Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🖥 فیلم کامل مناظره موسی غنی‌نژاد و یاسر جبرائیلی
نئولیبرالیسم در ایران
📌 برگزار شده در سه‌شنبه یکم مهر 1404
◽️@utfinance◽️
نئولیبرالیسم در ایران
📌 برگزار شده در سه‌شنبه یکم مهر 1404
◽️@utfinance◽️
👍25❤7😢1
📄 مقاله
تقدم نظریه بر مشاهده / حاشیه‌ای بر مناظره غنی‌نژاد و جبرائیلی
👤 شاهین کارخانه
در مناظره سه‌شنبه شب میان موسی غنی‌نژاد و یاسر جبرائیلی، یکی از نقاط اصلی اختلاف نظر میان طرفین، تقدم یا تأخر «نظریه» و «مشاهده» بود.
بحث درباره نسبت میان نظریه و مشاهده، به این پرسش اصلی برمی‌گردد که آیا معرفت ما از جهانِ [علوم] انسانی، از انبوه داده‌های تجربی و مشاهدات تاریخی برمی‌خیزد یا آنکه این تئوری است که پیشاپیش، همچون چراغی، مسیر فهم و تفسیر مشاهدات را روشن می‌سازد؟
رهیافتی که برآمده از سنت پوزیتیویستی و تجربه‌گرایی است، اصالت را به مشاهده می‌دهد و تئوری را چیزی جز استقرا و تعمیمی از داده‌های مکرر تجربی نمی‌داند. بر اساس این دیدگاه، علم با مشاهده‌ی بی‌طرفانه‌ی واقعیت‌ها آغاز میشود، از طریق استقراء به فرضیه‌هایی دست می‌یابد و سپس با آزمون این فرضیه‌ها در برابر مشاهدات جدید، آن‌ها را تأیید یا رد می‌کند. این روش پوزیتیویستی که در علوم طبیعی به موفقیت‌های چشمگیری نائل آمده است، برای دهه‌ها به عنوان الگوی اعلای روش‌شناسی علمی در تمامی حوزه‌ها، از جمله علوم اجتماعی، معرفی و تجویز شده است. با این حال، تأملی عمیق‌تر در ماهیت کنش انسانی و ساختار منطقی ذهن بشر، ما را به نتیجه‌ای کاملاً متفاوت رهنمون می‌سازد؛ نتیجه‌ای که بر تقدم مطلق و انکارناپذیر تئوری بر مشاهده استوار است.
بر این مبنا، فهم پدیده‌های اجتماعی و اقتصادی نه با انباشت داده‌ها، که با کشف و تدوین یک دستگاه نظری منسجم و پیشینی آغاز میشود؛ دستگاهی که خود از تجربه استنتاج نشده، بلکه شرط امکان هرگونه تجربه‌ی معنادار در حوزه‌ی علوم انسانی است.
مسئله این نیست که آیا باید از تئوری استفاده کرد یا نه؛ مسئله این است که آیا باید از یک تئوری منسجم، آگاهانه و منطقاً استنتاج‌شده استفاده کرد یا از مجموعه‌ای از پیش‌داوری‌های مبهم و شهودهای شخصی. بنابراین، داده و مشاهده نه تنها بر تئوری مقدم نیست، بلکه بدون تئوری، مشاهده‌ی معنادار در علوم اجتماعی اساساً ناممکن است. تئوری، عینکی است که به چشم می‌‌زنیم تا بتوانیم جهان پیچیده‌ی کنش‌های انسانی را ببینیم و بفهمیم.
برای مثال، مخالفان بازار آزاد ممکن است به بحران بزرگ ۱۹۲۹ اشاره کنند و آن را شاهدی بر شکست ذاتی سرمایه‌داری بدانند. موافقان بازار آزاد نیز ممکن است با استفاده از نظریه‌ی چرخه‌های تجاری، استدلال کنند که بحران نه محصول بازار آزاد، که نتیجه‌ی سیاست‌های انبساطی پیشین بانک مرکزی بوده است. کدام تفسیر درست است؟ پاسخ را نمی‌توان در خود «داده‌های» تاریخی یافت. داده‌ها خاموش‌اند. این چارچوب نظری است که به آن‌ها زبان می‌بخشد. تنها با یک نظریه‌ی منسجم و استنتاجی در باب پول، اعتبار و سرمایه می‌توان این رویداد تاریخی پیچیده را به درستی تفسیر کرد. تاریخ، صحنه‌ی کاربست و تصویرسازی نظریه است، نه منبع استخراج یا بوته‌ی آزمون آن.
این تئوری است که به ما اجازه می‌دهد در هیاهوی بی‌معنای رویدادها، نظمی را کشف کنیم، الگوها را تشخیص دهیم و جهان اجتماعی را به مثابه‌ی امری قابل فهم، درک نماییم. بدون نور تئوری، ما در تاریکی داده‌های خام و بی‌معنا برای همیشه سرگردان خواهیم ماند.
◽️@utfinance◽️
تقدم نظریه بر مشاهده / حاشیه‌ای بر مناظره غنی‌نژاد و جبرائیلی
👤 شاهین کارخانه
در مناظره سه‌شنبه شب میان موسی غنی‌نژاد و یاسر جبرائیلی، یکی از نقاط اصلی اختلاف نظر میان طرفین، تقدم یا تأخر «نظریه» و «مشاهده» بود.
بحث درباره نسبت میان نظریه و مشاهده، به این پرسش اصلی برمی‌گردد که آیا معرفت ما از جهانِ [علوم] انسانی، از انبوه داده‌های تجربی و مشاهدات تاریخی برمی‌خیزد یا آنکه این تئوری است که پیشاپیش، همچون چراغی، مسیر فهم و تفسیر مشاهدات را روشن می‌سازد؟
رهیافتی که برآمده از سنت پوزیتیویستی و تجربه‌گرایی است، اصالت را به مشاهده می‌دهد و تئوری را چیزی جز استقرا و تعمیمی از داده‌های مکرر تجربی نمی‌داند. بر اساس این دیدگاه، علم با مشاهده‌ی بی‌طرفانه‌ی واقعیت‌ها آغاز میشود، از طریق استقراء به فرضیه‌هایی دست می‌یابد و سپس با آزمون این فرضیه‌ها در برابر مشاهدات جدید، آن‌ها را تأیید یا رد می‌کند. این روش پوزیتیویستی که در علوم طبیعی به موفقیت‌های چشمگیری نائل آمده است، برای دهه‌ها به عنوان الگوی اعلای روش‌شناسی علمی در تمامی حوزه‌ها، از جمله علوم اجتماعی، معرفی و تجویز شده است. با این حال، تأملی عمیق‌تر در ماهیت کنش انسانی و ساختار منطقی ذهن بشر، ما را به نتیجه‌ای کاملاً متفاوت رهنمون می‌سازد؛ نتیجه‌ای که بر تقدم مطلق و انکارناپذیر تئوری بر مشاهده استوار است.
