"خلیج کهن"
چنان که هر خس و خاری رطب نخواهد شد
به کُنيه ، شیخ سعودی عرب نخواهد شد
ترامپ گرچه بیاید به گرده افشانی
چو نخل، یائسه باشد رطب نخواهد شد
خوش است صوت حجازی ولی جهان عرب
ز بانگ این شتران در طرب نخواهد شد
اگرچه باشد از آداب، رقص با شمشیر
به رقص، شیخ سبک سر ادب نخواهد شد
اگر به خوشه خورشید هم رسی ای شیخ
سپیده، توشه خفاش شب نخواهد شد
لهیب کینه نیفروز، این خلیج کهن
به کامت ای پسر بولهب نخواهد شد
اگر عسل چکد از آن، تو حرص نام نزن
که سهم خرس، از آن یک وجب نخواهد شد
عرب، عزیز و گرامی است نزد ما اما
خلیج فارس خلیج عرب نخواهد شد...
افشین علاء خرداد96
https://telegram.me/afshinala
چنان که هر خس و خاری رطب نخواهد شد
به کُنيه ، شیخ سعودی عرب نخواهد شد
ترامپ گرچه بیاید به گرده افشانی
چو نخل، یائسه باشد رطب نخواهد شد
خوش است صوت حجازی ولی جهان عرب
ز بانگ این شتران در طرب نخواهد شد
اگرچه باشد از آداب، رقص با شمشیر
به رقص، شیخ سبک سر ادب نخواهد شد
اگر به خوشه خورشید هم رسی ای شیخ
سپیده، توشه خفاش شب نخواهد شد
لهیب کینه نیفروز، این خلیج کهن
به کامت ای پسر بولهب نخواهد شد
اگر عسل چکد از آن، تو حرص نام نزن
که سهم خرس، از آن یک وجب نخواهد شد
عرب، عزیز و گرامی است نزد ما اما
خلیج فارس خلیج عرب نخواهد شد...
افشین علاء خرداد96
https://telegram.me/afshinala
"زمزمه ای برای شب قدر"
اگر بار گناهانم عظیم است
چو یارم عیب پوش آمد چه بیم است
گناهم شد پلی تا بگذرد دوست
کجی را بین، صراط المستقیم است
سری دارم که از سامان، گریزان
دلی دارم که در کویت مقیم است
در این دریا ز توفانم نترسان
که می دانم تقدم با نسیم است
اگر حادث شود از ما خطایی
خطاپوشی ترا عهدی قدیم است
به آیات عذابم وعده دادی
ولیکن نام قرآنت کریم است
کلیدی یافتم در محبس عمر
که "بسم الله رحمن رحیم" است
افشین علا
( از سروده های قدیم )
https://telegram.me/afshinala
اگر بار گناهانم عظیم است
چو یارم عیب پوش آمد چه بیم است
گناهم شد پلی تا بگذرد دوست
کجی را بین، صراط المستقیم است
سری دارم که از سامان، گریزان
دلی دارم که در کویت مقیم است
در این دریا ز توفانم نترسان
که می دانم تقدم با نسیم است
اگر حادث شود از ما خطایی
خطاپوشی ترا عهدی قدیم است
به آیات عذابم وعده دادی
ولیکن نام قرآنت کریم است
کلیدی یافتم در محبس عمر
که "بسم الله رحمن رحیم" است
افشین علا
( از سروده های قدیم )
https://telegram.me/afshinala
" خاطرات الهي "
( قسمت ششم )
خانه گوهردشت دکتر ملکیان و بانو الهی در عین دوری از غوغا و هیاهوی تهران، کانون گرمی بود برای خواص اهل معنا که شیفته آن زوج فاضل و صاحبدل بودند. بیش از همه، شاعران و اهالی موسیقی به آن خانه می آمدند و شبهایی به یادماندنی می آفریدند. بانو الهی هم علاوه بر روی گشاده و نطق دلنشینی که داشت، کدبانوی بی نظیری بود که در پذیرایی از دوستدارانش سنگ تمام می گذاشت.
در فصل گرما ایوان رو به حیاط و استخر را فرش می کردند و بساط چای و هندوانه و شاتوت و دیگر میوه های فصل به راه بود. شب نشینی های گرم زمستانی هم در سالن بزرگ پذیرایی آن خانه، آن قدر شیرین و پرمضمون بود که به تندی سپری می شد و تا به خود می آمدی، شب از نیمه گذشته بود و می بایست علیرغم میل باطنی و به امید شبی دیگر با میزبانان فرزانه و گشاده رو خداحافظی می کردی و با انبانی از خاطرات بی مثال، آن خانه و باغ رویایی را ترک می گفتی.
