Finance & Economics
12.9K subscribers
1.82K photos
989 videos
1.18K files
3.35K links
/مالی و اقتصاد و فلسفه سیاسی/مقاله و کتاب‌ و ویدیو/

📚E-Library
@UTfinance

ارتباط با ادمین:
@UTfinanceAdmin

📌فایل‌هایی که در کانال منتشر می‌شوند یا با موافقت مؤلف و ناشر منتشر شده‌اند، یا پیش از این به طور گسترده در دسترس همگان بوده‌اند.©
Download Telegram
👤 واکنش استاد موسی غنی‌نژاد به درج نام خود در وبسایت «پویش فکری توسعه»:

«تا آنجا که اهل تفنن متوهمی، با ساده‌لوحی‌ای که تنه به سفاهت می‌زند، بخواهد با کنار هم نشاندن چپ‌ها، راست‌ها، اصول‌گرایان و اصلاح‌طلبان اسلام‌گرا و … پویش فکری ایجاد کند و جامعه را به سوی توسعه هل دهد ربطی به من ندارد، اما زمانی‌که من را هم می‌خواهد شریک خیال‌بافی‌های خود جلوه دهد دیگر پا از گلیم خود بیرون نهاده و بدون اذن پا در حریم دیگری گذاشته و مرتکب نقض حقوق و اصول اولیه اخلاقی شده است.
از همین جا از نظریه‌پرداز «تکینگی و کورتکس مغز» موکداً می‌خواهم نام و تصویر من را از کشکول کاسبی خود بیرون گذارد و برود کشک‌ خود را بسابد. با آشفته‌ذهن میان‌مایه‌ای که ملت ایران را کم عقل توصیف می‌کند و بدون درک ظرائف و عظمت زبان فارسی آن‌را اسباب عقب‌ماندگی می‌شمارد تا حکمرانی جاهلانه را توجیه کند سخن از خرد گفتن آب در هاون کوبیدن است.»

🔗 در این لینک درج نام موسی غنی‌نژاد را ببینید


◽️@utfinance◽️
👏29❤11👍6👎3🔥1
📄 یاداشت

دکانی به نام فدراسیون‌های ورزشی

👤 مهرپویا علا

اینکه عده‌ای رفته‌اند در کرۀ جنوبی و با دزدی و تجاوز آبروی مردم ما را برده‌اند و تصویری چندش‌آور از ما در ذهن مردم کشوری دیگر ساخته‌اند یک جنبۀ قضیه است. جنبۀ اساسی‌تر قضیه اینجاست که با یک عنوان معجزه‌آسای «ملی» ده‌ها دکان دو نبش بزرگ و کوچک را زیر نام فدراسیون‌های ملی راه انداخته‌اند، کارمند استخدام می‌کنند، دست آقازاده‌هایشان را در آنجا بند می‌کنند، به هر کدامشان چند تا ملا فرستاده‌اند که شغلشان نماز خواندن است، از بودجۀ عمومی حقوق می‌گیرند، مسافرت خارجی می‌روند، در آنجا از جیب مردم تفریح می‌کنند، هتل می‌گیرند و دست‌آخر اگر در فلان «بازی» برنده شوند و یک فلز دور گردن‌شان بیاندازند ارث پدرشان را از کشور طلبکار می‌شوند و انتظار جایزه ده‌ها میلیاردی و «حمایت» دارند.

