Bugun bir askarga o‘q uzishga majbur bo‘ldim... U yerga yiqilganda xotinining ismini chaqirayotgandi.
Mariya... Mariya... va ko‘z o‘ngimda jon berdi. Bo‘ynida o‘zining va yoshgina qizaloqning to‘y surati solingan tumorchasi bor edi. Mariya o‘sha bo‘lsa kerak, deb taxmin qildim. O‘zimdan ko‘nglim qoldi.
Men odatda odamlarning oyog‘ini nishonga olaman. Ularni o‘ldirmaslikka harakat qilaman. Faqat ortimizdan quvib kelmasliklari uchun yaralayman xolos. Lekin bu askarning oyog‘ini nishonga olgan paytim, to‘satdan egilib qoldi va o‘q uning ko‘ksiga tegdi.
Endi uning Mariyasi uni qancha kutishi kerak? Erkak kishisi urushdan bir kun kelib qaytishi uchun qancha sharf va issiq ko‘ylaklar to‘qishi kerak? Mariya hatto erining yomg‘ir ostida oxirgi marta faqat uning isminigina aytib jon berganini ham bilmaydi.
Urush bu insoniyatning eng yomon o‘ylagan narsasi... Bolaligimdan odamlar bir-biri bilan urushishga majburmikin, deb o‘ylardim va mana ko‘ryapmananki, ha, ba’zan majbur bo‘lishadi... Chunki urush buyrug‘ini beruvchilar yomg‘ir ostida emaslar. Loy-suv ichida emaslar va Mariyaning yashil ko‘zlarini o‘ylab jon berishmaydi.
Ular o‘zlarining issiq uylarida o‘tirishibdi. Sigaret chekish va buyruq berish... Qaniydi qurolimni o‘sha issiq uylarida o‘tirgan boshliqlarga qaratolsam. Bolalari hovuzda suzib yurgan, o‘zlari esa qimmatbaho qalam bilan minglab Mariyalarning erlari o‘limiga hukm imzolayotgan o‘shalarga... Salom ….yozishdan ham osonroq tarzda.
Urushni eng tuban odamlar boshlaydi, eng sharafli odamlar boshidan o’tqazadi.

Ğaybulla Tursunov😭

Top 15 serial videosi tayyorlanyapti. Warzone ga berilib ketib qoldim, vaqtimni o'g'irlayapti. Ertaga borib o'chirvoraman.

### Odamla tupoylashib boruradi