☘ ☘ برگی از تقویم تاریخ ☘ ☘
۲۶ آبان سالروز درگذشت ابراهیم پورداوود
(زاده ۲۰ بهمن ۱۲۶۴ رشت -- درگذشته ۲۶ آبان ۱۳۴۷ تهران) حقوقدان، مترجم و زبانشناس
سال ۱۲۸۷ در مدرسه لوییک بیروت، زبان و ادبیات فرانسه فراگرفت و شهریور ۱۲۸۹ به فرانسه رفت و با محمدعلی جمالزاده آشنا شد.
سال ۱۲۹۲ با یاری محمد قزوینی نشریه ایرانشهر را منتشر ساخت و در۱۲۹۳ به بغداد رفت و در همان سال به یاری جمالزاده روزنامه رستخیز را انتشار داد.
سال ۱۲۹۵ در دانشگاه برلین و سپس در دانشکده ارلانگن به ادامه تحصیل در رشته حقوق پرداخت و در آنجا با تقیزاده آشنا شد و در نشر مجله کاوه با او همکاری کرد. همکاری با تقیزاده و نیز با محمد قزوینی و آشنایی با خاورشناسان آلمانی از جمله یوزف مارکوارت تأثیری ژرف بر اندیشه او نهاد و او را بیش از پیش به تحصیل و تحقیق درباره ایران باستان علاقهمند ساخت. در ۱۳۰۳ به همراه خانواده به ایران بازگشت و در مهر ۱۳۰۴ به دنبال دعوت پارسیان هند به هندوستان رفت. دو سال و نیم در آنجا ماند و به انتشار بخشی از ادبیات مزدیسنا و گزارش اوستا پرداخت و چند سخنرانی درباره تمدن ایران باستان از جمله شرح آتش بهرام، پیشوایان دین مزدیسنا، تقویم و فرق دین مزدیسنا، زبان فارسی، فروردین، دروغ و ایران قدیم و نو ایراد کرد.
در ۱۳۱۱ به دنبال درخواست رابیندرانات تاگور از سوی دولت ایران برای تدریس فرهنگ ایران باستان به هند رفت و در دانشگاه ویسوبهارتی به تدریس پرداخت.
در ۱۳۱۲ از بمبئی به آلمان رفت و به ادامه کار ترجمه و گزارش اوستا پرداخت و سرانجام در ۱۳۱۶ به ایران بازگشت و در دانشکده حقوق و دانشکده ادبیات دانشگاه تهران مشغول به تدریس شد و در ۱۳۱۷ عضو پیوسته فرهنگستان ایران شد.
به مناسبت شصتمین زادروز وی، مجلس جشن باشکوهی در تالار اجتماعات دانشسرای عالی تهران با حضور استادان و دانشمندان و دانشجویان و شخصیتهای کشور برپا شد و به همین مناسبت در ۱۶ مهر ۱۳۲۵ یادنامهای در دو مجلد تدوین و چاپ شد. یکی به فارسی با مقالهای مفصل از محمد معین درباره او و دیگری حاوی مقالات خاورشناسان به زبانهای بیگانه بود.
وی در ۱۳۴۲ از دانشگاه تهران بازنشسته شد و در ۱۳۴۶ عنوان استاد ممتاز دانشگاه را به دست آورد. از زمان بازنشستگی به بعد، اوقاتش را به مطالعه و پژوهش گذراند و کمتر در مجامع دیده شد.
او ایرانشناس، اوستاشناس و نخستین مترجم اوستا و استاد فرهنگ ایران باستان و زبان اوستایی در دانشگاه تهران بود.
بوته بادام زمينى را او از اروپا به ايران آورد و در آستانه اشرفيه پرورش داد.
آرامگاه وی در رشت است.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#ابراهیم_پورداود، د
۲۶ آبان سالروز درگذشت ابراهیم پورداوود
(زاده ۲۰ بهمن ۱۲۶۴ رشت -- درگذشته ۲۶ آبان ۱۳۴۷ تهران) حقوقدان، مترجم و زبانشناس
سال ۱۲۸۷ در مدرسه لوییک بیروت، زبان و ادبیات فرانسه فراگرفت و شهریور ۱۲۸۹ به فرانسه رفت و با محمدعلی جمالزاده آشنا شد.
سال ۱۲۹۲ با یاری محمد قزوینی نشریه ایرانشهر را منتشر ساخت و در۱۲۹۳ به بغداد رفت و در همان سال به یاری جمالزاده روزنامه رستخیز را انتشار داد.
سال ۱۲۹۵ در دانشگاه برلین و سپس در دانشکده ارلانگن به ادامه تحصیل در رشته حقوق پرداخت و در آنجا با تقیزاده آشنا شد و در نشر مجله کاوه با او همکاری کرد. همکاری با تقیزاده و نیز با محمد قزوینی و آشنایی با خاورشناسان آلمانی از جمله یوزف مارکوارت تأثیری ژرف بر اندیشه او نهاد و او را بیش از پیش به تحصیل و تحقیق درباره ایران باستان علاقهمند ساخت. در ۱۳۰۳ به همراه خانواده به ایران بازگشت و در مهر ۱۳۰۴ به دنبال دعوت پارسیان هند به هندوستان رفت. دو سال و نیم در آنجا ماند و به انتشار بخشی از ادبیات مزدیسنا و گزارش اوستا پرداخت و چند سخنرانی درباره تمدن ایران باستان از جمله شرح آتش بهرام، پیشوایان دین مزدیسنا، تقویم و فرق دین مزدیسنا، زبان فارسی، فروردین، دروغ و ایران قدیم و نو ایراد کرد.
در ۱۳۱۱ به دنبال درخواست رابیندرانات تاگور از سوی دولت ایران برای تدریس فرهنگ ایران باستان به هند رفت و در دانشگاه ویسوبهارتی به تدریس پرداخت.
در ۱۳۱۲ از بمبئی به آلمان رفت و به ادامه کار ترجمه و گزارش اوستا پرداخت و سرانجام در ۱۳۱۶ به ایران بازگشت و در دانشکده حقوق و دانشکده ادبیات دانشگاه تهران مشغول به تدریس شد و در ۱۳۱۷ عضو پیوسته فرهنگستان ایران شد.
به مناسبت شصتمین زادروز وی، مجلس جشن باشکوهی در تالار اجتماعات دانشسرای عالی تهران با حضور استادان و دانشمندان و دانشجویان و شخصیتهای کشور برپا شد و به همین مناسبت در ۱۶ مهر ۱۳۲۵ یادنامهای در دو مجلد تدوین و چاپ شد. یکی به فارسی با مقالهای مفصل از محمد معین درباره او و دیگری حاوی مقالات خاورشناسان به زبانهای بیگانه بود.
وی در ۱۳۴۲ از دانشگاه تهران بازنشسته شد و در ۱۳۴۶ عنوان استاد ممتاز دانشگاه را به دست آورد. از زمان بازنشستگی به بعد، اوقاتش را به مطالعه و پژوهش گذراند و کمتر در مجامع دیده شد.
او ایرانشناس، اوستاشناس و نخستین مترجم اوستا و استاد فرهنگ ایران باستان و زبان اوستایی در دانشگاه تهران بود.
بوته بادام زمينى را او از اروپا به ايران آورد و در آستانه اشرفيه پرورش داد.
آرامگاه وی در رشت است.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#ابراهیم_پورداود، د
☘️ ☘️ برگی از تقویم تاریخ ☘️ ☘️
۲۶ آبان سالروز درگذشت رحیم معینیِکرمانشاهی
(زاده ۱۵ بهمن ۱۳۰۱ کرمانشاه -- درگذشته ۲۶ آبان ۱۳۹۴ تهران) نقاش، نویسنده، شاعر و ترانهسُرا
در خاندانی سرشناس زاده شد که پدرش کریم خان معینی، سالار معظم کرمانشاهی، حاکم اصطهباناتِ فارس و مادرش از خاندانی کازرونیالاصل و داییاش صباح کازرونی معروف به "معتمدالتجار"از دانشمندان آن دوران بود که مدتها ریاست اداره معارفِ شهرهای اهواز، کاشان و قم را برعهده داشت و روزنامه"صباح"را در کرمانشاه منتشر میکرد.
نیای وی، حسینخانِ معینالرعایا، از سران انقلاب مشروطیت در غرب کشور بود که در همین راه کشته شد.
او با چنین پیشینهای زندگی عادیاش را آغاز کرد و در كرمانشاه مشغول تحصیل شد.
در دبستان و دبیرستان نامش به عنوان نقاشی چیرهدست بر سرِ زبانها افتاد و همواره از دروس ریاضی و فیزیك دوری میجست و به کتابهای ادبی و تاریخی علاقه داشت و به بررسی آثار بزرگان ادب پارسی رغبت نشان میداد. او در شهریور ۱۳۲۰ و همزمان با اشغال نظامی ایران، فعالیّتهای سیاسیاش را آغاز کرد.
از آنجا که وی به هنر نقاشی علاقه داشت، در این راه پیشرفت کرد و تابلوهایی نیز به یادگار گذارد که تابلو سیاه قلم حضرت مسیح، آخرین اثر وی در این زمینه است.
وی با نوشتن مقالههای تند و صریح، مخالفتهای خود را آشکار ساخت؛ از جمله فعالیّتهای عمده او انتشار روزنامه انقلابی"سلحشوران غرب"بود که در پی آن دستگیر و زندانی و سپس به قلعه فلکالافلاک تبعید شد.
با کشته شدن رزم آرا و آزادی تردد تبعیدیان، به تهران بازگشت و شیوه تازهای در پیش گرفت و این بار غزلها و ترانههایش وسیله نشان دادن خشم و اعتراض نسبت به اوضاع اجتماعی بود.
وی از سالِ ۱۳۳۰ تا هنگام درگذشت، بدون احتسابِ ۴۰۰ ترانه و قطعاتی به سبکنو، با سُرودن و انتشار نود و چهار هزار بیت شعر نشان داد كه در این هنر از ذوق و قدرتی سرشار برخوردار است.
با انتشارِ مجموعههای"ای شمعها بسوزید" و "خورشید شب" ثابت کرد كه غزلسُرایی چیرهدست است؛ با عرضه كتاب "فطرت" اندیشههای عرفانی خود را در قالب مثنوی به نمایش گذاشت؛ با نگارش"حافظ برخیز"ب شناختی دیگر از لسانالغیب را مكتوب ساخت؛ با چاپ گُزیدهای از ترانههای خود به همت فرزندش حسین در كتابهایِ "راز خلقت" "خوابِ نوشین" و "حكایتِ نگفته" نوآوریها و بیهمتایی خویش را در این شاخه دشوار از شعرِ پارسی به قضاوتِ عموم واگذار ساخت؛ با تضمینِ غزلیات لسانالغیب، پا به پای حضرت حافظ، بین اوراق کتاب "در خراباتِ مغان" قدم زد و با ارائه تاریخ منظوم ایران در چهارده جلد، با عنوان "شاهكار"، رسالتی شاعرانه از رویكردهای پر فراز و نشیب تاریخی میهن را به نمایش گذاشت.