◽️@utfinance◽️
👍21❤6👎3👏1
Finance & Economics
👤 واکنش استاد موسی غنی‌نژاد به درج نام خود در وبسایت «پویش فکری توسعه»: «تا آنجا که اهل تفنن متوهمی، با ساده‌لوحی‌ای که تنه به سفاهت می‌زند، بخواهد با کنار هم نشاندن چپ‌ها، راست‌ها، اصول‌گرایان و اصلاح‌طلبان اسلام‌گرا و … پویش فکری ایجاد کند و جامعه را به…
👤 نظر استاد محمد طبیبیان درباره پست استاد غنی‌نژاد:

«مطلب بالا از استاد ارجمند دکتر غنی‌نژاد در توضیح پوستری که اخیراً منتشر شده است. موضوع این پوستر در مورد هم‌اندیشی عده‌ای برای یافتن چارچوب تحلیلی توسعه است.
نام و تصویر آقای دکتر غنی‌نژاد را هم بدون اجازه و بر خلاف اصول اولیه اخلاق اضافه کرده‌اند.
من به آن فرد محترم که این شیوه را بر گزیده‌اند عرض کنم راه‌های پوپولیستی همان میزان که در سیاست نکوهیده و نامطلوب است در بحث علمی هم چنین است. طرح مطالب هیجانی و عامه‌پسند هم به جز سرگرم کردن و جلب توجه برخی نتیجه‌ای ندارد. این فرد محترم و افراد مشابه که به دلخواه از هر دری سخن می‌گویند و نام آن را اقتصاد می‌گذارند (لکن عنوان نهادگرا بر خود گذارده‌اند و این هم جفا در حق آن مکتب فکری است) بهتر است چند کتاب و چند مقاله از نشریات معتبر اقتصاد را مطالعه کنند و بر مبنای علمی سخن بگویند.

در مورد مبانی تحلیلی توسعه هم عرض کنم، کاروان آمد و رفت و در راه خفته‌گان بیدار نشده‌اند. ده‌‌ها سال است که درباره توسعه کتاب نوشته شده و سنگی که برنگردانده شده باشد وجود ندارد، بسیار کشورها از آن درس‌ها بهره برده و پیشرفت کرده و از مجموعه فقرا و به گِل مانده‌های تاریخ جلو زده‌اند. برادر جان کشور به اندازه کافی مشکل دارد وجداناً به درجه آشفته فکری چیزی اضافه نکنید به صلاح نزدیک‌تر است.»

◽️@utfinance◽️
👍10❤3
📄 یادداشت

شیاطین بِرک

👤 مانی بشرزاد

پوکاک، تاریخ‌نگار برجسته‌ی نیوزلندی، درباره‌ی ادموند برک می‌نویسد: «شیاطین بِرک مکانیک‌های درستکار نبودند، بلکه روشنفکران، قماربازان با بودجه‌ی عمومی، و بوروکرات‌ها بودند.»
در دوران انقلاب فرانسه، انقلابیون با افزایش بی‌سابقه‌ی هزینه‌های دولت، کشور را به ورطه‌ی بحرانی اقتصادی کشاندند. مسئله‌ی چگونگی پرداخت این بدهی، به یکی از پیچیده‌ترین معضلات روز بدل شد. در پاسخ به این بحران، انقلابیون نهادهایی را قربانی کردند که قرن‌ها کارآمدی‌شان را در نظم اجتماعی اثبات کرده بودند: نهاد کسب‌وکار، مالکیت، و کلیسا.

برک این روند را جنگی میان نهادهای دیرپای مالکیت و گروه‌های نوظهور منافع خاص می‌دانست؛ نیروهایی که بدون سابقه و مسئولیت، با اتکای به قدرت سیاسی، ساختار جامعه را زیر و رو می‌کردند. اما شیاطین برک تنها به آن دوران محدود نبودند—آن‌ها هنوز در میان ما هستند. امروز نیز روشنفکرانی وجود دارند که تلاش می‌کنند تقصیر را از دوش این «شیاطین» بردارند و به گردن «مکانیک درستکار» بیندازند: همان فرد عادی‌ای که گاه به دلیل نقص در کورتکس مغزش، و گاه به‌خاطر زبان و فرهنگش، ناتوان از توسعه معرفی می‌شود. به این ترتیب، انسانی که در ساختاری نهادی زندگی می‌کند که دست او را از هر گونه کنش سیاسی بسته است، ناگهان مسئول تمام بدبختی‌هایی شناخته می‌شود که بر او تحمیل شده‌اند.

