امیرحسین خوش حال
503 subscribers
378 photos
37 videos
16 files
807 links
"شاعر"
پوست بوَد پوست بوَد درخورِ مغزِ شعرا...

www.ahkhoshhal.ir
Download Telegram
تقدیم به شما عزیزان این غزلم... :

حالِ غم انگیزِ مرا، پاییز می فهمد
معنای پاییزِ مرا، پاییز می فهمد

گفتی که از اشعار من چیزی نمی فهمی
این شعرِ ناچیزِ مرا، پاییز می فهمد

مثل مترسک گشته ام در بین آدم ها
اندوهِ جالیز مرا، پاییز می فهمد

بی او برای ردّ پایش هم غزل گفتم
احساس لبریز مرا، پاییز می فهمد

اهل خیابانم؛ شبی سرکوب خواهم شد
جنجال تبریز مرا، پاییز می فهمد

دارم تمام کوچه ها را می روم تنها
شب های غمخیز مرا، پاییز می فهمد

دیشب «وکیل آباد» را تا آخرش رفتم
رفتن به «شاندیز» مرا، پاییز می فهمد

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
❤️🍏
تقدیم به شما این شعر طنزم:

من برای کار و کسبِ آب و نان
از خراسان آمدم مازندران

گفت بابا: « کار کن ای بچه غول
تا به کِی از من بگیری مفت؛ پول؟

تا به کِی دستی بگیری از پدر؟
پاشو پاشو کار کن ای کره خر! »

سینه ام پر گشت از اندوه و غم
پا شدم، آزرده دل رفتم حرم

در حرم دیدم که آقا خسته است
توی صحنش گوشه ای بنشسته است

گفتم: « آقا بنده بی کارم ببین
رفته میخی توی دیوارم ببین!

کار میخواهم؛ ببین حالِ بدم
من چه بد کردم که اهلِ مشهدم؟

کار و بارِ بنده خیلی خوب نیست
ارّه دارم، در کنارش چوب نیست

الغرض لطفی کن و کاری بده!!
فندکی داریم، سیگاری بده!! »

گفت آقا: « بیش از این حرفی نزن!
حیطه ی شغلی نباشد کار من!!

کاردادن جزء کارِ بنده نیست!!
صحن من را ترک کن، اینجا مایست

حیطه ی من هست بحث زایمان
یا امور آشتی با دیگران

زوجِ نازا را شفا من میدهم!
یا به افرادِ عزب؛ زن میدهم

پس نکن وقتِ من و خود را تلف
شغل میخواهی؟ برو سمت نجف

بیش از این دیگر مکن هی تنبلی
این مسائل هست با مولاعلی

پاشو پاشو روی پاهایت بایست!
بچه!، استعدادِ ذاتیِ تو چیست؟

کار کن با آنچه استعدادِ توست
خامه گر داری بخور با نانِ تُست »

گفتم: « آقا آنچه گفتی با منی؟
حرف با سبکِ تِراپی میزنی؟

حرفِ غربی میزنی مولای ما؟
« یونگ » میخوانی جدیدن ناقلا؟

هست استعدادِ من خالی ز مزد
شمع دزدم، شمع دزدم، شمع دزد! »

گفت: « بچه! حرف من را درک کن
پاشو پاشو شهر ما را ترک کن »

الغرض بنده برای کسب و کار
آمدم مازندران با یک قطار

گرچه گاهی دردِ غربت داشتم
از حضورم حس مثبت داشتم

درس دادم نکته ی کنکور را
مبحث آرایه و دستور را

اندک اندک کار و بارم خوب شد
ارّه ی من آشنا با چوب شد!

حرف خوب و زشت را آموختم
از یکی « لَمپِشت » را آموختم!

زنگ زد بابا و گفت: « آهوی من!
هست داداشت کنون یابوی من!

تو کنون فرزندِ دلبندِ منی
گیر کردم، پول برایم میزنی؟ »

رفت دیگر از دل من درد و غم!
آمدم مشهد، شبی رفتم حرم!

