Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
من عاشقت بودم؛
در آن حریم متبرک و بیمرز
که روح سرگردانم
بر آستانهی چشمان تو
به سجده درآمده بود.
من، با تمام هستی معصوم خویش،
به تپشهای گرم نام تو
گره خورده بودم.
اما تو...
با تبسمی ساده و سبک،
بر لبهای خیس از غرور،
خندیدی.
خندیدی
و در انتهای آن ترانهی شیرین،
برگی از درخت باور من فرو افتاد.
تو ندانستی
که آن خندهی زودگذر،
چون خنجری از حریر و ترکش،
کجا را نشانه رفت!
و من،
تنها در آوار مهربانی خویش ماندم؛
با دلی که هنوز هم
عبور لبخند تو را
با تمام درد،
دوست میدارد....
زیر سم گاو
ساری
عبدالرضا احمدی
۲۳تیر ۱۳۹۰
https://telegram.me/abdolrezaahmadey
در آن حریم متبرک و بیمرز
که روح سرگردانم
بر آستانهی چشمان تو
به سجده درآمده بود.
من، با تمام هستی معصوم خویش،
به تپشهای گرم نام تو
گره خورده بودم.
اما تو...
با تبسمی ساده و سبک،
بر لبهای خیس از غرور،
خندیدی.
خندیدی
و در انتهای آن ترانهی شیرین،
برگی از درخت باور من فرو افتاد.
تو ندانستی
که آن خندهی زودگذر،
چون خنجری از حریر و ترکش،
کجا را نشانه رفت!
و من،
تنها در آوار مهربانی خویش ماندم؛
با دلی که هنوز هم
عبور لبخند تو را
با تمام درد،
دوست میدارد....
زیر سم گاو
ساری
عبدالرضا احمدی
۲۳تیر ۱۳۹۰
https://telegram.me/abdolrezaahmadey
مهر،
نیمه که میرسد،
برگها به خود میآیند
و من،
بر پلهی بیستم ایستادهام
تا سالی دیگر را
با بوی خاک بارانخورده
تنفس کنم.
کسی چه میداند
شاید ستارهای دور
امشب،
چراغ راهِ دلتنگیهایم را روشن کرده باشد.
تولد یعنی
هنوز میشود عاشق فاصلهها بود؛
میانِ سکوتِ این شب پاییزی
و تپش گرم دستی
که تقویم را ورق میزند
تا نام مرا
دوباره در روزگار تکرار کند.
ومن میدانم.....
ناخواسته آمدم
و ناخواسته به دنیایی دل بستم
که از آن من نیست؛
نمیدانم فردا که میروم،
دلبستگیهایم
در چمدان رفتنم جا میشود؟
شاید تولد،
فقط پرسه زدن در راهروی بیبازگشتی است
که در آن،
ریشههای من در خاک تردید
و آرزوهایم در زمان جا ماندهاند؛
و من،
مسافر سرگشتهای که
چیزی از خود را
در این میانهراه جا گذاشته است.
تولد من
ساری
عبدالرضا احمدی
بیست مهر ۰۵
https://telegram.me/abdolrezaahmadey
نیمه که میرسد،
برگها به خود میآیند
و من،
بر پلهی بیستم ایستادهام
تا سالی دیگر را
با بوی خاک بارانخورده
تنفس کنم.
کسی چه میداند
شاید ستارهای دور
امشب،
چراغ راهِ دلتنگیهایم را روشن کرده باشد.
تولد یعنی
هنوز میشود عاشق فاصلهها بود؛
میانِ سکوتِ این شب پاییزی
و تپش گرم دستی
که تقویم را ورق میزند
تا نام مرا
دوباره در روزگار تکرار کند.
ومن میدانم.....
ناخواسته آمدم
و ناخواسته به دنیایی دل بستم
که از آن من نیست؛
نمیدانم فردا که میروم،
دلبستگیهایم
در چمدان رفتنم جا میشود؟
شاید تولد،
فقط پرسه زدن در راهروی بیبازگشتی است
که در آن،
ریشههای من در خاک تردید
و آرزوهایم در زمان جا ماندهاند؛
و من،
مسافر سرگشتهای که
چیزی از خود را
در این میانهراه جا گذاشته است.
تولد من
ساری
عبدالرضا احمدی
بیست مهر ۰۵
https://telegram.me/abdolrezaahmadey
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
سالهاست
تنِ ترکانیدهام
میزبانِ آرزوی تبری است
که رنجِ ایستادن را
با یک ضربه
به خاموشی بسپارد.
