به ثبت رسانده بودم؛ کاری دست و پا کرده بودم. البته بعدتر که این شرکت به هم خورد باز هم می‌آمد پیش من و کار می‌کرد. من کاست این کار را که آن موقع فقط آواز و نی بود به او دادم و گفتم این را بگیر، گوش کن یاد بگیر و بخوانش. تاکید هم کردم که آن را به کسی ندهد. بعد از پنج یا شش ماه یکی از دوستانم که اهل قم بود و با ما رفت و آمد داشت گفت یکی از دوستانم که ماشین‌فروش است نواری از شما دارد که در آن با محمد موسوی نوا خوانده‌اید.
من گفتم که این نوار را داده‌ام به ایرج بسطامی، چطور شد که افتاده دست ماشین فروش در قم؟ و فهمیدیم از بسطامی گرفته. من از دست بسطامی خیلی ناراحت شدم؛ صدایش کردم و گله کردم و بعد هم گفتم فوری برود نوار را بگیرد که یک دفعه پخش نشود. دیدم این نوار را این جوان به رفیقش داده؛ اون هم شاید به دیگری بدهد و ممکن است سر از بازار در بیاورد. این شد که من این نوار را به پرویز مشکاتیان دادم و گفتم آن را گوش کن و ببین اگر آن را دوست داری چند قطعه آماده کن که همراه با آن ضبط کنیم. پرویز هم شنید و دید کار خیلی خوبی است و آن تصنیف و آن مقدمه را برای این کار ساخت که ما کوک را از این گرفتیم و آن را در استودیو اجرا و ضبط کردیم. بعد هم همۀ اینها را ادیت کردم و شد این «نوا مرکب‌خوانی» که الان هست در اصل ایرج بسطامی باعث شد که این کار را به بازار بدهیم.
 
بخشی از «نوا مرکب‌خوانی» اولیه (با دستگاه ضبط معمولی) و همان قطعه را از آلبوم «نوا مرکب‌خوانی» که منتشر شده است در لینک زیر قرار داده‌ام: (من که اجرای اصلی را بیشتر می‌پسندم)
https://t.me/ShekarestaneParsi/876
🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال:  @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

دو اجرای متفاوت از آلبوم «نوا مرکب‌خوانی» یکی اجرای خصوصی با استاد محمد موسوی و یکی اجرای استودیویی با توجه به شرحی که در این لینک نوشته‌ام:
https://t.me/ShekarestaneParsi/875

غزل آواز: سعدی
نی: محمد موسوی
آواز: محمدرضا شجریان

شروع قسمت دوم: در دقیقۀ 1:36
 🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال:  @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

یکی از دوستان نوشته است: حکایت کاکاحیدر شده مثل سریال جومونگ که دو هفته پیاپی سه‌شنبه‌ها برق بره نتونی نگاه کنی؛ انتظارش سخته.😀

در پست بعدی، پنجمین قسمت داستان احمد و حیدر را تقدیم خواهم کرد. کسانی که این داستان را پیگیری نکرده‌اند 4 قسمت قبل را از لینک‌های زیر ملاحظه بفرمایند:

لینک قسمت اول:
https://t.me/ShekarestaneParsi/809
لینک قسمت دوم:
https://t.me/ShekarestaneParsi/838
لینک قسمت سوم:
https://t.me/ShekarestaneParsi/849
لینک قسمت چهارم:
https://t.me/ShekarestaneParsi/865

داستان احمد و حیدر 5️⃣
در 4 قسمت پیشین خواندیم که کاکا احمد و کاکا حیدر ناچارا برای کار در باغات مرکبات جهرم راهی آن دیار شدند. در آنجا به مراسم تشییع یک حاجی بازاری برخورد کردند؛ نقشه کشیدند که احمد خود را به جای حسن، برادر گمگشتۀ آن شخص جا بزند. نقشه گرفت و مقدار زیادی از اموال حاجی را گرفتند و راهی روستای خودشان شدند. احمد تصمیم گرفت که همۀ اموال را بالا بکشد. در بین راه پس از چندبار رد و بدل شدن اموال، بالاخره احمد به خانه رسید و داخل چاه آب مخفی شد.
قسمت 1:
https://t.me/ShekarestaneParsi/809
قسمت 2:
https://t.me/ShekarestaneParsi/838
قسمت 3:
https://t.me/ShekarestaneParsi/849
قسمت 4:
https://t.me/ShekarestaneParsi/865