بر این مبنا، فهم پدیده‌های اجتماعی و اقتصادی نه با انباشت داده‌ها، که با کشف و تدوین یک دستگاه نظری منسجم و پیشینی آغاز میشود؛ دستگاهی که خود از تجربه استنتاج نشده، بلکه شرط امکان هرگونه تجربه‌ی معنادار در حوزه‌ی علوم انسانی است.
مسئله این نیست که آیا باید از تئوری استفاده کرد یا نه؛ مسئله این است که آیا باید از یک تئوری منسجم، آگاهانه و منطقاً استنتاج‌شده استفاده کرد یا از مجموعه‌ای از پیش‌داوری‌های مبهم و شهودهای شخصی. بنابراین، داده و مشاهده نه تنها بر تئوری مقدم نیست، بلکه بدون تئوری، مشاهده‌ی معنادار در علوم اجتماعی اساساً ناممکن است. تئوری، عینکی است که به چشم می‌‌زنیم تا بتوانیم جهان پیچیده‌ی کنش‌های انسانی را ببینیم و بفهمیم.
برای مثال، مخالفان بازار آزاد ممکن است به بحران بزرگ ۱۹۲۹ اشاره کنند و آن را شاهدی بر شکست ذاتی سرمایه‌داری بدانند. موافقان بازار آزاد نیز ممکن است با استفاده از نظریه‌ی چرخه‌های تجاری، استدلال کنند که بحران نه محصول بازار آزاد، که نتیجه‌ی سیاست‌های انبساطی پیشین بانک مرکزی بوده است. کدام تفسیر درست است؟ پاسخ را نمی‌توان در خود «داده‌های» تاریخی یافت. داده‌ها خاموش‌اند. این چارچوب نظری است که به آن‌ها زبان می‌بخشد. تنها با یک نظریه‌ی منسجم و استنتاجی در باب پول، اعتبار و سرمایه می‌توان این رویداد تاریخی پیچیده را به درستی تفسیر کرد. تاریخ، صحنه‌ی کاربست و تصویرسازی نظریه است، نه منبع استخراج یا بوته‌ی آزمون آن.
این تئوری است که به ما اجازه می‌دهد در هیاهوی بی‌معنای رویدادها، نظمی را کشف کنیم، الگوها را تشخیص دهیم و جهان اجتماعی را به مثابه‌ی امری قابل فهم، درک نماییم. بدون نور تئوری، ما در تاریکی داده‌های خام و بی‌معنا برای همیشه سرگردان خواهیم ماند.
◽️@utfinance◽️
اکوایران
تقدم نظریه بر مشاهده / حاشیه‌ای بر مناظره غنی‌نژاد و جبرائیلی
در مناظره سه‌شنبه شب میان موسی غنی‌نژاد و یاسر جبرائیلی، یکی از نقاط اصلی اختلاف نظر میان طرفین، تقدم یا تأخر «نظریه» و «مشاهده» بود.
❤20👍10
◽️ توئیت روز
پاسخ غلامرضا کشاورز حداد -استاد اقتصاد دانشگاه صنعتی شریف- به توئیت یاسر جبرائیلی
«عرضه مازاد پول، عموماً با تورم بالاتر مرتبط است، به ویژه هنگامی که تولید ناخالص داخلی نمی‌تواند جریان پول افزایش یافته را جذب کند. زیرا پول بیشتر برای تعقیب همان مقدار کالا، قیمت‌ها را افزایش می‌دهد. در نمودار زیراز رشد تورم به جای تورم، و نیز رشد نسبت نقدینگی به GDPاستفاده شده.»
در مناظره سه‌شنبه شب میان موسی غنی‌نژاد و یاسر جبرائیلی، جبرائیلی مدعی شد که رشد نقدینگی موجب تورم نمی‌شود. و برای اثبات رأی خود با انتشار نمودار در تصویر نوشت:
«ضریب همبستگی منفی ۳۴ صدم بین تغییرات نسبت نقدینگی به GDP و تغییرات نرخ تورم طی دوره ۱۳۶۰-۱۴۰۰»
◽️@utfinance◽️
پاسخ غلامرضا کشاورز حداد -استاد اقتصاد دانشگاه صنعتی شریف- به توئیت یاسر جبرائیلی
«عرضه مازاد پول، عموماً با تورم بالاتر مرتبط است، به ویژه هنگامی که تولید ناخالص داخلی نمی‌تواند جریان پول افزایش یافته را جذب کند. زیرا پول بیشتر برای تعقیب همان مقدار کالا، قیمت‌ها را افزایش می‌دهد. در نمودار زیراز رشد تورم به جای تورم، و نیز رشد نسبت نقدینگی به GDPاستفاده شده.»
در مناظره سه‌شنبه شب میان موسی غنی‌نژاد و یاسر جبرائیلی، جبرائیلی مدعی شد که رشد نقدینگی موجب تورم نمی‌شود. و برای اثبات رأی خود با انتشار نمودار در تصویر نوشت:
«ضریب همبستگی منفی ۳۴ صدم بین تغییرات نسبت نقدینگی به GDP و تغییرات نرخ تورم طی دوره ۱۳۶۰-۱۴۰۰»
◽️@utfinance◽️
❤17👍5👎1
Forwarded from كانال علی میرزاخانی
نئولیبرالیسم یا نئوتیول‌داری؟
✍🏻علی میرزاخانی
✅ دیروز در مناظره‌ای بین موسی غنی‌نژاد و یاسر جبرائیلی باز هم عنوان شد که نئولیبرالیسم علت مشکلات فعلی اقتصاد ایران است.
✅بی‌مناسبت ندیدم مطلبی را که چند سال پیش نوشته بودم دوباره منتشر کنم. موقعی که خبر آمد مدیرعامل یک شرکت ضررده خصولتی با انباشت زیانی هنگفت، پسرش را در این شرکت استخدام کرده و یک خودروی لوکس هم برای استفاده آقازاده از محل اموال شرکت خریداری کرده است! خبر، عادی بود نه اینکه اشکالی ندارد بلکه اتفاقا چون عادی شده است بسیار خطرناک است. چرا که در صدها شرکت دولتی و نیمه‌دولتی و شبه‌دولتی و خصولتی (عمدتا زیان‌ده و حتی ورشکسته) می‌توان از این مثال‌ها بسیار زد با ارقامی درشت‌تر.
✅منتقدان دولت این شیوه اداره اقتصاد را با برچسب بامزه نئولیبرالیستی توصیف می‌کنند. کاری به حسن و قبح لیبرالیسم و نئولیبرالیسم و انواع مختلفش از کاپیتالیسم گرفته تا یوتیلیتاریسم نداریم که در جای خود به آن پرداخته‌ایم. اما واقعیت آن است که در هیچ‌کدام از این اقتصادها چنین پارادوکس‌هایی قابل مشاهده نیست. چندی پیش که «ورشکستگی شرکت ارج» اعلام شد و همزمان ماجرای «حقوق‌های نجومی» در شرکت‌های دولتی و خصولتی برملا شد این پدیده را توضیح دادم. نوشتم که این دو خبر به ظاهر بی‌ارتباط با هم در واقع دو روی یک سکه هستند. برای مردم این سوال مطرح است که چگونه میشود از محل اداره بنگاه‌های دولتی و خصولتی که اکثرا وضعیتی مشابه «ارج» دارند، پرداخت‌های کلان به مدیران دولتی، نیمه‌دولتی و شبه‌دولتی صورت می‌پذیرد؛ اما هیچ ارزش افزوده‌ای از این بنگاه‌ها در جامعه به چشم نمی‌خورد؟ این چه نوع سیستم اقتصادی است که چنین خروجی متناقض‌‌نمایی را به بار آورده است و نه نشان از اقتصاد دولتی دارد و نه سرمایه‌داری یا به قول منتقدان، نئولیبرالیستی!
