داشتم غزل زیبایی از سعدی را می‌خواندم، حیفم آمد در شیرینی آن شریک نباشید.
امروز سعی خواهم کرد بخش دیگری از #خاطرات_من را تقدیم کنم.

اگر به صید رَوی وحشی از تو نگریزد
که در کمند تو راحت بود گرفتاری

به انتظار عیادت که دوست می‌آید
خوش است بر دلِ رنجورِ عشق، بیماری

گرم تو زهر دهی چون عسل بیاشامم
به شرط آن که به دست رقیب نسپاری

تو می‌روی و مرا چشم و دل به جانب توست
ولی چه سود؟ که جانب نگه نمی‌داری

دوست عزیز
اگر تا کنون امکان ثبت‌نام و شرکت در دوره نوشدارو سعدی دکتر هدایتی اصل را نداشتید نگران نباشید.
شما می توانید از همین حالا در دوره شرکت کنید و فایل صوتی جلسه اول تقدیمتون شود

مدرس: دکتر عباس هدایتی‌اصل
📅 آغاز: چهارشنبه ۲۸ مرداد ۱۴۰۵
🕘 چهارشنبه‌ها | ساعت ۲۱:۰۰ تا ۲۲:۳۰
🗓 ۴ جلسه آنلاین

لطفا از طریق داریکت پیج آموزگارا

https://www.instagram.com/reel/DbkqYMhKdHm/?igsi=MWE3a3dqMmNubHVxcg==

و یا واتساپ پشتیبانی اقدام کنید

https://wa.me/989108523100
با تشکر
آموزگارا 🍊

#خاطرات_من 8️⃣4️⃣ (کلاس پنجم)
برای دسترسی به 47 قسمتِ پیشین، هشتگ #خاطرات_من را لمس کنید. یا (اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا- اینجا - اینجا- اینجا- اینجا - اینجا -اینجا- اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا-اینجا-اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا - اینجا- اینجا - اینجا - اینجا - اینجا- اینجا) را ضربه بزنید.