دکتر ملکیان و بانو الهی حلقه گزیده ای از دوستان عزیزتر از جان داشتند که رونق شب های گوهردشت، مدیون حضور آنان بود. ازجمله زنده یاد استاد جلال ذوالفنون که با این خانواده انس عجیبی داشت و نوای سحرانگیز سازش با تاروپود آن خانه عجین بود. کافی بود بانو الهی سخن آغاز کند و با ابیاتی و اشاراتی از گنجینه ادبیات کهن، همه را مبهوت نکته دانی و نازک طبعی اش کند. آن وقت بود که استاد بدون اصرار و خواهش حاضران، سازش را برمی داشت و آرام آرام فضا را با نغمه های سحرانگیز دگرگون می ساخت و ناگهان شوری به پا می کرد که در وصف نمی گنجد.
میزبانی این حلقه، گاه با بزرگان صاحبدل دیگر آن جمع بود که آن سالها همگی ساکن گوهردشت بودند. من و همسرم شب های بسیاری همراه با بانو الهی و همسرشان مهمان صفا و کرامت آن عزیزان بودیم که همگی در فاصله ای نزدیک به هم زندگی می کردند./یک شب مهمان خانه استاد ذوالفنون می شدیم، شبی دیگر به منزل زنده یاد دکتر وامقی می رفتیم که در شعر و ظرائف رندانه آن استادی نکته دان بود. شبی هم در منزل مرحوم دکتر مفیدی جمع می شدیم که از پیش کسوتان اساتید دانشکده کشاورزی کرج بود و در عین حال ادیبی سخن شناس و صاحب نفس.
همسران این بزرگان نیز که صمیمی ترین دوستان بانو الهی بودند، هریک جهانی بودند بنشسته در گوشه ای. بانوانی در نهایت فرهیختگی و مهربانی و مهمان نوازی، و صدالبته یارانی همدل و صبور برای همسران دریادل و عاشق شان. افسوس که آن سالها به سرعت نور سپری شد و امروز تنها به مرور خاطرات تکرار نشدنی آن حلقه بی بدیل دل بسته ام.
سالهاست که بزرگان آن جمعیت ارباب وفا همگی رخ در نقاب خاک کشیده اند. اول از همه دکتر نعمت الله ملکیان بود که در زمستان 80 سفر ابدی اش را آغاز کرد و بعد از آن با مهاجرت بانو الهی به تهران، ما نیز از فیض شب های گوهردشت محروم شدیم. البته بانو الهی رشته الفتش با آن عزیزان را قطع نکرد. استاد ذوالفنون نیز بارها در تهران به دیدن بانو می آمد و نوای ساز بی مانندش را از ایشان که همیشه مشتاق موسیقی شورآفرین ایرانی بود، دریغ نمی کرد.
فکر می کنم امروز از جمع آن بزرگان، تنها همسر گرامی استاد ذوالفنون در قید حیاتند که انشاالله سایه شان همواره مستدام باشد. آخرین بار که ایشان را دیدم سال گذشته بود که همراه فرزندان شان در برنامه های تعزیت و بزرگداشت یاد بانو الهی شرکت کرده بودند. شبی نیز یادگار استاد یعنی پسر بزرگشان جناب سهیل ذوالفنون، یاد شبهای گوهردشت را زنده کرد و با نواختن قطعات مورد علاقه بانو الهی شوری به پا کرد و اشک ها از ما گرفت.
yon.ir/Afshinala
https://telegram.me/afshinala
( قسمت ششم )
خانه گوهردشت دکتر ملکیان و بانو الهی در عین دوری از غوغا و هیاهوی تهران، کانون گرمی بود برای خواص اهل معنا که شیفته آن زوج فاضل و صاحبدل بودند. بیش از همه، شاعران و اهالی موسیقی به آن خانه می آمدند و شبهایی به یادماندنی می آفریدند. بانو الهی هم علاوه بر روی گشاده و نطق دلنشینی که داشت، کدبانوی بی نظیری بود که در پذیرایی از دوستدارانش سنگ تمام می گذاشت.