او شاعری توانا و خوش ذوق بود و ضمن سرودن شعر، چندی به ترانهسرایی و ایجاد تحول اساسی در این هنر پرداخت، به صورتی که با ساخت ترکیباتِ نو و تشبیهاتی کممانند، آثار آهنگینش را در قلمرو فلسفه، عرفان، پند و اندرز در زمینههای اجتماعی وارد کرد. ابداع ترانههای تمثیلی "تابلوسُرایی"و به کار بُردنِ این نوآوری در آثاری چون آبشار، طاووس، الماس، سرو و بید، برق و خرمن، تاک و هشتاد و هشت اثر برای اجرا در برنامه وزین گلها به تهیه کنندگی زنده یاد داوود پیرنیا پدید آورد که توسط خوانندگان رادیو اجرا شده است. معینی کرمانشاهی از ۱۳۳۲ تا ۱۳۵۲ با شصت آهنگساز و موسیقیدان برجسته همکاری کرده است.
آثار مکتوب ایشان بدین قرار است:
۱) ای شمعها بسوزید
۲) فطرت
۳) خورشید شب
۴) حافظ برخیز
۵) راز خلقت
۶) خواب نوشین
۷) حکایت نگفته
۸) تاریخ منظوم ایران با عنوان "شاهکار" در چهارده جلد که ده جلد آن تا نیمه سلطنت ناصرالدین شاه قاجار منتشر شده و چهار جلد آن محفوظ است که در آینده منتشر خواهد شد
۹) در خرابات مغان
۱۰) "خاطراتِ عمر رفته" شامل غزلیاتِ سروده شده در دهه پایانی زندگی که به زودی منتشر خواهد شد.
برخی از ترانههای دو قسمتی وی مانند سفر کرده و بازگشته، خواب نوشین و شبزنده دار، پیوند گلها و ثمر گلها، گوشهگیر و تنها منشین و ترانههای دیگری چون کودکی، نگران، رفتم که رفتم، جایِ تو خالی، حکایتِ نگفته، افسانه عشق، راهِ خیال، تو بخوان، همصدا، طاقتم ده، مینای شکسته، طوفان، عشق خود حاشا مکن، یادِ من کن، عشق، رازِ خلقت، گمراه، تو را هرگز نمیبخشم، اشکِ روزگار، بهارِ من گذشته شاید، بوی بهار، چشمان سبز، تنهایی و بسیاری از ترانههای جاویدان دیگر را میتوان نام برد.
🔹 ادامه در بخش دوم 🔹
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#معینی_کرمانشاهی، د
۲۶ آبان سالروز درگذشت رحیم معینیِکرمانشاهی
(زاده ۱۵ بهمن ۱۳۰۱ کرمانشاه -- درگذشته ۲۶ آبان ۱۳۹۴ تهران) نقاش، نویسنده، شاعر و ترانهسُرا
در خاندانی سرشناس زاده شد که پدرش کریم خان معینی، سالار معظم کرمانشاهی، حاکم اصطهباناتِ فارس و مادرش از خاندانی کازرونیالاصل و داییاش صباح کازرونی معروف به "معتمدالتجار"از دانشمندان آن دوران بود که مدتها ریاست اداره معارفِ شهرهای اهواز، کاشان و قم را برعهده داشت و روزنامه"صباح"را در کرمانشاه منتشر میکرد.
نیای وی، حسینخانِ معینالرعایا، از سران انقلاب مشروطیت در غرب کشور بود که در همین راه کشته شد.
او با چنین پیشینهای زندگی عادیاش را آغاز کرد و در كرمانشاه مشغول تحصیل شد.
در دبستان و دبیرستان نامش به عنوان نقاشی چیرهدست بر سرِ زبانها افتاد و همواره از دروس ریاضی و فیزیك دوری میجست و به کتابهای ادبی و تاریخی علاقه داشت و به بررسی آثار بزرگان ادب پارسی رغبت نشان میداد. او در شهریور ۱۳۲۰ و همزمان با اشغال نظامی ایران، فعالیّتهای سیاسیاش را آغاز کرد.
از آنجا که وی به هنر نقاشی علاقه داشت، در این راه پیشرفت کرد و تابلوهایی نیز به یادگار گذارد که تابلو سیاه قلم حضرت مسیح، آخرین اثر وی در این زمینه است.
وی با نوشتن مقالههای تند و صریح، مخالفتهای خود را آشکار ساخت؛ از جمله فعالیّتهای عمده او انتشار روزنامه انقلابی"سلحشوران غرب"بود که در پی آن دستگیر و زندانی و سپس به قلعه فلکالافلاک تبعید شد.
با کشته شدن رزم آرا و آزادی تردد تبعیدیان، به تهران بازگشت و شیوه تازهای در پیش گرفت و این بار غزلها و ترانههایش وسیله نشان دادن خشم و اعتراض نسبت به اوضاع اجتماعی بود.
وی از سالِ ۱۳۳۰ تا هنگام درگذشت، بدون احتسابِ ۴۰۰ ترانه و قطعاتی به سبکنو، با سُرودن و انتشار نود و چهار هزار بیت شعر نشان داد كه در این هنر از ذوق و قدرتی سرشار برخوردار است.
با انتشارِ مجموعههای"ای شمعها بسوزید" و "خورشید شب" ثابت کرد كه غزلسُرایی چیرهدست است؛ با عرضه كتاب "فطرت" اندیشههای عرفانی خود را در قالب مثنوی به نمایش گذاشت؛ با نگارش"حافظ برخیز"ب شناختی دیگر از لسانالغیب را مكتوب ساخت؛ با چاپ گُزیدهای از ترانههای خود به همت فرزندش حسین در كتابهایِ "راز خلقت" "خوابِ نوشین" و "حكایتِ نگفته" نوآوریها و بیهمتایی خویش را در این شاخه دشوار از شعرِ پارسی به قضاوتِ عموم واگذار ساخت؛ با تضمینِ غزلیات لسانالغیب، پا به پای حضرت حافظ، بین اوراق کتاب "در خراباتِ مغان" قدم زد و با ارائه تاریخ منظوم ایران در چهارده جلد، با عنوان "شاهكار"، رسالتی شاعرانه از رویكردهای پر فراز و نشیب تاریخی میهن را به نمایش گذاشت.
او شاعری توانا و خوش ذوق بود و ضمن سرودن شعر، چندی به ترانهسرایی و ایجاد تحول اساسی در این هنر پرداخت، به صورتی که با ساخت ترکیباتِ نو و تشبیهاتی کممانند، آثار آهنگینش را در قلمرو فلسفه، عرفان، پند و اندرز در زمینههای اجتماعی وارد کرد. ابداع ترانههای تمثیلی "تابلوسُرایی"و به کار بُردنِ این نوآوری در آثاری چون آبشار، طاووس، الماس، سرو و بید، برق و خرمن، تاک و هشتاد و هشت اثر برای اجرا در برنامه وزین گلها به تهیه کنندگی زنده یاد داوود پیرنیا پدید آورد که توسط خوانندگان رادیو اجرا شده است. معینی کرمانشاهی از ۱۳۳۲ تا ۱۳۵۲ با شصت آهنگساز و موسیقیدان برجسته همکاری کرده است.
آثار مکتوب ایشان بدین قرار است:
۱) ای شمعها بسوزید
۲) فطرت
۳) خورشید شب
۴) حافظ برخیز
۵) راز خلقت
۶) خواب نوشین
۷) حکایت نگفته
۸) تاریخ منظوم ایران با عنوان "شاهکار" در چهارده جلد که ده جلد آن تا نیمه سلطنت ناصرالدین شاه قاجار منتشر شده و چهار جلد آن محفوظ است که در آینده منتشر خواهد شد
۹) در خرابات مغان
۱۰) "خاطراتِ عمر رفته" شامل غزلیاتِ سروده شده در دهه پایانی زندگی که به زودی منتشر خواهد شد.
برخی از ترانههای دو قسمتی وی مانند سفر کرده و بازگشته، خواب نوشین و شبزنده دار، پیوند گلها و ثمر گلها، گوشهگیر و تنها منشین و ترانههای دیگری چون کودکی، نگران، رفتم که رفتم، جایِ تو خالی، حکایتِ نگفته، افسانه عشق، راهِ خیال، تو بخوان، همصدا، طاقتم ده، مینای شکسته، طوفان، عشق خود حاشا مکن، یادِ من کن، عشق، رازِ خلقت، گمراه، تو را هرگز نمیبخشم، اشکِ روزگار، بهارِ من گذشته شاید، بوی بهار، چشمان سبز، تنهایی و بسیاری از ترانههای جاویدان دیگر را میتوان نام برد.
🔹 ادامه در بخش دوم 🔹
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#معینی_کرمانشاهی، د
☘ ☘ برگی از تقویم تاریخ ☘ ☘
️
زندگینامه معینی کرمانشاهی
🔹 بخش دوم 🔹
استخدام وی در اداره كل انتشارات و تبلیغات، ابتدا با دستور کتبی دكتر مصدق نخست وزیر در سال ۱۳۳۰ صورت گرفت و به دنبال آن در سمتهای زیر مشغول به کار شد:
۱) خبرنگار پارلمانی
۲) ریاستِ دفتر و بایگانی اداره خبرگزاری پارس
۳) رئیس دایره گفتارهای رادیو
۴) ریاستِ دفتر اداره رادیو تهران
۵) رئیس دفتر و دبیر شورای نویسندگان
۶) معاونت تامالاختیارِ رادیو تهران
۷) رئیس کمیسیون نمایشهای کل کشور
۸) بزرگ دبیر کمیته شعر و ترانه.
وی در خصوص ادغامِ رادیو در تلویزیون چنین اظهار داشته است:
"تا سال ۱۳۵۰ كه رادیو و تلویزیون در هم ادغام شد، با مشكلاتِ بیشماری دست به گریبان بودم. كارمندانی مانند من هم بدون در نظر گرفتن تمایل شخصی و انجام مذاكرهای، مانند میز و صندلی و قفسه به آن تشكیلات یعنی (رادیو و تلویزیون ملی ایران) منتقل شدند.
ابتدا از سوی مدیرعامل وقت نامهای محبتآمیز و پراكرام به عنوان بزرگدبیر كمیته شعر و ترانه به دستم رسید كه با عنایت به خدماتِ هنری و اداری صادقانهام، همكاری با آن دستگاه را بپذیرم؛ به طور طبیعی با توجه به كار شكنیهای سابق، پاسخ اینجانب مثبت بود ولی به زودی دریافتم كه نه تنها اوضاعِ هنری بهتر نشده است بلكه هدف امر و نهی مدیران سازمان نیز قرار گرفتم.
برنامههای وزینی چون گلهای رنگارنگ، گلهای جاویدان، یك شاخه گل، برگ سبز و گلهای صحرایی تبدیل به رنگارنگهای بیرنگ و روحی شدند كه از هنر فقط واژهی آن را یدك میكشیدند.
طی دو ملاقاتی كه با مدیرعامل سازمان داشتم، كارم به جر و بحث و پرخاش كشید؛ پس از آن، كار بالا گرفت و انتقاد از این رسانه صوتی و تصویری را در بسیاری از مصاحبههای مطبوعاتی مطرح كردم؛ در حضورِ جمعی از مدیران و كاركنان، دعوتنامه جشن به اصطلاح هنر شیراز را پاره كرده و روی میزم انداختم؛ از پذیرفتن دو مدال در جشنِ پنجاهمین سال سلطنت پهلوی كه یكی به خاطرِ سخنسرایی در انواع شعر پارسی و دیگری به واسطه ترانهسرایی و ایجاد تحول در این شاخه دشوار هنری به اینجانب تخصیص داده شده بود، خودداری كرده و آنها را توسط آورندهاش ابراهیم صهبا برگشت دادم.
