سال ۱۳۸۲، هجده ساله بودم که یکی از داستان‌های کوتاهم در «شب‌های شهریور» (از جشنواره‌های معروف آن سال‌ها) برگزیده شد و این لوح را به همراه یک سکه‌ی تمام بهار آزادی دریافت کردم. سال‌ها میان خرت‌وپرت‌هایم گم بود و حالا که دوباره پیدایش کرده‌ام حس خوبی دارم.
@Virastaar
@Virastaar
«تایم» (TIME) نام مجله‌ای امریکایی است.
«تایمز» (The Times) نام روزنامه‌ای انگلیسی است.
بسیار دیده‌ام که مترجم‌ها این دو را با یکدیگر اشتباه می‌گیرند و از نام یکی به‌جای نام دیگری استفاده می‌کنند.
@Virastaar
«تایمز» (The Times) نام روزنامه‌ای انگلیسی است.
بسیار دیده‌ام که مترجم‌ها این دو را با یکدیگر اشتباه می‌گیرند و از نام یکی به‌جای نام دیگری استفاده می‌کنند.
@Virastaar
Forwarded from کتاب سده
نشر سده از این پس هر ماه با چند کتاب تازه مهمان کتابخانه‌هایتان خواهد بود.
@sadepub
به کانال تلگرام نشر سده بپیوندید:
https://t.me/joinchat/AAAAAD8885LyQAjg14eorQ
@sadepub
به کانال تلگرام نشر سده بپیوندید:
https://t.me/joinchat/AAAAAD8885LyQAjg14eorQ
به نقل از فیس‌بوک آقای مهران موسوی:
@Virastaar
دیدم مترجم کتابی Tripoli را «تریپولی» (همان طرابلس) ضبط کرده و Mesopotamia را «مسوپوتامیا» (همان بین‌النهرین) نوشته و مواردی از این دست. برای اینکه مترجم و ویراستار گرفتار این‌طور اشتباه‌ها نشوند، کتاب خوب و مهجوری هست به‌نام «فرهنگ گزیده‌ی اعلام شرقی در منابع غربی» (صالح طباطبایی، تهران: روزنه، ۱۳۸۸). مؤلف در مقدمه مفصل توضیح داده منظور از اعلام شرقی چیست و منابع غربی کدام‌اند. مدخل‌ها انگلیسی ـ فارسی مرتب شده‌اند و در انتهای کتاب فهرست فارسی ـ انگلیسی هم آمده (به این ترتیب، اگر کسی بخواهد بداند «طنجه» یا «خیمه‌ی مقدس» در منابع غربی چطور ضبط می‌شوند می‌تواند از این فهرست استفاده بکند). هر مدخل از این کتاب شامل توضیحاتی درباره‌ی اسم موردنظر هم هست. برای مثال، ذیل مدخل Saone می‌خوانیم: «صَهْیُون: ویرانه‌های دژی عظیم در سوریه در نزدیکی لاذقیه است. صلیبیان در ۵۱۳ ه.ق./ ۱۱۱۹ م. بر آن استیلا یافتند و صلاح‌الدین در ۵۸۴ ه.ق./۱۱۸۸ م. آن را تصرف کرد.» (ص ۳۳۰). این کتاب در بازار موجود نیست، اما ناشرش معمولاً در نمایشگاه کتاب موجودی دارد. ضمن آنکه نسخه‌ی دیجیتالش را هم سایت فیدیبو می‌فروشد.