دیدم آقا آمد و خندید و گفت:
« توی کارِ خود شدی گردن کلفت

حال کردی من چه شغلی دادمت؟
عنتری بودی و کردم آدمت

حال میگویم به تو خیلی صریح
نذر خود را پرت کن توی ضریح »

گفتم: « آقا دبّه داری میکنی؟
زائرت را تیغ داری میزنی؟

تو نگفتی کاردادن با تو نیست؟
شغل دادن حیطه ی مولا علیست؟

ماهِ دیگر بنده با صدها شعف
نذر خود را میبرم سمتِ نجف »

گفت آقا: « واقعن خیلی بدی!
از حرم بیرون برو بدمشهدی »

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
❤️🍏
میخواست عمل کند تمامِ بدنش
بینی و لب و سینه و لپّ و دهنش
خوب است که او عملگرای است اما
ای کاش عمل کند به قول و سخنش

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
❤️🍏
تقدیم به شما این غزلم:

دنیا مرا بی بال و پر می خواست بعد از تو
شب های من را بی سحر می خواست بعد از تو

بی تو شبیهِ کوچه ای بن بست گشتم من
دنیا مرا بی رهگذر می خواست بعد از تو

آن باغبانی که خزان را با خودش آورد
من را درختی بی ثمر می خواست بعد از تو

بینِ من و اندوه تو جنگی شد و دنیا
من را چو مفقودالأثر می خواست بعد از تو

هرجا که می رفتم اضافی بودم و این شهر
انگار من را در به در می خواست بعد از تو

بی تو تمامِ راه ها را با « خودم » رفتم
مقصد مرا بی همسفر می خواست بعد از تو

حرفی نگفتم، غصه خوردم، بغض هم کردم
این درد من را لال و کر می خواست بعد از تو

دنیا تو را با روی خندان خواست بعد از من
اما مرا با چشم تر می خواست بعد از تو

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
❤️😔😔🍏
تقدیم به شما عزیزان این غزلم:

فکر کردی به آخرش؟... سخت است
بغض کردی برابرش؟... سخت است

من همانم که ناگهان خورده
خنجری از برادرش... سخت است

مثل طفلی که میخورَد هر شب
سیلی از دست مادرش... سخت است

همچو یاری که دید دشمن را
دست در دست یاورش... سخت است

من شدم عاشقی که بی فریاد
خاک می ریخت بر سرش... سخت است

نیمه شب کوه غصه را جا داد
بین قلب محقرش... سخت است

من عقابی شدم که تیری خورد
تیر را دید با پرش... سخت است

مثل روحی شدم که با غم رفت
یک شب از پیش پیکرش... سخت است

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
❤️🍏
" هله نومید نباشی... "
خدایا؟ شکرت...
❤️🍏
ممنون که شعرای ناچیز من و میخونین. تقدیم:

می خواستم که با تو بمیرم؛ ولی نشد
جانی دوباره با تو بگیرم؛ ولی نشد

هر شب به رنجِ رفتنِ تو فکر می کنم
هر ثانیه به بودنِ تو فکر می کنم

گفتم: « شبیه هر چه تو گویی؛ شوم همان
اصلن شبیه هر که بخواهی شوم؛ بمان »

گفتی که: « راه بینِ من و تو جدائی است
ناآشنا شدن ثمرِ آشنائی است »

بی تو به انزوای خودم فکر میکنم
دارم به انتهای خودم فکر می کنم

یک قاب عکس خالی و دردش برای من
بی من شوی تو عالی و دردش برای من
دست تو را گرفته کنون فرد دیگری
در ساحل شمالی و دردش برای من
« با دشمنان قدح کش و با ما عتاب کن »
فالم شده چه فالی و دردش برای من
با قلبِ آهنین خودت ضربه ها زدی
بر این دل سفالی و دردش برای من...

گیرم که با جهان خودت رو به رو شدی
اصلن تو سهم من نشدی؛ سهم او شدی

حالت خوش است و با همه کس کیف می کنی
هی پشت هم؛ نفس به نفس کیف می کنی

دل بسته ای به هر چه به آن دل نبسته ام
شادم از این که شادی و در خود شکسته ام

دیگر در آسمان دلم پر نمی زنی
سر می زدی به ما و کنون سر نمی زنی

بی تو غریبه ای شده ام در دیار خویش
با دیگران نشستی و من هم کنار خویش

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
🍏❤️
تقدیم به شما این شعرم... ببخشین وقتتون هدر میره با خوندن شعرای من:

شمسی و مولوی شدم با تو
بیتی از مثنوی شدم با تو

راهِ من عاشقِ مسیرت شد
بلخ تا قونیه اسیرت شد

بغضِ تو حسّ و حال باران داشت
اخمِ تو در خودش خراسان داشت

با نگاهت سقوط میکردم
ناز کردی؛ سکوت میکردم

در نگاهت امید میدیدم
حس و حالی جدید میدیدم

دف به موهای تو حسادت کرد
با تو میشد که خوابِ راحت کرد

کوچه بود و هوای بارانی
رقص موی تو روی پیشانی...