سرانجام مجموع این حركات مخالف باعث شد تا اول مهرماهِ ۱۳۵۴ زمانی كه با استفاده از مرخصی در كرمانشاه به سر میبردم، حكم بازنشستگیِ تعلیقی اینجانب پس از ۲۲ سال خدمت، به صورتی كاملاً غیر قانونی صادر شود.
چون حقوق ناچیز دولتی زندگیام را تأمین نمیكرد، بازگشتِ من به دوران جوانیام دلچسبتر شد و تصمیم گرفتم در ملك اجدادی خویش و در زمینی كه از ۱۰ سالگی در آن رشد كرده و جد اندر جد به خانواده ما تعلق داشت زراعت كنم. دوثلث این ملك ششدانگ را دولت سابق به نفع زارعین تصرف كرده بود و مایملك ما به یك ثلث تقلیل یافته بود. درآمدی كه از این ارث داشتم سالها زندگیِ مرا اداره میكرد تا اینكه در پاییزِ سال ۱۳۵۹ با شروع جنگ و آشفتگی منطقه غرب، باقیماندهاش نیز توسط هیئت هفت نفره جمهوری اسلامی بر باد رفت. درآن زمان بدون هیچگونه مذاكره و رسیدگی و حتی حضورِ خودم، مابقی این ملك موروثی به تصرف زارعین دهات مجاور داده شد و به اندازه پشیزی مرا صاحب حق ندانستند. سالها از این جریان میگذرد و هنوز هم نتوانستهام برای این حركت معیاری مبتنی بر اخلاق و عدالت بیابم.
زندگی منِ اجاره نشین نیز با زمان سپری شد ولی گویی خالق هنر با من هنوز كار داشت و مرا بهسادگی در لحظات بیهوده عمر رها نساخت و قلم را برای انجامِ وظیفهای خطیر در دستم قرار داد. گویی تمامی آن مصائب و تجربیات، مشكلات، چوب خوردنها، محسود واقع شدنها، حقكشیها، دسته بندیها و آزادهكشیها زمینه ساز انجام این وظیفه بوده است؛ خلق تاریخ منظوم ایران؛ كاری كه از سال ۱۳۷۲ روزانه ۱۲ تا ۱۵ ساعت از عمرم را به خود اختصاص داده است.
خوشحالم كه مأمور انجام این خدمت بزرگِ ملی و فرهنگی شدم و پاداشِ آن را نیز در دنیای دیگری خواهم گرفت."
زندهیاد معینی کرمانشاهی با وجود نوشته شبکههای مجازی، هرگز در بستر بیماری به سر نبرد و در حالی که تا ۴۸ ساعت پیش از درگذشت مشغول نوشتن و سرودن بود، به دلیل ایستِ قلبی درگذشت.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘
#معینی_کرمانشاهی، د
️
زندگینامه معینی کرمانشاهی
🔹 بخش دوم 🔹
استخدام وی در اداره كل انتشارات و تبلیغات، ابتدا با دستور کتبی دكتر مصدق نخست وزیر در سال ۱۳۳۰ صورت گرفت و به دنبال آن در سمتهای زیر مشغول به کار شد:
۱) خبرنگار پارلمانی
۲) ریاستِ دفتر و بایگانی اداره خبرگزاری پارس
۳) رئیس دایره گفتارهای رادیو
۴) ریاستِ دفتر اداره رادیو تهران
۵) رئیس دفتر و دبیر شورای نویسندگان
۶) معاونت تامالاختیارِ رادیو تهران
۷) رئیس کمیسیون نمایشهای کل کشور
۸) بزرگ دبیر کمیته شعر و ترانه.
وی در خصوص ادغامِ رادیو در تلویزیون چنین اظهار داشته است:
"تا سال ۱۳۵۰ كه رادیو و تلویزیون در هم ادغام شد، با مشكلاتِ بیشماری دست به گریبان بودم. كارمندانی مانند من هم بدون در نظر گرفتن تمایل شخصی و انجام مذاكرهای، مانند میز و صندلی و قفسه به آن تشكیلات یعنی (رادیو و تلویزیون ملی ایران) منتقل شدند.
ابتدا از سوی مدیرعامل وقت نامهای محبتآمیز و پراكرام به عنوان بزرگدبیر كمیته شعر و ترانه به دستم رسید كه با عنایت به خدماتِ هنری و اداری صادقانهام، همكاری با آن دستگاه را بپذیرم؛ به طور طبیعی با توجه به كار شكنیهای سابق، پاسخ اینجانب مثبت بود ولی به زودی دریافتم كه نه تنها اوضاعِ هنری بهتر نشده است بلكه هدف امر و نهی مدیران سازمان نیز قرار گرفتم.
برنامههای وزینی چون گلهای رنگارنگ، گلهای جاویدان، یك شاخه گل، برگ سبز و گلهای صحرایی تبدیل به رنگارنگهای بیرنگ و روحی شدند كه از هنر فقط واژهی آن را یدك میكشیدند.
طی دو ملاقاتی كه با مدیرعامل سازمان داشتم، كارم به جر و بحث و پرخاش كشید؛ پس از آن، كار بالا گرفت و انتقاد از این رسانه صوتی و تصویری را در بسیاری از مصاحبههای مطبوعاتی مطرح كردم؛ در حضورِ جمعی از مدیران و كاركنان، دعوتنامه جشن به اصطلاح هنر شیراز را پاره كرده و روی میزم انداختم؛ از پذیرفتن دو مدال در جشنِ پنجاهمین سال سلطنت پهلوی كه یكی به خاطرِ سخنسرایی در انواع شعر پارسی و دیگری به واسطه ترانهسرایی و ایجاد تحول در این شاخه دشوار هنری به اینجانب تخصیص داده شده بود، خودداری كرده و آنها را توسط آورندهاش ابراهیم صهبا برگشت دادم.
سرانجام مجموع این حركات مخالف باعث شد تا اول مهرماهِ ۱۳۵۴ زمانی كه با استفاده از مرخصی در كرمانشاه به سر میبردم، حكم بازنشستگیِ تعلیقی اینجانب پس از ۲۲ سال خدمت، به صورتی كاملاً غیر قانونی صادر شود.
چون حقوق ناچیز دولتی زندگیام را تأمین نمیكرد، بازگشتِ من به دوران جوانیام دلچسبتر شد و تصمیم گرفتم در ملك اجدادی خویش و در زمینی كه از ۱۰ سالگی در آن رشد كرده و جد اندر جد به خانواده ما تعلق داشت زراعت كنم. دوثلث این ملك ششدانگ را دولت سابق به نفع زارعین تصرف كرده بود و مایملك ما به یك ثلث تقلیل یافته بود. درآمدی كه از این ارث داشتم سالها زندگیِ مرا اداره میكرد تا اینكه در پاییزِ سال ۱۳۵۹ با شروع جنگ و آشفتگی منطقه غرب، باقیماندهاش نیز توسط هیئت هفت نفره جمهوری اسلامی بر باد رفت. درآن زمان بدون هیچگونه مذاكره و رسیدگی و حتی حضورِ خودم، مابقی این ملك موروثی به تصرف زارعین دهات مجاور داده شد و به اندازه پشیزی مرا صاحب حق ندانستند. سالها از این جریان میگذرد و هنوز هم نتوانستهام برای این حركت معیاری مبتنی بر اخلاق و عدالت بیابم.
زندگی منِ اجاره نشین نیز با زمان سپری شد ولی گویی خالق هنر با من هنوز كار داشت و مرا بهسادگی در لحظات بیهوده عمر رها نساخت و قلم را برای انجامِ وظیفهای خطیر در دستم قرار داد. گویی تمامی آن مصائب و تجربیات، مشكلات، چوب خوردنها، محسود واقع شدنها، حقكشیها، دسته بندیها و آزادهكشیها زمینه ساز انجام این وظیفه بوده است؛ خلق تاریخ منظوم ایران؛ كاری كه از سال ۱۳۷۲ روزانه ۱۲ تا ۱۵ ساعت از عمرم را به خود اختصاص داده است.
خوشحالم كه مأمور انجام این خدمت بزرگِ ملی و فرهنگی شدم و پاداشِ آن را نیز در دنیای دیگری خواهم گرفت."
زندهیاد معینی کرمانشاهی با وجود نوشته شبکههای مجازی، هرگز در بستر بیماری به سر نبرد و در حالی که تا ۴۸ ساعت پیش از درگذشت مشغول نوشتن و سرودن بود، به دلیل ایستِ قلبی درگذشت.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘
#معینی_کرمانشاهی، د
☘ ☘ برگی از تقویم تاریخ ☘ ☘
۲۶ آبان سالروز درگذشت اصلان اصلانیان "الف. سحر"
(زاده ۱۱ مهر ۱۳۱۹ قم -- درگذشته ۲۶ آبان ۱۳۹۷ کرج) شاعر و نویسنده
در ۱۲ سالگی شعری سرود که مورد استقبال دوستان شاعرش قرار گرفت.
سال ۱۳۴۲ به اتهام اقدام علیه حکومت دستگیر شد و پس از هفت ماه زندان، با قیام پانزده خرداد آزادی یافت. همان سال در کارخانه ماشین سازی مشغول شد و به کمک کارگران، کتابخانهای تاسیس کرد، اما پس از یکسال ونیم، به بهانه اتهام رهبری اعتصاب کارگران که به پیروزی انجامیده بود، اخراج شد .
سال ۱۳۵۰ کتاب شعرش با نام شباهنگ چاپ و توقیف شد. در این سال شبنورد را سرود و
سال ۱۳۵۱ بار دیگر به اتهام اقدام علیه حکومت به زندان اوین منتقل شد.
سال ۱۳۵۳ در سفرهایی به آلمان و فرانسه، کتاب پیوند و نبرد را منتشر کرد و پس از بازگشت به ایران به اتهام همبستگی با گروهها زندانی شد و چهار ماه و نیم زیر شکنجه، سلامت جسم و اعصابش را از دست داد.
سال ۱۳۵۵ دوباره دستگیر شد و در یک روز با هجوم بازرسان زندان اوین حدود سی تا چهل شعرش از بین رفت. او در زندان زبان انگلیسی را هم میآموخت.
سال۱۳۵۷ با شروع انقلاب و آزادی از زندان، سومین کتاب شعرش بانام "خورشیدهای شبانه" چاپ شد.
در این زمان به عنوان ویراستار در دانشگاه آزاد استخدام و پس از مدتی اخراج شد. پس از آن در رادیو در بخش شعر و ادب استخدام رسمی شد و باز هم بعد از مدتی پاکسازی شد.
گزیده آثار:
شباهنگ مجموعه شعر، دفتر اول انتشارات فرهنگ - سال ۱۳۵۰.
پیوند و نبرد مجموعه شعر، دفتر دوم انتشارات جنبش آزادیبخش ملی ایران فرانسه - پاریس سال ۱۳۵۴
خورشیدهای شبانه دفتر دوم چاپ اول زمستان ۱۳۵۷ انتشارات شباهنگ.
مقاله: شعر کودک.
و سرودههایی در وصف زنان مبارز در سالهای اخیر.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#اصلان_اصلانیان، د
۲۶ آبان سالروز درگذشت اصلان اصلانیان "الف. سحر"
(زاده ۱۱ مهر ۱۳۱۹ قم -- درگذشته ۲۶ آبان ۱۳۹۷ کرج) شاعر و نویسنده
در ۱۲ سالگی شعری سرود که مورد استقبال دوستان شاعرش قرار گرفت.