@Virastaar
👇👇👇
@Virastaar
دیدم مترجم کتابی Tripoli را «تریپولی» (همان طرابلس) ضبط کرده و Mesopotamia را «مسوپوتامیا» (همان بین‌النهرین) نوشته و مواردی از این دست. برای اینکه مترجم و ویراستار گرفتار این‌طور اشتباه‌ها نشوند، کتاب خوب و مهجوری هست به‌نام «فرهنگ گزیده‌ی اعلام شرقی در منابع غربی» (صالح طباطبایی، تهران: روزنه، ۱۳۸۸). مؤلف در مقدمه مفصل توضیح داده منظور از اعلام شرقی چیست و منابع غربی کدام‌اند. مدخل‌ها انگلیسی ـ فارسی مرتب شده‌اند و در انتهای کتاب فهرست فارسی ـ انگلیسی هم آمده (به این ترتیب، اگر کسی بخواهد بداند «طنجه» یا «خیمه‌ی مقدس» در منابع غربی چطور ضبط می‌شوند می‌تواند از این فهرست استفاده بکند). هر مدخل از این کتاب شامل توضیحاتی درباره‌ی اسم موردنظر هم هست. برای مثال، ذیل مدخل Saone می‌خوانیم: «صَهْیُون: ویرانه‌های دژی عظیم در سوریه در نزدیکی لاذقیه است. صلیبیان در ۵۱۳ ه.ق./ ۱۱۱۹ م. بر آن استیلا یافتند و صلاح‌الدین در ۵۸۴ ه.ق./۱۱۸۸ م. آن را تصرف کرد.» (ص ۳۳۰). این کتاب در بازار موجود نیست، اما ناشرش معمولاً در نمایشگاه کتاب موجودی دارد. ضمن آنکه نسخه‌ی دیجیتالش را هم سایت فیدیبو می‌فروشد.
@Virastaar
👇👇👇
دوره‌ی جدید کارگاه ویراستاری از ۳۱ فروردین آغاز می‌شود. دوستانی که مایل‌اند در این دوره حضور داشته باشند تا ۳۰ فروردین مهلت ثبت‌نام دارند.
@Virastaar
@Virastaar
یکی از تصورات نادرستی که بین مردم وجود دارد این است که در «شاهنامه»ی فردوسی هیچ کلمه‌ی عربی‌ای یافت نمی‌شود. باید دانست چنین نیست و فردوسی چند صد بار از واژه‌های عربی استفاده کرده است. البته بسامد استفاده از این‌گونه واژه‌ها نسبت به تعداد واژه‌هایی که در «شاهنامه» آمده بسیار پایین است.
@Virastaar
@Virastaar
۱
یادداشت ملک‌الشعرای بهار بر پایان‌نامه‌ی دکتر زهرا خانلری (کیا). خانم کیا اولین زنی بودند که دکتری ادبیات فارسی گرفتند. ملک‌الشعرا استاد راهنمای ایشان بود.
تصویر از آرشیو شخصی حسین جاوید
@Virastaar
یادداشت ملک‌الشعرای بهار بر پایان‌نامه‌ی دکتر زهرا خانلری (کیا). خانم کیا اولین زنی بودند که دکتری ادبیات فارسی گرفتند. ملک‌الشعرا استاد راهنمای ایشان بود.
تصویر از آرشیو شخصی حسین جاوید
@Virastaar
۲
یادداشت ملک‌الشعرای بهار بر پایان‌نامه‌ی دکتر زهرا خانلری (کیا). خانم کیا اولین زنی بودند که دکتری ادبیات فارسی گرفتند. ملک‌الشعرا استاد راهنمای ایشان بود.
تصویر از آرشیو شخصی حسین جاوید
@Virastaar
یادداشت ملک‌الشعرای بهار بر پایان‌نامه‌ی دکتر زهرا خانلری (کیا). خانم کیا اولین زنی بودند که دکتری ادبیات فارسی گرفتند. ملک‌الشعرا استاد راهنمای ایشان بود.
تصویر از آرشیو شخصی حسین جاوید
@Virastaar
متن زیر را بخوانید و ببینید چه بخش‌هایی از آن را متوجه می‌شوید و چه بخش‌هایی را نه و سعی کنید حدس بزنید در چه قرنی نوشته شده است.