دست تو، دست من، شب و ساری
من فقط با تو شادم انگاری
تو همانی که دوستش دارم
من همانم که دوستش داری
ناز بودی زمانِ خوابیدن
ماه بودی زمان بیداری
شعر من؛ نازِ تو، همین کافی ست
با تو دنیا نبود تکراری...

مثل موهای تو پریشانم
مثل موهای تو شدم... جانم

ماهی و آسمان شدم با تو
رنگِ مازندران شدم با تو

بی تو من مثل یک بیابانم
درد دارم؛ خودِ خراسانم...

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
❤️🍏
تقدیم به شما خوبان این شعر طنزم. سپاس از این که من و میخونین:

چون شوم بیدار، چایی می خورم
در فراق یار، چایی می خورم!

هر که در بی کاری اش کاری کند!
من شوم بی کار، چایی می خورم

عمدتن او قهوه می نوشد وَ من
لحظه ی دیدار، چایی می خورم

توی مهمانی ست چیزِ مختلف!
من ولی هربار، چایی می خورم

تا که حالم اندکی بهتر شود
بعدِ هر سیگار، چایی می خورم

چیپس گاهی می خورم همراه فیلم
لحظه ی اخبار، چایی می خورم

گاه پیش آید که با یک عده ای
از سرِ اجبار چایی می خورم

گر به من اسپرسو یا رانی دهند
باز هم انگار چایی می خورم

گر روَم با دوستانم ترکیه!
من فقط در « بار »، چایی می خورم!

در قیامت توی « کافه مولوی »
عصر با عطار چایی می نوشم!

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
❤️🍏
تقدیم به شما این شعر جدیدم:

هرکس آمد کنار ما ریده
هرکه شد همقطار ما ریده

هرکسی رفت « قونیه » خوشبو
هرکس آمد مزار ما ریده

یار او پول و شخصیت دارد
تا بخواهید یار ما ریده

کادو میداد دِیتِ اول او
یار ما اولین قرار ما ریده

روزگارش قشنگ و پربار است
همه ی روزگار ما ریده

خاندانش اصیل و بافرهنگ!
کلِّ ایل و تبار ما ریده

شبِ یلدا انارِ او سرخ و
شبِ یلدا انارِ ما ریده

آخرِ انتظارِ او شیرین
آخرِ انتظارِ ما ریده

کار و بارش همیشه پر رونق
هر زمان کار و بار ما ریده

ابتکاراتِ او همه عالی
کلّهُم ابتکار ما ریده....

خسته شدم دیگه حال ندارم ادامه بدم... پوزش...🤣🤣

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
❤️🍏
تقدیم به شما این غزلم:

کشتیِ در طوفانم و پیغمبرم رفته
در سنگرم تنها شدم؛ همسنگرم رفته

میسوزم از این درد و دودی برنمی آید
آتش درونم مانده و خاکسترم رفته

او برد قلبم را و قلبی نیست در سینه
ای کاش قلبم مانده بود اما سرم رفته

مثل عقابم بر ستیغِ کوه ها اما
من تشنه ی پروازم و بال و پرم رفته

شد باورم « دلبر که جان فرسود از او » اما
« نومید نتوان بود از او » از باورم رفته

من غوطه ور در اشک و اشکی نیست در چشمم
من غرق خواهم شد؛ دگر آب از سرم رفته!

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
❤️🍏
تقدیم به شما این شعرم:

تو رفتی زیرِ این باران؛ دلم میخواست برگردی
شدم ویران؛ شدم ویران؛ دلم میخواست برگردی

شبیه یک جسد بودم؛ کنارت جان گرفتم من
تو رفتی و شدم بی جان؛ دلم میخواست برگردی

خراسانِ مرا یک شب؛ تو بردی لای موهایت
شدم آواره بعد از آن؛ دلم میخواست برگردی

تو میرفتی به آنسوتر؛ دلم آمد به دنبالت
تمام راه تا تهران، دلم میخواست برگردی

تو گفتی: « می روم »؛ گفتم: « خدا باشد به همراهت »
ولی نه؛ از تو چه پنهان؛ دلم میخواست برگردی

تو در میدانِ آزادی؛ نگاهم کردی و رفتی
شکستم داخلِ میدان؛ دلم میخواست برگردی

پس از تو داخل کوچه؛ صدای پای مرگ آمد
و من در لحظه ی پایان؛ دلم میخواست برگردی

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
❤️🍏
اهدِنَا الصِّراطَ المُستَقیمَ...