✅این نوع اداره اقتصاد، ماقبل همه مکاتب است. چیزی شبیه تیول‌داری البته کمی مدرن‌تر؛ شاید بهتر باشد بگوییم نئوتیول‌داری! در تیول‌داری سنتی، مدیریت بخشی از سرزمین مادر به تیول‌داران واگذار می‌شد که تقریبا به مفهوم واگذاری اختیار جان و مال رعایای این مناطق بود و تیول‌داران نیز متقابلا متعهد به انتقال بخشی از عواید ناشی از باج و خراج دریافتی خود به دولت مرکزی بودند. در نئوتیول‌داری یا «تیول‌داری مدرن»، بنگاه‌های دولتی و عمومی و نیمه‌دولتی و شبه‌دولتی جایگزین این قطعات سرزمینی شده‌اند و دقیقا به همین دلیل، افرادی که امتیاز مدیریت این بنگاه‌ها را دریافت می‌کنند تقریبا تعهد و مسوولیت چندانی برای حفظ سرمایه‌های مادی و انسانی بنگاه ندارند و معیار شایستگی، عمدتا حرف‌شنوی آنان درخصوص ترکیب هیات‌مدیره و مدیران زیرمجموعه و پروژه‌های مربوطه است.
✅پارادوکس وجود همزمان «بنگاه‌های ورشکسته» و «مدیران میلیاردر دولتی» تنها در این چارچوب، قابل توضیح است. توضیحی که توسط وزیر وقت صنعت و تجارت به این شکل روایت شد: «عده‌ای را مامور تحقیق درباره کارخانه ارج کردم و متوجه شدم که عمده سهام این کارخانه بین سه گروه خصولتی تقسیم شده و این سه گروه، کارخانه را در طول زمان دوشیده‌اند و هیچ اقدامی برای نوسازی کارخانه انجام نداده‌اند». ریشه اصلی این پارادوکس ویران‌گر، اختلاط تجارت با سیاست یا همان فعالیت‌های اقتصادی با فعالیت‌های حاکمیتی است. در اكثر كشورهاي توسعه يافته جهان، اين دو حوزه فعاليت با قوانين سفت و سخت از هم تفكيك شده‌اند.
✅مأموريت اصلي دولت و حاكميت، تأمين امنيت و برپايي نظام داوري عادلانه همراه با تعریف قواعد همه‌شمول برای فعالیت‌های مردم در همه حوزه‌ها به ویژه فعالیت‌های اقتصادی است. انجام هر نوع فعاليت اقتصادي اعم از فعاليت‌های صنعتی و تجاری و رقابت با بخش خصوصی توسط دستگاه‌هاي دولتی و نيمه‌دولتی و شبه‌دولتی، انحراف از مأموريت اصلی محسوب میشود كه قربانی شدن همزمان توسعه و عدالت و نيز گسترش بی‌سابقه فساد را به دنبال خواهد داشت. دقیقا به همین دلیل، در عموم كشورهاي توسعه يافته، دولتمردان نه تنها از انجام فعاليت‌های اقتصادی در زمان تصدي پست دولتی، منع شده‌اند بلكه بعضا تا چند سال پس از واگذاری پست دولتی هم حق فعاليت اقتصادی ندارند. اما در ايران، اكثر دولتمردان همزمان با پست حاكميتی، مشغول بنگاه‌داری، هم با پول بيت‌المال و هم با سرمايه به ظاهر غيردولتی در لباس بخش خصوصی هستند که نتایج آن امروز بر همگان عیان شده است.
@eghtesademirzakhani
✍🏻علی میرزاخانی
✅ دیروز در مناظره‌ای بین موسی غنی‌نژاد و یاسر جبرائیلی باز هم عنوان شد که نئولیبرالیسم علت مشکلات فعلی اقتصاد ایران است.
✅بی‌مناسبت ندیدم مطلبی را که چند سال پیش نوشته بودم دوباره منتشر کنم. موقعی که خبر آمد مدیرعامل یک شرکت ضررده خصولتی با انباشت زیانی هنگفت، پسرش را در این شرکت استخدام کرده و یک خودروی لوکس هم برای استفاده آقازاده از محل اموال شرکت خریداری کرده است! خبر، عادی بود نه اینکه اشکالی ندارد بلکه اتفاقا چون عادی شده است بسیار خطرناک است. چرا که در صدها شرکت دولتی و نیمه‌دولتی و شبه‌دولتی و خصولتی (عمدتا زیان‌ده و حتی ورشکسته) می‌توان از این مثال‌ها بسیار زد با ارقامی درشت‌تر.
✅منتقدان دولت این شیوه اداره اقتصاد را با برچسب بامزه نئولیبرالیستی توصیف می‌کنند. کاری به حسن و قبح لیبرالیسم و نئولیبرالیسم و انواع مختلفش از کاپیتالیسم گرفته تا یوتیلیتاریسم نداریم که در جای خود به آن پرداخته‌ایم. اما واقعیت آن است که در هیچ‌کدام از این اقتصادها چنین پارادوکس‌هایی قابل مشاهده نیست. چندی پیش که «ورشکستگی شرکت ارج» اعلام شد و همزمان ماجرای «حقوق‌های نجومی» در شرکت‌های دولتی و خصولتی برملا شد این پدیده را توضیح دادم. نوشتم که این دو خبر به ظاهر بی‌ارتباط با هم در واقع دو روی یک سکه هستند. برای مردم این سوال مطرح است که چگونه میشود از محل اداره بنگاه‌های دولتی و خصولتی که اکثرا وضعیتی مشابه «ارج» دارند، پرداخت‌های کلان به مدیران دولتی، نیمه‌دولتی و شبه‌دولتی صورت می‌پذیرد؛ اما هیچ ارزش افزوده‌ای از این بنگاه‌ها در جامعه به چشم نمی‌خورد؟ این چه نوع سیستم اقتصادی است که چنین خروجی متناقض‌‌نمایی را به بار آورده است و نه نشان از اقتصاد دولتی دارد و نه سرمایه‌داری یا به قول منتقدان، نئولیبرالیستی!