@Virastaar
«ای پسر، اگر جوانمردی ورزی، اول بدان که جوانمردی چیست و از چه خیزد. بدان ای پسر که سه چیز است از صفات مردم که هیچ آدمی نیابی که گوید مرا این سه چیز نیست. دانا و نادان بدین سه چیز از خدای متعال خشنودند. اگرچه، درحقیقت این سه چیز خدای تعالی کم کسی را داده است و هر کس را از این سه چیز هست از جمله‌ی خاصگان خدای است و از این سه‌گانه یکی خِرَد است و دویّم راستی و سیّم مردمی و حکما گفته‌اند که اصل جوانمردی سه چیز است، یکی آنکه آنچه بگویی بکنی، دوم آنکه راستی در قول و فعل نگه داری، سوم آنکه شکیب را کار بندی، زیرا که هر صفتی که تعلق دارد به جوانمردی در زیر این سه چیز است و بدان که جوانمردتر از همه‌ی مردمان آن بود که با او چند گونه هنر بود: یکی آنکه دلیر و مردانه بود و شکیبا بهر کاری و صادق‌الوعده باشد و پاک‌عورت و پاکدل بود و زیان کس را به سود خویش نخواهد اما زیان خود از بهر سود دوستان روا دارد و زبون‌گیر نباشد و بر اسیران دست دراز نکند و بیچارگان را یاری کند و بد از مظلومان دفع کند و همچنان که راست گوید راست شنود و انصاف از خود بدهد و بر آن سفره که نان و نمک خورده باشد بدی نکند و نیکی را بدی مکافات نکند و از ریا ننگ دارد...»
@Virastaar
@Virastaar
«ای پسر، اگر جوانمردی ورزی، اول بدان که جوانمردی چیست و از چه خیزد. بدان ای پسر که سه چیز است از صفات مردم که هیچ آدمی نیابی که گوید مرا این سه چیز نیست. دانا و نادان بدین سه چیز از خدای متعال خشنودند. اگرچه، درحقیقت این سه چیز خدای تعالی کم کسی را داده است و هر کس را از این سه چیز هست از جمله‌ی خاصگان خدای است و از این سه‌گانه یکی خِرَد است و دویّم راستی و سیّم مردمی و حکما گفته‌اند که اصل جوانمردی سه چیز است، یکی آنکه آنچه بگویی بکنی، دوم آنکه راستی در قول و فعل نگه داری، سوم آنکه شکیب را کار بندی، زیرا که هر صفتی که تعلق دارد به جوانمردی در زیر این سه چیز است و بدان که جوانمردتر از همه‌ی مردمان آن بود که با او چند گونه هنر بود: یکی آنکه دلیر و مردانه بود و شکیبا بهر کاری و صادق‌الوعده باشد و پاک‌عورت و پاکدل بود و زیان کس را به سود خویش نخواهد اما زیان خود از بهر سود دوستان روا دارد و زبون‌گیر نباشد و بر اسیران دست دراز نکند و بیچارگان را یاری کند و بد از مظلومان دفع کند و همچنان که راست گوید راست شنود و انصاف از خود بدهد و بر آن سفره که نان و نمک خورده باشد بدی نکند و نیکی را بدی مکافات نکند و از ریا ننگ دارد...»
@Virastaar
متنی که در پست قبل خواندید، از کتاب «قابوس‌نامه» نوشته‌ی امیر عنصرالمعالی کیکاووس ابن اسکندر ابن قابوس ابن وشمگیر ابن زیار بود. این کتاب در قرن پنجم هجری نوشته شده است.
همان‌طور که دیدید، با گذشت حدود هزار سال، ما فارسی‌زبانانِ امروز به‌راحتی این متن را می‌خوانیم و متوجه می‌شویم. مقایسه کنید با نثر بعضی از نویسندگان معاصر که با رمل و اسطرلاب باید سراغشان رفت و به خیال خودشان تلاش می‌کنند نثر پرشکوه فارسی را بازآفرینی کنند!
@Virastaar
همان‌طور که دیدید، با گذشت حدود هزار سال، ما فارسی‌زبانانِ امروز به‌راحتی این متن را می‌خوانیم و متوجه می‌شویم. مقایسه کنید با نثر بعضی از نویسندگان معاصر که با رمل و اسطرلاب باید سراغشان رفت و به خیال خودشان تلاش می‌کنند نثر پرشکوه فارسی را بازآفرینی کنند!