🍏❤️
موی تو باغ و دسته گل: چشمت
اصفهانی؛ سی و سه پل: چشمت
آمدی بهرِ غارتِ جانم
من خراسانم و مغول چشمت
بین دستان خود پناهم ده
إن یکادی و چارقل چشمت

نوبهار است و شالِ تو آبی
سال من سرخ و سالِ تو آبی

باز هم شب شد و پریشانی
حسّ من مثل عصر بارانی
حال تو بهتر است؛ می دانم
حال من بده شده... نمی دانی
می روی؛ می دوی برای شروع
می روم رو به خطّ پایانی...

نوبهار است و مثل پاییزم
باز با یاد تو گلاویزم....

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
❤️🍏
تقدیم به شما این غزلم. شرمنده که وقتتون برای خوندن شعرای من هدر میشه:

فرض کن در سرت لجن باشد
یکنفر زنده در کفن باشد

باغبانی که حافظِ چمن است
زیرِ پای خودش چمن باشد

آن کسی که « حسین » را کشته
همدمِ سابقِ « حسن » باشد

سایه ای را که عاشقش شده ای
وقتِ دیدار؛ بی بدن باشد

یکنفر با سپاهی از دشمن
بینشان جنگِ تن به تن باشد

فرض کن آدمِ پُر از دردی
وقتِ گفتار؛ بی دهن باشد

زندگی سخت می شود وقتی
معنیِ غربتت؛ وطن باشد

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
❤️🍏
غربت آن نیست که از خاکِ خودت دور شوی
غربت آن است که یک مرتبه مجبور شوی...

بنشینی بغلِ سایه ی دیوارِ خودت
بدهی فحش به خاکسترِ سیگار خودت

دیگر از زندگی و از همه بیزار شوی
وسطِ خوابی و یک مرتبه بیدار شوی

بعدِ هر دردِ خودت؛ شعر شوی؛ حرف شوی
وسط مصدرِ « رفتن » همه شب صرف شوی!

سر تکان هی بدهی؛ پشتِ هم حسرت بخوری
بعدش از هرچه دلت خواست؛ دگر دل ببُری

غربت آن است که همسایه به دادت نرسد
وَ رفیقی که شده پایه به دادت نرسد

غربت آن است که در آتشِ خود دود شوی
همه چی خوب؛ ولی یکشبه نابود شوی

غربت آن است که اندوهِ تو خاکت بکند
داغِ آن درد که برگشته هلاکت بکند

پشت هم بغض کنی؛ اخم کنی، پیر شوی
باز با هرچه بدت آمده درگیر شوی

غربت آن است که یک دوست زند خنجر و بعد...
غنچه ای در وسطِ باغ شود پرپر و بعد...

غربت آن است که یک وصله ی ناجور شوی
غربت آن نیست که از خاکِ خودت دور شوی...

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
🍏❤️
لطفن با گاردِ باز این مطلب رو بخونین.
یکی از مشکلات بزرگ جامعه این هست که همه حرف میزنیم.
بهتون برنخوره. واقعن یکی از معضلات جامعه ی ما این هست که همه حرف میزنیم. همه یه پیجی یه کانالی یه صفحه ای چیزی باز میکنیم حرف میزنیم.
خب مشکلش چیه؟ مشکلش این هست که ما فقط طوطی هستیم. یه جمله یا یه بیت یا یه مصراع از یک نفر میشنویم یا میبینیم یا میخونیم؛ بعد همون رو ارائه میدیم... یه ویترین زیبا میسازیم درحالی که درونمون خرابه... من اول از همه خطابم به خودم هست بخدا... مولوی اگه حرفی میزد؛ اون حرف چکیده ی درونش بود... درونش پرتر بود از شعرش... ما برعکسیم... خودمون سرتاپا توی لجنیم و بعد حرفای شیک میزنیم... از سیاست گرفته تا هنر و دین و روانشناسی و اقتصاد و اینا... بس نیست این همه چرت گویی؟... دوباره میگم خطابم به خودمه. یه صفحه کتاب میخونی عکس میگیری میذاری... خب که چی بشه؟ که بگی کتاب میخونی؟... اگه کتابخون باشی یاد میگیری که از کتابات عکس نذاری... با خوندن کتاب اینقدر کثافتای خودت و میبینی که دیگه فرصت نمیکنی عکس بگیری برای دیگران بذاری...
الان میخوای بگی: " من عکس میذارم از کتاب تا حس خوبم و به اشتراک بذارم و چراغی بشم برای دیگران "...
عزیزم لازم نیست حسِ خوبت و با عکس از کتاب منتشر کنی... لازم نیست با عکس کتاب گذاشتن چراغ راه کسی بشی... شما حسِ خوب رو بیار توی رفتارت و گفتارت و زندگیت و عملکردت؛ بعد همه یاد میگیرن ازت و میشی چراغ راه.... خودت در لجنی و میخوای دیگران و نجات بدی؟... نه نه نه همش خودنمایی هست... همش....
یارو استوری گذاشته میگه: " فلسفه به من آموخت که سکوت کنم"...
خب چرا سکوت نمیکنی؟ چرا همین اموختت رو استوری میکنی؟ لال شو دیگه... پیجت رو ببند... چرا لال نمیشی؟... سکوت کن دیگه... چرا سکوتت رو فریاد میزنی؟... مث ادمی هستی که دمبلاش و به دیگران نشون میده... نمیخواد دمبل نشون بدی... از بازوت میفهمیم خودمون... مُشک خودش بو میده.... عطار بهتره حرف نزنه...
یه پیج درونت باز کن... یه کانال درونت باز کن... یه صفحه درونت باز کن... اون توو استوری بذار و اظهار فضل کن برای خودت... درونت و نورانی کن... نمیخواد بیرون نور بدی شما... باغچه ی خودت رو بیل بزن عزیز... به خدا خطابم اول از همه به خودم هست...