✅این نوع اداره اقتصاد، ماقبل همه مکاتب است. چیزی شبیه تیول‌داری البته کمی مدرن‌تر؛ شاید بهتر باشد بگوییم نئوتیول‌داری! در تیول‌داری سنتی، مدیریت بخشی از سرزمین مادر به تیول‌داران واگذار می‌شد که تقریبا به مفهوم واگذاری اختیار جان و مال رعایای این مناطق بود و تیول‌داران نیز متقابلا متعهد به انتقال بخشی از عواید ناشی از باج و خراج دریافتی خود به دولت مرکزی بودند. در نئوتیول‌داری یا «تیول‌داری مدرن»، بنگاه‌های دولتی و عمومی و نیمه‌دولتی و شبه‌دولتی جایگزین این قطعات سرزمینی شده‌اند و دقیقا به همین دلیل، افرادی که امتیاز مدیریت این بنگاه‌ها را دریافت می‌کنند تقریبا تعهد و مسوولیت چندانی برای حفظ سرمایه‌های مادی و انسانی بنگاه ندارند و معیار شایستگی، عمدتا حرف‌شنوی آنان درخصوص ترکیب هیات‌مدیره و مدیران زیرمجموعه و پروژه‌های مربوطه است.
✅پارادوکس وجود همزمان «بنگاه‌های ورشکسته» و «مدیران میلیاردر دولتی» تنها در این چارچوب، قابل توضیح است. توضیحی که توسط وزیر وقت صنعت و تجارت به این شکل روایت شد: «عده‌ای را مامور تحقیق درباره کارخانه ارج کردم و متوجه شدم که عمده سهام این کارخانه بین سه گروه خصولتی تقسیم شده و این سه گروه، کارخانه را در طول زمان دوشیده‌اند و هیچ اقدامی برای نوسازی کارخانه انجام نداده‌اند». ریشه اصلی این پارادوکس ویران‌گر، اختلاط تجارت با سیاست یا همان فعالیت‌های اقتصادی با فعالیت‌های حاکمیتی است. در اكثر كشورهاي توسعه يافته جهان، اين دو حوزه فعاليت با قوانين سفت و سخت از هم تفكيك شده‌اند.
✅مأموريت اصلي دولت و حاكميت، تأمين امنيت و برپايي نظام داوري عادلانه همراه با تعریف قواعد همه‌شمول برای فعالیت‌های مردم در همه حوزه‌ها به ویژه فعالیت‌های اقتصادی است. انجام هر نوع فعاليت اقتصادي اعم از فعاليت‌های صنعتی و تجاری و رقابت با بخش خصوصی توسط دستگاه‌هاي دولتی و نيمه‌دولتی و شبه‌دولتی، انحراف از مأموريت اصلی محسوب میشود كه قربانی شدن همزمان توسعه و عدالت و نيز گسترش بی‌سابقه فساد را به دنبال خواهد داشت. دقیقا به همین دلیل، در عموم كشورهاي توسعه يافته، دولتمردان نه تنها از انجام فعاليت‌های اقتصادی در زمان تصدي پست دولتی، منع شده‌اند بلكه بعضا تا چند سال پس از واگذاری پست دولتی هم حق فعاليت اقتصادی ندارند. اما در ايران، اكثر دولتمردان همزمان با پست حاكميتی، مشغول بنگاه‌داری، هم با پول بيت‌المال و هم با سرمايه به ظاهر غيردولتی در لباس بخش خصوصی هستند که نتایج آن امروز بر همگان عیان شده است.
@eghtesademirzakhani
❤10👍6
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🖥 فرجام بد اندیشه‌های کج
👥 گفت‌وگوی البرز نظامی و موسی غنی‌نژاد
▫️دهه ۱۳۴۰ در حافظه تاریخی ایرانیان به‌عنوان «دهه طلایی اقتصاد» شناخته میشود. دهه‌ای که اقتصاد کشور میانگین رشد سالانه بالای ۱۰ درصد را تجربه کرد و نرخ تورم کمتر از ۳ درصد باقی ماند.
▫️این دهه با اصلاحات ارضی و انقلاب سفید در سال ۱۳۴۱ آغاز شد؛ دهه‌ایی که گرچه بخش کشاورزی در آن آسیب دید، اما، رشد صنعت در آن شتاب گرفت. آنچنان که به نظر می‌رسید ایران بعد از قرن‌ها فراز و فرود، سرانجام در مسیر توسعه قرار گرفته است. اما، عمر این مسیر طولانی نبود.
▫️با جهش درآمدهای نفتی در اوایل دهه ۱۳۵۰ ورق برگشت. کنفرانس رامسر و تأسیس حزب رستاخیز در سال ۱۳۵۳ نمادی از چرخشی بود که عملاً پایان عقلانیت اقتصادی دهه ۴۰ را رقم زد. به جای ادامه همان مسیر موفق، پهلوی دوم تصمیم گرفت «راه صد ساله را یک‌شبه برود»؛ مسیری پرشتاب که نه‌تنها دستاوردهای پیشین را تضعیف کرد، بلکه اقتصاد ایران را گرفتار بی‌ثباتی ساخت.
▫️حال پرسش بزرگ اینجاست: چرا شاه تیم برنده خود را از زمین بازی بیرون کشید؟ این همان معمایی است که همچنان ذهن پژوهشگران را مشغول کرده‌است.
◽️@utfinance◽️
👥 گفت‌وگوی البرز نظامی و موسی غنی‌نژاد
▫️دهه ۱۳۴۰ در حافظه تاریخی ایرانیان به‌عنوان «دهه طلایی اقتصاد» شناخته میشود. دهه‌ای که اقتصاد کشور میانگین رشد سالانه بالای ۱۰ درصد را تجربه کرد و نرخ تورم کمتر از ۳ درصد باقی ماند.
▫️این دهه با اصلاحات ارضی و انقلاب سفید در سال ۱۳۴۱ آغاز شد؛ دهه‌ایی که گرچه بخش کشاورزی در آن آسیب دید، اما، رشد صنعت در آن شتاب گرفت. آنچنان که به نظر می‌رسید ایران بعد از قرن‌ها فراز و فرود، سرانجام در مسیر توسعه قرار گرفته است. اما، عمر این مسیر طولانی نبود.
▫️با جهش درآمدهای نفتی در اوایل دهه ۱۳۵۰ ورق برگشت. کنفرانس رامسر و تأسیس حزب رستاخیز در سال ۱۳۵۳ نمادی از چرخشی بود که عملاً پایان عقلانیت اقتصادی دهه ۴۰ را رقم زد. به جای ادامه همان مسیر موفق، پهلوی دوم تصمیم گرفت «راه صد ساله را یک‌شبه برود»؛ مسیری پرشتاب که نه‌تنها دستاوردهای پیشین را تضعیف کرد، بلکه اقتصاد ایران را گرفتار بی‌ثباتی ساخت.
▫️حال پرسش بزرگ اینجاست: چرا شاه تیم برنده خود را از زمین بازی بیرون کشید؟ این همان معمایی است که همچنان ذهن پژوهشگران را مشغول کرده‌است.
◽️@utfinance◽️
❤16👍1👎1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🖥 آبادی ایران در گرو ۴ آزادی
👤موسی غنی‌نژاد
موسی غنی‌نژاد، اقتصاددان، در مناظره با یاسر جبرائیلی ضمن تأکید بر اینکه «ایران شایسته شرایط بهتری است» گفت: «اگر اقتصاد و تجارت آزاد کنید بسیاری از مسائل حل میشود».
