*آیت نادری *کاریکاتور-انیمیشن-تصویرسازی

1.05K viewsAyat Naderi, 16:10

‍ به نام او
«حکایت دزد»
روزیکه پا در دنیای هنر گذاشتم ، فکرش را نمیکردم که باید یک دزد بشوم.بله اشتباه تایپی نیست...دزد...کلمه یی آشنا که در اولین برخورد با چشم ، یادآور اموال و دارییتان می افتید...
حال ، حکایت دزد...
اجازه بدهید کمی برویم عقبتر
اصفهان با یک عقبه قدرتمند پایتختی بود در دوران طلایی صفویه
شهری به زیبایی اینجا ،هیچ جا نبود...
قدرت صفویه در چه بود؟ پول؟قدرت نظامی و امنیتی؟ مذهب؟
بله ، قدرت در هنر...آنها هنر را ساختند تا چشمان و قبلتان را بدزند، ببرند به خیال-به زیبایی– به زندگی
این قدرت ، نه کم می شود و نایاب ، نه به زور است و تزویر ، نه دزدیدنی ست و نه به یغما می رود ...سر پا می ماند ...آنچنان که هنوز می شود ردپای هنرمندانش را در جای جای شهر حس کرد.
شاهان صفوی یکی یکی رفتند و هنرشان در دوران بعد از خودشان ماند...حکومتها یکی یکی آمدند و رفتند ولی هنوز این میراث مانده...آیا حکومتی توانست سند این میراث را بنام خودش بزند و با رفتنش میراث بمیرد؟ هنر نمی میرد...
حالا اینجا، روزهای گرم مرداد نودونه شمسی و من (به نظر) هنرمندی از این تبار که سعی میکنم دزد باشم...
دزد باشم ، خودم را و شما را بدزدم ، ببرم به دنیای خیال، بدنیای حقیقت ، بدنیای هنر
دزد باشم ، خودم و شما را بدزدم ، ببرم به اخلاق، به فرهنگ ، به دیدن
دزد باشم ، خودم و شما را از خواب بیدار کنم...
اما سالهاست بی رمق شده ایم...دیگر دستمان به دزدی نمی رود ...معنای دزدی فرق کرده ... دزدان جدیدی سر کار آمده اند...نطفه شان را به قوم تاتار و چنگیز بسته اند...رنگ تزویر عمروعاص، مدرکشان است...نقش می زنند و نقش می بندند، شاه دزدند...
حمایت از هنر را ادعا می کنند...فرهنگ را هر روز با یک لیوان چایی فورت می کشند...ما را می کُشند...
روزها و سالهاست ، هوا میخوریم و خون می گرییم...حقوقی نداریم...مکانی نداریم...سکوت، فریادمان شده
سالهای سردی ست...
تا می آییم در اتاق های خانه مان (هنرمندان)کمی جوانه بزنیم، دانه های باران را بکاریم و سبزی درو کنیم، زیر قوانین و بخشنامه ها و آیئن نامه ها له می شویم.جابجا می شویم...لغو می شویم...محو می شویم...
کاری هم پیش می بریم، لابلای تشویق های یکی در میانشان ، قبض خانه مان را (حتا) نمی دهند.
خوب که زیر آبمان را زدند، تا می آییم کمی بمیریم، زیرمان را می گیرند تا در قاب خاطرات و گزارشات و افتخاراتشان ،پشت تریبون کم نیاورند.
روبروی خانه یمان(خانه هنرمندان) بالا پایینمان میکنند، بفهمند واقعا مردیم...کلی خاطرات جلساتشان را که ناممان را برده اند تعریف می کنند. بنر چاپ می کنند، تاج گل می فرستند.
حال کار بجایی رسیده که زیر پایمان را میروبند و با احترام زیاد (خیلی زیاد) بر تنمان می تازند.بازداشت میکنند.نمک می پاشند بر زخممان
فکر نمیکنم در این روزگار با دزد (به معنای جدیدش) چنین کنند که با ما می کنند.
خدا را شکر، سعی می کنیم یواشکی بمیریم ...چون دیگر خانه ای نیست که بالا پایینمان کنند...
خدا می داند از ما چه می ماند.
آیت نادری(یک دزد)

1.3K viewsAyat Naderi, 23:06