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
❤️🍏
تقدیم به شما این شعر قدیمیم. راستش زیاد ارزش ادبی نداره ولی خوندنش بدک نیست... البته کارای من همشون ارزش ادبی ندارن... صادقانه گفتم... عارفی میگفت بدترین گناه این هست که وقت مردم رو هدر بدی... ببخشین اگه وقتتون هدر میره پای شعرای من...:

کرده ام از دستِ این فرهنگ، هنگ!
گشته از عشقت دلِ دلتنگ، تنگ

بعدِ « شیرین » شد تب « فرهاد »، حاد
( این خبر را مرکز امداد، داد!)

گفت در پیشت شبی کفاش، فاش
هست گویا معبرِ خشخاش، خاش

با عبورت می‏شود جالیز، لیز
جعفری می‏رقصد و گشنیز، نیز

با نگاهت می‏زند « عطار »، تار
« مولوی » غش کرده و « گلزار »، زار

می‏شود در گردنت زنجیر، جیر
می‏کُند در دست تو کفگیر، گیر

هر که بر اشعار من خندید، دید
می‏شود با یادِ تو تبعید، عید

کرد پیشت آدم سالوس، لوس
با تو شب‏ها می‏شود کابوس، بوس!

کیمیا کردی و شد شاغول، غول!!
با کلامت می‏خورَد « شنگول »، گول!

وقت خشمت می‏شود « تیمور »، مور
رفته « نادر » تا حد مقدور، دور!

چون به حرف آیی شود خاموش، موش
گفته ‏هایت را کند خرگوش، گوش!!

این خبر را می‏زند نجّار، جار:
هست در اطراف تو بسیار، یار

کاسه‏ ات را می‏زند ابلیس، لیس
( هست بخش دوم ساندیس، دیس!!)

گشته ‏ام از دست استدلال، لال
رفته گویا از دل « خوشحال »، حال

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
❤️🍏
توی جاده به دوستم گفتم:
" من دارم میرم یا دارم میام؟..."
خدایا هرچی تو بخوای میشه و هرچی هم تو بخوای قطعن خیره...
بوس بهت خدا...

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
❤️🍏
تقدیم به شما این غزلم. ممنون من و میخونین:

امروز خطّ تیره و فردا سه تا نقطه
دیروز من بودم وَ تو، حالا سه تا نقطه

تو خسته از من، منزوی بینِ پرانتزها
من، شهر بابلسر، لب دریا، سه تا نقطه

دیروز دنیا پیش تو صدجور شکلک داشت
این روزها بی تو شده دنیا سه تا نقطه

یک شهر شاعر می شود جایی که تو باشی
آنجا غزل می بارد و اینجا سه تا نقطه

ای کاش می گفتم به تو: « خانم سه تا بوسه »
ای کاش می گفتی به من: « آقا... » سه تا نقطه

هر روز می پوشم لباس و می روم بیرون
من زنده ام این روزها؛ اما سه تا نقطه...

منهای یک؛ امیرحسین خوش حال
❤️🍏