ایرانی بودن یا غربی بودن به چه معناست؟ اگر آن را در تاریخ به لحاظ سیاسی تبارشناسی کنیم به کجا میرسیم؟
معمولا معماری ایرانی را با وجه فرهنگ عارفانه آن توضیح داده اند. اما به لحاظ سیاسی و فرم های اعمال قدرت ما چگونه مردمانی بوه ایم؟ بی شک اگر عرفان وجه لطیف ما بوده باشد، سیاست روی خشن و آزاردهنده ماست. اما مهم این است که فهم درست ما از آنچه که بوده ایم در گرو فهم دیالکتیکی این رویه های متضاد ممکن است. نه هموژن سازی های کاذب و خیالی به یک سو...
در این کتاب ویتفوگل عنوان میکند که مارکس اگرچه یک غربی است اما کمونیسم روسی، ورژن شرقی شده آن است که با توتالیتاریسم، تمامیت خواهی و نوعی استبداد همراه است.
اما اگر هم در شرق و هم در غرب ما با نوعی حکومت های پادشاهی مواجهیم که به مرور به سمت مشروطه(محدود کردن قدرت پادشاه) و سپس جمهوری‌خواهی(خرد کردن قدرت در همه جامعه) در حرکت هستند، چه تفاوت قابل اعتنایی میان شرق و غرب قابل شناسایی است؟

ادامه در پست بعد👇

@archresearchmethod

طبق تحقیقات ویتفوگل و بسیاری دیگر از متفکرین من جمله خود مارکس و حتی همایون کاتوزیان، جامعه شناس ایرانی،
اگرچه در هر دو مدل پادشاهی در ایران و غرب ما با حکومت یک فرد بر دیگران مواجهیم، اما شواهدی وجود دارد که نشان میدهد، پادشاهی در ایران قدرتی لجام گسیخته تر و بی چون چرا تر داشته است. برای مثال خانواده پادشان عموما در اروپا بخشی از حریم امن قدرت یه حساب می آمدند و گزارشی از اینکه پادشاه پسر یا برادر خود را کور کرده یا به قتل برساند وجود ندارد. امری که در ایران به خصوص به دلیل تعدد زوجین و پسران بسیاری که به زودی به رقیب پادشاه تبدیل میشدند، حتی از سوی ساهان خوشنامی چون شاه عباس مشاهده شده است.
لیست بلند بالایی از این شواهد. در این کتاب ها موجود است که میتوان برای مطالعه بیشتر به آنها مراجعه کرد.
اما این استبداد شرقی که نام آن را دیسپوتیزم نهاده اند، چه نسبتی با معماری در حال شکل گیری در این سرزمین داشته است؟
تقریبا این سوال نسبتا مسکوتی است...لااقل کمتر از ارتباط معماری با عرفان به عنوان روی خوش تاریخ ایران به آن پرداخته شدن است.
اما این سوال چرا مهم است؟

از سویی باید بدانیم که مشروطه خواهی به عنوان شروع جنبش تجدد خواهی در ایران، بیش از آنکه به معنای فاصله گذاری با سنت فرهنگی و فراورده های آن باشد، اول از همه فاصله گذاری با همین سنت سیاسی بوده است. پس مهم است که در این حوزه به تدقیق بیشتری بپردازیم.
چرا که اگر بپذیریم که مشروطه خواهی برای ما مترادف با نوعی ستیز با سنت سیاسی استبدادی بوده است، آنگاه در یک صورت ستیز با سنت های فرهنگی همچون معماری و یا... میتوانسته در طول این حرکت کلی فهمیده شود:
اگر بتوان سنت معماری به جا مانده از تاریخ ایران را ورژنی کالبدی از استبدادی دانست که در فرم اجتماعی و سیاسی جاری بوده است.
این سخن عجیبی هم نیست. همان گونه که بسیاری در حوزه ادب فارسی معتقدند که نیما، از شعر فارسی اقتداری را زدوده که در فرم اجتماعی از پیش مستتر بوده است.
جای قافیه ها و وزن عروضی نوعی استبداد متنی در شعر فارسی بوده که نیما مبارزه با آن را آغاز کرده است.
به همین ترتیب تقارن، سکون، شکوه و تک مرکزی بودن را شاید بتوان چنین ویژگی هایی در سنت معماری ایران دانست.
برای چنین نتیجه گیری هایی زود است اما آنچه مهم می نماید این است که فرارفتن از فهم نخ نمای موجود از معماری گذشته ایران در گرو خارج کردن آن از نگاه های تکسویه و وارد کردن آن به عرصه دیالکتیکی از نیروهای متضاد است. جایی که آن معماری واقعا در آن تنفس می‌کرده است...