در کلاس پنجم (سال 1356) اتفاق ناگواری افتاد؛ یک امتحان ریاضی را نمره 9 گرفتم. اولین باری بود که چنین افتضاحی به بار می‌آوردم. نمی‌دانم چرا چنین شد. برایم خیلی سخت بود که چنین نمره‌ای گرفته باشم. حالا چگونه به خانواده خبر بدهم؟ تصمیم گرفتم آن را از همه مخفی نگه‌دارم؛ اما از آنجا که ماه تا آخر زیر ابر نمی‌ماند و من هم مخفی‌کاری را به خوبی بلد نبودم بالاخره قضیه لو رفت.
برگۀ امتحان داخل جیب پیراهنم بود و پیراهن را داخل حمام گذاشته بودم. (این هم از بدی‌های حمام که بخشی از بدی‌هایش را قبلا نوشته‌ام.) آن موقع‌ها یکی از تفریحات لذت‌بخش بچه‌های یک خانوادۀ شلوغ این بود که مچ همدیگر را بگیرند. برادر بزرگ‌ترم که گویا از نوجوانی و بلکه از کودکی، برای آینده‌اش، شغل وکالت را تمرین می‌کرد؛ آن سند محکومیت را داخل جیب پیراهنم یافت و به موقع، آن را رو کرد. قشقرقی به راه افتاد که بیا و ببین. نه اینکه کتک بخورم؛ بلکه نگاه‌ها از کتک هم بدتر بود. در نگاه‌ها می‌دیدم و شاید این طور برداشت می‌کردم که نمره را بر سرم می‌کوبند. گاهی هم اگر خواهر کوچک‌ترم (همان که با هم برای معرکه‌گیر، چایی بردیم.) از دستم عصبانی می‌شد؛ چماق خوبی داشت: «برو 9 بگیر!» (اصلا 9 شکلش هم شبیه چماق است؛ انگار برای کوبیدن بر سر بچه‌ها درست شده.) گویا فقط من حق نداشتم 9 بگیرم!
شاید نمرۀ 9 آن هم در ریاضی، آرزوی بسیاری از دانش‌آموزان بود اما برای من یک افتضاح کامل بود. یادم می‌آید کلاس دوم ابتدایی یک بار نمرۀ املایم 17 شد؛ بین راه مدرسه تا خانه گریه می‌کردم؛ پسر خاله‌ام که همکلاسی‌ام بود؛ مرتب تکرار می‌کرد: «چقد ناز می‌کنی! خو 17 هم گریه دَرَه (دارد)؟ کاش من یه دفه 17 می‌گرفتم.»
به خاطر خراب‌کاری که کرده بودم از همه خجالت می‌کشیدم اما به هر ترتیب این موضوع نیز شامل گذر زمان شد و تصمیم گرفتم این اتفاق تکرار نشود. هرچند به قول دوستم (وقتی در دورۀ دانشگاه از نمرۀ 14 ناراحت بودم.): «سختیش دفۀ اوله؛ بعدا پوستت کلفت میشه!»
اما جریان این نمره در مدرسه به شکل دیگری دردسرساز شده بود. آقای خرمی اعلام کرده بود: «همه کسانی که نمره زیر 10 گرفته‌اند باید کف‌پایی بخورند. (فلک بشوند.)» فلک شدن در مدرسه، خیلی عادی بود و کمتر هفته‌ای بود که کفِ پای چند نفر با ضربات ترکه نوازش داده نشود. برخی دانش‌آموزان کاملا با این موضوع کنار آمده بودند و همیشه آماده تنبیه بودند. روزهایی که فلک برقرار بود یکی از بچه‌های همسایه که معمولا پای ثابت هر نوع تنبیه بود؛ تمام راه مدرسه تا خانه را لنگ‌لنگان می‌آمد و نالۀ جان‌سوزی می‌کرد.
هر روز آقای عباسی (مدیر مدرسه) به در کلاس می‌آمد و می‌گفت: «آقای خرمی پس کی قراره این عباسی را فلک کنی؟ هرگاه خواستی فلک کنی به ما هم خبر بده بیاییم ببینیم.»
همین باعث شد که از «پای تا به سر، همه سمع و بَصر شدم» تا ببینم کی صدای پای آقای عباسی (که کاملا صدای پایش را می‌شناختم) به گوش می‌رسد؛ آن وقت از ترس، رنگ به رویم نمی‌مانْد. اگر عبور می‌کرد؛ نفس راحتی می‌کشیدم و اگر جلوی در کلاس توقف می‌کرد؛ نفسم بند می‌آمد. گویا سعدی هم در نظامیۀ بغداد یک بار 9 گرفته بوده و از ترس شیخ شهاب‌الدین سهروردی، سروده است:
از در درآمدی و من از خود به در شدم
گفتی کز این جهان به جهان دگر شدم
گوشم به راه تا که خبر می‌دهد ز دوست
صاحب خبر بیامد و من بی‌خبر شدم
تا رفتنش ببینم و گفتنْش بشنوم
از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم

شاید دردِ فلک شدن قابل تحمل باشد؛ اما خجالت و شرمندگی‌ام در بین بچه‌ها و معلم‌ها را چکار کنم؟ در خیالاتم جلوی بچه‌ها و معلم‌ها، روی نیمکت خوابیده‌ بودم و غلامحسین کریمی روی پاهایم نشسته و مسلم محبی دست و بازویم را گرفته که تکان نخورم و آقا معلم داره با ترکه به کف پاهایم می‌زند. گاه آرزو داشتم کاش زودتر فلک بشوم و کار تمام شود تا هر روز، انتظار این واقعۀ کشنده باعث آزارم نشود.
البته هیچگاه این اتفاق نیفتاد. بعدها که خودم معلم شدم؛ فهمیدم این برنامه‌ای بین آقای خرمی و آقای عباسی بوده تا حساب کار دستم بیاید و دیگر از این اشتباهات نکنم. در واقع این خودش یک تنبیه بود.