غنی‌نژاد معتقد است که مشکل این است که سیاست بر اقتصاد غالب شده است.
او گفت: «بدبختی ما فقدان آزادی اقتصادی، آزادی سیاسی، آزادی اجتماعی و آزادی فرهنگی است. تا وقتی که به سمت مجموع این ۴ آزادی نرویم و مملکت آزادی درست نکنیم، ایران آزاد و آباد نخواهیم داشت».
◽️@utfinance◽️
👤موسی غنی‌نژاد
موسی غنی‌نژاد، اقتصاددان، در مناظره با یاسر جبرائیلی ضمن تأکید بر اینکه «ایران شایسته شرایط بهتری است» گفت: «اگر اقتصاد و تجارت آزاد کنید بسیاری از مسائل حل میشود».
غنی‌نژاد معتقد است که مشکل این است که سیاست بر اقتصاد غالب شده است.
او گفت: «بدبختی ما فقدان آزادی اقتصادی، آزادی سیاسی، آزادی اجتماعی و آزادی فرهنگی است. تا وقتی که به سمت مجموع این ۴ آزادی نرویم و مملکت آزادی درست نکنیم، ایران آزاد و آباد نخواهیم داشت».
◽️@utfinance◽️
👌25👍8❤2👎1
Forwarded from شرق وحشی
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
دکتر موسی غنی‌نژاد در مناظرۀ اخیر خود گفتند چون کلمۀ لیبرال ممکن است سوءتفاهم‌هایی ایجاد کند، از عبارت «لیبرال کلاسیک» استفاده می‌کنند. جیمز لینزی، از نویسندگان کتاب نظریه‌های منفی‌باف در مطلبی بنیان‌های لیبرالیسم کلاسیک و معنای آن را توضیح می‌دهد. پیش‌تر، آن مقاله را در ویدیو بنیان لیبرالیسم کلاسیک در یوتوب شرق وحشی منتشر کردم و می‌توانید در اینجا ببینید:
https://youtu.be/4xYAlzgm0Bc?si=HifPhtXrON3PIIy2
شرق وحشی
تلگرام | یوتوب
https://youtu.be/4xYAlzgm0Bc?si=HifPhtXrON3PIIy2
شرق وحشی
تلگرام | یوتوب
👍15❤1🔥1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🖥 سروستان - تیزر قسمت نخست
👤 با اجرای مصطفی صادق
با حضور:
👤 موسی غنی‌نژاد
👤 ابراهیم صحافی
▫️آیا آگاهی، آزادی و آبادیِ شهر باهم پیوندی دارند؟ آیا ذهن می‌تواند کنشی داشته باشد که دستاوردش آزادی و آبادی شهر باشد؟ آن کنش چه سرشتی دارد؟
◽️@utfinance◽️
👤 با اجرای مصطفی صادق
با حضور:
👤 موسی غنی‌نژاد
👤 ابراهیم صحافی
▫️آیا آگاهی، آزادی و آبادیِ شهر باهم پیوندی دارند؟ آیا ذهن می‌تواند کنشی داشته باشد که دستاوردش آزادی و آبادی شهر باشد؟ آن کنش چه سرشتی دارد؟
◽️@utfinance◽️
❤5👍3
Forwarded from شرق وحشی
بعد از بیش یک سال و نیم بالاخره کتاب جدیدی با ترجمۀ من در دست انتشار است و دوستان بنوبوک فرصتی را فراهم کرده‌اند تا اگر کتاب را تا پیش از 7 مهر ماه پیش‌خرید، کنید، من هم یادگاری در کتاب بنویسم.
لینک پیش‌خرید:
https://b2n.ir/sf7344
در فضیلت کتاب همین بس که اگرچه در فهرست‌های پرفروش و بهترین‌های متفاوتی حضور داشت، نیویورک تایمز حاضر نشد این کتاب را در فهرست پرفروش‌هایش قرار دهد.
نیویورک‌تایمز پیش‌تر اذعان کرده بود که فهرست پرفروش‌هایش الزاماً بر اساس فروش کتاب‌ها نیست و نظر دبیران این نشریه در آن دخیل است.
همانطور که از فهرست کتاب مشخص است، این کتاب جوابی است به بسیاری از نظریات هویتی چپ‌گرایانه و از جمله چیزهایی که توضیح می‌دهد این است که این مجاهدان عدالت اجتماعی چپ‌گرا از کجا آمده‌اند، حرفشان چیست و البته جواب لیبرالی به آن‌ها می‌دهد، نه پاسخی مرتجعانه.
لینک پیش‌خرید:
https://b2n.ir/sf7344
باقی ترجمه‌های من در بنوبوک را در اینجا می‌توانید ببینید.
شرق وحشی
تلگرام | یوتوب
لینک پیش‌خرید:
https://b2n.ir/sf7344
در فضیلت کتاب همین بس که اگرچه در فهرست‌های پرفروش و بهترین‌های متفاوتی حضور داشت، نیویورک تایمز حاضر نشد این کتاب را در فهرست پرفروش‌هایش قرار دهد.
نیویورک‌تایمز پیش‌تر اذعان کرده بود که فهرست پرفروش‌هایش الزاماً بر اساس فروش کتاب‌ها نیست و نظر دبیران این نشریه در آن دخیل است.
همانطور که از فهرست کتاب مشخص است، این کتاب جوابی است به بسیاری از نظریات هویتی چپ‌گرایانه و از جمله چیزهایی که توضیح می‌دهد این است که این مجاهدان عدالت اجتماعی چپ‌گرا از کجا آمده‌اند، حرفشان چیست و البته جواب لیبرالی به آن‌ها می‌دهد، نه پاسخی مرتجعانه.
لینک پیش‌خرید:
https://b2n.ir/sf7344
باقی ترجمه‌های من در بنوبوک را در اینجا می‌توانید ببینید.
شرق وحشی
تلگرام | یوتوب
👍13❤4👎1
Forwarded from Liberal Podcast پادکست لیبرال
🖥 اقتصاد اتریشی به زبان ساده
3️⃣ قسمت سوم: مطلوبیت نهایی، عرضه و تقاضا
©️ یوتیوب لرن کست
🔗1️⃣ قسمت نخست را اینجا ببینید: کنش انسانی
🔗 2️⃣ قسمت دوم را اینجا ببینید: ارزش ذهنی و عدم قطعیت
◽️@utfinance◽️
◼️@LiberalPodcast◼️
3️⃣ قسمت سوم: مطلوبیت نهایی، عرضه و تقاضا
©️ یوتیوب لرن کست
🔗1️⃣ قسمت نخست را اینجا ببینید: کنش انسانی
🔗 2️⃣ قسمت دوم را اینجا ببینید: ارزش ذهنی و عدم قطعیت
◽️@utfinance◽️
◼️@LiberalPodcast◼️
YouTube
اقتصاد اتریشی به زبان ساده - مطلوبیت نهایی ، عرضه و تقاضا
در چهارمین قسمت از پلی لیست اقتصاد اتریشی به زبان ساده، به سراغ مفاهیم مطلوبیت نهایی و عرضه و تقاضا میریم، کارل منگر، پایه گذار اقتصاد اتریشی، قانونی رو کشف کرد که به کلی نظریه ارزش کار رو زیر سوال برد، در این اپیزود همراه من باشید.