محمد یاسر موسی پور

@archresearchmethod

سرمایه، فضا، و جایی برای نفس کشیدن
@archresearchmethod

.
سرمایه، از طریق تولید و تصرف فضا، شهر آلترناتیو خود را درون شهر ایجاد میکند...
مهم نیست در شهر چه میگذرد...سرمایه بواسطه همان شهر آلترناتیو، شکل مطلوب خود را برای زندکی ممکن میکند و سپس به فروش آن اقدام میکند

چرا که شهر آلترناتیو، سلسله ای از فضاهای به هم پیوسته است که در مالکیت خصوصی سرمایه هستند، و آماده برای فروش!! این فضاها از خانه، اتومبیل، دفتر کار، رستوران، باشگاه ورزشی و انواع پارکینگ ها تشکیل شده است

دیوید هاروی و هانری لوفور، از این دریچه نقدهای تندی به شهرهای غربی وارد کرده اند

اما وجه تاسف برانگیز موقعیت کنونی ما این است، که آنچه در قالب فضا، فروخته می شود،

نه فانتزی های وسوسه برانگیزی از صورت های خیالی خوشبختی،
که گاهی حداقل های زیستی برای بقا است...
به تصویر دقت کنید، مجموعه ای که بنا بوده «حس خوب زندگی» را در قالب یک فانتزی به شهر بفروشد، حالا به فروش هوایی برای نفس کشیدن تقلیل یافته است...
شهر معاصر، یک تراژدی در انتظار قرائت است

#محمدیاسر_موسی_پور

@archresearchmethod

نشید نبیان و محمدیاسر موسی پور در نیم چاشت معمارانه به "۱+۲۰" سوال کلیدی در باب تئوری، بیست و یک پاسخ یک دقیقه ای خواهند داد.

1. تئوری معماری چیست؟
2. نسبت تئوری در دیسیپلین های دیگر با تئوری در معماری چیست؟
3. جایگاه تئوری معماری در دیسیپلین معماری چیست؟
4. تفاوت تئوری معماری با فلسفه چیست؟
5. تئوری معماری چگونه تولید می شود؟
6. تئوری معماری را چه کسی تولید می کند؟
7. تئوری معماری به چه کار می آید؟
8. آیا در هر زمان یک تئوری معماری وجود دارد و یا امکان همزیستی تئوری های معماری در آن واحد وجود دارد؟
9. محصول معمارانه و تئوری معماری کدام یک مقدم بر یکدیگرند؟
10. نسبت تئوری معماری و عاملیت کنش معمارانه چیست؟
11. نسبت معماری تئوریک با معماری مبتنی بر تئوری و معماری متاثر از تئوری و معماری موثر بر تئوری چیست؟
12. نسبت معمار تئوری پرداز و تئوری پرداز معماری چیست؟
13. نسبت تئوری پردازی و تئوریزه کردن چیست؟
14. آیا تئوری معماری تمایز منطقه ای دارد و یا تطابق جهانی؟ آیا تولید تئوری در جنوب و شمال جهان مدل های متفاوتی دارد؟
15. آیا تئوری معماری قابل به روز رسانی و یا از آن خود سازی است؟
16. تفاوت تئوری های انتقادی و تئوری های رادیکال در معماری چیست؟
17. آیا معماری ابزار تئوری پردازی است ویا تئوری موجب تولید معماری می شود؟
18. آیا تئوری معماری ابزاری توجیهی است و یا ابزاری تولیدی؟
19. چند گونه تئوری معماری قابل شناسایی است؟ Treaties, Paradigms, Schools of thought, Manifestos
20. نسبت تاریخ معماری و تئوری معماری چیست؟ آیا دو گانه Operative و non-Operative در تاریخ معماری بر تئوری معماری نیز متبادر است؟


