Երբ գալիս ես իմ այգի, եղիր հարգալից։

Իմ ծաղիկները մի պոկիր և մի սովորեցրու ինձ, թե ինչպես աճեցնել դրանք։

Ես սիրում եմ սպիտակ ծաղիկներ: Եթե քեզ դուր են գալիս կարմիրները, աճեցրու դրանք քո այգում:

Մի կտրիր իմ ծառերը, մի տրորիր իմ ծաղկանոցները։

Զբաղվիր քո այգով։

Իմ մեղքը չէ, որ դու չկարողացար կաղինից կաղնի աճեցնել, իսկ սերմից՝ ծաղիկ:

Իմ ձեռքբերումների մեջ թերություններ մի փնտրիր, այլ՝ քո մտածողության մեջ։

Քանի դեռ նախանձով շրջում ես ուրիշների այգիներում, քո սեփական հողը ծածկվում է մոլախոտերով։ 🥀

𝙰𝚛𝚟𝚎𝚜𝚝𝚊𝚐𝚎𝚝𝚒𝚔

Մարդը վերջնականապես անհետանում է քո կյանքից, երբ նրան այլևս քո երազ չես թողնում։ Երբ ոչ միայն գիտակցությունդ այլև ենթագիտակցությունդ է մերժում նրա հետ ցանկացած հանդիպում՝ քնած, թե արթուն։

Այդպես կորցնում են սեր, ընկեր կամ նրանց, որոնց դերն այնքան էլ պարզ չէր քո կյանքում, բայց որոնք խլեցին ժամանակ, տեղ, նյարդեր։

Այդպես մոռանում են...

❤️‍🩹 Ծով alize’

𝙰𝚛𝚟𝚎𝚜𝚝𝚊𝚐𝚎𝚝𝚒𝚔

Նա այն մարդն է, ով կողքիդ է ոչ միայն հեշտ, այլ հատկապես դժվար օրերին։
Ով չի մրցում քեզ հետ, այլ ուժ է տալիս ավելիին հասնելու։ Չի սահմանափակում, այլ հավատում է քեզ։ Չի խոստանում, որ կյանքը միշտ հեշտ կլինի, այլ վստահեցնում է՝ դժվար պահերին մենակ չես լինելու։

Որովհետև իրական ուժը միայնակ ամեն ինչ հաղթահարելը չէ։ Երբեմն ուժը ճիշտ մարդուն կողքիդ ունենալն է։ 🫂

#ՔոՍրտիԱրվեստագետիկը

Երբ հոգնում ես՝ մի՛ մտածիր, որ պարտվել ես։

Հոգնած լինելը չի նշանակում, որ պետք է հրաժարվես։
Երբեմն դա պարզապես նշան է, որ չափից շատ ես տվել քեզնից՝ առանց քեզ համար կանգ առնելու։

Մի քանի օր դադարելը հետ գնալ չէ։
Լռելը՝ թուլություն չէ։
Հանգստանալը՝ ժամանակ կորցնել չէ։

Դու պարտավոր չես ամեն օր նույն ուժով պայքարել։

Կարող ես մի պահ կանգնել, շունչ քաշել ու հետո շարունակել։
Քո ճանապարհը ոչ մի տեղ չի փախչում։ 🫂

#ՔոՍրտիԱրվեստագետիկը

Վերջերս սովորում եմ չշտապել պատասխաններ գտնել։
Որոշ բաներ պետք է պարզապես ապրել, զգալ ու թողնել, որ ժամանակը իր տեղը դնի։
Գուցե այն, ինչ այսօր խառնաշփոթ է թվում, մի օր ամենապարզ պատասխանն ունենա։❤️‍🩹

#ՔոՍրտիԱրվեստագետիկը

Չգիտեմ՝ մեծանալն է, թե ուղղակի փոխվելը, բայց հիմա ավելի շատ եմ գնահատում այն ամենը, ինչ մի ժամանակ սովորական էի համարում։