در فصل گرما ایوان رو به حیاط و استخر را فرش می کردند و بساط چای و هندوانه و شاتوت و دیگر میوه های فصل به راه بود. شب نشینی های گرم زمستانی هم در سالن بزرگ پذیرایی آن خانه، آن قدر شیرین و پرمضمون بود که به تندی سپری می شد و تا به خود می آمدی، شب از نیمه گذشته بود و می بایست علیرغم میل باطنی و به امید شبی دیگر با میزبانان فرزانه و گشاده رو خداحافظی می کردی و با انبانی از خاطرات بی مثال، آن خانه و باغ رویایی را ترک می گفتی.
دکتر ملکیان و بانو الهی حلقه گزیده ای از دوستان عزیزتر از جان داشتند که رونق شب های گوهردشت، مدیون حضور آنان بود. ازجمله زنده یاد استاد جلال ذوالفنون که با این خانواده انس عجیبی داشت و نوای سحرانگیز سازش با تاروپود آن خانه عجین بود. کافی بود بانو الهی سخن آغاز کند و با ابیاتی و اشاراتی از گنجینه ادبیات کهن، همه را مبهوت نکته دانی و نازک طبعی اش کند. آن وقت بود که استاد بدون اصرار و خواهش حاضران، سازش را برمی داشت و آرام آرام فضا را با نغمه های سحرانگیز دگرگون می ساخت و ناگهان شوری به پا می کرد که در وصف نمی گنجد.
میزبانی این حلقه، گاه با بزرگان صاحبدل دیگر آن جمع بود که آن سالها همگی ساکن گوهردشت بودند. من و همسرم شب های بسیاری همراه با بانو الهی و همسرشان مهمان صفا و کرامت آن عزیزان بودیم که همگی در فاصله ای نزدیک به هم زندگی می کردند./یک شب مهمان خانه استاد ذوالفنون می شدیم، شبی دیگر به منزل زنده یاد دکتر وامقی می رفتیم که در شعر و ظرائف رندانه آن استادی نکته دان بود. شبی هم در منزل مرحوم دکتر مفیدی جمع می شدیم که از پیش کسوتان اساتید دانشکده کشاورزی کرج بود و در عین حال ادیبی سخن شناس و صاحب نفس.
همسران این بزرگان نیز که صمیمی ترین دوستان بانو الهی بودند، هریک جهانی بودند بنشسته در گوشه ای. بانوانی در نهایت فرهیختگی و مهربانی و مهمان نوازی، و صدالبته یارانی همدل و صبور برای همسران دریادل و عاشق شان. افسوس که آن سالها به سرعت نور سپری شد و امروز تنها به مرور خاطرات تکرار نشدنی آن حلقه بی بدیل دل بسته ام.
سالهاست که بزرگان آن جمعیت ارباب وفا همگی رخ در نقاب خاک کشیده اند. اول از همه دکتر نعمت الله ملکیان بود که در زمستان 80 سفر ابدی اش را آغاز کرد و بعد از آن با مهاجرت بانو الهی به تهران، ما نیز از فیض شب های گوهردشت محروم شدیم. البته بانو الهی رشته الفتش با آن عزیزان را قطع نکرد. استاد ذوالفنون نیز بارها در تهران به دیدن بانو می آمد و نوای ساز بی مانندش را از ایشان که همیشه مشتاق موسیقی شورآفرین ایرانی بود، دریغ نمی کرد.
فکر می کنم امروز از جمع آن بزرگان، تنها همسر گرامی استاد ذوالفنون در قید حیاتند که انشاالله سایه شان همواره مستدام باشد. آخرین بار که ایشان را دیدم سال گذشته بود که همراه فرزندان شان در برنامه های تعزیت و بزرگداشت یاد بانو الهی شرکت کرده بودند. شبی نیز یادگار استاد یعنی پسر بزرگشان جناب سهیل ذوالفنون، یاد شبهای گوهردشت را زنده کرد و با نواختن قطعات مورد علاقه بانو الهی شوری به پا کرد و اشک ها از ما گرفت.
yon.ir/Afshinala
https://telegram.me/afshinala
"شبی به یاد بانو الهی "
در آستانه اولین سالگرد وفات بانو مهدیه الهی قمشه ای، آخرین شب از سلسله "شب های آرامش" پنجشنبه شب به یاد آن معلم عرفان و ادبیات در محل انجمن شاعران ايران برگزار شد.