🌺🌺🌺🌺
🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به همراه لینک به دوستانتان معرفی فرمایید.

https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

دو اجرا از یک بیت از #سعدی
تو جفای خود بکردی و نه من نمی‌توانم
که جفا کنم؛ ولیکن نه تو لایق جفایی

نخستین مورد از آلبوم «آرام جان» و دومی از آلبوم «در خیال» (هر دو از استاد #شجریان)
در نخستین مورد، بیت به درستی خوانده شده و در دومی ایراد دارد.

توضیحات در مورد این بیت در لینک زیر آمده است:
https://t.me/ShekarestaneParsi/847

🌺🌺🌺🌺
🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید؛ لینک آن را حذف نفرمایید.

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝

دو خوانش از یک بیت از #سعدی
تو جفای خود بکردی و نه من نمی‌توانم
که جفا کنم؛ ولیکن نه تو لایق جفایی

این بیت ممکن است دو گونه خوانده شود:
تو جفای خود بکردی و نه؛ من نمی‌توانم
که جفا کنم؛ ولیکن نه تو لایق جفایی
در اینجا بعد از «نه» مکث می‌شود و جملۀ جدیدی شروع می‌شود. در خوانش اول معنا چنین است: تو جفای خودت را کردی اما من نمی‌توانم جفا کنم ولی تو شایستۀ جفا نیستی.
در اینجا سعدی می‌گوید من نمی‌توانم جفا کنم؛ و مفهومش این است که اگر می‌توانستم جفا کنم؛ حتما انجامش می‌دادم!
اصلا در این معنا، کلمۀ «نه» زیادی است و نیازی به آوردنش نیست. علاوه بر آن، کلمۀ «لیکن» بین یک جملۀ مثبت و منفی می‌آید و با خوانش اول معنا را لغو و بیهوده می‌کند.
شکل دوم:
تو جفای خود بکردی و نه من نمی‌توانم
که جفا کنم؛ ولیکن نه تو لایق جفایی
در شکل دوم، بعد از «نه» مکث نیست و تمام قسمت «نه من نمی‌توانم که جفا کنم» با هم خوانده می‌شود و معنا چنین است: تو جفای خودت را کردی و نه این که من نمی‌توانم جفا کنم؛ (یعنی می‌توانم جفا کنم) اما تو شایستۀ جفا نیستی؛ پس با وجودی که می‌توانم؛ این کار را نمی‌کنم.

شکل اول اصلا با روحیات سعدی جور در نمی‌آید. سعدی و جفا؟ ابدا

در بین کسانی که این غزل را اجرا نموده‌اند؛ بررسی نمودم فقط از دو نفر اثری بود. گلپایگانی که این بیت را نخوانده است و استاد شجریان که در 4 مورد از 5 برنامه، این بیت را خوانده است. در آلبوم «آرام جان» درست خوانده شده و در آلبوم «در خیال» و دو اجرای خصوصی «شور عاشقی» و «شمع فلک» به شکل اول و اشتباه خوانده شده است.

این دو اجرا را در لینک زیر ملاحظه بفرمایید:
https://t.me/ShekarestaneParsi/846

🌺🌺🌺🌺
🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید؛ لینک آن را حذف نفرمایید.