نیم ساعتی بود که خورشید طلوع کرده بود. یکی در می‌زد. نگرانی و تشویش سراپای زنِ کاکا احمد را فرا گرفت.
- کیه؟
- منم کاکا حیدر. کاکا احمد بگو بیا دم در.
زن که از آن رندان روزگار بود نقشش را خوب بلد بود:
- احمد که دیروز با خودت اومد جهرم.
- نه بین راه از هم جدا شدیم.
زن شروع به جیغ و داد کرد.
- شوهرم را بردی چه بلایی سرش آوردی؟ حتما به خاطر یه کولوک شیره، شوهرم را کشتی!
با سر و صدای زنِ احمد، مردم که از یکنواختی روزگار، حوصله‌شان سر رفته بود و دنبال یک ماجرای اکشن و سرگرم کننده بودند؛ جمع شدند. خبر به ژاندارمری رسید. مأمورین پاسگاه ژاندارمری برای دستگیری قاتل سر رسیدند اما حیدر نه می‌توانست حقیقت را بگوید نه می‌توانست ثابت کند که بلایی بر سر احمد نیاورده است.
- آقای رئیس من و کاکا احمد با هم دشمنی نداریم. مطمئن هسم احمد داخل خونه هس. اجازه بدین بریم داخل نگاه کنیم.
زن اجازه ورود نمی‌داد ولی با توپ و تشر رئیس پاسگاه، داخل شدند. حیدر یک‌راست رفت سر چاه آب!
- کاکا احمد می‌دونم رفتی تو چاه. بیا بیرون!
اما صدایی نیامد. حیدر گفت: بند بیارین برم پایین کاکا احمد را بیرون بیارم.
مردم هم که ماجراجو بودند مقداری طناب آوردند و حیدر را به ته چاه فرستادند. احمد بیهوش ته چاه افتاده بود. حیدر طناب را به کمر احمد بست: بکشینش بالا!
احمد را بالا آوردند و مردم دیدند که بیهوش افتاده است. رئیس پاسگاه نگاهی کرد و گفت: «مُرده.» سپس صورت‌جلسه کرد و چند تومن تَلَکه شد و رفت.
شیون از زن احمد برخاست. سر و روی خود را چنگ می‌زد. به حیدر گفت: کاکا حیدر ببخشید شما را بَنُّوم (بدنوم، بدنام) کردم.
تابوت آوردند و جنازه را با حضور پرشمار مردم به طرف قبرستان بردند. وقتی به قبرستان رسیدند حیدر گفت: همه می‌دونن که من و احمد مثل دوتا کاکا بودیم. حالا هم من تنهایی باید احمد را غسل بدم و کفن کنم.
همه از مرده‌شور‌خانه بیرون رفتند. حیدر سر به گوش احمد گذاشت و گفت: کاکا احمد یه غلطی تو کردی یه غلطی من! بلند شو تا خاکت نکردن! من هم پای کار، جا می‌ذارم!
اما صدایی از مرده بیرون نیامد.
کمی آب روی احمد ریخت و کفن را به دورش پیچید؛ سر به گوشش گذاشت و گفت: بلند شو! یه غلطی تو کردی یه غلطی من.
چون پاسخی نشنید؛ گفت: بیایین جنازه را ببرین!
جنازه را تا کنار قبر آوردند. حیدر رو به زن احمد کرد و گفت: «من فقط یک خواهش دارم. اجازه بدین من امشو کنار احمد بمونم و فردا خاکش کنیم. نمی‌تونم از کاکام دل بکنم»
با اصرا حیدر، درخواستش پذیرفته شد و مردم به آبادی برگشتند. کاکا احمد و کاکاحیدر تنها شده بودند. هرچه حیدر به گوش احمد خواند که: «یه غلطی من کردم یکی تو. بلند شو؛ ادا در نیار؛ فردا خاکت میکنن؛ زنت بی کس و کار میشه.» اما «از مُرده هیچ ناید.»
شب فرا رسید. هنوز حیدر داشت اصرار می‌کرد که احمد بلند شود ولی پاسخی نمی‌شنید.
شب از نیمه گذشته بود که سر و صدایی از دور شنیده شد. حیدر دقت کرد دید دار و دستۀ حسن بزرگ هستند که از غارت برمی‌گردند. (در محل ما به رئیس دزدان، حسن بزرگ می‌گویند.)
حیدر به زیر تابوت خزید؛ آهسته گفت: کاکا احمد! کاکا احمد! بلند شو در بریم؛ حسن بزرگ با در و دسته‌ش اومدن. بلند شو که کشته میشی!
اما باز هم سکوت. حیدر کم کم داشت شک می‌کرد که شاید واقعا احمد مرده باشد. حسن بزرگ با دیگر راهزنان جلو آمدند و تقریبا سه چهار متری تابوت بساط‌شان را روی زمین گذاشتند. خروارها جنس دزدی به همراه‌شان بود.
- کاکا احمد دیدی چه شرّی درست کردی؟ راه فرار هم نیس.
حیدر دزدان را زیر نظر داشت. تمام وسایلی که دزدیده بودند را تقسیم کردند. فقط یک شمشیر بزرگ باقی مانده بود. حسن بزرگ گفت: این هم سهم من که رئیس هستم. اما بقیه مخالفت می‌کردند و معتقد بودند که همه با هم به کاروان شبیخون زده‌اند و آن را غارت کرده‌اند؛ پس همۀ اموال باید بین همه تقسیم شود.
حسن بزرگ فکری کرد و گفت: او تابوتو میبینین؟ یه مرده داخلشه. هرکه بتونه با شمشیر بزنه تابوت و مرده دو نصف بشن؛ شمشیر مال خودش.