در انقلاب فرانسه، نهادهایی که خدمتشان به جامعه آزموده شده بود، قربانی جاه‌طلبی قماربازانی شدند که با بودجه‌ی عمومی در پی خلق  انسان نوین "un nouveau Adam" بودند. امروز نیز همین نهادها، که ستون‌های جامعه‌ی آزاد و متمدن‌اند، سال‌هاست که زیر تیغ حمله‌ی شیاطین برک قرار دارند. اما به نظر می‌رسد که دیگر تحمل این فشار برایشان ممکن نیست. روشنفکران از این آزرده‌اند که چرا انسان‌ها آنگونه که ایشان می‌خواهند عمل نمی‌کنند. عقل سلیم مکانیک درستکارِ برک، گویا با توهمات مهندسان اجتماعی سازگار نیست.

◽️@utfinance◽️
❤4👌3
📄 یادداشت

کورتکس مغزی وتوسعه‌نیافتگی

👤 احمد بستانی



به‌تازگی سخنان تأسف‌آوری از محسن رنانی شنیدم درباره‌ٔ مقایسه‌ٔ اندازه‌ٔ ضخامت کورتکس مغزی ایرانیان و اروپایی‌ها، و تبیین توسعه‌نیافتگیِ ایرانیان بر اساس این معیار.

به‌راستی برایِ من شگفتی‌آور بود هنوز کسانی هستند که برمبنایِ تئوری‌هایِ قرنِ نوزدهمی، مسئله‌ٔ توسعه را تبیین می‌کنند.

سخنان رنانی شباهتی غریب دارد با آن چیزی که به نژادپرستیِ زیستی یا راسیسمِ بیولوژیک مشهور است، یعنی توضیح تکامل ذهنی و فرهنگی گروه‌های قومی و نژادی براساسِ ویژگی‌هایِ زیست‌شناسانه مثل اندازه‌ٔ مغز و حجم جمجمه و مانند آن. راسیسمِ بیولوژیک حتّی در بین دانشمندان نازی هم مخالفانی جدّی داشت؛ چون بر برداشتی سطحی و خطّی از زیست‌شناسیِ تکاملی و انواع دیگری از شبه‌علم مبتنی بود.

عجیب‌تر اینکه چنین سخنان مضحکی از دهان یک «متخصّص» توسعه صادر می‌شود. هرکس دو واحد درسی درباره‌ٔ توسعه گذرانده باشد، می‌داند توسعه‌نیافتگی اصلاً بحثی مربوط به ویژگی‌های فردی نیست که بتوان با توسّل به مثلاً زیست‌شناسی، ژنتیک، علوم‌ شناختی و روان‌شناسی آن را توضیح داد. مسئله‌ٔ توسعه (که خودِ این مفهوم امروزه دچار تحوّل جدّی شده است، و رویکردهایِ خطّی به آن تا حدّی زیادی مورد تردید جدّی قرار گرفته‌اند) مبتنی بر مجموعه‌ای از مٶلفه‌های تاریخی، سیاسی، جغرافیایی، و بین‌المللی است که ازقضا بخش مهمّی از آن‌ها ساختاری و ناظر به تحوّلات کلان‌اند، و نه اراده‌ها و تصمیم‌گیری‌های فردی شهروندان.

وانگهی، افکار و گفتمان‌های سیاسی بر اساس مفید و مؤثر بودنشان برای خیر جمعی اهمیّت دارند، نه لزوماً انطباقِشان بر حقیقت‌های علمی و انتزاعی. این درسی است که از فیلسوفِ سیاسی بزرگی چون هانا آرنت (و بسیاری اندیشمندان بزرگِ دیگر) آموخته‌ایم. به‌بیانِ دیگر، حتّی بر فرضِ اینکه «علمی» بودن یک گزاره را بپذیریم، باید پیوند و ارتباطِ آن را با خیرِ جمعی و نقش آن را در ایجاد تحوّلی سازنده در حوزه‌ٔ سیاسی و اجتماعی بسنجیم و سپس آن را بر زبان جاری کنیم.