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝

#شاهنامه_سیاوش 6️⃣
در بخش‌های پیشین (اینجا و اینجا و اینجا و اینجا و اینجا) خواندیم: هنگامی که سیاوش زاده شد؛ مؤبدان، سرنوشت دردناکی را برایش پیش‌بینی کردند؛ رستم او را برای تربیت به نزد خود به زابل برد. پس از آموزش‌های لازم، سیاوش به نزد پدر بازگشت. سودابه، نامادری سیاوش، دل به مهر او سپرد و نقشه کشید تا او را به بهانۀ انتخاب یکی از دختران، به شبستان خود بیاورد. کیکاووس موافقت کرد و سیاوش را با هیربَد به شبتان فرستاد. سیاوش نیرنگ را فهمیده بود. بعد از بیرون آمدن سیاوش از شبستان، کیکاووس به نزد سودابه آمد و در بارۀ سیاوش پرسید.
ادامۀ داستان:
سودابه پاسخ داد: تا ماه و خورشید بوده است؛ کسی همتای شاه دیده نشده است. کیست که در جهان مانند فرزند تو باشد؟ چرا باید بزرگی او در نهانی گفته شود؟
شاه گفت: تا هنگامی که سیاوش به سن مردی برسد؛ نباید چشم بد بر او بیفتد.
سودابه گفت: اگر شوهرم نظر مرا بپذیرد از دختران اندرونی از نسل آرش و پَشین، که همگی در زیر فرمانم هستند؛ دختری را برایش انتخاب کنم تا فرزندانی بزرگ و نامدار بیاورد؛ هر دختری شایستۀ همسری سیاوش نیست.
کیکاووس پاسخ داد: این آرزو و کام من است و سرانجام، نام من به بزرگی باقی خواهد ماند.
سیاوش شباهنگام به نزد شاه رفت و بر پدر و تاج و تختش درود فرستاد. پدر در نهانی، راز را با فرزند در میان نهاد و گفت: از خداوند جهان آرزویی در دل دارم که از تو فرزندی باشد که نام من از تو به یادگار بماند. همچنان که من از تو شادمان هستم؛ تو نیز از دیدار فرزندت شادمان گردی. از ستاره‌شناسان چنین شنیده‌ام که از پشت تو شهریاری خواهد بود که در جهان به یادگار خواهد ماند.
کنون از بزرگان یکی برگزین
نگه کن پس پردهٔ کی‌پَشین
به خانِ کَی‌آرش همان نیز هست
ز هر سو بیارای و بپساو دست

سیاوش گفت: هرچه پادشاه بگوید؛ من بنده و فرمانبردارم. هرکسی را او برگزیند؛ شایسته است. اما سودابه نباید این خبر را بشنود؛ چون او این را نمی‌پذیرد و کارشکنی می‌کند. مرا نیز با شبستان سودابه کاری نیست.
ز گفت سیاوش بخندید شاه
نه آگاه بُد ز آب در زیر کاه
گزینِ تو باید بدو گفت زن
ازو هیچ مندیش وز انجمن
که گفتار او مهربانی بود
به جان تو بر پاسبانی بود

سیاوش از گفتار پدر شادمان شد و بر پدر آفرین داد؛ اما در دلش از حیله و دستانِ سودابه، در رنج بود. سیاوش می‌دانست که تمام اینها، مکر و نقشۀ سودابه است.
آن شب نیز گذشت و فردا که آسمانِ روشن از پس کوهِ تیره پدیدار شد؛ سودابه شادمان، تاج زرین بر سر نهاد و همۀ دختران جوان را به نزد خویش فراخواند. آنها را آراست و بر تخت زرین نشاند. آنگاه به هیربَد گفت: برو و به سیاوش بگو قدم رنجه فرماید تا بالای بلندش را تماشا کنیم.
هیربَد، پیام را به سیاوش رساند. سیاوش وارد شد و سودابه را دید که غرق در آرایش و جواهر، تاج بر سر، بر تخت نشسته و کنیزکان، گرداگردش به خدمت ایستاده‌اند. سودابه از تخت پایین آمد و دست بر سینه در کنار سیاوش قرار گرفت؛ دست سیاوش را گرفته و دخترکان زیباروی را که چون جواهرات دست نخورده بودند به او نشان داد و گفت: این دخترکان پر از شرم و ناز را ببین؛ با دقت نگاه کن و انتخاب نما؛ هرکدام را پسند آمد برایت آماده می‌کنم.
سیاوش اندکی چشم بر دختران گشود و دید که همگی چشم بر او دارند. دختران به یکدیگر می‌گفتند: ماه نیز نمی‌تواند به این شاهزاده نگاه کند. پس هرکدام از آنها در حالی که از بخت خود، حسرت می‌خوردند به سوی تخت خویش بازگشتند.
چو ایشان برفتند؛ سودابه گفت
که چندین چه داری سخن در نهفت؟
نگویی مرا تا مراد تو چیست؟
که بر چهر تو فَرِّ چِهرِ پریست
هر آن کس که از دور بیند تو را
شود بیهش و برگزیند تو را
ازین خوب رویان به چشم خِرد
نگه کن که با تو که اندر خورد