سال ۱۳۴۲ به اتهام اقدام علیه حکومت دستگیر شد و پس از هفت ماه زندان، با قیام پانزده خرداد آزادی یافت. همان سال در کارخانه ماشین سازی مشغول شد و به کمک کارگران، کتابخانهای تاسیس کرد، اما پس از یکسال ونیم، به بهانه اتهام رهبری اعتصاب کارگران که به پیروزی انجامیده بود، اخراج شد .
سال ۱۳۵۰ کتاب شعرش با نام شباهنگ چاپ و توقیف شد. در این سال شبنورد را سرود و
سال ۱۳۵۱ بار دیگر به اتهام اقدام علیه حکومت به زندان اوین منتقل شد.
سال ۱۳۵۳ در سفرهایی به آلمان و فرانسه، کتاب پیوند و نبرد را منتشر کرد و پس از بازگشت به ایران به اتهام همبستگی با گروهها زندانی شد و چهار ماه و نیم زیر شکنجه، سلامت جسم و اعصابش را از دست داد.
سال ۱۳۵۵ دوباره دستگیر شد و در یک روز با هجوم بازرسان زندان اوین حدود سی تا چهل شعرش از بین رفت. او در زندان زبان انگلیسی را هم میآموخت.
سال۱۳۵۷ با شروع انقلاب و آزادی از زندان، سومین کتاب شعرش بانام "خورشیدهای شبانه" چاپ شد.
در این زمان به عنوان ویراستار در دانشگاه آزاد استخدام و پس از مدتی اخراج شد. پس از آن در رادیو در بخش شعر و ادب استخدام رسمی شد و باز هم بعد از مدتی پاکسازی شد.
گزیده آثار:
شباهنگ مجموعه شعر، دفتر اول انتشارات فرهنگ - سال ۱۳۵۰.
پیوند و نبرد مجموعه شعر، دفتر دوم انتشارات جنبش آزادیبخش ملی ایران فرانسه - پاریس سال ۱۳۵۴
خورشیدهای شبانه دفتر دوم چاپ اول زمستان ۱۳۵۷ انتشارات شباهنگ.
مقاله: شعر کودک.
و سرودههایی در وصف زنان مبارز در سالهای اخیر.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#اصلان_اصلانیان، د
☘ ☘ برگی از تقویم تاریخ ☘ ☘
۲۶ آبان زادروز توفیق سبحانی
(زاده ۲۶ آبان ۱۳۱۷ تبریز) استاد زبان و ادبیات فارسی
رشته زبان و ادبیات فارسی را در دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز و لیسانس دبیری را در دانشگاه تهران گذراند. عنوان رساله دوره لیسانس وی تاثیر حافظ از سعدی و عراقی بود.
در سال ۱۳۴۸ به ترکیه رفت و با شرکت در امتحان ورودی دوره دکتری دانشگاه استانبول در رشته عربی و فارسی آن دانشگاه پذیرفته شد و در سال ۱۹۷۴ میلادی به دریافت درجه دکتری نایل آمد. وی نایب رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی بود و در دانشگاهها نیز به تدریس زبان و ادبیات فارسی مشغول است.
فعالیت دانشگاهی:
وی در زمان تحصیل از وجود استادان: احمد ترجانیزاده، حسن قاضیطباطبایی، دکتر جعفر محجوب و دکتر محمود صناعی بهره گرفت. در ترکیه در دانشگاه استانبول از وجود استاد عبدالباقی گولپینارلی بهره برد.
دانشجویان و دانش پژوهان از تدریس او در دانشگاههای تبریز، دانشگاه دهلی (۱۳۷۴ تا ۱۳۷۶) و دانشگاه پیام نور بهره بردهاند.
جوایز :
کتاب «مولانا جلالالدین، زندگانی، فلسفه، آثار گزیدهای از آنها» ترجمه توفیق سبحانی، از طرف وزارت ارشاد بهعنوان کتاب سال برگزیده شد.
آثار :
کتابها
فهرستهای تجاربالسلف هندوشاه نخجوانی
فهرست کتب خطی فارسی دانشگاه دهلی
حارث بناسد محاسبی و کتاب القصد او
نگاهی به تاریخ ادب فارسی در هند
ترجمه شرح مثنوی شریف
رهآوردهای سفر (دهلی)
ترجمهها:
تصحیح تذکره انجمن خاقان، اثر فاضل خان گروسی
فهرست نسخههای خطی فارسی کتابخانه بروسه
سیرت شیخ کبیر ابوعبداله ابن خفیف شیرازی
مجالس سبعه "هفت خطابه" مثنوی معنوی
فتوت در کشورهای اسلامی و مآخذ آن
تصوف در یکصد پرسش و پاسخ
نقد شعر العجم شبلی نعمانی
الهائم الخائف من لومة اللائم
زندگینامه مولانا جلالالدین
ملامتیه و ملامتیان
مولویّه بعد از مولانا
مقالات:
حاجی بکتاش ولی و طریقت بکتاشیه
درباره قلندرنامه خطیب فارسی
بهاء ولد، زندگی و عرفان او
زبان گویندگان آذربایجان
سماع
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#توفیق_سبحانی، ز
۲۶ آبان زادروز توفیق سبحانی
(زاده ۲۶ آبان ۱۳۱۷ تبریز) استاد زبان و ادبیات فارسی
رشته زبان و ادبیات فارسی را در دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز و لیسانس دبیری را در دانشگاه تهران گذراند. عنوان رساله دوره لیسانس وی تاثیر حافظ از سعدی و عراقی بود.
در سال ۱۳۴۸ به ترکیه رفت و با شرکت در امتحان ورودی دوره دکتری دانشگاه استانبول در رشته عربی و فارسی آن دانشگاه پذیرفته شد و در سال ۱۹۷۴ میلادی به دریافت درجه دکتری نایل آمد. وی نایب رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی بود و در دانشگاهها نیز به تدریس زبان و ادبیات فارسی مشغول است.
فعالیت دانشگاهی:
وی در زمان تحصیل از وجود استادان: احمد ترجانیزاده، حسن قاضیطباطبایی، دکتر جعفر محجوب و دکتر محمود صناعی بهره گرفت. در ترکیه در دانشگاه استانبول از وجود استاد عبدالباقی گولپینارلی بهره برد.
دانشجویان و دانش پژوهان از تدریس او در دانشگاههای تبریز، دانشگاه دهلی (۱۳۷۴ تا ۱۳۷۶) و دانشگاه پیام نور بهره بردهاند.
جوایز :
کتاب «مولانا جلالالدین، زندگانی، فلسفه، آثار گزیدهای از آنها» ترجمه توفیق سبحانی، از طرف وزارت ارشاد بهعنوان کتاب سال برگزیده شد.
آثار :
کتابها
فهرستهای تجاربالسلف هندوشاه نخجوانی
فهرست کتب خطی فارسی دانشگاه دهلی
حارث بناسد محاسبی و کتاب القصد او
نگاهی به تاریخ ادب فارسی در هند
ترجمه شرح مثنوی شریف
رهآوردهای سفر (دهلی)
ترجمهها:
تصحیح تذکره انجمن خاقان، اثر فاضل خان گروسی
فهرست نسخههای خطی فارسی کتابخانه بروسه
سیرت شیخ کبیر ابوعبداله ابن خفیف شیرازی
مجالس سبعه "هفت خطابه" مثنوی معنوی
فتوت در کشورهای اسلامی و مآخذ آن
تصوف در یکصد پرسش و پاسخ
نقد شعر العجم شبلی نعمانی
الهائم الخائف من لومة اللائم
زندگینامه مولانا جلالالدین
ملامتیه و ملامتیان
مولویّه بعد از مولانا
مقالات:
حاجی بکتاش ولی و طریقت بکتاشیه
درباره قلندرنامه خطیب فارسی
بهاء ولد، زندگی و عرفان او
زبان گویندگان آذربایجان
سماع
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#توفیق_سبحانی، ز
☘ ☘ برگی از تقویم تاریخ ☘ ☘
۲۶ آبان زادروز همایون کاتوزیان
(زاده ۲۶ آبان ۱۳۲۱ تهران) اقتصاددان، تاریخنگار، کاوشگر علوم سیاسی و منتقد ادبی
در ایران به نام همایون کاتوزیان و در خارج از ایران به نام هما کاتوزیان معروف است و زمینه تحقیق مورد علاقهاش مسائل مربوط به ایران است و تحصیلات رسمی دانشگاهی او در اقتصاد و جامعهشناسی است. او به طور همزمان مطالعاتش را در زمینه تاریخ و ادبیات ایران تا سطح پیشرفته آکادمیک ادامه دادهاست و نتایج این مطالعات را میتوان در تنوع آثار چاپ شده او دید. تاکنون بیش از هفت کتاب در زمینه تاریخ و ادبیات ایران به زبان انگلیسی به چاپ رسانده است.
وی پس از فراغت از تحصیل در دبیرستان البرز و گذراندن یک سال در دانشگاه تهران، برای خواندن رشته اقتصاد به انگلستان رفت و در سال ۱۹۶۷ از دانشگاه بیرمنگام لیسانس گرفت. در سال ۱۹۶۸ فوق لیسانس از دانشگاه لندن و در سال ۱۹۸۴ دکترایش را از دانشگاه کنت در کانتربری گرفت. در سالهای بین ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۶ در انگلستان، ایران، کانادا و ایالات متحده اقتصاد، درس داد. او در حال حاضر Research Fellow (پژوهشگر پسا دکترا/دستیار آموزشی) در کالج سنت آنتونی، و عضو هیئت علمی مؤسسه شرقشناسی دانشگاه آکسفورد است.