ادامه دارد ...

 🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستان معرفی فرمایید.

آیدی @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

کتاب آسان‌خوان حافظ
به کوشش مریم فقیهی‌کیا
ناشر: کتاب سده

چاپ اول:
پاییز ۱۴۰۵/ ۶۹۲ صفحه/ قطع وزیری/ جلد سخت / کاغذ بالکی / شرینک تکی/ ۲۹۰۰۰۰۰ تومان
 
شماره کارت:
5022291553402692
بانک پاسارگاد - مریم فقیهی‌کیا

برای خرید و سفارش پیام دهید:
@MaryamFaghihiKia

هدیه به اعضاء کانال، ارسال رایگان به تعداد و مدت محدود.

#آسان‌_خوان_حافظ

@OnlineHafez | حافظ و من 🌱

.

قسمت هشتم
#شاهنامه_سیاوش 8️⃣
در بخش‌های پیشین (اینجا و اینجا و اینجا و اینجا و اینجا و اینجا و اینجا) خواندیم: هنگامی که سیاوش زاده شد؛ مؤبدان، سرنوشت دردناکی را برایش پیش‌بینی کردند؛ رستم او را تحت تربیت و آموزش قرار داد. سودابه، نامادری سیاوش، دل به مهر او سپرد و به بهانۀ دیدن خواهرانش و انتخاب همسر، او را به شبستان خود کشاند؛ این کار سه بار تکرار شد و سودابه که خود را غرق زیورآلات و آرایش کرده بود؛ خو را بر سیاوش عرضه کرد و سیاوش را بوسید و آرزوی خود را بیان کرد. سیاوش که پاک بود و می‌دانست سودابه دختر پادشاه یمن در فکر نابودی تخت و تاج کیکاووس است؛ تن به خواستۀ اهریمنی سودابه نداد و از شبستان خارج شد. سودابه سیاوش را به مرگ تهدید کرد.

سیاوش گفت: هرگز آن روز نیاید که من به خاطر هوس، سرم را به باد بدهم. هرگز مباد که من از مردانگی و خِرد، دوری گزینم و به پدرم بی‌وفایی کنم و خیانت ورزم. تو بانوی شاه و مانند خورشید کاخ هستی؛ شایسته نیست که چنین گناهی از تو سر زند.
سودابه از روی تخت برخاست و خشمگین به سیاوش چنگ زد:
بدو گفت من راز دل پیش تو
بگفتم نهان از بداندیش تو
مرا خیره خواهی که رسوا کنی؟
به پیش خردمند، رعنا کنی؟
بزد دست و جامه بدرید پاک
به ناخن دو رخ را همی کرد چاک
 
خروش از شبستان سودابه برخاست و فریادهای سودابه از ایوان به بیرون رسید. چنان غلغله‌ای برخاست که گویی شب رستاخیز است.
خبر به گوش پادشاه رسید. از تخت فرود آمد و پریشان و سراسیمه به شبستان سودابه رفت. هنگامی که روی خراشیدۀ سودابه را دید و متوجه حرف‌های درِ گوشی درون کاخ شد؛ از دیگران پرس و جو کرد ولی ندانست که این همه از نیرنگ آن زن سنگدل است.
سودابه خروشان و در حالی که مثل باران بهار اشک می‌ریخت و موی از سر می‌کَند؛ به نزد شاه آمد:
چنین گفت کامد سیاوش به تخت
برآراست چنگ و برآویخت سخت
که جز تو نخواهم کسی را ز بُن
جز اینت همی راند باید سخُن
که از توست جان و دلم پر ز مهر
چه پرهیزی از من تو ای خوب چهر؟
بینداخت افسر ز مشکین سرم
چنین چاک شد جامه اندر برم
 