سیاوش ساکت بود. در دلش گفت: اگر به دردسر هم بیفتم؛ بهتر است که از دشمنانم زن بگیرم. من از بزرگان و پهلوانان شنیده‌ام که شاه هاماوران (پدر سودابه و پادشاه یمن) با شاه ایران چه کرده و چگونه دمار از روزگار پهلوانان ایران درآورده است. این سودابه نیز دختر اوست و نمی‌خواهد که از نسل کیکاووس کسی باقی بماند.
تا سیاوش خواست پاسخ دهد؛ سودابه پردۀ حریر از چهره برداشت و خود را به سیاوش نمایاند و .....

🌺🌺🌺🌺
🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

داستان احمد و حیدر 3️⃣
در دو قسمت قبل گفتم که احمد و حیدر بعد از جریان کُولُوک شیره، تصمیم گرفتند برای کار در باغات مرکبات جهرم، راهی آن دیار شوند. وقتی وارد جهرم شدند به یک تشییع جنازه برخورد کردند. متوجه شدند که شخص متوفی، نامش حاجی حسین است و بازاری است. برادری داشته که سال‌ها پیش برای کار به کشورهای خلیج فارس رفته و دیگر برنگشته. دو دوست تصمیم گرفتند که یکی در گور بخوابد و دیگری به عنوان برادر حاجی حسین به خانۀ حاجی برود. در آنجا استقبال خوبی از احمد که حالا دیگر حسن بود؛ به عمل آمد.
لینک قسمت اول:
https://t.me/ShekarestaneParsi/809
لینک قسمت دوم:
https://t.me/ShekarestaneParsi/838