بر این اساس، باید از این دوست «متخصّص» توسعه پرسید: ایراد این سخنان چه فایده‌ای برایِ خیرِ عمومی دارد؟ آیا هدف از بیانِ چنین سخنان غیرسازنده‌ای تحقیرِ مردم ایران و منحرف‌ساختنِ اذهانِ عمومی از مسببان واقعیِ توسعه‌نیافتگیِ ایران نیست؟

◽️@utfinance◽️
👍27❤4👎2
📕 کتاب

آناتومی دولت

👤 مورای روتبارد

✍ ترجمه: شیدوش سپهرداد

◽️@utfinance◽️
❤4👍1
آناتومی دولت.pdf
721.6 KB
📕 کتاب

آناتومی دولت

👤 مورای روتبارد

✍ ترجمه: شیدوش سپهرداد

◽️@utfinance◽️
❤8👌1
📄 مقاله

چرا DOGE شکست خورد؟

👤 مانی بشرزاد

منشتر شده در Capx
Centre for Policy Studies


دپارتمان بهره‌وری دولت قصد داشت ۲ تریلیون دلار از از هزینه‌های دولت را کاهش دهد، اما در عمل تنها موفق شد ۱۷۰ میلیارد دلار از هزینه‌های دولت را کاهش دهد. چرا دپارتمان بهره‌وری دولت، بهره‌وری لازم را نداشت؟ 
جواب این سوال را می‌توان در کتاب کوتاه اما بی نظیر لودویگ فون میزس به نام «بورکراسی» یافت: شما نمی‌توانید دولت را به مانند یک کسب و کار اداره کنید.
دلیل آن ساده است: دولت بدون سیگنال‌های سود و زیان عمل می‌کند. در کسب‌وکار، اگر محصولی را به شیوه‌ای ناکارآمد تولید کنید، بازار شما را تنبیه می‌کند — مصرف‌کنندگان خرید را متوقف می‌کنند، رقبایتان از شما پیشی می‌گیرند و زیان‌ها افزایش می‌یابند. اما دولت فاقد این چرخه بازخورد است. «محاسبه اقتصادی» وجود ندارد، زیرا خدمات از طریق مبادله داوطلبانه ارائه نمی‌شوند.

همان‌طور که میزس استدلال می‌کرد، این بدان معناست که دولت نمی‌تواند برای سنجش موفقیت خود به آنچه او «رأی‌های دلاری» می‌نامید، تکیه کند. هیچ آزمون بازاری وجود ندارد.

حتی توانمندترین کارآفرین نیز، وقتی در رأس یک اداره دولتی قرار می‌گیرد، دیگر یک تاجر نیست، بلکه به یک بوروکرات تبدیل می‌شود. محدودیت‌های دولت یک مشکل مدیریتی نیستند، بلکه نهادی‌اند.

بنابراین، تنها راه واقعی برای بهبود دولت این است که آن را کوچک‌تر کنیم، نه فقط «کارآمدتر».

🔗 https://capx.co/why-did-doge-fail

◽️@utfinance◽️
❤15👍9👎5👏1
◽️ اصلاحطلبان و ضدیت با سرمایه‌گذاری خارجی

مجله «اندیشه پویا» در شماره اخیر (۹۶) در پرونده‌ای، به مرور مواضع نیروهای جریان چپ (بعداً اصلاح‌طلب) در اوایل دهه ۷۰ در مخالفت با سرمایه‌گذاری خارجی و بازگشت ایرانیان پرداخته؛ از احمد خمینی و موسوی خوئینی‌ها تا حجاریان و عبدی.


👤 سعید حجاریان:
‏«باتوجه به اینکه کشور ما دارای نظام اسلامی و مبتنی بر ولایت فقیه و مردم معتقد و آگاه می‌باشد، وقوع چنین سناریویی [شوروی]در سطح کلان و اساسی ممتنع است.»