@Virastaar
اوستایی زبان یکی از نواحی شرقی ایران بوده است و قدمت آن، دست‌کم، به چندین سده پیش از میلاد حضرت مسیح می‌رسد. خطی که این زبان به آن نوشته می‌شود خط اوستایی یا «دین دبیره» نام دارد. این خط را ظاهراً در اواخر دوره‌ی ساسانی (حدود سده‌ی ششم میلادی) از روی الفبای پهلوی کتابی و زبوری ساخته‌اند. حروف این خط از هم جدا نوشته می‌شوند و همه‌ی صامت‌ها و مصوت‌های کوتاه و بلند نویسه‌های مخصوص دارند. این باعث می‌شود آموختن و نوشتن و خواندن آن بسیار راحت باشد (البته خود زبان اوستایی زبانی است فوق‌العاده دیریاب و پررمزوراز؛ خط را با زبان اشتباه نگیرید). این خط (درست مثل خط کنونی فارسی) از راست به چپ نوشته می‌شود. بعد از هر واژه یک نقطه قرار می‌گیرد و در پایان هر جمله سه نقطه.
@Virastaar
من به‌هیچ‌وجه موافق تغییر خط نیستم ــ چون ارتباط ما و نسل‌های آینده‌مان را با میراث مکتوب پرشکوهمان قطع می‌کند ــ اما اگر روزی بنا به تغییر خط باشد، به‌جای آنکه از خط لاتین استفاده کنیم، می‌توانیم از اوستایی بهره بگیریم که هم متعلق به تاریخ و فرهنگ خودمان است، هم زیباست و هم جزو کامل‌ترین خط‌های دنیا.
@Virastaar
@Virastaar
من به‌هیچ‌وجه موافق تغییر خط نیستم ــ چون ارتباط ما و نسل‌های آینده‌مان را با میراث مکتوب پرشکوهمان قطع می‌کند ــ اما اگر روزی بنا به تغییر خط باشد، به‌جای آنکه از خط لاتین استفاده کنیم، می‌توانیم از اوستایی بهره بگیریم که هم متعلق به تاریخ و فرهنگ خودمان است، هم زیباست و هم جزو کامل‌ترین خط‌های دنیا.
@Virastaar
دکتر اسماعیل حاکمی، استاد برجسته‌ی زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه تهران، پس از چند سال بیماری، امروز صبح (یک اردیبهشت) در سکوت خبری درگذشت. دکتر حاکمی از بزرگانی بود که آنچنان که باید قدر ندید و بر صدر ننشست. از ایشان کتاب‌های ارزشمندی به‌جا مانده است.
برای اینکه تا حدودی با ذوق و سلیقه‌ی ایشان آشنا شوید، در پست‌های بعدی طرح جلد و فهرست مطالب کتابی را می‌گذارم که دکتر حاکمی به یاری دکتر خسرو فرشیدورد و دکتر حسین بهزادی در سال ۱۳۵۳ منتشر کرد. تقریباً همه‌ی کتاب‌های درسی ادبیات فارسی که پس از انقلاب منتشر شده‌اند از این کتاب در انتخاب شعرها و نثرها بهره برده‌اند.
خدایش بیامرزاد.
@Virastaar
برای اینکه تا حدودی با ذوق و سلیقه‌ی ایشان آشنا شوید، در پست‌های بعدی طرح جلد و فهرست مطالب کتابی را می‌گذارم که دکتر حاکمی به یاری دکتر خسرو فرشیدورد و دکتر حسین بهزادی در سال ۱۳۵۳ منتشر کرد. تقریباً همه‌ی کتاب‌های درسی ادبیات فارسی که پس از انقلاب منتشر شده‌اند از این کتاب در انتخاب شعرها و نثرها بهره برده‌اند.
خدایش بیامرزاد.
@Virastaar