ادامۀ داستان:
- خب تعریف کن حسن خان، چه به روزگارت اومد؟
- سی سال پیش هرچه داشتم پیش کاکام گذاشتم و از سیمَکون (سیمکان از توابع جهرم است.) غاچاقی (قاچاقی) رفتم کویت. اونجا که رسیدم شرطه‌ها دستگیرم کردن و تا الآن زندان بودم. تازگی آزاد شدم و فرار کردم اومدم پیش کاکام. کو کاکام حسین؟!
- حاجی حسین هم میا. رفته بیرون.
با هم مشورت کردند که یک جوری که سکته نکند؛ جریان فوت حاجی را به حسن اطلاع دهند.
با حسن حرف می‌زدند ولی حسن خودش را شدیدا نگران نشان می‌داد.
- من دیگه طاقت دوری کاکام ندارم. کجا هس خودم برم پیشش. نکنه بلایی سر کاکام اومده از من دزد می‌کنین؟ چرا زن کاکام گریه می‌کنه؟
بزرگان مجلس کنارش نشستند و یواش یواش سر حرف را باز کردند و آخر و عاقبت خبر غم‌انگیز درگذشت حاج حسین را به حسن دادند. حسن بلند بلند گریه می‌کرد و به سر و سینه می‌زد، خودش را بلند می‌کرد و به زمین می‌کوبید.
- کاکا کجا رفتی؟ سی سال تو زندان عربا فقط به امید دیدن تو تحمل کردم! ای بخت از من برگرده چرا یه روز زودتر نرسیدم روی کاکام ببینم؟
اهالی او را آرام کردند. زن حاج حسین با گریه گفت: خدا بیامرز تا آخرین لحظه یادت می‌کرد؛ می‌گفت کاکا حسن کاش الآن پیشم بودی! کاش بودی تا دینت به گردنم نمونه. حالا هم برای آرامش اون مرحوم هرچه ازش طلب داری بگو تا از مالش جدا کنیم. باید پاش تو قبر دراز باشه.
- بعد از کاکام، مال دنیا چه ارزشی دَره؟ می‌خوام اصلا اَلو بگیره (آتش بگیره) تو مال دنیا.
ریش سفیدان مجلس وساطت کردند و گفتند باید حتما همین امشب مال غیر، از مال اون مرحوم جدا بشه تا بتونه جواب نکیر و منکر بده!
- من بابت مالم، کاکام را حلال کردم؛ در موردش هم هیچ حرفی نمی‌زنم. ولی چون نگران هسین (هستید) باید بریم از خود کاکام بپرسیم!
بزرگان با هم پچ پچ کردند: «از ناراحتی حالش خوب نیس؛ داره سرگویی می‌کنه. (هذیون میگه)»
- حاج حسین که دیگه در بین ما نیس؛ خودت باید بگی اموالت چقدر بوده!
- شما یه عمره کنار کاکام بودین ولی نشناختین! حاجی حسینی که من می‌شناسم روحش حاضره و قول میدم جوابم بده!
با اصرار زیادِ حسن، جمعی بلند شدند و با حسن به طرف قبرستان راه افتادند. چهل پنجاه متریِ قبر که رسیدند؛ حسن سلام کرد:
- کاکا بلند شو ببین حسن بدبخت اومده! هی کاکام کاکام کاکام.
- سلام کاکا حسن! کجا بودی که از دوریت دق مرگ شدم. جلوتر نیاین؛ فقط حسن بیا جلوتر!
همه مات و متحیر بودند! بلند بلند گریه می‌کردند.
- وای بر ما که حاجی را اصلا نشناختیم! تو مرد به این بزرگی بودی و ما خبر نداشتیم؟
صدا از داخل قبر بلند شد:
- امشو نکیر و منکر میان؛ زود برین اموال کاکام از مالم جدا کنین تا از خونه ببره بیرون. 4 تا قالی عربی، 4 جفت مِلکی (گیوه) 10 تا عبا و یه اسب!
حسن ته دلش خندید و گفت: ای نون بریدۀ حیدر! فکر بردن وسایل هم کردی! چون اسب تو قرارمون نبود!
حسن غش کرد و روی زمین افتاد. او را بلند کردند آبی به صورتش زدند؛ سپس زیر بغلش را گرفتند و به طرف خانه به راه افتادند. وقتی به خانه رسیدند؛ وسایلی که حاج حسین سفارش کرده بود را جدا کردند و بار اسب نمودند و به حسن تحویل دادند.
- برای اینکه کاکام راحت باشه اینا را می‌برم سیمَکون امانت می‌ذارم و برمی‌گردم.
- پس بذار مقداری پلوی عزای حاجی و دوتا خربزه هم برات بذاریم چون شام نخوردی.
حسن با چشمی اشکبار و دلی شاد، افسار اسب را گرفت و راه افتاد. باید ابتدا به قبرستان می‌رفت تا حیدر را نجات بدهد. به نزدیک قبر که رسید ...
ادامه دارد ....