کتابها به فارسی:
تجارت بینالملل (نشر دانشگاه تهران ۱۳۵۳)
آموزش عالی و دانشگاههای امروز (انتشارات دانشگاه شیراز ۱۳۵۳)
آدام اسمیت و ثروت ملل (انتشارات امیرکبیر ۱۳۵۸)
خاطرات سیاسی خلیل ملکی (انتشارات رواق ۱۳۶۰)
مقالاتی درباره خاطرات خلیل ملکی (شرکت انتشار ۱۳۷۰)
اقتصاد سیاسی ایران: از مشروطیت تا پایان سلسله پهلوی، ترجمه محمدرضا نفیسی و کامبیز عزیزی (نشرمرکز ۱۳۷۲)
استبداد، دموکراسی و نهضت ملی (نشرمرکز ۱۳۷۲)
صادق هدایت و مرگ نویسنده، ترجمه فیروزه مهاجر (نشرمرکز ۱۳۷۲)
صادق هدایت، زندگی و افسانه یک نویسنده ایرانی (طرحنو ۱۳۷۲)
مصدق و مبارزه برای قدرت در ایران، ترجمه فرزانه طاهری (نشرمرکز ۱۳۷۳)
نقدی بر بوف کور هدایت (نشرمرکز ۱۳۷۳)
ایدئولوژی و روش در اقتصاد (نشرمرکز ۱۳۷۴)
چهارده مقاله در ادبیات، اجتماع، فلسفه و اقتصاد (نشرمرکز ۱۳۷۴)
برخورد عقاید و آرای ملکی (ویرایش، با همکاری: امیر پیشداد) (نشر مرکز ۱۳۷۴)
نه مقاله در جامعهشناسی تاریخی ایران (نشرمرکز ۱۳۷۷)
دولت و جامعه در ایران، سقوط قاجار و استقرار پهلوی (نشرمرکز ۱۳۷۹)
هشت مقاله در تاریخ و ادب معاصر (نشرمرکز ۱۳۸۰)
تضاد دولت و ملت: نظریه تاریخ و سیاست در ایران، ترجمه مرتضی طیب (نشرنی ۱۳۸۱)
نامههای خلیل ملکی (نشرمرکز ۱۳۸۲)
جمالزاده و ادبیات او (نشرشهاب ۱۳۸۲)
نه مقاله درباره جامعهشناسی تاریخی ایران: نفت و توسعه اقتصادی، ترجمه علیرضا طیب
سعدی، شاعر عشق و زندگی (نشرمرکز ۱۳۸۵)
جستارهایی درباره تئوری توطئه در ایران، ترجمه محمد ابراهیم فتاحی
ایرانیان، ترجمه: دکتر حسین شهیدی (نشرمرکز ۱۳۹۱)
ایران، جامعه کوتاه مدت و ۳ مقاله دیگر، ترجمه عبداله کوثری (نشرنی ۱۳۹۰)
و همچنین کتابهای زیادی به زبان انگلیسی دارد.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#همایون_کاتوزیان، ز
۲۶ آبان زادروز همایون کاتوزیان
(زاده ۲۶ آبان ۱۳۲۱ تهران) اقتصاددان، تاریخنگار، کاوشگر علوم سیاسی و منتقد ادبی
در ایران به نام همایون کاتوزیان و در خارج از ایران به نام هما کاتوزیان معروف است و زمینه تحقیق مورد علاقهاش مسائل مربوط به ایران است و تحصیلات رسمی دانشگاهی او در اقتصاد و جامعهشناسی است. او به طور همزمان مطالعاتش را در زمینه تاریخ و ادبیات ایران تا سطح پیشرفته آکادمیک ادامه دادهاست و نتایج این مطالعات را میتوان در تنوع آثار چاپ شده او دید. تاکنون بیش از هفت کتاب در زمینه تاریخ و ادبیات ایران به زبان انگلیسی به چاپ رسانده است.
وی پس از فراغت از تحصیل در دبیرستان البرز و گذراندن یک سال در دانشگاه تهران، برای خواندن رشته اقتصاد به انگلستان رفت و در سال ۱۹۶۷ از دانشگاه بیرمنگام لیسانس گرفت. در سال ۱۹۶۸ فوق لیسانس از دانشگاه لندن و در سال ۱۹۸۴ دکترایش را از دانشگاه کنت در کانتربری گرفت. در سالهای بین ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۶ در انگلستان، ایران، کانادا و ایالات متحده اقتصاد، درس داد. او در حال حاضر Research Fellow (پژوهشگر پسا دکترا/دستیار آموزشی) در کالج سنت آنتونی، و عضو هیئت علمی مؤسسه شرقشناسی دانشگاه آکسفورد است.
کتابها به فارسی:
تجارت بینالملل (نشر دانشگاه تهران ۱۳۵۳)
آموزش عالی و دانشگاههای امروز (انتشارات دانشگاه شیراز ۱۳۵۳)
آدام اسمیت و ثروت ملل (انتشارات امیرکبیر ۱۳۵۸)
خاطرات سیاسی خلیل ملکی (انتشارات رواق ۱۳۶۰)
مقالاتی درباره خاطرات خلیل ملکی (شرکت انتشار ۱۳۷۰)
اقتصاد سیاسی ایران: از مشروطیت تا پایان سلسله پهلوی، ترجمه محمدرضا نفیسی و کامبیز عزیزی (نشرمرکز ۱۳۷۲)
استبداد، دموکراسی و نهضت ملی (نشرمرکز ۱۳۷۲)
صادق هدایت و مرگ نویسنده، ترجمه فیروزه مهاجر (نشرمرکز ۱۳۷۲)
صادق هدایت، زندگی و افسانه یک نویسنده ایرانی (طرحنو ۱۳۷۲)
مصدق و مبارزه برای قدرت در ایران، ترجمه فرزانه طاهری (نشرمرکز ۱۳۷۳)
نقدی بر بوف کور هدایت (نشرمرکز ۱۳۷۳)
ایدئولوژی و روش در اقتصاد (نشرمرکز ۱۳۷۴)
چهارده مقاله در ادبیات، اجتماع، فلسفه و اقتصاد (نشرمرکز ۱۳۷۴)
برخورد عقاید و آرای ملکی (ویرایش، با همکاری: امیر پیشداد) (نشر مرکز ۱۳۷۴)
نه مقاله در جامعهشناسی تاریخی ایران (نشرمرکز ۱۳۷۷)
دولت و جامعه در ایران، سقوط قاجار و استقرار پهلوی (نشرمرکز ۱۳۷۹)
هشت مقاله در تاریخ و ادب معاصر (نشرمرکز ۱۳۸۰)
تضاد دولت و ملت: نظریه تاریخ و سیاست در ایران، ترجمه مرتضی طیب (نشرنی ۱۳۸۱)
نامههای خلیل ملکی (نشرمرکز ۱۳۸۲)
جمالزاده و ادبیات او (نشرشهاب ۱۳۸۲)
نه مقاله درباره جامعهشناسی تاریخی ایران: نفت و توسعه اقتصادی، ترجمه علیرضا طیب
سعدی، شاعر عشق و زندگی (نشرمرکز ۱۳۸۵)
جستارهایی درباره تئوری توطئه در ایران، ترجمه محمد ابراهیم فتاحی
ایرانیان، ترجمه: دکتر حسین شهیدی (نشرمرکز ۱۳۹۱)
ایران، جامعه کوتاه مدت و ۳ مقاله دیگر، ترجمه عبداله کوثری (نشرنی ۱۳۹۰)
و همچنین کتابهای زیادی به زبان انگلیسی دارد.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#همایون_کاتوزیان، ز
☘ ☘ برگی از تقویم تاریخ ☘ ☘
۲۶ آبان زادروز منصور اعظمیکیا
(زاده ۲۶ آبان ۱۳۳۸ اصفهان) خواننده، ردیفدان و مدرس آواز
پس از پایان تحصیلات متوسطه، به آواز پرداخت و مدت ده سال نزد استاد علیاصغر شاهزیدی، آموزش دید. سپس نزد دکتر حسین عمومی، از راهنماییهای ایشان بهره برد و نیز از استاد محمد طاهرپور و دیگر بزرگان آواز اصفهان بهرهمند شد. همچنین به یادگیری و شنیدن آثار صوتی پرداخت و با جدیت به پژوهش در آواز ایرانی پرداخت.
آثار:
کتاب "راه و رسم منزلها" چاپ اول ۱۳۷۷ انتشارات سوره مهر حوزه هنری تهران، چاپ دوم و سوم ۱۳۸۴ و ۱۳۹۴ انتشارات هفت هنر سپاهان حوزه هنری.
کتاب "شیوههای راه گردانی" که شامل مرکبخوانی و مرکبنوازی از طریق تشابه ملودیک گوشه است؛ جلد یک و دو انتشارات هفت هنر سپاهان حوزه هنری اصفهان، ۱۳۸۳.
کتاب "آموزش تحلیل تصنیفخوانی" که روش نوین ابداعی جهت آسانی و فراگیری تکنیک و ریتم شناسی است. انتشارات سوره مهر، حوزه هنری، تهران ۱۳۸۸.
کتاب "موسیقی اصفهان در گذر زمان" که بررسی سه واژه مکتب، شیوه و سبک است. انتشارات حوزه هنری اصفهان ۱۳۹۲.
ضبط و اجرای ردیف آوازی موسیقی دستگاهی ایران با روش تحلیلی در آلبوم کرشمه، انتشارات کمیسیون ملی یونسکو ۱۴۰۰.
مسئولیتها:
نایب رئیس انجمن موسیقی اصفهان سال ۱۳۹۳ تا ۱۳۹۷.
مدرس حوزه هنری اصفهان از سال ۱۳۷۴ تا ۱۳۸۹.
عضو شورای باز شنوایی آثار صوتی ادارهکل فرهنگ و ارشاد استان اصفهان.
عضو شورای عالی آموزش موسیقی حوزه هنری اصفهان.
مدرس آواز در هنرستان هنرهای زیبای پسران اصفهان.
موسس نخستین مدرسه تخصصی آواز ایرانی در اصفهان ۱۳۹۵.
عضو شورایعالی تخصصی موسیقی سازمان تفریحی هنری شهرداری اصفهان از سال ۱۴۰۰.
وی تدریس آواز در سطح گسترده، با آموزش شاگردان متعدد را بهعهده دارد؛ حتی از دیگر شهرها هم شاگردانی را میپذیرد.
او دقائق و ظرائف خاص هنر آواز مکتب اصفهان را با دقت بسیار بالا به هنر آموزان انتقال میدهد؛ بهویژه در مورد ادای درست شعرخوانی و آموزش معنی اشعار، دقت زیادی دارد؛ آنچنان که هنر تدریس و اطلاعات آوازی ایشان به عنوان مرجع در تداوم تاریخی استادان بزرگ آواز ایرانی قرار دارد.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#منصور_اعظمی_کیا، ز
۲۶ آبان زادروز منصور اعظمیکیا
(زاده ۲۶ آبان ۱۳۳۸ اصفهان) خواننده، ردیفدان و مدرس آواز
پس از پایان تحصیلات متوسطه، به آواز پرداخت و مدت ده سال نزد استاد علیاصغر شاهزیدی، آموزش دید. سپس نزد دکتر حسین عمومی، از راهنماییهای ایشان بهره برد و نیز از استاد محمد طاهرپور و دیگر بزرگان آواز اصفهان بهرهمند شد. همچنین به یادگیری و شنیدن آثار صوتی پرداخت و با جدیت به پژوهش در آواز ایرانی پرداخت.
آثار:
کتاب "راه و رسم منزلها" چاپ اول ۱۳۷۷ انتشارات سوره مهر حوزه هنری تهران، چاپ دوم و سوم ۱۳۸۴ و ۱۳۹۴ انتشارات هفت هنر سپاهان حوزه هنری.
کتاب "شیوههای راه گردانی" که شامل مرکبخوانی و مرکبنوازی از طریق تشابه ملودیک گوشه است؛ جلد یک و دو انتشارات هفت هنر سپاهان حوزه هنری اصفهان، ۱۳۸۳.
کتاب "آموزش تحلیل تصنیفخوانی" که روش نوین ابداعی جهت آسانی و فراگیری تکنیک و ریتم شناسی است. انتشارات سوره مهر، حوزه هنری، تهران ۱۳۸۸.
کتاب "موسیقی اصفهان در گذر زمان" که بررسی سه واژه مکتب، شیوه و سبک است. انتشارات حوزه هنری اصفهان ۱۳۹۲.
ضبط و اجرای ردیف آوازی موسیقی دستگاهی ایران با روش تحلیلی در آلبوم کرشمه، انتشارات کمیسیون ملی یونسکو ۱۴۰۰.
مسئولیتها:
نایب رئیس انجمن موسیقی اصفهان سال ۱۳۹۳ تا ۱۳۹۷.
مدرس حوزه هنری اصفهان از سال ۱۳۷۴ تا ۱۳۸۹.
عضو شورای باز شنوایی آثار صوتی ادارهکل فرهنگ و ارشاد استان اصفهان.
عضو شورای عالی آموزش موسیقی حوزه هنری اصفهان.
مدرس آواز در هنرستان هنرهای زیبای پسران اصفهان.
موسس نخستین مدرسه تخصصی آواز ایرانی در اصفهان ۱۳۹۵.