نظراتتون رو حتما برام…
نظراتتون رو حتما برام…
❤4
📄 روشنفکر بی مصرف
👤 جواد شایق
در ایران پای بحران «فقدان روشنفکر» یا حتی فراتر از آن «سانسور روشنفکر» در میان نیست؛ ما با پدیدهٔ روشنفکری بی‌مصرف مواجهیم. روشنفکرانی که حرف می‌زنند، تحلیل می‌کنند، ژست عصبانی به خود می‌گیرند، بیانیه می‌نویسند، اما در لحظهٔ تصمیم‌گیری و در بزنگاه عمل‌گرایی، درست همان‌جایی که جامعه نیاز به یک «جسارت ذهنی» برای «خلق ادراکی از واقعیت جدید» دارد، یا غیب میشوند یا وارد ساحت «تردید در واقعیت پیشین» میشوند.
بیش از نیم‌قرن است که جریان اصلی روشنفکری در ایران همواره «چپ‌زده» بوده است: آن‌هم نه به معنای تعهد به رفاه اجتماعی یا عدالت، که به معنای خلسه در رادیکالیسم، شیفتگی جنون‌آمیز به نفی، و نوعی خودارضایی فکری بی‌پایان که نسبتی با جهان واقعیت ندارد.
از تقی ارانی تا جلال آل احمد، از شاملو تا گل سرخی، و از غلامحسین ساعدی تا سازنوازان سر قبرش، بدون استثنا در نفرتی فروخورده از «ثروت» و «قدرت» و «نظم» مشترک‌اند: در اینکه سرمایه‌داری بد است و غرب به‌مثابه یک کل غیرقابل تفکیک، وجودی اهریمنی است. شاید چندان تندروی نباشد اگر ادعا شود که شاملوها و ساعدی‌ها بیشتر «نماد فروپاشی روانی جامعه‌ای در گذار از سنت به مدرنیته» بودند، تا ناجیان آن جامعه.
باید تأکید کنم که تا وقتی جریان روشنفکری چپ‌گرا یک جریان در کنار جریان‌های دیگر است، هیچ مشکلی نیست؛ مسئله اما از جایی آغاز میشود که این روشنفکر، خود را «تجسم و صاحب تمام حقیقت» می‌بیند و دیگران را «بی‌سواد»، «فاشیست»، «دیکتاتورپرور»، «نژادپرست»، «چکمه‌لیس» و با هزار برچسب دیگر خطاب می‌کند. اینجا دیگر با روشنفکری روبه‌رو نیستیم؛ اینجا با مذهب جدیدی مواجهیم که تنها ایمان مجازش، ایمان به نفی، و تنها کنش مجازش، خودزنی فرهنگی است.
روشنفکر بی‌مصرف ایرانی اغلب دچار نوعی خودشیفتگی پنهان است که با لفافهٔ فروتنی تزیین شده است. او همزمان هم از «عوام» بیزار است، هم مدام ادای همدلی با مردم و داشتن رؤیای سعادت برای آن‌ها را درمی‌آورد. اینان بازندگانی ابدی‌اند که همیشه می‌خواهند قهرمان باشند، اما از ترس لو رفتن چنتهٔ خالی‌شان هرگز وارد زمین واقعیت نمی‌شوند.
از همه طعنه‌آمیزتر، نقش این روشنفکران در تداوم وضع موجود است. آنان در ظاهر، خود را منتقد ساختار می‌دانند، اما در عمل، هیچ بدیلی پیشنهاد نمی‌دهند و هر صدای دیگری را به‌ویژه و بالاخص اگر از درگاه ملی‌گرایی یا لیبرالیسم بیاید به‌سرعت برچسب می‌زند.
روشنفکری چپ در ایران امروز، عملاً به پلیس گفتار بدل شده است؛ او صدای مخالف را خاموش می‌کند، تنوع فکری را سرکوب می‌سازد، و در نقش وجدان کاذب جامعه ظاهر میشود. در برابر هر پیشنهاد عملی، طرف مقابل را به ساده‌انگاری و کم‌سوادی متهم می‌کند و با ناچیزانگاری هر کنش اجتماعی مردمان عادی، آنان را به مطالعه دعوت می‌کند. در این میان، مردم، نهادهای اقتصادی و امید اجتماعی، یک‌به‌یک فرومی‌پاشند.
روشنفکری چپ در ایران، نه‌تنها بارها ما را به پرتگاه برده، که امروز هم در میانهٔ بحران، پشت نقاب نقد، نقش یکی از ستون‌های پنهان تثبیت وضعیت موجود را ایفا می‌کند. او ظاهری اپوزیسیون‌گونه دارد ولی کارکردش صرفاً سلب امید است؛ نقابی از عدالت‌خواهی بر چهره زده، اما با ذهنیتی به‌غایت نخبه‌گرا و انزواطلب در صحنهٔ بین‌الملل، و بریده از زندگی مردم واقعی در داخل، زیست می‌کند.
خطرناک‌ترین دشمنان جامعه، آن‌هایی نیستند که روبه‌روی‌مان ایستاده‌اند، بلکه آن‌هایی‌اند که پشت سر راه می‌روند، وانمود می‌کنند که همراه مایند، اما به وقت سقوط، خود را در صندلی منتقد جا می‌زنند، تا سهم‌شان از بی‌مسئولیتی را با فلسفه‌پردازی و شمردن کیسه‌های میوه و سیخ‌های جوجه‌کباب شهروندان مستأصل توجیه کنند.
در نهایت، من امیدوارم این جامعه با همهٔ زخم‌هایش دوام بیاورد؛ اما اگر روزی از درون متلاشی شود، ردپای روشنفکران بی‌ریشه، و پرمدعای چپ را باید در پروندهٔ این فاجعه ثبت کرد. هشدار این است: روشنفکر بی‌ریشه، همان‌قدر می‌تواند خطرناک باشد که یک مستبد تمام‌عیار؛ شاید حتی خطرناک‌تر. چون سلاح او، ذهن مردم است؛ و قربانی این سلاح، جنازه‌ای که امید نام دارد.
◽️@utfinance◽️
👤 جواد شایق
در ایران پای بحران «فقدان روشنفکر» یا حتی فراتر از آن «سانسور روشنفکر» در میان نیست؛ ما با پدیدهٔ روشنفکری بی‌مصرف مواجهیم. روشنفکرانی که حرف می‌زنند، تحلیل می‌کنند، ژست عصبانی به خود می‌گیرند، بیانیه می‌نویسند، اما در لحظهٔ تصمیم‌گیری و در بزنگاه عمل‌گرایی، درست همان‌جایی که جامعه نیاز به یک «جسارت ذهنی» برای «خلق ادراکی از واقعیت جدید» دارد، یا غیب میشوند یا وارد ساحت «تردید در واقعیت پیشین» میشوند.