این مراسم با حضور خانواده و دوستداران ایشان و جمعی از شاعران پیشکسوت و جوان همراه با ضیافت افطار برگزار شد.
علاوه بر تلاوت آیات قرآن توسط استاد موسوی بلده، سخنرانی اساتید ساعد باقری و سهیل محمودی، اجرای موسیقی و شعرخوانی جمعی از شاعران، دکتر فریبا ملکیان دختر ارشد بانو الهی نیز پیرامون زندگی، آثار و سجایای اخلاقی ایشان سخنانی ایراد کرد.
مهدیه الهی قمشه ای، قرآن پژوه، شاعر و مولوی شناس معاصر که دختر بزرگ مرحوم حکیم محی الدین الهی قمشه ای بود، تیرماه سال گذشته پس از طی یک دوره کوتاه بیماری تنفسی در سن 79 سالگی عالم فانی را وداع گفت.
شرح شش جلدی مثنوی معنوی تحت عنوان "سیری در گلزار مثنوی"، بازنویسی منظومه "نغمه حسینی" با نام "کربلا وادی عشق"، خاطرات من با پدرم و مجموعه اشعار از جمله آثار زنده یاد مهدیه الهی قمشه ای است.
yon.ir/Afshinala
https://telegram.me/afshinala
در آستانه اولین سالگرد وفات بانو مهدیه الهی قمشه ای، آخرین شب از سلسله "شب های آرامش" پنجشنبه شب به یاد آن معلم عرفان و ادبیات در محل انجمن شاعران ايران برگزار شد.
این مراسم با حضور خانواده و دوستداران ایشان و جمعی از شاعران پیشکسوت و جوان همراه با ضیافت افطار برگزار شد.
علاوه بر تلاوت آیات قرآن توسط استاد موسوی بلده، سخنرانی اساتید ساعد باقری و سهیل محمودی، اجرای موسیقی و شعرخوانی جمعی از شاعران، دکتر فریبا ملکیان دختر ارشد بانو الهی نیز پیرامون زندگی، آثار و سجایای اخلاقی ایشان سخنانی ایراد کرد.
مهدیه الهی قمشه ای، قرآن پژوه، شاعر و مولوی شناس معاصر که دختر بزرگ مرحوم حکیم محی الدین الهی قمشه ای بود، تیرماه سال گذشته پس از طی یک دوره کوتاه بیماری تنفسی در سن 79 سالگی عالم فانی را وداع گفت.
شرح شش جلدی مثنوی معنوی تحت عنوان "سیری در گلزار مثنوی"، بازنویسی منظومه "نغمه حسینی" با نام "کربلا وادی عشق"، خاطرات من با پدرم و مجموعه اشعار از جمله آثار زنده یاد مهدیه الهی قمشه ای است.
yon.ir/Afshinala
https://telegram.me/afshinala
" تو مهربان نمي شوي "
باید بیایی و به تنم جان بیاوری
بر این کویر، مژده باران بیاوری
در اين هواي سرد ، لباسي براي من
از جنس مهرباني عريان بياوري
جان مرا بگير ، وليكن به من نگو :
" بايد كه باز طاقت هجران بياوري..."
اين قدر باشتاب ، خداحافظي نكن
عمر مرا نخواه به پايان بياوري
وقت وداع ، وعده ي بي حاصلم نده
جان مي بري ز مرده كه درمان بياوري ؟
بايد به جاي زخم زبانهاي هر شبت
هر صبح ، بوسه هاي فراوان بياوري
تو مهربان نمي شوي اي بي وفا ، ولي
بايد به بي پناهي ام ايمان بياوري
افشین علا
(از غزل های قدیمی)
https://telegram.me/afshinala
باید بیایی و به تنم جان بیاوری
بر این کویر، مژده باران بیاوری
در اين هواي سرد ، لباسي براي من
از جنس مهرباني عريان بياوري
جان مرا بگير ، وليكن به من نگو :
" بايد كه باز طاقت هجران بياوري..."