و

21. آیا باید از تئوری ترسید؟ چرا من از تئوری می ترسم؟

@archresearchmethod

فایل صوتی این نشست در کانال منتشر خواهد شد

فایل صوتی جلسه بالا با موضوع تئوری و معماری امروز ایران
با حضور نشید نبیان و محمدیاسر موسی پور
به کوشش حمید ناصرخاکی

موسسه خوانش با همکاری مکث و با محوریت "دوباره دیدن تهران" اقدام به برگزاری سلسله نشست هایی با موضوع "تهران در کافه هایش چطور می گذرد؟" نمود، آخرین نشست از فصل هفتم مکث، پنج شنبه 7ام دیماه 96 میزبان نوید پورمحمدرضا و آرش بصیرت بود👇👇.
نوید پورمحدرضا به ارائه درسگفتاری تحت عنوان "کافه؛ معلق در میان روایت ها" نشست؛ او با توجه دادن مخاطبان به پروژه "مکان سوم" رِی اُلدنبرگ، هدف اصلی اُلندبرگِ جامعه‌شناس در پروژه‌ی "مکان سوم" را احیاء و احضار دوباره‌ی زندگیِ عمومیِ غیررسمی درون چشم‌اندازهای معاصر شهری می داند؛ به بیان دیگر، بازتولید اشکال غیررسمی زندگی درون قلمروی زندگی روزمره. الدنبرگ با گونه‌شناسی فضاییْ ‌کالبدیِ این اشکال غیررسمی در گام نخست، و با فعالیت‌شناسی و تشریح ویژگی‌های محتوایی آن‌ها در گام بعدی، می‌کوشد تا از حضورِ خاموش و فروتنانه‌ی این فضاها در شهر اعاده‌ی حیثیت کند، تنوع و صمیمت آن‌ها را پاس نهد، و در عین حال خطر محو و بلعیده شدن آن‌ها از سوی فرایندهای کلانِ همسان‌سازِ شهری را گوشزد کند.
اما سوال این است که آیا ایده و مصادیق مکان سوم او را می‌توان در زمینه‌های ملی و فرهنگی و قومیتی دیگر به کار بست؟ اگر مشخص‌تر صحبت کنیم، آیا کافه‌ها که در قلمروی زیست و تجربه‌ی هر روزه‌ی ما، هر دم، حضوری پررنگ‌تر و پرشمارتر می‌یابند، می‌توانند واجد تلقی‌ای "مکان سومی" در معنای اُلدنبرگی آن باشند؟ قرابت‌ها و تمایزات این دو کدامند و ریشه در چه دارند؟
نوید پورمحدرضا تلاش می کند در گفتار پیش‌رو شماری از این مفروضات و سوالات را طرح نماید، و بی‌‌هرگونه توهم ارائه‌ی پاسخ قطعی و راه‌حل نهایی، صرفاً تجربه‌ها، ایده‌ها، و پیشنهاداتش را با جمعی از دوستان و مخاطبان در میان گذارد.
عنوان درسگفتار آرش بصیرت "کافه؛ زیبایی شناسی توپوس [منفی] در شهر جهان مسطح" بود. او که صحبت هایش را با تبیین جهان مسطح وام گرفته از توماس فریدمن اغاز کرد پس از خواندن قطعه ای از داستان کوتاه روزی روزگاری دیروزِ حنیف قریشی و ارائه تصویری ایده ال از کافه ای که در ذهن دارد، مفهومی تحت عنوان لنداسکیپ دمکراتیک شهر و عناصر متشکله اش را پیش کشید و تلاش کرد نشان دهد تغییر لنداسکیپ های شهری طی چهار دهه گذشته چگونه و به چه سویی بوده است و جایگاه کافه در این سیر تحولات کجا قرار داشته است. سئوال اساسی شاید این باشد که آیا هستی شناسی معاصر کافه ها می تواند آن ها را تحت شمول منظر دمکراتیک شهری تبیین نماید، یا کافه ها تحت شمول متغیرهای دیگری تعریف می شوند؟
این نشست که با پی گیری های مجدانه سرکار خانم مینا حسنی و مجموعه خوانش برگزار گردید، پس از اتمام گفتارها با پرسش های چالشی و صریح حضار ادامه داشت.
همین جا لازم می دانیم از جناب آقای امیرحسین طاهری نیز تشکر کنیم که سخاوتمندانه به شکل گیری امکان این گفتارها و گفت و گوها مجال تحقق داد.
#تهران
#تهران_پژوهی
#شهر_شناسی
#حوزه_عمومی
#ری_الدنبرگ
#حنیف_قریشی
#توماس_فریدمن
#نوید_پورمحمدرضا
#مینا_حسنی
#امیر_حسین_طاهری
#آرش_بصیرت
@etooodchannel