ریشهها خستهاند
و شیرهی خاک
دیگر طعمِ بهار نمیدهد.
اما حالا...
روی این چوبِ پوسیده
یک سال است
جوونهای لجوج
سر برآورده است؛
غریبهای سبز
که تقویمِ مرگ مرا
به بازی گرفته.
نمیدانم
کدام را باور کنم:
نعرهی تبر را
که از راه میرسد،
یا این سبزِ ناخواسته را
که دستهای خستهام را
دوباره
به تنِ زمین
گره میزند....
"تقویم مرگ"
از مجموعه زیر سم گاو
عبدالرضااحمدی
ساری
۱۳ شهریور۹۹
https://telegram.me/abdolrezaahmadey
تنِ ترکانیدهام
میزبانِ آرزوی تبری است
که رنجِ ایستادن را
با یک ضربه
به خاموشی بسپارد.
ریشهها خستهاند
و شیرهی خاک
دیگر طعمِ بهار نمیدهد.
اما حالا...
روی این چوبِ پوسیده
یک سال است
جوونهای لجوج
سر برآورده است؛
غریبهای سبز
که تقویمِ مرگ مرا
به بازی گرفته.
نمیدانم
کدام را باور کنم:
نعرهی تبر را
که از راه میرسد،
یا این سبزِ ناخواسته را
که دستهای خستهام را
دوباره
به تنِ زمین
گره میزند....
"تقویم مرگ"
از مجموعه زیر سم گاو
عبدالرضااحمدی
ساری
۱۳ شهریور۹۹
https://telegram.me/abdolrezaahmadey
👏3❤1
کوچهای است
در این بندوبست شوم
که آفتاب از ترس سایه، بر دیوار نمیتابد
و نفس در سینه،
کابوس نیمهشب زنجیر است.
وقتی که کلام،
گلولهای است در گلو
و فریاد، خونی است
که بر فرش سنگی میماسد؛
وقتی خنده،
گناهی است نابخشوده
و از چشم پر از بغض تو
حتی دریغ میدارند
حرمت شورانگیز گریستن را!
آنجا که رقص تنها در باد،
جرمی کبیره است
و بوسه، مهری است بر احضار مرگ؛
آنجا که زندگی، مرگی است مکرر
و مرگ، تسکینی است بر این خفقان مدام
دیگر چه تفاوت میکند
که سقف آسمانت میلههای سرد زندان باشد،
یا چهاردیواری خانهای
که در آن،
محبوس تن خویشی؟
کابوس
از مجموعه زیر سم گاو
ساری
عبدالرضا احمدی
۲۱مهر۰۴
https://t.me/abdolrezaahmadey
در این بندوبست شوم
که آفتاب از ترس سایه، بر دیوار نمیتابد
و نفس در سینه،
کابوس نیمهشب زنجیر است.
وقتی که کلام،
گلولهای است در گلو
و فریاد، خونی است
که بر فرش سنگی میماسد؛
وقتی خنده،
گناهی است نابخشوده
و از چشم پر از بغض تو
حتی دریغ میدارند
حرمت شورانگیز گریستن را!
آنجا که رقص تنها در باد،
جرمی کبیره است
و بوسه، مهری است بر احضار مرگ؛
آنجا که زندگی، مرگی است مکرر
و مرگ، تسکینی است بر این خفقان مدام
دیگر چه تفاوت میکند
که سقف آسمانت میلههای سرد زندان باشد،
یا چهاردیواری خانهای
که در آن،
محبوس تن خویشی؟
کابوس
از مجموعه زیر سم گاو
ساری
عبدالرضا احمدی
۲۱مهر۰۴
https://t.me/abdolrezaahmadey
❤1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
من
پسرِ آدمم—
فرزندِ نخستینِ فریاد
در گلوگاهِ غارهایِ آغشته به خونِ سپیدهدم.
بر پیشانیام
نقشِ انگشتانِ هابیل هنوز
چون مهری سوخته بر طالعِ خاکسترینِ تاریخ میدرخشد—
و من
با استخوانهایی که از نخستین تبرِ حسد ترک برداشت
به راه افتادم
در امتدادِ قرونِ بیقرار.
من پسرِ آدمم.
مرا در هر میدان
به نامی دیگر صدا زدهاند
و هر بار
تکهای از تنم را
به یادگار بُریدهاند.