عضو شورایعالی تخصصی موسیقی سازمان تفریحی هنری شهرداری اصفهان از سال ۱۴۰۰.
وی تدریس آواز در سطح گسترده، با آموزش شاگردان متعدد را بهعهده دارد؛ حتی از دیگر شهرها هم شاگردانی را میپذیرد.
او دقائق و ظرائف خاص هنر آواز مکتب اصفهان را با دقت بسیار بالا به هنر آموزان انتقال میدهد؛ بهویژه در مورد ادای درست شعرخوانی و آموزش معنی اشعار، دقت زیادی دارد؛ آنچنان که هنر تدریس و اطلاعات آوازی ایشان به عنوان مرجع در تداوم تاریخی استادان بزرگ آواز ایرانی قرار دارد.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#منصور_اعظمی_کیا، ز
☘ ☘ برگی از تقویم تاریخ ☘ ☘
۲۶ آبان زادروز شمس لنگرودی
(زاده ۲۶ آبان ۱۳۲۹ لنگرود) شاعر و پژوهشگر
دوره دانشگاه را در رشت گذراند و سرودن شعر را از دهه ۱۳۵۰ آغاز کرد و نخستین دفتر شعرش با نام «رفتار تشنگی» در سال ۱۳۵۵ منتشر شد. وی پس از انتشار مجموعههای «خاکستر و بانو و «جشن ناپیدا» در اواسط دهه ۱۳۶۰ به شهرت رسید.
در سالهای پرتب و تاب دهه ۱۳۶۰ از او چهار مجموعه شعر منتشر شد؛ سپس حدود ۱۰ سال را با سکوت در شعر گذراند و سرانجام در سال ۱۳۷۹ مجموعه شعر «نتهایی برای بلبل چوبی» را عرضه کرد.
این شاعر در دهه ۱۳۸۰ «سالهای سکوت و کمکاری» را جبران کرد و در این سالها هشت مجموعه شعر از او منتشر شد که برخی از آنها عبارتند از: «پنجاه و سه ترانه عاشقانه» «رسمکردن دستهای تو» و «شب، نقاب عمومی است».
وی که زمانی در دانشگاه، تاریخ هنر درس میداد، کتابی با نام رباعی محبوب من منتشر کرده که مجموعهای از بهترین رباعیات از رودکی تا نیما به شمار میآید.
وی در سال ۱۳۸۹ در فیلم فلامینگو شماره ۱۳ به کارگردانی حمیدرضا علیقلیان در نقش یک شاعر ظاهر شد و پس از آن در سال ۱۳۹۳ در فیلم سینمایی احتمال باران اسیدی به کارگردانی بهتاش صناعیها، دوباره به ایفای نقش پرداخت.
در سال ۱۳۹۴ در فیلم سینمایی پنج تا پنج در نقش یک قاضی بازنشسته ظاهر شد که نقش مقابلش را رضا کیانیان ایفا میکرد.
فیلم «تمرینی برای اجرا» آخرین ساخته محمدعلی سجادی که وی هم در آن به ایفای نقش پرداخته است در آبانماه ۱۳۹۵ در گروه سینماهای هنر و تجربه اکران شد.
او پس از سالها شاعری در سال ۱۳۹۰ اولین ترانهاش به نام «در شب» را با آهنگسازی کامران رسولزاده خوانده است.
برخی از آثار:
رفتار تشنگی
در مهتابی دنیا، نشرچشمه
خاکستر و بانو، نشرچشمه
جشن ناپیدا، نشرچشمه
قصیده لبخند چاک چاک، نشرمرکز
نتهایی برای بلبل چوبی، نشرسالی
پنجاه و سه ترانه عاشقانه، انتشارات آهنگ دیگر
باغبان جهنم، انتشارات آهنگ دیگر
ملاح خیابانها، انتشارات آهنگ دیگر
توفانی پنهان شده در نسیم گزیده شعرها با مقدمه و انتخاب بهاءالدین مرشدی، نشرچشمه
مجموعه اشعار، انتشارات نگاه
هیچکس از فردایش با من سخن نگفت، گزیده شعرها با انتخاب و مقدمه آزاده کاظمی
۲۲ مرثیه در تیر ماه؛ شامل اشعاری مرتبط با رویدادهای پس از انتخابات ۱۳۸۸
مرا ببخش خیابان بلندم، گزیده شعرها با انتخاب غلامرضا بروسان
لب خوانیهای قزلآلای من، انتشارات آهنگ دیگر
رسم کردن دستهای تو، انتشارات آهنگ دیگر
میمیرم به جرم آن که هنوز زنده بودم، نشرچشمه
چوپانی سایهها، گزیده شعرها با انتخاب کریم رجبزاده
شب نقاب عمومی است، انتشارات نگاه
رمان:
رژه بر خاک پوک
آنها که به خانه من آمدند
تحقیق:
تاریخ تحلیلی شعرنو، چهارجلدی
گردباد شور جنون
مکتب بازگشت
از جان گذشته به مقصود میرسد
رباعی محبوب من
روزی که برف سرخ ببارد
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#شمس_لنگرودی، ز
۲۶ آبان زادروز شمس لنگرودی
(زاده ۲۶ آبان ۱۳۲۹ لنگرود) شاعر و پژوهشگر
دوره دانشگاه را در رشت گذراند و سرودن شعر را از دهه ۱۳۵۰ آغاز کرد و نخستین دفتر شعرش با نام «رفتار تشنگی» در سال ۱۳۵۵ منتشر شد. وی پس از انتشار مجموعههای «خاکستر و بانو و «جشن ناپیدا» در اواسط دهه ۱۳۶۰ به شهرت رسید.
در سالهای پرتب و تاب دهه ۱۳۶۰ از او چهار مجموعه شعر منتشر شد؛ سپس حدود ۱۰ سال را با سکوت در شعر گذراند و سرانجام در سال ۱۳۷۹ مجموعه شعر «نتهایی برای بلبل چوبی» را عرضه کرد.
این شاعر در دهه ۱۳۸۰ «سالهای سکوت و کمکاری» را جبران کرد و در این سالها هشت مجموعه شعر از او منتشر شد که برخی از آنها عبارتند از: «پنجاه و سه ترانه عاشقانه» «رسمکردن دستهای تو» و «شب، نقاب عمومی است».
وی که زمانی در دانشگاه، تاریخ هنر درس میداد، کتابی با نام رباعی محبوب من منتشر کرده که مجموعهای از بهترین رباعیات از رودکی تا نیما به شمار میآید.
وی در سال ۱۳۸۹ در فیلم فلامینگو شماره ۱۳ به کارگردانی حمیدرضا علیقلیان در نقش یک شاعر ظاهر شد و پس از آن در سال ۱۳۹۳ در فیلم سینمایی احتمال باران اسیدی به کارگردانی بهتاش صناعیها، دوباره به ایفای نقش پرداخت.
در سال ۱۳۹۴ در فیلم سینمایی پنج تا پنج در نقش یک قاضی بازنشسته ظاهر شد که نقش مقابلش را رضا کیانیان ایفا میکرد.
فیلم «تمرینی برای اجرا» آخرین ساخته محمدعلی سجادی که وی هم در آن به ایفای نقش پرداخته است در آبانماه ۱۳۹۵ در گروه سینماهای هنر و تجربه اکران شد.
او پس از سالها شاعری در سال ۱۳۹۰ اولین ترانهاش به نام «در شب» را با آهنگسازی کامران رسولزاده خوانده است.
برخی از آثار:
رفتار تشنگی
در مهتابی دنیا، نشرچشمه
خاکستر و بانو، نشرچشمه
جشن ناپیدا، نشرچشمه
قصیده لبخند چاک چاک، نشرمرکز
نتهایی برای بلبل چوبی، نشرسالی
پنجاه و سه ترانه عاشقانه، انتشارات آهنگ دیگر
باغبان جهنم، انتشارات آهنگ دیگر
ملاح خیابانها، انتشارات آهنگ دیگر
توفانی پنهان شده در نسیم گزیده شعرها با مقدمه و انتخاب بهاءالدین مرشدی، نشرچشمه
مجموعه اشعار، انتشارات نگاه
هیچکس از فردایش با من سخن نگفت، گزیده شعرها با انتخاب و مقدمه آزاده کاظمی
۲۲ مرثیه در تیر ماه؛ شامل اشعاری مرتبط با رویدادهای پس از انتخابات ۱۳۸۸
مرا ببخش خیابان بلندم، گزیده شعرها با انتخاب غلامرضا بروسان
لب خوانیهای قزلآلای من، انتشارات آهنگ دیگر
رسم کردن دستهای تو، انتشارات آهنگ دیگر
میمیرم به جرم آن که هنوز زنده بودم، نشرچشمه
چوپانی سایهها، گزیده شعرها با انتخاب کریم رجبزاده
شب نقاب عمومی است، انتشارات نگاه
رمان:
رژه بر خاک پوک
آنها که به خانه من آمدند
تحقیق:
تاریخ تحلیلی شعرنو، چهارجلدی
گردباد شور جنون
مکتب بازگشت
از جان گذشته به مقصود میرسد
رباعی محبوب من
روزی که برف سرخ ببارد
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#شمس_لنگرودی، ز
☘☘ برگی از تقویم تاریخ ☘☘
۲۷ آبان سالروز درگذشت عبدالرحمن جامی
(زاده ۲۴ آبان ۷۹۳ خرگرد -- درگذشته ۲۷ آبان ۸۷۱ هرات) ادیب، شاعر و موسیقیدان
تحصیلات مقدماتی را در زادگاهش گذراند و در سیزده سالگی همراه خانواده در هرات اقامت گزید و به درس پرداخت و از آن زمان به جامی شهرت یافت.
وی مقدمات ادبیات فارسی و عربی را نزد پدرش آموخت و در مدرسه نظامیه هرات مشغول به تحصیل شد و علوم متداول زمان خود را همچون صرف و نحو، منطق، حکمتمشایی، حکمتاشراق، طبیعیات، ریاضیات، فقه، اصول، حدیث و و تفسیر را نزد استادانی چون خواجه علی سمرقندی و محمد جاجرمی آموخت.
او پس از چندی به سمرقند رفت و در سایه حمایت پادشاه دانش دوست تیموری، الغبیگ به کانون تجمع دانشمندان و دانشجویان پیوست و استادانش را شیفته دانش خود کرد. وی که سرودن شعر را در جوانی آغاز کرده و در آن شهرتی یافته بود، با تکیه زدن بر مقام ارشاد به محبوبیت زیادی دست یافت.
او که به افتادگی و گشادهرویی معروف بود، با اینکه زندگی سادهای داشت، هیچگاه مدح زورمندان را نگفت و شاهان و امیران همواره به او ارادت میورزیدند. جانشینان الغبیگ خصوصاً سلطان حسین بایقرا و امیر علیشیرنوایی تا آخر عمر او را محترم میداشتند و اوزون حسن آققویونلو، سلطان محمّد فاتح پادشاه عثمانی و ملکالاشراف پادشاه مصر از ارادتمندان او بودند.
آثار جامی:
دیوانهای سهگانه شامل قصاید و غزلیات و مقطعات و رباعیات
الف) فاتحة الشباب (دوران جوانی)
ب) واسطة العقد (اواسط زندگی)
ج) خاتمة الحیاة (اواخر حیات)
دیوان قصاید و غزلیات: این دیوان را جامی در سال ۸۸۴ تدوین و تنظیم کردهاست. قصاید جامی در باره توحید، پیامبر، صحابه و اخلاق است.