بیش از نیم‌قرن است که جریان اصلی روشنفکری در ایران همواره «چپ‌زده» بوده است: آن‌هم نه به معنای تعهد به رفاه اجتماعی یا عدالت، که به معنای خلسه در رادیکالیسم، شیفتگی جنون‌آمیز به نفی، و نوعی خودارضایی فکری بی‌پایان که نسبتی با جهان واقعیت ندارد.
از تقی ارانی تا جلال آل احمد، از شاملو تا گل سرخی، و از غلامحسین ساعدی تا سازنوازان سر قبرش، بدون استثنا در نفرتی فروخورده از «ثروت» و «قدرت» و «نظم» مشترک‌اند: در اینکه سرمایه‌داری بد است و غرب به‌مثابه یک کل غیرقابل تفکیک، وجودی اهریمنی است. شاید چندان تندروی نباشد اگر ادعا شود که شاملوها و ساعدی‌ها بیشتر «نماد فروپاشی روانی جامعه‌ای در گذار از سنت به مدرنیته» بودند، تا ناجیان آن جامعه.
باید تأکید کنم که تا وقتی جریان روشنفکری چپ‌گرا یک جریان در کنار جریان‌های دیگر است، هیچ مشکلی نیست؛ مسئله اما از جایی آغاز میشود که این روشنفکر، خود را «تجسم و صاحب تمام حقیقت» می‌بیند و دیگران را «بی‌سواد»، «فاشیست»، «دیکتاتورپرور»، «نژادپرست»، «چکمه‌لیس» و با هزار برچسب دیگر خطاب می‌کند. اینجا دیگر با روشنفکری روبه‌رو نیستیم؛ اینجا با مذهب جدیدی مواجهیم که تنها ایمان مجازش، ایمان به نفی، و تنها کنش مجازش، خودزنی فرهنگی است.
روشنفکر بی‌مصرف ایرانی اغلب دچار نوعی خودشیفتگی پنهان است که با لفافهٔ فروتنی تزیین شده است. او همزمان هم از «عوام» بیزار است، هم مدام ادای همدلی با مردم و داشتن رؤیای سعادت برای آن‌ها را درمی‌آورد. اینان بازندگانی ابدی‌اند که همیشه می‌خواهند قهرمان باشند، اما از ترس لو رفتن چنتهٔ خالی‌شان هرگز وارد زمین واقعیت نمی‌شوند.
از همه طعنه‌آمیزتر، نقش این روشنفکران در تداوم وضع موجود است. آنان در ظاهر، خود را منتقد ساختار می‌دانند، اما در عمل، هیچ بدیلی پیشنهاد نمی‌دهند و هر صدای دیگری را به‌ویژه و بالاخص اگر از درگاه ملی‌گرایی یا لیبرالیسم بیاید به‌سرعت برچسب می‌زند.
روشنفکری چپ در ایران امروز، عملاً به پلیس گفتار بدل شده است؛ او صدای مخالف را خاموش می‌کند، تنوع فکری را سرکوب می‌سازد، و در نقش وجدان کاذب جامعه ظاهر میشود. در برابر هر پیشنهاد عملی، طرف مقابل را به ساده‌انگاری و کم‌سوادی متهم می‌کند و با ناچیزانگاری هر کنش اجتماعی مردمان عادی، آنان را به مطالعه دعوت می‌کند. در این میان، مردم، نهادهای اقتصادی و امید اجتماعی، یک‌به‌یک فرومی‌پاشند.
روشنفکری چپ در ایران، نه‌تنها بارها ما را به پرتگاه برده، که امروز هم در میانهٔ بحران، پشت نقاب نقد، نقش یکی از ستون‌های پنهان تثبیت وضعیت موجود را ایفا می‌کند. او ظاهری اپوزیسیون‌گونه دارد ولی کارکردش صرفاً سلب امید است؛ نقابی از عدالت‌خواهی بر چهره زده، اما با ذهنیتی به‌غایت نخبه‌گرا و انزواطلب در صحنهٔ بین‌الملل، و بریده از زندگی مردم واقعی در داخل، زیست می‌کند.
خطرناک‌ترین دشمنان جامعه، آن‌هایی نیستند که روبه‌روی‌مان ایستاده‌اند، بلکه آن‌هایی‌اند که پشت سر راه می‌روند، وانمود می‌کنند که همراه مایند، اما به وقت سقوط، خود را در صندلی منتقد جا می‌زنند، تا سهم‌شان از بی‌مسئولیتی را با فلسفه‌پردازی و شمردن کیسه‌های میوه و سیخ‌های جوجه‌کباب شهروندان مستأصل توجیه کنند.
در نهایت، من امیدوارم این جامعه با همهٔ زخم‌هایش دوام بیاورد؛ اما اگر روزی از درون متلاشی شود، ردپای روشنفکران بی‌ریشه، و پرمدعای چپ را باید در پروندهٔ این فاجعه ثبت کرد. هشدار این است: روشنفکر بی‌ریشه، همان‌قدر می‌تواند خطرناک باشد که یک مستبد تمام‌عیار؛ شاید حتی خطرناک‌تر. چون سلاح او، ذهن مردم است؛ و قربانی این سلاح، جنازه‌ای که امید نام دارد.
◽️@utfinance◽️
👌19👏5👍3❤1
📄 مقاله
نکاتی پیرامون یک مناظره: زمانی که دادۀ تجربی رهزن اندیشه میشود
👤 مهرپویا علا
در جلسۀ مناظرۀ روز سه‌شنبه یکم مهرماه 1404 میان آقایان غنی‌نژاد و جبرائیلی در کانال یوتیوبی «حکمران»، آقای جبرائیلی بحث خود را با یک استدلال «مارکسیستی» آغاز کرد: «اینکه مباحث هایک و میزس نسبتی با واقعیت موجود در جهان ندارند و زمینۀ واقعی مطرح شدن آن‌ها توجیه منافع قشر خاصی در ایالات متحد از اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به این‌طرف بود.
در آن دوران، از نگاه منتقدان، مناسباتی حاکم بود که به پیدایش انحصاراتی بزرگ در صنایعی از قبیل صنعت نفت و راه‌آهن انجامید و جامعه نیز با ابزارهایی مانند قانون ضد انحصار در صدد مقابله با آن وضعیت برآمد. در مقابل سرمایه‌داران انحصارگر برای دفاع از منافع خود به مباحثی نظری دامن زدند که نفع خود را در آن می‌دیدند و در این راستا بود که هایک از بورسیه و حمایت مالی شماری از این سرمایه‌داران برخوردار گشت».
البته پیرامون دقت تاریخی این مدعای مشخص دربارۀ هایک می‌توان بحث کرد. اما موضوع مهم‌تر این است که چرا می‌گوییم این استدلال مارکسیستی و نادرست است؟ به این دلیل که مارکس دقیقاً مشابه همین شیوه را در نقد اقتصاددانان کلاسیک مانند ریکاردو و مالتوس به کار می‌برد. از نگاه مارکس «علم اقتصاد بورژوایی» روبنای نظری برای توجیه مناسبات طبقاتی در آن مرحله از سیر تکامل تاریخی بود که این اقتصاددانان در آن قرار داشتند.