🌺🌺🌺🌺
🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

تندیس روزبه (ابن مُقَفَّع) در موزۀ «خانۀ زینت الملوک» شیراز

این پست در بارۀ شخصی است که در واقع یک نابغۀ استثنایی بود.
نام او روزبه بود. در سال 106 هجری قمری در شهر گور (فیروزآباد فارس) متولد شد. نام پدرش داذویه بود که داذبه شکل تغییر یافتۀ آن است. پدرش از اعیان و اصیل‌زادگان پارس بود، زمانی که حجاج بن یوسف بر عراق حکم می‌راند، از جانب او مأمور خراج پارس شد، اما در کار اموال، ناروایی کرد و حجاج او را چندان شکنجه داد تا دستش «مُقَفَّع» (ناقص) شد. و از این رو، روزبه را ابن مقفع می‌گویند.
امروزه هم که آموختن بسیار راحت شده است؛ دانستن دو زبان کار خیلی آسانی نیست. اما در زمانی که خواندن و نوشتن تقریبا در حد صفر و دسترسی به کتاب بسیار مشکل بود؛ تسلط بر چند زبان آن هم در حد بزرگان آن زبان‌ها و توسط یک جوان کم سن و سال کاری شگفت و باورنکردنی است و نشان از نبوغ سرشار او دارد. روزبه جوان کتاب کلیله و دمنه را از زبان پهلوی به عربی برگرداند و این‌قدر این کار ظریف و دقیق بود که بسیار پسند افتاد و نشانه‌ای از فصاحت در زبان عربی تلقی می‌شود.
نثر عربی او بسیار شیوا بود و سرمشق سخن‌دانان و نویسندگان عربی‌نویس و عربی‌زبان قرار گرفته است. ترجمه‌های او از بهترین آثار ادبی و اخلاقی زبان عربی شمرده می‌شوند.
روزبه نخستین کسی است که رسماً آثاری به نثر عربی نوشت. آثار او در بعضی دانشگاه‌های جهان، از جمله دانشگاه‌های کشورهای عرب مانند دانشگاه قاهره، به‌عنوان نمونه‌های خوب و شیوایی از نثر عربی بررسی می‌شوند.
روزبه کتاب‌های زیادی را از پارسی میانه به عربی برگرداند. از میان کتاب‌هایی که روزبه ترجمه کرد؛ می‌توان از کلیله و دمنه، تاجنامهٔ انوشیروان، آیین‌نامه، سخنوری بزرگ (الأدب الکبیر) و سخنوری خُرد (الأدب الصغیر) نام برد. و یک لیست طولانی از تألیفات او نیز در دسترس است. او همچنین از بزرگ‌ترین رهبران نهضت ترجمه در سده‌های نخستین اسلامی است و از این حیث تأثیری بی‌مانند بر تمدن مسلمانان نهاده است.
روزبه دائما در کار دبیری دربارهای مختلف بود؛ از کازرون گرفته تا کرمان و بصره و بغداد و دربار خلفای بنی عباس. دبیری دستگاه‌های حکومتی جز به افراد ادیب و پخته و توانمند داده نمی‌شد.
دکتر زرین کوب در کتاب «دو قرن سکوت» می‌نویسد: ابوریحان بیرونی هم آورده است که چون ابن مقفع کَلیله و دِمنه را از زبان پهلوی به زبان تازی نقل کرد، باب برزویه طبیب را که در اصل کتاب نبود بر آن افزود تا در عقاید مسلمانان شک و تردید پدید آورد و آنان را به قبول آیین خویش که دین مانی بود آماده سازد. سفیان بن معاویه امیر بصره که از قبل کینۀ ابن مقفع را به خاطر زخم زبان‌هایش، در دل داشت؛ فرصتی یافت و نویسندۀ زندیق را فرو گرفت. سپس فرمان داد تا تنوری افروختند و اندام وی را یک‌یک بریدند و در پیش چشم او به آتش ریختند.
و به این شکل، روزبه در حالی که فقط 36 سال داشت به قتل رسید.

🌺🌺🌺🌺
🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷

موسیقی بدون کلام از تصنیف «امشب شب مهتابه»
تصنیف و موسیقی از: علی اکبرخان شیدا
اجرا: استاد جلال ذوالفنون (سه تار) و سیامک بنایی (ضرب)

در بارۀ علی اکبرخان شیدا، این لینک را ملاحظه بفرمایید:
https://t.me/ShekarestaneParsi/712

🌺🌺🌺🌺
🙏«شکرستان» را با فوروارد پست‌ها به دوستانتان معرفی فرمایید.

اگر مطلبی را از کانال شکرستان به جایی فوروارد می‌کنید لینک آن را حذف نفرمایید.
https://t.me/ShekarestaneParsi

آیدی مدیر کانال @abbasi2153
🐝🌹🐝🌷🐝🌹🐝🌷