از جامی مقطعات و رباعیاتی نیز باقیاست که عرفانی و عاشقانه است و دیوانی نیز بهنام دیوان بینقطه بهجای مانده که در تمامی واژههای آن هیچ حرف نقطهداری استفاده نشده است.
هفت اورنگ که خود مشتمل بر هفت کتاب در قالب مثنوی است.
مثنوی اول سلسلةالذهب "زنجیره طلا" به سبک حدیقةالحقیقه سنایی و در سال ۸۸۷ سروده شدهاست، در این مثنوی از شریعت، طریقت، عشق و نبوت از دیدگاه عرفانی سخن رفتهاست.
مثنوی دوم سلامان و ابسال که بهنام سلطان یعقوب ترکمان آققویونلو است و در سال ۸۸۵ تألیف شده است. حکایت سلامان و ابسال نخستین بار در شرح اشارات خواجه نصیرالدین توسی و اسرار حکمه ابنطفیل آمده بود که جامی آن را به نظم فارسی درآورده است.
مثنوی سوم تحفةالاحرار "هدیه آزادگان" نخستین مثنوی تعلیمی جامی است که به سبک و سیاق مخزنالاسرار نظامی سروده شدهاست و در انتهای این مثنوی جامی به فرزند خود ضیاءالدین یوسف پندنامهای نگاشتهاست که در آن از جوانی خود یاد کردهاست.
مثنوی چهارم سبحةالابرار "نیایش نیکوکاران" و آن نیز مثنوی تعلیمیاست که در سال ۸۸۷ سروده شدهاست و در آن تعالیم اخلاقی و عرفانی در باب توبه، زهد، فقر، صبر، شکر، خوف، رجا، توکل، رضا و حب آمدهاست.
مثنوی پنجم یوسف و زلیخا مثنوی عشقی به سبک خسرو و شیرین نظامی و ویس و رامین فخر گرگانی است که بهنام و یاد پیامبر و بیان معراج و مدح سلطان حسین بایقرا آغاز میشود. در این کتاب جامی از سوره یوسف در قرآن و نیز از روایات تورات در سفر پیدایش بهره بردهاست. تاریخ تألیف این کتاب را سال ۸۸۸ هجری دانستهاند.
مثنوی ششم لیلی و مجنون مثنوی عشقیاست که به وزن لیلی و مجنون نظامی و امیرخسرو دهلوی ساخته شده است. این کتاب درباره عشق لیلی و مجنون بوده و شباهتی با لیلی و مجنون نظامی دارد.
مثنوی هفتم خردنامه اسکندری که مثنوی تعلیمی در حکمت و اخلاق است و در آن از حکیمان یونان از سقراط، افلاطون، ارسطو، بقراط، فیثاغورث و اسکندر سخن رفته است. بهارستان از دیگر آثار جامی است.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#عبدالرحمن_جامی، د
۲۷ آبان سالروز درگذشت عبدالرحمن جامی
(زاده ۲۴ آبان ۷۹۳ خرگرد -- درگذشته ۲۷ آبان ۸۷۱ هرات) ادیب، شاعر و موسیقیدان
تحصیلات مقدماتی را در زادگاهش گذراند و در سیزده سالگی همراه خانواده در هرات اقامت گزید و به درس پرداخت و از آن زمان به جامی شهرت یافت.
وی مقدمات ادبیات فارسی و عربی را نزد پدرش آموخت و در مدرسه نظامیه هرات مشغول به تحصیل شد و علوم متداول زمان خود را همچون صرف و نحو، منطق، حکمتمشایی، حکمتاشراق، طبیعیات، ریاضیات، فقه، اصول، حدیث و و تفسیر را نزد استادانی چون خواجه علی سمرقندی و محمد جاجرمی آموخت.
او پس از چندی به سمرقند رفت و در سایه حمایت پادشاه دانش دوست تیموری، الغبیگ به کانون تجمع دانشمندان و دانشجویان پیوست و استادانش را شیفته دانش خود کرد. وی که سرودن شعر را در جوانی آغاز کرده و در آن شهرتی یافته بود، با تکیه زدن بر مقام ارشاد به محبوبیت زیادی دست یافت.
او که به افتادگی و گشادهرویی معروف بود، با اینکه زندگی سادهای داشت، هیچگاه مدح زورمندان را نگفت و شاهان و امیران همواره به او ارادت میورزیدند. جانشینان الغبیگ خصوصاً سلطان حسین بایقرا و امیر علیشیرنوایی تا آخر عمر او را محترم میداشتند و اوزون حسن آققویونلو، سلطان محمّد فاتح پادشاه عثمانی و ملکالاشراف پادشاه مصر از ارادتمندان او بودند.
آثار جامی:
دیوانهای سهگانه شامل قصاید و غزلیات و مقطعات و رباعیات
الف) فاتحة الشباب (دوران جوانی)
ب) واسطة العقد (اواسط زندگی)
ج) خاتمة الحیاة (اواخر حیات)
دیوان قصاید و غزلیات: این دیوان را جامی در سال ۸۸۴ تدوین و تنظیم کردهاست. قصاید جامی در باره توحید، پیامبر، صحابه و اخلاق است.
از جامی مقطعات و رباعیاتی نیز باقیاست که عرفانی و عاشقانه است و دیوانی نیز بهنام دیوان بینقطه بهجای مانده که در تمامی واژههای آن هیچ حرف نقطهداری استفاده نشده است.
هفت اورنگ که خود مشتمل بر هفت کتاب در قالب مثنوی است.
مثنوی اول سلسلةالذهب "زنجیره طلا" به سبک حدیقةالحقیقه سنایی و در سال ۸۸۷ سروده شدهاست، در این مثنوی از شریعت، طریقت، عشق و نبوت از دیدگاه عرفانی سخن رفتهاست.
مثنوی دوم سلامان و ابسال که بهنام سلطان یعقوب ترکمان آققویونلو است و در سال ۸۸۵ تألیف شده است. حکایت سلامان و ابسال نخستین بار در شرح اشارات خواجه نصیرالدین توسی و اسرار حکمه ابنطفیل آمده بود که جامی آن را به نظم فارسی درآورده است.
مثنوی سوم تحفةالاحرار "هدیه آزادگان" نخستین مثنوی تعلیمی جامی است که به سبک و سیاق مخزنالاسرار نظامی سروده شدهاست و در انتهای این مثنوی جامی به فرزند خود ضیاءالدین یوسف پندنامهای نگاشتهاست که در آن از جوانی خود یاد کردهاست.
مثنوی چهارم سبحةالابرار "نیایش نیکوکاران" و آن نیز مثنوی تعلیمیاست که در سال ۸۸۷ سروده شدهاست و در آن تعالیم اخلاقی و عرفانی در باب توبه، زهد، فقر، صبر، شکر، خوف، رجا، توکل، رضا و حب آمدهاست.
مثنوی پنجم یوسف و زلیخا مثنوی عشقی به سبک خسرو و شیرین نظامی و ویس و رامین فخر گرگانی است که بهنام و یاد پیامبر و بیان معراج و مدح سلطان حسین بایقرا آغاز میشود. در این کتاب جامی از سوره یوسف در قرآن و نیز از روایات تورات در سفر پیدایش بهره بردهاست. تاریخ تألیف این کتاب را سال ۸۸۸ هجری دانستهاند.
مثنوی ششم لیلی و مجنون مثنوی عشقیاست که به وزن لیلی و مجنون نظامی و امیرخسرو دهلوی ساخته شده است. این کتاب درباره عشق لیلی و مجنون بوده و شباهتی با لیلی و مجنون نظامی دارد.
مثنوی هفتم خردنامه اسکندری که مثنوی تعلیمی در حکمت و اخلاق است و در آن از حکیمان یونان از سقراط، افلاطون، ارسطو، بقراط، فیثاغورث و اسکندر سخن رفته است. بهارستان از دیگر آثار جامی است.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#عبدالرحمن_جامی، د
☘☘ برگی از تقویم تاریخ ☘☘
۲۷ آبان سالروز درگذشت منوچهر بزرگمهر
(زاده آذر ۱۲۸۹ تهران – درگذشته ۲۷ آبان ۱۳۶۵ آمریکا) مترجم و نویسنده آثار فلسفی
گلستان و کلیله و دمنه را نزد علیمحمد عامری، مدارج القرائه، مبادیالعربیه و جواهرالادب را نزد شاهزاده فرهی و فقه و اصول را نزد محمد سنگلجی، محمود شهابی، بدیعالزمان فروزانفر و علی بابا فیروزکوهی فراگرفت و فقه و عرفان را از میرزا احمد آشتیانی و شرح الفیه را در مدرسه نوربخش و مطول را نزد علی جواهری خواند. همچنین «شرح هدایه» میبدی و «شرح منظومه» را از مرحوم عرفان آموخت و در همان سال در کلاس درس «مطول» جلال همایی شرکت کرد. دو سال در مدرسه حقوق به تحصیل پرداخت و در ۱۳۱۰ برای ادامه تحصیل به انگلستان رفت و پس از گرفتن لیسانس حقوق از دانشگاه بیرمنگام به ایران بازگشت.
پس از فارغالتحصیلی، مدتی در وزارت معارف مشغول به کار شد. بعد به خدمت وزارت امورخارجه درآمد و در ۱۳۱۸ در شرکت بیمه استخدام شد و پس از گذشت یک سال به مشهد انتقال یافت و مدتی در راهآهن کار کرد. سرانجام در شرکت نفت آبادان و سپس در تهران به کار پرداخت و از ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۵ در دانشگاه تدریس کرد.
تحصیل در اروپا و تسلط به زبان انگلیسی، او را به سوی مطالعه و ترجمه آثار فلاسفه جدید غرب سوق داد و از این رهگذر ۱۴ کتاب فلسفی به زبان فارسی ترجمه کرد.
آثار:
• زبان، حقیقت و منطق، آلفرد جولز آیر، منوچهر بزرگمهر (مترجم) ناشر: شفیعی
• تاریخ فلسفه: از ولف تا کانت، فردریک چارلز کاپلستون، اسماعیل سعادت (مترجم) جلالالدین مجتبوی (مترجم) منوچهر بزرگمهر (مترجم) ناشر: سروش، علمی و فرهنگی
• فلاسفه تجربی انگلستان، لاک و بارکلی، منوچهر بزرگمهر، ناشر: مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران ۱۳۸۲
• فلسفه نظری:
• مسائل فلسفه، برتراند راسل، منوچهر بزرگمهر (مترجم) تهران: انتشارات خوارزمی، چاپ اول، دی ۱۳۴۷
• تحلیل ذهن، برتراند راسل
• کازیمیرتز آژدوکیویچ. مسائل و نظریات فلسفه. ترجمه منوچهر بزرگمهر. تهران: انتشارات دانشگاه صنعتی شریف ۱۳۵۶
• فلسفه چیست؟
• فلسفه تحلیلی ـ منطقی
• «علم ما به عالم خارج» برتراند راسل
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#منوچهر_بزرگمهر، د
۲۷ آبان سالروز درگذشت منوچهر بزرگمهر
(زاده آذر ۱۲۸۹ تهران – درگذشته ۲۷ آبان ۱۳۶۵ آمریکا) مترجم و نویسنده آثار فلسفی
گلستان و کلیله و دمنه را نزد علیمحمد عامری، مدارج القرائه، مبادیالعربیه و جواهرالادب را نزد شاهزاده فرهی و فقه و اصول را نزد محمد سنگلجی، محمود شهابی، بدیعالزمان فروزانفر و علی بابا فیروزکوهی فراگرفت و فقه و عرفان را از میرزا احمد آشتیانی و شرح الفیه را در مدرسه نوربخش و مطول را نزد علی جواهری خواند. همچنین «شرح هدایه» میبدی و «شرح منظومه» را از مرحوم عرفان آموخت و در همان سال در کلاس درس «مطول» جلال همایی شرکت کرد. دو سال در مدرسه حقوق به تحصیل پرداخت و در ۱۳۱۰ برای ادامه تحصیل به انگلستان رفت و پس از گرفتن لیسانس حقوق از دانشگاه بیرمنگام به ایران بازگشت.