در دشتهای ایلیون
زیر بارانِ نیزههای مفرغین،
آشیل که دوید
پاشنهی من شکافت—
زخمی از غرورِ خدایانِ تبعیدی
بر ساقِ اساطیریِ من ماند.
در گذرگاهِ گوگَمِل
سمِّ ستورانِ مقدونی
سینهام را کوبید؛
از آن هیاهوی اسکندری
ترکِ پهنی بر قفسهی سینهام ماند—
زخمی از وسعتِ بیمرزِ طمع.
در کارتاژ
آتش که بر آب دوید
دریا در ریههایم شعله کشید؛
و از خاکسترِ هانیبال
سرفهای خونین
در گلوی تاریخ نشاندم.
گوشم را بر سینهی زمین میگذارم
شاید
ضربانِ صلحی دور
از عمقِ این جسدِ خسته
برخیزد—
پیش از آنکه
آخرین زخم
نامِ مرا
از یادِ جهان ببرد.
سیب تلخ
ساری
عبدالرضا احمدی
۱۴اسفند ۱۴۰۴
@abdolrezaahmadisari
پسرِ آدمم—
فرزندِ نخستینِ فریاد
در گلوگاهِ غارهایِ آغشته به خونِ سپیدهدم.
بر پیشانیام
نقشِ انگشتانِ هابیل هنوز
چون مهری سوخته بر طالعِ خاکسترینِ تاریخ میدرخشد—
و من
با استخوانهایی که از نخستین تبرِ حسد ترک برداشت
به راه افتادم
در امتدادِ قرونِ بیقرار.
من پسرِ آدمم.
مرا در هر میدان
به نامی دیگر صدا زدهاند
و هر بار
تکهای از تنم را
به یادگار بُریدهاند.
در دشتهای ایلیون
زیر بارانِ نیزههای مفرغین،
آشیل که دوید
پاشنهی من شکافت—
زخمی از غرورِ خدایانِ تبعیدی
بر ساقِ اساطیریِ من ماند.
در گذرگاهِ گوگَمِل
سمِّ ستورانِ مقدونی
سینهام را کوبید؛
از آن هیاهوی اسکندری
ترکِ پهنی بر قفسهی سینهام ماند—
زخمی از وسعتِ بیمرزِ طمع.
در کارتاژ
آتش که بر آب دوید
دریا در ریههایم شعله کشید؛
و از خاکسترِ هانیبال
سرفهای خونین
در گلوی تاریخ نشاندم.
گوشم را بر سینهی زمین میگذارم
شاید
ضربانِ صلحی دور
از عمقِ این جسدِ خسته
برخیزد—
پیش از آنکه
آخرین زخم
نامِ مرا
از یادِ جهان ببرد.
سیب تلخ
ساری
عبدالرضا احمدی
۱۴اسفند ۱۴۰۴
@abdolrezaahmadisari
«جدی میفرمایید؟!»؛ وقتی صندلی ریاستجمهوری ترامپولین میشود!
جدیداً سطح توقعات از مدیریت کلان کشور به قدری انعطافپذیر شده که هرکسی بعد از دو خط صحبت کردن و دیدنِ چندتا کلیپ در فضای مجازی، با خودش فکر میکند: «چرا من نه؟» آخرین نمونهاش جناب احمد مجد (همان «جدی میفرمایید» خودمان) که با قاطعیت تمام در تلویزیون اعلام کرده: «من چیم از فلانکس و بهمانکس کمه؟ میخوام رئیسجمهور بشوم و میشوم!»
اما بگذارید کلاه بگذاریم بالاتر و تعارف را بگذاریم کنار. چرا این افراد اصلاً به خودشان چنین جرئتی میدهند که صندلی قوه مجریه را با مبل راحتی خانه اشتباه بگیرند و هوس پاستور به سرشان بزند؟
رازِ این اعتمادبهنفْسِ کاذب، در یک فرمول طلایی نهفته است: «نگاه به کارنامه گذشتگان!»
وقتی در سیستمی، شایستهسالاری در چمدان گذاشته شده و فرستاده شود مسافرتِ بیبازگشت، و در عوض صندلیهای مهم مدیریت به دست کسانی سپرده شود که هنرشان فقط خواندن متنهای آماده یا گاف دادنهای تاریخی بوده، طبیعی است که خروجیاش این بشود.