Տան հանգիստը, սիրելի մարդկանց հետ երկար խոսելը, պատահական ծիծաղը, արևոտ օրը, նույնիսկ այն փոքր պահերը, որոնք ոչ ոք չի տեսնում։

Ու երևի հենց սրանք են մնում ամենաշատը։

Ոչ թե մեծ ու գեղեցիկ պահերը, որոնց մասին բոլորը գիտեն, այլ էն փոքրիկները, որոնց ժամանակ ներսումդ ուղղակի մտածում ես՝
«ինչ լավ է, որ հենց հիմա այստեղ եմ»։ 🤍

#ՔոՍրտիԱրվեստագետիկը

Էնքան շատ ենք մտածում կյանքի մասին՝ ո՞նց վարվենք, ի՞նչ որոշում կայացնենք, ճիշտ արեցի՞նք, թե՞ չէ, հետո ի՞նչ կլինի…

Ու ամենահետաքրքիրն էն ա, որ ժամանակ անցնելուց հետո հետ ես նայում ու մտածում՝ «բա սա ինչի՞ համար էի էսքան բարդացնում։ Ամեն ինչ էդքան պարզ էր։ Պետք էր ուղղակի սենց անեի»։

Բայց չէ՛։
Էդ պահին դու դա չէիր տեսնում։ Էդ պահին քեզ համար էդքան էլ ակնհայտ չէր։ Դու ապրում էիր հենց էդ պահի զգացմունքներով, վախերով, կասկածներով ու էն ամենով, ինչ գիտեիր էդ պահին։

Ու երևի ամենաբարդ բաներից մեկն էլ հենց սա է՝ հիմա ապրելը, երբ գիտես, որ մի օր հետ ես նայելու ու շատ բաներ պարզ են թվալու։

Բայց էդ պարզությունը դու հիմա չունես։
Ու գուցե պետք էլ չի քեզնից պահանջել, որ հիմա ամեն ինչ հասկանաս 🩶 )

#ՔոՍրտիԱրվեստագետիկը

Սեպտեմբերի 27, 2020.

Այդ առավոտը սկսվեց պատերազմով։
Լռությունը փոխարինվեց կրակոցներով, հազարավոր ընտանիքների առօրյան՝ սպասումով, իսկ շատերի կյանքն ընդմիշտ փոխվեց։

Սկսվեց 44-օրյա պատերազմը՝ իր հետ բերելով մարդկային կյանքերի կորուստ, վիրավորումներ, անհետ կորածներ, տեղահանված ընտանիքներ և տարիներով չլռող ցավ։

Հիշելն անհրաժեշտ է։
Խոսելն անհրաժեշտ է։
Որ սեպտեմբերի 27-ը երբեք չդառնա պարզապես հերթական ամսաթիվ։ 🕊️❤️‍🩹

Նա միշտ մի փոքր ավելի շատ էր զգում, քան ցույց էր տալիս։

Մանկուց սիրում էր ստեղծել՝ նկարել, գեղեցիկը նկատել, պատկերացնել, թե ինչպիսին կարող է լինել իր աշխարհը։ Մեծանալով՝ սկսեց հասկանալ, որ գեղեցիկ կյանքը պարզապես գեղեցիկ նկարներ, հագուստ կամ լուսավոր առավոտներ չեն։ Այն նաև ընտրությունների, կասկածների, սխալների ու նորից սկսելու մասին է։

Նա շատ բան էր ուզում։ Սիրել, սիրված լինել, ստեղծել, հաջողել, ունենալ իր գործը, իր անունը, իր անկյունը։ Երբեմն ուզում էր ամեն ինչ միանգամից, իսկ երբեմն՝ պարզապես հասկանալ, թե ինքն իրականում ինչ է ուզում։

Նա հաճախ կասկածում էր ինքն իրեն։ Բայց ամեն անգամ, երբ թվում էր՝ կանգ է առել, ներսում ինչ-որ բան նորից առաջ էր մղում նրան։