👤 عباس عبدی:
«چه کسی گفته مسئله اصلی در این مملکت کمبود سرمایه‌گذاری می‌باشد که حالا بگوییم سرمایه‌گذاری خارجی انجام شود.»

منبع:
https://x.com/mmoeeni2/status/1930624561726603627?t=dh0-1kMyMStcSWRbbyymPg&s=19

◽️@utfinance◽️
🤬16❤3👏1
📄 یادداشت

«توسعه» یعنی دزدی و قتل

👤 مهرپویا علا

من مطلبی را می‌خواهم بگویم می‌ترسم به یک تعداد انگشت‌شمار آدمی که مصداق این حرف نیستند بر بخورد. ولی واقعیت این است که من به ندرت دیده‌ام کسی زیاد «توسعه توسعه» بکند و کورتکس مغزش سالم باشد! معمولاً کسانی که مدام دم از توسعه می‌زنند منظورشان این است که دولت نفت بفروشد با پولش برای ما ساختمان‌های مختلف درست کند و در ضمن کسانی را که ما خوشمان نمی‌آید بکشد. یعنی اگر بخواهم کمی خشن توصیف کنم عملاً یک مشت قاتل و دزد بالقوه هستند. چون هیچ عقل سلیمی نمی‌پذیرد که یک نفر معتقد باشد برای رفاه من باید کسانی کشته شوند و منابع زمین را بیاورند با پولش برای ما ساختمان بسازند تا استاندارد زندگی من و بچه محل‌های من بالا برود. به راستی طرز فکرشان مادون این است که بیایی و برایشان توضیح دهی که اقتصاد این‌گونه کار نمی‌کند؛ چون حتی اگر به فرض محال اقتصاد این‌گونه کار می‌کرد در آن‌صورت چرا من نباید حق می‌داشتم کسی را بکشم و صد میلیارد تومان پولش را ببرم و زندگی‌ام را توسعه دهم و اگر قربانی خواست مقاومت کند بگویم تو «ضدتوسعه» هستی؟!

این افراد اگر به جای یک کشور نفت‌خیز در کشوری فاقد هرگونه منابع طبیعی با درآمد بالا به دنیا می‌آمدند دیگر حتی یک جمله دربارۀ اقتصاد نمی‌توانستند بر زبان بیاورند یا بنویسند و برای مثال توضیح بدهند که خب حالا آنجا نفت ندارد بفروشند چطوری «دولت توسعه‌گرا» بیاید توسعه دهد و برایشان کارخانه بسازد؟ تمام حرف‌شان همین است که دولت بکشد و بدزدد بدهد به ما. خب دولت همین الان دارد این کار را می‌کند منتها هنگام توزیع به کسان دیگری غیر از شما می‌دهد. البته اغلب معنا و دلالت حرف‌هایی را که می‌گویند نمی‌فهمند چون نه اقتصاد می‌دانند، نه حقوق می‌دانند، نه درست و حسابی تاریخ خوانده‌اند هرچند یک وجه مشخصه‌شان هم این است که خیلی زیاد دربارۀ تاریخ وراجی می‌کنند.