احمد مجد عزیز با خودش محاسبه کرده و گفته: «فلانی با آن سطح از سواد و مدیریت، سالها کشور را معطل گذاشت و شد رئیسجمهور؛ بهمانکس هم با آن کارنامه و تسلط نداشتن به بدیهیترین مسائل، کاندیدا شد و ادعای مدیریت جهان را کرد. خب، چرا منِ «جدی میفرمایید» با این لحنِ جذابم نشوم؟! مگه بقیه چه گلی به سر مملکت زدند که منِ کمترین نزنم؟»
در واقع، این دوستان به جای اینکه استانداردها را ببرند بالا، زحمتِ بالا بردنِ خودشان را هم نمیکشند؛ بلکه از «سقوطِ آزادِ معیارهای قبلی» به عنوان پلهترقی استفاده میکنند تا بالا بپرند. منطقشان این است: «وقتی سقفِ استانداردها اینقدر کوتاه شده که هر کسی رد میشود سرش به آن میخورد، چرا ما قد نکشیم و با یک کلاه شاپو و چند شعارِ پوچ، مدعیِ ریاستجمهوری نشویم؟»
خلاصه که کشور عزیزتر از جانمان تبدیل شده به مسابقهی «عصر جدید» با این تفاوت که جایزه بزرگش، اداره هشتاد میلیون آدم و سرنوشت یک ملت است؛ و هرکس از راه میرسد، با یک جمله میگوید: «جدی میفرمایید که من صلاحیت ندارم؟! الان ثابت میکنم!»
هذیان های شبانه
ساری
عبدالرضا احمدی
بیست آبان ۰۵
@abdolrezaahmadisari
جدیداً سطح توقعات از مدیریت کلان کشور به قدری انعطافپذیر شده که هرکسی بعد از دو خط صحبت کردن و دیدنِ چندتا کلیپ در فضای مجازی، با خودش فکر میکند: «چرا من نه؟» آخرین نمونهاش جناب احمد مجد (همان «جدی میفرمایید» خودمان) که با قاطعیت تمام در تلویزیون اعلام کرده: «من چیم از فلانکس و بهمانکس کمه؟ میخوام رئیسجمهور بشوم و میشوم!»
اما بگذارید کلاه بگذاریم بالاتر و تعارف را بگذاریم کنار. چرا این افراد اصلاً به خودشان چنین جرئتی میدهند که صندلی قوه مجریه را با مبل راحتی خانه اشتباه بگیرند و هوس پاستور به سرشان بزند؟
رازِ این اعتمادبهنفْسِ کاذب، در یک فرمول طلایی نهفته است: «نگاه به کارنامه گذشتگان!»
وقتی در سیستمی، شایستهسالاری در چمدان گذاشته شده و فرستاده شود مسافرتِ بیبازگشت، و در عوض صندلیهای مهم مدیریت به دست کسانی سپرده شود که هنرشان فقط خواندن متنهای آماده یا گاف دادنهای تاریخی بوده، طبیعی است که خروجیاش این بشود.
احمد مجد عزیز با خودش محاسبه کرده و گفته: «فلانی با آن سطح از سواد و مدیریت، سالها کشور را معطل گذاشت و شد رئیسجمهور؛ بهمانکس هم با آن کارنامه و تسلط نداشتن به بدیهیترین مسائل، کاندیدا شد و ادعای مدیریت جهان را کرد. خب، چرا منِ «جدی میفرمایید» با این لحنِ جذابم نشوم؟! مگه بقیه چه گلی به سر مملکت زدند که منِ کمترین نزنم؟»
در واقع، این دوستان به جای اینکه استانداردها را ببرند بالا، زحمتِ بالا بردنِ خودشان را هم نمیکشند؛ بلکه از «سقوطِ آزادِ معیارهای قبلی» به عنوان پلهترقی استفاده میکنند تا بالا بپرند. منطقشان این است: «وقتی سقفِ استانداردها اینقدر کوتاه شده که هر کسی رد میشود سرش به آن میخورد، چرا ما قد نکشیم و با یک کلاه شاپو و چند شعارِ پوچ، مدعیِ ریاستجمهوری نشویم؟»
خلاصه که کشور عزیزتر از جانمان تبدیل شده به مسابقهی «عصر جدید» با این تفاوت که جایزه بزرگش، اداره هشتاد میلیون آدم و سرنوشت یک ملت است؛ و هرکس از راه میرسد، با یک جمله میگوید: «جدی میفرمایید که من صلاحیت ندارم؟! الان ثابت میکنم!»
هذیان های شبانه
ساری
عبدالرضا احمدی
بیست آبان ۰۵
@abdolrezaahmadisari
❤1👍1