اين قدر باشتاب ، خداحافظي نكن
عمر مرا نخواه به پايان بياوري
وقت وداع ، وعده ي بي حاصلم نده
جان مي بري ز مرده كه درمان بياوري ؟
بايد به جاي زخم زبانهاي هر شبت
هر صبح ، بوسه هاي فراوان بياوري
تو مهربان نمي شوي اي بي وفا ، ولي
بايد به بي پناهي ام ايمان بياوري
افشین علا
(از غزل های قدیمی)
https://telegram.me/afshinala
"جسدهای گریزان از هم"
ما که هستیم؟ جسدهای گریزان از هم
خفته در گور خود و کنده دل و جان از هم
جز در آغوش هم آرام نداریم، اما
می گریزیم به تاریکی زندان از هم
مستی و شور نزاید که به خون آغشته ست
لقمه نانی که ربودیم به دندان از هم
هر طرف باده مهیاست ولی از سر زهد
خو گرفتیم به نوشیدن پنهان از هم
می گریزیم به بن بست به هنگام عبور
تا نبینیم نشانی به خیابان از هم
تا که از آتش آهی نشود دستی گرم
بخل ورزیم نفس را به زمستان از هم
مگرش کارگه حشر ببافد از نو
تار و پودی که جدا گشته بدینسان از هم
این چه شهر است؟ صف آهن و سیمان و لحد
ما که هستیم؟ جسدهای گریزان از هم...
افشین علا
(از غزل های قدیمی)
https://telegram.me/afshinala
ما که هستیم؟ جسدهای گریزان از هم
خفته در گور خود و کنده دل و جان از هم
جز در آغوش هم آرام نداریم، اما
می گریزیم به تاریکی زندان از هم
مستی و شور نزاید که به خون آغشته ست
لقمه نانی که ربودیم به دندان از هم
هر طرف باده مهیاست ولی از سر زهد
خو گرفتیم به نوشیدن پنهان از هم
می گریزیم به بن بست به هنگام عبور
تا نبینیم نشانی به خیابان از هم
تا که از آتش آهی نشود دستی گرم
بخل ورزیم نفس را به زمستان از هم
مگرش کارگه حشر ببافد از نو
تار و پودی که جدا گشته بدینسان از هم
این چه شهر است؟ صف آهن و سیمان و لحد
ما که هستیم؟ جسدهای گریزان از هم...
افشین علا
(از غزل های قدیمی)
https://telegram.me/afshinala
در آستانه یکمین سالگرد عروج بزرگ بانوی اخلاق و ادب و عرفان "مهدیه الهی قمشه ای"
باور نمی کنم که ببینم ، من باشم و تو پر بگشایی
چشم از جهان سفله ببندی ، بر عالم دگر بگشایی
ای شمع دودمان الهی ، باور نمی کنم که بخواهی
در آتش غم تو بسوزم اما تو بال و پر بگشایی
ای سینه ات ز داغ عزیزان ،آیات شرحه شرحه قرآن
رفتی مگر که عقده پنهان ، بر دامن پدر بگشایی
باور نمی کنم که به لبخند ، حتی پس از فراق دو فرزند
با دختران وداع بگویی ، تا دیده بر پسر بگشایی
مادر نداشتم که در این غم ، بر دامنش نهم سر ماتم
رسمش نبود، ای همه مرهم! این زخم بیشتر بگشایی
باور نمی کنم که نباشی ، باور نمی کنم که نبینم
درها به روی غضه ببندی ، دلها به یک نظر بگشایی
باور نمی کنم چمدان را ، در گنجه تو بسته ببینم
بازآ که باز تحفه بیاری ، ره توشه سفر بگشایی
ای کاش با تبسم شیرین ، بر مثنوی به عادت دیرین
شرحی کنی دوباره مگر چین ، از چهره هنر بگشایی
دانی بهشت در نظرم چیست؟ پشت حفاظ، یک در چوبی
زنگی زنم کلید بچرخد ، بار دگر تو در بگشایی...
افشین علا 96/4/8 نور روستای لزیر
http://yon.ir/Afshinala
https://telegram.me/afshinala
باور نمی کنم که ببینم ، من باشم و تو پر بگشایی
چشم از جهان سفله ببندی ، بر عالم دگر بگشایی
ای شمع دودمان الهی ، باور نمی کنم که بخواهی
در آتش غم تو بسوزم اما تو بال و پر بگشایی
ای سینه ات ز داغ عزیزان ،آیات شرحه شرحه قرآن
رفتی مگر که عقده پنهان ، بر دامن پدر بگشایی
باور نمی کنم که به لبخند ، حتی پس از فراق دو فرزند
با دختران وداع بگویی ، تا دیده بر پسر بگشایی
مادر نداشتم که در این غم ، بر دامنش نهم سر ماتم
رسمش نبود، ای همه مرهم! این زخم بیشتر بگشایی
باور نمی کنم که نباشی ، باور نمی کنم که نبینم
درها به روی غضه ببندی ، دلها به یک نظر بگشایی
باور نمی کنم چمدان را ، در گنجه تو بسته ببینم
بازآ که باز تحفه بیاری ، ره توشه سفر بگشایی
ای کاش با تبسم شیرین ، بر مثنوی به عادت دیرین
شرحی کنی دوباره مگر چین ، از چهره هنر بگشایی
دانی بهشت در نظرم چیست؟ پشت حفاظ، یک در چوبی
زنگی زنم کلید بچرخد ، بار دگر تو در بگشایی...