انچه از پی می اید ابتدا فایل تصاویر ارائه گفتار آرش بصیرت است 👇و بعد فایل صدای کامل جلسه👇👇که شامل ارائه گفتارها و بخش مباحثه پس از ارائه گفتارهاست.
@etooodchannel

برنامهء این هفتهء خانه فیلم معمار :

کانستراکتیویسم
Constructivism

نمایش فیلم های:
Constructivism

Zaha Hadid on Kazimir
Malevich-Secret knowledge

با سخنرانی:
محمدیاسر موسی پور

پنجشنبه 19 بهمن 1396
ساعت 17 تا 19

خانه هنرمندان ایران
تالار استاد شهناز

👇🏻 👇🏻 👇🏻

لینک های کانال تلگرام خانه فیلم معمار

@cinearch
https://t.me/cinearch

فایل جلسه با موضوع کانستراکتیویسم

به خاطر فرصت بسیار موتاه چهل دقیقه ای کار بسیار سختی بود کنار گذاشتن بسیاری از ابعاد مسئله اما به هر حال تلاش کردم یک روایت منسجم از فراز و فرود این جریان مهم ارائه کنم

آوانگاردهای روسیه، رویاپردازانی بودند که در بدترین شرایط اقتصادی و سیاسی کشور هم پای غربی ها و بلکه راویکال تر از اونها هنر آوانگارد رو به جلو میبردن
هنری که سیاست مثل یک سایه تا مرگ دنبالش کرد
تاتلین یک بار برای ما امکان پیوند هنر ناب با سیاست رو در این برج آزمود
برجی که آمیزه ای از ایدئولوژی و آوانگادردیسم بود
اما استالین همون یادمان های ریش و سبیل و داس به دست رو به صحنه بگردونو
آلن بدیو میگه وقتی سیسیل به دست رومی ها افتاد، ارشمیدوس روی شن های ساحل در حال حل مسئله های فکریش بود. سربازی بالای سرش اومد و گفت فرمانده مارسلیوس میخواهد شما را ببیند
ارشمیدوس سرش را هم بالا نیاورد تا سرباز متحیر و عصبانی با شمشیر او را از پای در آورد
بدیو میگه این صحنه نمادی از پیوند نا پذیری تفکر خلاق و سیاسته
به همین ترتیب که هنر ناب و سیاست دو اقلیم کاملا متفاوت از هم هستن
یادمان تاتلین شکست سیاست از هنر رو برای ما نمادین کرد

(با تشکر از خانم متین میرگذار بابت فایل با کیفیت صدا)

@archresearchmethod