یک واقعیت دیگر این است که در سطح جهانی نیز خیلی از کسانی که زیاد از توسعه حرف می‌زنند باز عقل درست و حسابی ندارند، ولو اینکه کلی مقاله نوشته باشند و حتی جایزه نوبل برده باشند. پس مشکل در کجاست؟ خیلی مختصر بخواهم بگویم مشکل اینجاست که توسعه (به هر حال مجبوریم این اصطلاح را به کار ببریم) پیامد جانبی عملکرد آزادانۀ بازار است. یعنی هیچ‌کس نمی‌تواند توسعه «بدهد»، بلکه تنها آزادی است که می‌توان آن را داد - یا درواقع گرفت. وقتی جامعه‌ای آزادتر شد، یک اقلیت مبتکر و سودجو فرصت نفس کشیدن و عرض اندام پیدا می‌کنند و در نتیجۀ فعالیت این‌ها توسعه هم به تدریج می‌آید. از این لحاظ است که می‌گویم توسعه یا همان رشد اقتصادی (اینها یکی هستند و بله می‌دانم «توسعه‌گراها» فکر می‌کنند این دو فرق دارند ولی بی‌خود می‌گویند) پیامد «جانبی» مناسبات حقوقی مبتنی بر آزادی است. حالا یک عده آمده‌اند و می‌گویند مسئله و دغدغۀ نظری یا سیاسی ما همین موضوع «جانبی» است و با آن فرآیند عظیمی که پشت این موضوع جریان دارد و نامش آزادی است نه تنها هیچ کاری نداریم بلکه آن را عامل مزاحم هم تلقی می‌کنیم که باید حذف شود. نتیجه چه می‌شود؟ اینکه کل داستان را غلط می‌فهمند و این تازه با فرض این است که صداقت داشته باشند و واقعاً قصدشان دزدی و قتل نباشد.

◽️@utfinance◽️
👍18👎14❤1
📄 مقاله

از «شاخص آسمان‌خراش» تا «اقتصاد ممنوعیت»؛ آشنایی با اقتصاددانی که بحران مالی 2008 را پیش‌بینی کرده بود

👤 شاهین کارخانه

۷ ژوئن، مصادف با ۱۷ خرداد، سالروز تولد ۶۵ سالگی اقتصاددانی است که بحران مالی ۲۰۰۸ را پیش بینی کرده بود.
توماس وودز، اقتصاددان آمریکایی در یک مقاله نوشت: «در پی بحران مالی سال ۲۰۰۸، اعتبار اقتصاددانان و تحلیل‌گران اقتصادی ضربه خورد. اما برخلاف اکثر همکارانش، مارک تورنتون در سال ۲۰۰۸ تبرئه شد. مارک در مواقعی که مداخلات وحشیانه فدرال رزرو باعث شده بود افراد عاقل عقل خود را از دست بدهند، صدای عقل بود.»

◽️@utfinance◽️
❤5👏4😱1
◽️ مادران لیبرتارین

👤 آین رند 👤 رز وایلدر لین 👤 ایزابل پترسون



🔗 همچنین بخوانید: ایزابل پترسون؛ آزادی خواه سرسخت

◽️@utfinance◽️
👍12👎5💔3❤1
📄 یادداشت

رؤیای ایجاد توسعه و هذیان اقتصاددانان منبری

👤 شاهین کارخانه

در روزهای اخیر، تحلیل محسن رنانی، استاد اقتصاد دانشگاه اصفهان، درباره ارتباط میان اندازه کورتکس مغز و توسعه کشورها حواشی زیادی برانگیخت. به نظر می‌رسد این دست اظهارنظرها نه نتایج و تزهایی جدید در چارچوب نظریه‌های توسعه، بلکه واکنشی است روان شناختی که ریشه در شکست نظریه‌های توسعه دارد. نظریه‌هایی که اقتصاددانان دولت‌گرا (که در ایران نام نهادگرا بر خود نهاده‌اند) سال‌ها مشغول اشاعه و ترویج آن بوده‌اند. اما این توسعه که این -به اصطلاح- اقتصاددانان به دنبال ایجاد و ساختن آن هستند، در واقع دولت‌گرایی و مهندسی اجتماعی است.
در بسیاری از نظریه‌های متداول توسعه اقتصادی، دولت به‌عنوان موتور محرک رشد معرفی می‌شود. این دیدگاه‌ها معمولاً بر این اساس شکل می‌گیرند که کشورهای در حال توسعه با ضعف در نهادهای بازار، کمبود سرمایه‌گذاری، و ناتوانی در هماهنگی بین‌بخشی مواجه‌اند؛ از این‌رو حضور فعال دولت در برنامه‌ریزی، تخصیص منابع، و هدایت صنایع ضروری تلقی می‌شود. با این حال، از منظر رویکردهایی که بر بازار، فرایند کشف و نظم خودجوش تأکید دارند، این نگاه نسبت به توسعه دچار کاستی‌های بنیادی است.