کیکاووس از این سخن در اندیشه شد و گفت باید حرف هر دو را بشنوم و بعد تصمیم بگیرم. اگر سودابه راست می‌گوید و سیاوش خطاکار است؛ باید سر سیاوش را از تنش جدا کرد. مردم دانا چگونه داوری خواهند کرد؟ چون کار او آن‌قدر زشت است که به جای عرق شرم، خون روان شده است. سپس از تمام بزرگانی که در شبستان حضور داشتند؛ خواست که بیرون بروند. آن‌گاه سودابه و سیاوش را به نزد خود خواند. به سیاوش گفت نباید این راز را از من پنهان داری. راست بگو چون من از گفتار بیهوده دل آزرده‌ام. همان‌گونه که اتفاق افتاده است برایم بازگو کن و حیله‌گری نکن.
سیاوش آن چه را که گذشته بود برای پدر باز گفت.
سودابه خشمگین شد و گفت این سخن راست نیست. سیاوش از میان همۀ زیبارویان فقط بدن مرا خواست. من به او گفتم: پادشاه هر آن‌چه خواسته‌ای از تاج و مال و ثروت و گنج به تو داده است و من چند برابر آن را با یک دختر به تو می‌دهم و از این کار درگذر! اما سیاوش گفت: من کاری به مال و ثروت ندارم و گنجی که می‌خواهم تو هستی!
مرا خواست کارَد به کاری به چنگ
دو دست اندر آویخت چون سنگ تنگ
نکردمْش فرمان همی موی من
بکند و خراشیده شد روی من
یکی کودکی دارم اندر نهان
ز پشت تو ای شهریار جهان
ز بس رنجِ کشتنْش نزدیک بود
جهان پیش من تنگ و تاریک بود
 
پادشاه با خود گفت: از سخن این دو نفر نمی‌شود راستی را آشکار کرد. نباید شتاب کرد؛ چون پشیمانی به بار می‌آورد. باید ببینم دل کدام‌یک راست می‌گوید. باید آنها را آزمایش کنم. نخست، دست و سر و بدن سیاوش را بوئید.
ز سودابه بوی می و مشک ناب
همی یافت کاووس، بوی گلاب
ندید از سیاوش بدان‌گونه بوی
نشانِ بِسودن نبود اندروی
غمی گشت و سودابه را خوار کرد
دل خویشتن را پرآزار کرد
به دل گفت کاین را به شمشیر تیز
بباید کنون کردنش ریز ریز

اما کیکاووس به دلایلی نمی‌توانست سودابه را بکشد. از پدر سودابه، پادشاه هاماوران بیمناک بود که آشوبی برپا کند. گذشته از آن، هنگامی که در کشور هاماوران اسیر بود و هیچ فریادرسی نداشت؛ این سودابه بود که شبانه روز بدون این‌که لب به گلایه بگشاید؛ پرستار شب و روزش بود. به علاوه بسیار سودابه را دوست داشت و از او چند فرزند خردسال داشت که نمی‌‌توانست آنها را بی مادر کند. اما
سیاوش از آن کار، بُد بی‌گناه
خردمندیِ وی بدانست شاه
بدو گفت ازین خود میندیش هیچ
هُشیواری و رای و دانش بسیچ
مکن یاد این هیچ و با کس مگوی
نباید که گیرد سخن رنگ و بوی

سودابه بازی را باخته بود و از چشم شاه هم افتاده بود. باید کاری می‌کرد.
ادامه دارد ....

 🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال:  @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

اجرایی زیبا از غزل 246 #سعدی
دلبرا! پیش وجودت همه خوبان عدمند
سروران بر در سودای تو خاک قدمند
 
کاری ارزشمند و بسیار زیبا از سرکار خانم زندی (شیراز) و جناب آقای حسین جلیلیان (کرمانشاه)
من بارها گوش کردم و با این اجرا، زیبایی این شاهکار سعدی برایم چندین برابر شد.
خانم زندی فرهنگی بازنشسته و از شیفتگان خداوند سخن، سعدی بزرگ هستند.
 
بدون شک از گوش کردن آن لذت خواهید برد.
 🌺🌺🌺🌺

🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال:  @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