◽️@utfinance◽️
نکاتی پیرامون یک مناظره: زمانی که دادۀ تجربی رهزن اندیشه میشود
👤 مهرپویا علا
در جلسۀ مناظرۀ روز سه‌شنبه یکم مهرماه 1404 میان آقایان غنی‌نژاد و جبرائیلی در کانال یوتیوبی «حکمران»، آقای جبرائیلی بحث خود را با یک استدلال «مارکسیستی» آغاز کرد: «اینکه مباحث هایک و میزس نسبتی با واقعیت موجود در جهان ندارند و زمینۀ واقعی مطرح شدن آن‌ها توجیه منافع قشر خاصی در ایالات متحد از اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به این‌طرف بود.
در آن دوران، از نگاه منتقدان، مناسباتی حاکم بود که به پیدایش انحصاراتی بزرگ در صنایعی از قبیل صنعت نفت و راه‌آهن انجامید و جامعه نیز با ابزارهایی مانند قانون ضد انحصار در صدد مقابله با آن وضعیت برآمد. در مقابل سرمایه‌داران انحصارگر برای دفاع از منافع خود به مباحثی نظری دامن زدند که نفع خود را در آن می‌دیدند و در این راستا بود که هایک از بورسیه و حمایت مالی شماری از این سرمایه‌داران برخوردار گشت».
البته پیرامون دقت تاریخی این مدعای مشخص دربارۀ هایک می‌توان بحث کرد. اما موضوع مهم‌تر این است که چرا می‌گوییم این استدلال مارکسیستی و نادرست است؟ به این دلیل که مارکس دقیقاً مشابه همین شیوه را در نقد اقتصاددانان کلاسیک مانند ریکاردو و مالتوس به کار می‌برد. از نگاه مارکس «علم اقتصاد بورژوایی» روبنای نظری برای توجیه مناسبات طبقاتی در آن مرحله از سیر تکامل تاریخی بود که این اقتصاددانان در آن قرار داشتند.
◽️@utfinance◽️
اکوایران
نکاتی پیرامون یک مناظره: زمانی که دادۀ تجربی رهزن اندیشه میشود
در جلسۀ مناظرۀ روز سه‌شنبه یکم مهرماه 1404 میان آقایان غنی‌نژاد و جبرائیلی در کانال یوتیوبی «حکمران»، آقای جبرائیلی بحث خود را با یک استدلال «مارکسیستی» آغاز کرد: «اینکه مباحث هایک و میزس نسبتی با واقعیت موجود در جهان ندارند و زمینۀ واقعی مطرح شدن آن‌ها توجیه…
👍9❤5
◽️ توئیت روز
👤 غلامرضا کشاورز حداد - استاد اقتصاد دانشگاه صنعتی شریف
۱. استدلالهای قیاسی در علوم آکسیوماتیک استفاده میشوند. نخست قضیه اثبات و سپس دلالت نظری آن در دنیای واقعی با مشاهدات به محک تجربه به آزمون سپرده میشود.
۲. در علوم استقرایی مفهوم اثبات فاقد معنا است. در این دسته از علوم فرضیه ای پیش کشیده و درستی آن آزمون تجربی میشود. فرضیه ممکن است رد شود یا پژوهشگر با داده های موجود قادر به رد این فرضیه نباشد. تضمینی وجود ندارد این فرضیه همواره درست باشد.
۳. علم اقتصاد به معنی نظریه های اقتصادی در ردیف علوم قیاسی قرار دارد.
◽️@utfinance◽️
👤 غلامرضا کشاورز حداد - استاد اقتصاد دانشگاه صنعتی شریف
۱. استدلالهای قیاسی در علوم آکسیوماتیک استفاده میشوند. نخست قضیه اثبات و سپس دلالت نظری آن در دنیای واقعی با مشاهدات به محک تجربه به آزمون سپرده میشود.
۲. در علوم استقرایی مفهوم اثبات فاقد معنا است. در این دسته از علوم فرضیه ای پیش کشیده و درستی آن آزمون تجربی میشود. فرضیه ممکن است رد شود یا پژوهشگر با داده های موجود قادر به رد این فرضیه نباشد. تضمینی وجود ندارد این فرضیه همواره درست باشد.
۳. علم اقتصاد به معنی نظریه های اقتصادی در ردیف علوم قیاسی قرار دارد.
◽️@utfinance◽️
👍21❤4👎3
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🖥 سروستان - قسمت نخست
👤 با اجرای مصطفی صادق
با حضور:
👤 موسی غنی‌نژاد
👤 ابراهیم صحافی
▫️آبادی شهر در گرو ساختن و یافتن سنجه‌ای برای ارزیابی درستی اندیشه‌ها و کنش‌هاست. سنجه ارزیابی یابی خود در گرو ساخت شناخت معتبر از پدیدارها، هستی و حقیقت است.
▫️شناخت معتبر تخته بند پیروی از کنش روشمند و خردمندانه ذهن برای تعریف مفاهیم، مرزبندی آن‌ها و دستیابی به گزاره‌های شناخت‌زاست. اینگونه پیوندی ناگسستنی میان آبادی و آگاهی برپاست. بی‌گمان آزادی و آبادی شهر این همانی آگاهی‌ست.
◽️@utfinance◽️
👤 با اجرای مصطفی صادق
با حضور:
👤 موسی غنی‌نژاد
👤 ابراهیم صحافی
▫️آبادی شهر در گرو ساختن و یافتن سنجه‌ای برای ارزیابی درستی اندیشه‌ها و کنش‌هاست. سنجه ارزیابی یابی خود در گرو ساخت شناخت معتبر از پدیدارها، هستی و حقیقت است.
▫️شناخت معتبر تخته بند پیروی از کنش روشمند و خردمندانه ذهن برای تعریف مفاهیم، مرزبندی آن‌ها و دستیابی به گزاره‌های شناخت‌زاست. اینگونه پیوندی ناگسستنی میان آبادی و آگاهی برپاست. بی‌گمان آزادی و آبادی شهر این همانی آگاهی‌ست.
◽️@utfinance◽️
👍4
Forwarded from شرق وحشی
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
پیش‌فروش كتاب نظريه‌هاى منفى‌باف شروع شده و اون رو می‌تونید از وبسايت بنوبوک خريدارى كنيد در اين ويديو، نویسنده‌های كتاب توضيح می‌دن كه چرا به اين موضوع علاقه‌مند شدند و به اين نتيجه رسيدند كه بايد نظریه‌های منفى باف رو بنويسند.
کتاب را می‌توانید از سایت بنوبوک تهیه کنید:
https://bennubook.com
شرق وحشی
تلگرام| یوتوب
کتاب را می‌توانید از سایت بنوبوک تهیه کنید:
https://bennubook.com
شرق وحشی
تلگرام| یوتوب
❤20👍3👎3