ادامه در:
INSTANT VIEW


◽️@utfinance◽️
👍6❤3
📄 درس‌های امروز فرانسیس فوکویاما برای فردای ایران

◽️ فوکویاما بر این ترتیب زمانی و مرحله‌ای در تحرکات سیاسی و اجتماعی تأکید می‌کند: اول ساختار اجرایی یا دولت، سپس قانون و بعد نهادهای دموکراتیک.

◽️ فوکویاما مقبولیت سیاسی را نه به سابقه‌ی تاریخی یا نمادهای مشروعیت، بلکه به عملکرد واقعی حکومت گره می‌زند. اگر حکومتی قادر به ارائه‌ی خدمات، تأمین امنیت، حفظ عدالت و مدیریت اقتصادی نباشد، حتی اگر با رأی مردم انتخاب شده باشد، در نهایت مقبولیت خود را از دست خواهد داد.

◽️ فوکویاما بر نهادسازی بجای چهره‌سازی تأکید می‌کند: «در غیاب نهادهای باثبات، سیاست‌ورزی به بازی چهره‌ها و روابط شخصی تبدیل می‌شود.»

◽️ اگر ایران آینده خواهان بازسازی زیرساخت‌ها، ترمیم اقتصاد و بازگرداندن اعتماد عمومی است، باید به سمت الگوی مدیریتی مبتنی بر داده و تجربه و تحلیل و تخصص حرکت کند؛ الگویی که در آن مدیر، متخصص است، نه چهره‌‌ی سیاسی و تبلیغاتی.

◽️ نهادهایی که از ابتدا با مکانیسم‌های بازنگری، شفافیت و نقد و اصلاح‌ و تغییر طراحی نشده باشند، حتی اگر در ابتدا موفق باشند، در نهایت به مانع تحول و همگامی با روح زمان تبدیل خواهند شد. در عین حال بدون ساختن یک هویت ملی فراگیر، هیچ حکومت پایداری شکل نمی‌گیرد.

©️ منبع: کیهان لندن

◽️@utfinance◽️
❤4👎1👌1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🖥 از شیکاگو بویز تا قم بویز
کوتاه درباره برنامه رشد عدالت محور

🗽 پادکست بورژوا

در پادکست «بورژوا؛ محفل آزادی خواهان ایرانی»، بر این نکته تاکید کردیم که این برنامه هیچ نسبتی با «بازار آزاد»، «مکتب شیکاگو» و «شوک درمانی» ندارد. بیشتر برنامه‌ای است با جاه طلبی سیاسی با ادبیات باب میل عده‌ای به مانند «تاب آوری اقتصادی پایدار» (ص ۱۸)

بخش جالب این برنامه تبدیل مالیات به منبع اصلی بودجه دولت(ص ۴۵) است که انگار به ناراحتی دوستان دل نگران کم بودن نسبت Tax/GDP پایان می‌دهد.

ادامه توهم‌های دولت‌های پیشین در این پروژه مشهود است، به مانند ایجاد «پروژه‌های مشترک با چین، هند و روسیه /ص.۵۲» و «هزینه دار کردن بودن ایران در لیست سیاه FATF » (ص ۳۹).

تحلیل کامل این برنامه با مانی بشرزاد، رهام جابری، محمد ماشین چیان، محمدرضا مردانیان و مسعود یوسف حصیرچین در پادکست بورژوا: (از 01:55:00 )

🔗 https://m.youtube.com/live/NznGAAzl_MQ?si=Kqo2A4QXWsWecCte

منبع: کانال مانی بشرزاد

◽️@utfinance◽️
👌9👎2❤1👏1