افشین علا 96/4/8 نور روستای لزیر
http://yon.ir/Afshinala
https://telegram.me/afshinala
"مثل همیشه نیستم"
مثل همیشه نیستم با دل من چه کرده ای؟
من، من تازه کیستم؟ با دل من چه کرده ای؟
عقل چو داده ام ز کف میکشی ام به هر طرف
دست خودم که نیستم با دل من چه کرده ای؟
در عجبم که پیش از این اینهمه سال بر زمین
بی تو چگونه زیستم؟ با دل من چه کرده ای؟
روزبروزخم شدم لحظه به لحظه کم شدم
شب همه شب گریستم بادل من چه کرده ای؟
روحم اگر چرا تنم؟ خاکم اگر چرا منم؟
یار! بگو که کیستم؟ با دل من چه کرده ای؟
افشين علاء
https://telegram.me/afshinala
"مثل همیشه نیستم"
مثل همیشه نیستم با دل من چه کرده ای؟
من، من تازه کیستم؟ با دل من چه کرده ای؟
عقل چو داده ام ز کف میکشی ام به هر طرف
دست خودم که نیستم با دل من چه کرده ای؟
در عجبم که پیش از این اینهمه سال بر زمین
بی تو چگونه زیستم؟ با دل من چه کرده ای؟
روزبروزخم شدم لحظه به لحظه کم شدم
شب همه شب گریستم بادل من چه کرده ای؟
روحم اگر چرا تنم؟ خاکم اگر چرا منم؟
یار! بگو که کیستم؟ با دل من چه کرده ای؟
افشين علاء
https://telegram.me/afshinala
"خواب ظريف"
شمال هستم.
سر شب خوابم برد.
خواب غریبی دیدم.
در خانه پدری بودیم، اما خانه ای که هرگز ندیده ام! از تهران دو سه نفر از دوستان زنگ می زدند و از دفاع ضعیف دکتر ظریف در جلسه استیضاح مجلس گلایه می کردند! حیرت کردم: مگر ظریف استیضاح شده؟! زنگ در حیاط را زدند.
یکی گفت آقای ظریف به دیدنت آمده! عجیب است که اصلا تعجب نکردم! پدرم با این که مریض بود، لباس رسمی پوشید و به استقبال وزیر رفت. من ولی با گرم کنی بر تن در اتاق پذیرایی ایستادم و از پنجره چهارخانه چوبی، ورود ماشین وزیر به حیاط را تماشا می کردم.
برادرم گفت زشت است ، لباست را عوض کن و به استقبال برو. گفتم ظریف را خیلی دوست دارم، عاشقش هستم اما برای استقبال از یک وزیر به حیاط نمی روم! ولی وقتی ظریف را دیدم که با چهره ای خسته و گرفته از ماشین پیاده شد، بی اختیار به طرفش دویدم و بغلش کردم ، روبوسی کردیم و من شانه هایش را هم بوسیدم و گفتم خسته نباشی جوانمرد! گفت: هر چه جوانمردی است از شماهاست!یک نفر همراهش بود که به نظر آشنا می آمد اما اسمش را نمی دانستم.
با او هم روبوسی کردم.
ظریف آنقدر خسته بود که در همین فاصله به ماشین تکیه داد.
با خودم گفتم چه روز سختی داشته!
خواستم به اتاق پذیرایی هدایت شان کنم که ناگهان خشکم زد. پدرم که قبل از من به استقبال رفته بود عصازنان همراه مهمان جدیدی به ما نزدیک شد.
خدای من!
خانم قمشه ای بود!
خسته و تکیده، با مانتو و روسری مشکی (که هرگز نمی پوشید). داشت در باره موضوعی با پدرم به گلایه حرف می زد. صدایش خسته اما همان قدر مطنطن و دلنشین بود.