Ու գուցե նրա պատմության ամենակարևոր մասը հենց դա էր՝ նա դեռ չէր դարձել այն աղջիկը, որի մասին երազում էր։ Բայց ամեն օր մի փոքր ավելի էր մոտենում նրան։
Եվ այս գիրքը հենց այստեղ չի ավարտվում։

Որովհետև նա դեռ գրում է…👁️

#ՔոՍրտիԱրվեստագետիկը

Մենք երևի շատ ենք սովորել ամեն ինչից ինչ-որ բան սպասել։ Մարդկանցից, կյանքից, մեզնից։

Ու երբ ինչ-որ բան չի ստացվում էնպես, ոնց պատկերացրել էինք, միանգամից թվում է՝ ամեն ինչ սխալ է։

Բայց իրականում կյանքը պարտավոր չէ միշտ համապատասխանել մեր պատկերացրածին։

Մեկ-մեկ ինչ-որ բան շատ ենք ուզում, երկար սպասում ենք, հավատում ենք, որ հենց դա է մեզ երջանկացնելու… ու հետո չի լինում։ Ու դե հա, շատ ցավոտ է։

Բայց ժամանակի ընթացքում հասկանում ես, որ չստացված ամեն բան կորուստ չի։

Ու եթե հիմա Ձեր կյանքում էլ ինչ-որ բան էնպես չի, ոնց ուզում էիք՝ չգիտեմ… գուցե սա հենց էն շրջանն է, որը մի օր հետ նայելով լրիվ ուրիշ կերպ եք հիշելու։

Ուղղակի մի շտապեք մտածել, որ ամեն ինչ վերջացած է։

Երբեմն մենք ուղղակի դեռ չգիտենք, թե ինչ լավ բան է գալիս մեր չստացածի փոխարեն։
🫂✨

#ՔոՍրտիԱրվեստագետիկը

Կան մարդիկ, որոնց հետ հոգիդ կարծես տուն է վերադառնում։ Ու պետք չէ երկար բացատրել քեզ, որովհետև ինչ-որ տարօրինակ ձևով նրանք հասկանում են նույնիսկ այն, ինչ բառերի չես վերածել։ Ու գուցե հենց դա է ամենահազվագյուտ հանդիպումը կյանքում՝ գտնել մեկին, ում մեջ քեզ ես ճանաչում։ 🫂

#ՔոՍրտիԱրվեստագետիկը

Կան հանդիպումներ, որոնց համար կյանքը նախապես տեղ էր պահել հոգուդ մեջ…Ու երբ հանդիպում ես այդ մեկին, նրա մեջ քեզ ես տեսնում՝ կարծես հոգիդ հայելու առաջ կանգնած լինի՝ մեկ ուրիշ մարմնի մեջ։ ✨

#ՔոՍրտիԱրվեստագետիկը

Երբեմն հիասթափությունը գալիս է ոչ թե այն պատճառով, որ ինչ-որ բան կորցրել ես, այլ որովհետև ստիպված ես լինում ընդունել, որ ամեն ինչ այնպես չէր, ինչպես պատկերացնում էիր։ Որ մարդիկ միշտ չէ, որ այնպիսին են, ինչպիսին դու ես տեսնում նրանց, ու կյանքը միշտ չէ, որ ընթանում է քո սպասումներով։

Բայց ժամանակի ընթացքում հասկանում ես, որ նույնիսկ ամենացավոտ հիասթափություններն ինչ-որ բան են սովորեցնում։ Սովորեցնում են բաց թողնել, չկառչել այն ամենից, ինչն այլևս քոնը չէ։

Ու դու պարզապես ընդունում ես, որ երբեմն այն, ինչին ամբողջ սրտով հավատացել ես, այլևս չես կարող նույն կերպ տեսնել ու էլի հավատալ…✨