نفهمیدم چه می گوید، اما چنان منقلبم کرد که داشتم از حال می رفتم. بی اختیار سرم را بر شانه مرد همراه وزیر گذاشتم و به ناله گفتم ببخشید صدای این زن مرا از خود بیخود می کند! ناگهان با ضربه آرام دستی بر شانه ام از خواب پریدم. دوستم سید جلال بود که از روستا برایم غذای محلی آورده بود.
کاش بیدارم نمی کرد! با سنگینی بار کوهی بر دوش، از جا بلند شدم. هرچه فکر کردم معنی این خواب عجیب را نفهمیدم. ولی غم غریبی به دلم چنگ زد.
یک ساعتی می شود که بیدار شده ام اما همچنان مبهوت و غمگینم...
افشين علاء
نور، نیمه شب 96/4/10
https://telegram.me/afshinala
شمال هستم.
سر شب خوابم برد.
خواب غریبی دیدم.
در خانه پدری بودیم، اما خانه ای که هرگز ندیده ام! از تهران دو سه نفر از دوستان زنگ می زدند و از دفاع ضعیف دکتر ظریف در جلسه استیضاح مجلس گلایه می کردند! حیرت کردم: مگر ظریف استیضاح شده؟! زنگ در حیاط را زدند.
یکی گفت آقای ظریف به دیدنت آمده! عجیب است که اصلا تعجب نکردم! پدرم با این که مریض بود، لباس رسمی پوشید و به استقبال وزیر رفت. من ولی با گرم کنی بر تن در اتاق پذیرایی ایستادم و از پنجره چهارخانه چوبی، ورود ماشین وزیر به حیاط را تماشا می کردم.
برادرم گفت زشت است ، لباست را عوض کن و به استقبال برو. گفتم ظریف را خیلی دوست دارم، عاشقش هستم اما برای استقبال از یک وزیر به حیاط نمی روم! ولی وقتی ظریف را دیدم که با چهره ای خسته و گرفته از ماشین پیاده شد، بی اختیار به طرفش دویدم و بغلش کردم ، روبوسی کردیم و من شانه هایش را هم بوسیدم و گفتم خسته نباشی جوانمرد! گفت: هر چه جوانمردی است از شماهاست!یک نفر همراهش بود که به نظر آشنا می آمد اما اسمش را نمی دانستم.
با او هم روبوسی کردم.
ظریف آنقدر خسته بود که در همین فاصله به ماشین تکیه داد.
با خودم گفتم چه روز سختی داشته!
خواستم به اتاق پذیرایی هدایت شان کنم که ناگهان خشکم زد. پدرم که قبل از من به استقبال رفته بود عصازنان همراه مهمان جدیدی به ما نزدیک شد.
خدای من!
خانم قمشه ای بود!
خسته و تکیده، با مانتو و روسری مشکی (که هرگز نمی پوشید). داشت در باره موضوعی با پدرم به گلایه حرف می زد. صدایش خسته اما همان قدر مطنطن و دلنشین بود.
نفهمیدم چه می گوید، اما چنان منقلبم کرد که داشتم از حال می رفتم. بی اختیار سرم را بر شانه مرد همراه وزیر گذاشتم و به ناله گفتم ببخشید صدای این زن مرا از خود بیخود می کند! ناگهان با ضربه آرام دستی بر شانه ام از خواب پریدم. دوستم سید جلال بود که از روستا برایم غذای محلی آورده بود.
کاش بیدارم نمی کرد! با سنگینی بار کوهی بر دوش، از جا بلند شدم. هرچه فکر کردم معنی این خواب عجیب را نفهمیدم. ولی غم غریبی به دلم چنگ زد.
یک ساعتی می شود که بیدار شده ام اما همچنان مبهوت و غمگینم...
افشين علاء
نور، نیمه شب 96/4/10
https://telegram.me/afshinala
یک سال از فقدان بانوی عارف و فرزانه، شاعر قرآن پژوه و مولوی شناس معاصر "مهدیه الهی قمشه ای" گذشت.
https://telegram.me/afshinala
https://telegram.me/afshinala
"بزرگداشت الهى"
شامگاه دوشنبه 19تیر همزمان با اولین سالگرد عروج بانو مهدیه الهی قمشه ای، بزرگداشتی از سوی خانه کتاب در هتل اسپیناس تهران برگزار شد.
در این مراسم علاوه بر اعضای بیت حکیم محی الدین الهی از جمله دکتر حسین الهی قمشه ای، شخصیت هایی چون دکتر فاطمه طباطبایی عروس فرزانه رهبر فقید انقلاب و مادر یادگار گرامی امام، دکتر اشرف بروجردی معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان اسناد و کتابخانه ملی، دکتر رفعت بیات، حجة الاسلام والمسلمین سید محمود دعایی نماینده رهبر انقلاب در مؤسسه اطلاعات، دکتر سید عباس صالحی معاون فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، امیرزاده مشاور فرهنگی ایشان، جلیسه مدیر عامل خانه کتاب، دکتر محمدجواد حق شناس عضو شورای اسلامی شهر تهران، مهندس ایرج حسابی، علیرضا تابش مدیرعامل بنیاد فارابی و چهره های فرهنگی دیگر چون دکتر زیبا اشراقی، ساعد باقری، سهیل محمودی، بیوک ملکی، دکتر حجت الله صیدی، محمد سلمانی، سید عباس سجادی، سید محسن خاتمی، سید محمدرضا میرفندرسکی و خانواده های استادان مشفق کاشانی و حمید سبزواری حضور داشتند.
اجرای امیر قمیشی، تلاوت آیات کلام الله مجید توسط استاد موسوی بلده، سخنرانی دکتر اشرف بروجردی، استاد ساعد باقری و دکتر فریبا ملکیان دختر ارشد بانو الهی قمشه ای، شعرخوانی دلشاد قمشه ای نوه ایشان به همراه پخش کلیپ، از بخش های مختلف این مراسم باشکوه و معنوی بود.
در پایان مراسم خاطراتی از بیست سال هم نشینی با آن پیر به حق پیوسته را به عرض عزیزان رساندم.
لازم به ذکر است که حجة الاسلام والمسلمین سید محمد خاتمی نیز که نتوانستند در این مراسم حضور یابند، پیامی در بزرگداشت مقام بانوی فقید مهدیه الهی قمشه ای صادر کردند.
https://telegram.me/afshinala
شامگاه دوشنبه 19تیر همزمان با اولین سالگرد عروج بانو مهدیه الهی قمشه ای، بزرگداشتی از سوی خانه کتاب در هتل اسپیناس تهران برگزار شد.
در این مراسم علاوه بر اعضای بیت حکیم محی الدین الهی از جمله دکتر حسین الهی قمشه ای، شخصیت هایی چون دکتر فاطمه طباطبایی عروس فرزانه رهبر فقید انقلاب و مادر یادگار گرامی امام، دکتر اشرف بروجردی معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان اسناد و کتابخانه ملی، دکتر رفعت بیات، حجة الاسلام والمسلمین سید محمود دعایی نماینده رهبر انقلاب در مؤسسه اطلاعات، دکتر سید عباس صالحی معاون فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، امیرزاده مشاور فرهنگی ایشان، جلیسه مدیر عامل خانه کتاب، دکتر محمدجواد حق شناس عضو شورای اسلامی شهر تهران، مهندس ایرج حسابی، علیرضا تابش مدیرعامل بنیاد فارابی و چهره های فرهنگی دیگر چون دکتر زیبا اشراقی، ساعد باقری، سهیل محمودی، بیوک ملکی، دکتر حجت الله صیدی، محمد سلمانی، سید عباس سجادی، سید محسن خاتمی، سید محمدرضا میرفندرسکی و خانواده های استادان مشفق کاشانی و حمید سبزواری حضور داشتند.
اجرای امیر قمیشی، تلاوت آیات کلام الله مجید توسط استاد موسوی بلده، سخنرانی دکتر اشرف بروجردی، استاد ساعد باقری و دکتر فریبا ملکیان دختر ارشد بانو الهی قمشه ای، شعرخوانی دلشاد قمشه ای نوه ایشان به همراه پخش کلیپ، از بخش های مختلف این مراسم باشکوه و معنوی بود.
در پایان مراسم خاطراتی از بیست سال هم نشینی با آن پیر به حق پیوسته را به عرض عزیزان رساندم.
لازم به ذکر است که حجة الاسلام والمسلمین سید محمد خاتمی نیز که نتوانستند در این مراسم حضور یابند، پیامی در بزرگداشت مقام بانوی فقید مهدیه الهی قمشه ای صادر کردند.
https://telegram.me/afshinala