#ՔոՍրտիԱրվեստագետիկը

Երբ մի օր քո հեքիաթները ավարտվեն, ես կզգամ…
Թե անգամ մեր ճամփաները չհատվեն, ես կգամ…
Թե արևդ ինչ-որ մեկը գողանա և դու մրսես՝ ես կգամ քեզ մոտ թե կանչես…❤️‍🩹

Հեռանում եմ քեզնից, որ հազարների մեջ փնտրես ինձ, փլուզվես, երբ նայես քեզ շրջապատող մարդկանց աչքերի մեջ ու իմ յուրահատուկներից ոչ ոքի երեսին չտեսնես։

Հեռացումները ծանր են, ասես մի մեծ քար լինեն մեր ուսին ընկած, ինչքան հնարավոր է շուտ կփորձես քարը իջեցնել ուսիդ վրայից, որ ծանրությունից ավելի չընկնես ցած: Դու հիմա կռացած ես, բայց դեռ չես ընկել, հեռացումներն էլ ասես այդպիսի մի քար լինեն, ծանր են, ցավոտ են...

❤️‍🩹 Ն.Վ
𝙰𝚛𝚟𝚎𝚜𝚝𝚊𝚐𝚎𝚝𝚒𝚔

Որպես կյանքիս չքնա՜ղ երազ ✨

Իսկական արժեքը հասկանում ես ոչ միայն նրանով, թե ինչ ես զգում, այլև նրանով, թե ինչի ես պատրաստ հանուն դրա։

Անկախ նրանից՝ դա քո երազանքն է, նպատակը, թե մարդը, ում սիրում ես։

Ամեն ինչ չէ, որ հեշտ է տրվում․ լինում են դժվարություններ, անհասկացվածություն, պահեր, երբ թվում է՝ ավելի հեշտ է պարզապես հանձնվել։ Բայց հենց այդ պահերին է երևում՝ ինչքան մեծ արժեք ունի դա քեզ համար։

Եթե առաջին իսկ դժվարության ժամանակ պատրաստ ես հրաժարվել, գուցե արժե ինքդ քեզ հարցնել՝ իսկապե՞ս դա այդքան կարևոր էր քեզ համար։

Չէ՞ որ այն, ինչ իսկապես կարևոր է, արժանի է ոչ միայն խոսքերի, այլև իրական քայլերի։ ✨

#ՔոՍրտիԱրվեստագետիկը

Մենք իրար չպահեցինք։։։❤️‍🩹

Մեր մայթի լույսերը մարել էին, մարդիկ էին կորցրել իրար, գտնել չէին կարողանում…
Անասելի մութ էր բոլորի ներսում, լույսի նշույլ էլ չէիր կարող գտնել։

Մարդիկ էին կորցնում իրար, հեռանում էին, բաց էին թողնում, հրաժեշտ էին տալիս կամ էլ չէին տալիս։

Վարակիչ էր, շարունակելի էր...

Խնդրում եմ, սիրելիս եկ իմ ետևից, անկարող եմ այստեղ ապրել մեկ րոպե ավել…

❤️‍🩹Ն.Վ

𝙰𝚛𝚟𝚎𝚜𝚝𝚊𝚐𝚎𝚝𝚒𝚔

Չսիրահարվես ինձպեսներին։

Ես քեզ ցույց կտամ թանգարաններ, այգիներ, հուշարձաններ, և կհամբուրեմ քեզ բոլոր գողտրիկ վայրերում։

Հետո էլ երբեք չես վերադառնա նրանց մոտ, առանց հիշելու ինձ՝
ինչպես արյան համն է միշտ մնում բերանում:

Ես քարուքանդ կանեմ քեզ հնարավոր գեղեցկագույն ձևերով:

Ու երբ հեռանամ,
դու վերջապես կհասկանաս՝
ինչու են պտտահողմերին մարդկանց անուններ
տալիս։ ✨

𝙰𝚛𝚟𝚎𝚜𝚝𝚊𝚐𝚎𝚝𝚒𝚔