پس از فارغالتحصیلی، مدتی در وزارت معارف مشغول به کار شد. بعد به خدمت وزارت امورخارجه درآمد و در ۱۳۱۸ در شرکت بیمه استخدام شد و پس از گذشت یک سال به مشهد انتقال یافت و مدتی در راهآهن کار کرد. سرانجام در شرکت نفت آبادان و سپس در تهران به کار پرداخت و از ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۵ در دانشگاه تدریس کرد.
تحصیل در اروپا و تسلط به زبان انگلیسی، او را به سوی مطالعه و ترجمه آثار فلاسفه جدید غرب سوق داد و از این رهگذر ۱۴ کتاب فلسفی به زبان فارسی ترجمه کرد.
آثار:
• زبان، حقیقت و منطق، آلفرد جولز آیر، منوچهر بزرگمهر (مترجم) ناشر: شفیعی
• تاریخ فلسفه: از ولف تا کانت، فردریک چارلز کاپلستون، اسماعیل سعادت (مترجم) جلالالدین مجتبوی (مترجم) منوچهر بزرگمهر (مترجم) ناشر: سروش، علمی و فرهنگی
• فلاسفه تجربی انگلستان، لاک و بارکلی، منوچهر بزرگمهر، ناشر: مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران ۱۳۸۲
• فلسفه نظری:
• مسائل فلسفه، برتراند راسل، منوچهر بزرگمهر (مترجم) تهران: انتشارات خوارزمی، چاپ اول، دی ۱۳۴۷
• تحلیل ذهن، برتراند راسل
• کازیمیرتز آژدوکیویچ. مسائل و نظریات فلسفه. ترجمه منوچهر بزرگمهر. تهران: انتشارات دانشگاه صنعتی شریف ۱۳۵۶
• فلسفه چیست؟
• فلسفه تحلیلی ـ منطقی
• «علم ما به عالم خارج» برتراند راسل
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#منوچهر_بزرگمهر، د
☘☘ برگی از تقویم تاریخ ☘☘
۲۷ آبان سالروز درگذشت عبدالعلی همایون
(زاده سال ۱۲۹۹ تهران -- درگذشته ۲۷ آبان ۱۳۸۵ تهران) بازیگر سینما و تلویزیون
بازیگر نقش «سرکار استوار» در سری فیلمها و سریالهای «صمدآقا» ساخته پرویز صیاد و نیز مجموعه تلویزیونی «سرکار استوار» بود. وی در ۱۳۱۸ کارش را با روزنامهنگاری آغاز کرد و بعد به تلویزیون راه یافت.
آثار:
خواندن ترانههای طنزآمیز و پیشپردهخوانی در رادیو
آوازخوانی در فیلم «واریته بهاری» (۱۳۲۸)
تصنیفهای تهران قدیم
بازیگری در بیش از ۲۰ فیلم و سریال تا سال ۱۳۵۷ از جمله:
برهنه خوشحال ۱۳۳۶ عزیزاله رفیعی
دشمن زن ۱۳۳۷ پرویز خطیبی
جنوب شهر ۱۳۳۷ فرخ غفاری
شانس بزرگ ۱۳۴۴ شکراله رفیعی
داماد فراری ۱۳۴۵ اسماعیل ریاحی
عشق کولی ۱۳۴۸ رضا صفایی
تعطیلات داشاسمال ۱۳۴۸ رضا صفایی
عمو یادگار ۱۳۵۰ پرویز کاردان
صمد و قالیچه حضرت سلیمان ۱۳۵۰ پرویز صیاد
سه تا جاهل ۱۳۵۰ پرویز نوری
مهدی مشکی و شلوارک داغ ۱۳۵۱ نظام فاطمی
صمد و فولادزره دیو ۱۳۵۱ جلال مقدم
صمد و سامی، لیلا و لیلی ۱۳۵۱ پرویز صیاد
ستارخان ۱۳۵۱ علی حاتمی
استوار و پاسبان ۱۳۵۱ نظام فاطمی
قربون هرچی خوشگله ۱۳۵۲ نظام فاطمی
صمد به مدرسه میرود ۱۳۵۲ پرویز صیاد
صمد آرتیست میشود ۱۳۵۳ پرویز صیاد
صمد در راه اژدها ۱۳۵۶ پرویز صیاد
مجموعههای تلویزیونی:
سرکار استوار (با بیش از صد قسمت)
پرویز کاردان
مأمور ما صمد در بالاتر از خطر
ماجراهای صمد
صندوقچه اشرفی
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#عبدالعلی_همایون، د
۲۷ آبان سالروز درگذشت عبدالعلی همایون
(زاده سال ۱۲۹۹ تهران -- درگذشته ۲۷ آبان ۱۳۸۵ تهران) بازیگر سینما و تلویزیون
بازیگر نقش «سرکار استوار» در سری فیلمها و سریالهای «صمدآقا» ساخته پرویز صیاد و نیز مجموعه تلویزیونی «سرکار استوار» بود. وی در ۱۳۱۸ کارش را با روزنامهنگاری آغاز کرد و بعد به تلویزیون راه یافت.
آثار:
خواندن ترانههای طنزآمیز و پیشپردهخوانی در رادیو
آوازخوانی در فیلم «واریته بهاری» (۱۳۲۸)
تصنیفهای تهران قدیم
بازیگری در بیش از ۲۰ فیلم و سریال تا سال ۱۳۵۷ از جمله:
برهنه خوشحال ۱۳۳۶ عزیزاله رفیعی
دشمن زن ۱۳۳۷ پرویز خطیبی
جنوب شهر ۱۳۳۷ فرخ غفاری
شانس بزرگ ۱۳۴۴ شکراله رفیعی
داماد فراری ۱۳۴۵ اسماعیل ریاحی
عشق کولی ۱۳۴۸ رضا صفایی
تعطیلات داشاسمال ۱۳۴۸ رضا صفایی
عمو یادگار ۱۳۵۰ پرویز کاردان
صمد و قالیچه حضرت سلیمان ۱۳۵۰ پرویز صیاد
سه تا جاهل ۱۳۵۰ پرویز نوری
مهدی مشکی و شلوارک داغ ۱۳۵۱ نظام فاطمی
صمد و فولادزره دیو ۱۳۵۱ جلال مقدم
صمد و سامی، لیلا و لیلی ۱۳۵۱ پرویز صیاد
ستارخان ۱۳۵۱ علی حاتمی
استوار و پاسبان ۱۳۵۱ نظام فاطمی
قربون هرچی خوشگله ۱۳۵۲ نظام فاطمی
صمد به مدرسه میرود ۱۳۵۲ پرویز صیاد
صمد آرتیست میشود ۱۳۵۳ پرویز صیاد
صمد در راه اژدها ۱۳۵۶ پرویز صیاد
مجموعههای تلویزیونی:
سرکار استوار (با بیش از صد قسمت)
پرویز کاردان
مأمور ما صمد در بالاتر از خطر
ماجراهای صمد
صندوقچه اشرفی
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#عبدالعلی_همایون، د
☘ ☘ برگی از تقویم تاریخ ☘ ☘
۲۷ آبان سالروز درگذشت بهمن بوستان
(زاده ۲۲ آذر ۱۳۱۴ تهران -- درگذشته ۲۷ آبان ۱۳۹۳ تهران) ادیب و پژوهشگر
فرزند مجدالعلی بوستان نویسنده و محقق ادبیات فارسی و نوه محمدحسن وحید دستگردی ادیب و شاعر دوران مشروطه بود.
در سالهای دهه چهل پس از فارغالتحصیل شدن در رشته ادبیات فارسی بهعنوان یکی از دستیاران دکتر محمد معین در تدوین و گردآوری لغت برای فرهنگ معین و لغتنامه دهخدا با این چهره نامی ادبیات ایران همکاری کرد و سالها پژوهشگر حوزه موسیقی و ادبیات بود. وی همزمان با همکاری با دکتر معین به نوشتن مقاله و یادداشت برای نشریات ادبی و فرهنگی میپرداخت.
پژوهشگر در زمینه لغت فارسی و موسیقی سنتی ایرانی و فرهنگ و فولکلور و عضو سابق هیئت مدیره کانون پژوهشگران خانه موسیقی نیز بود.
او به صورت حرفهای کوهنوردی میکرد و در دهه چهل عضو هیئت غارشناسان ایران شد و در همان سالها به استخدام سازمان رادیو و تلویزیون درآمد و به همکاری با این نهاد پرداخت. نگارش یادداشت و مقاله در نشریاتی چون کلک و ادبستان از دیگر فعالیتهای وی به شمار بود. در سالهای اولیه دهه هفتاد بانی برگزاری جشنواره هفت اورنگ شد که با همکاری محمدرضا درویشی در تالار اندیشه و با حضور چهرههای نامی موسیقی سنتی و نواحی ایران برگزار شد. در کنار این جشنواره، او کتاب هفت اورنگ را با همکاری درویشی منتشر کرد.
وی پژوهشهای گستردهای نیز در زمینه موسیقی زورخانه و ورزشهای باستانی انجام داد و در توسعه این ورزش نقشی تعیینکننده داشت. او در سالهای اولیه دهه هشتاد به عنوان عضو کانون پژوهشگران خانه موسیقی انتخاب و چند سالی در این سمت ادامه فعالیت داد.
وی از حافظهای قوی برخوردار بود و تبارشناسی او از اهل فرهنگ و هنر و به خصوص اهالی موسیقی زبانزد این مجموعه بود.
آرامگاه وی در بهشتزهرا است.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#بهمن_بوستان، د
۲۷ آبان سالروز درگذشت بهمن بوستان
(زاده ۲۲ آذر ۱۳۱۴ تهران -- درگذشته ۲۷ آبان ۱۳۹۳ تهران) ادیب و پژوهشگر
فرزند مجدالعلی بوستان نویسنده و محقق ادبیات فارسی و نوه محمدحسن وحید دستگردی ادیب و شاعر دوران مشروطه بود.
در سالهای دهه چهل پس از فارغالتحصیل شدن در رشته ادبیات فارسی بهعنوان یکی از دستیاران دکتر محمد معین در تدوین و گردآوری لغت برای فرهنگ معین و لغتنامه دهخدا با این چهره نامی ادبیات ایران همکاری کرد و سالها پژوهشگر حوزه موسیقی و ادبیات بود. وی همزمان با همکاری با دکتر معین به نوشتن مقاله و یادداشت برای نشریات ادبی و فرهنگی میپرداخت.
پژوهشگر در زمینه لغت فارسی و موسیقی سنتی ایرانی و فرهنگ و فولکلور و عضو سابق هیئت مدیره کانون پژوهشگران خانه موسیقی نیز بود.
او به صورت حرفهای کوهنوردی میکرد و در دهه چهل عضو هیئت غارشناسان ایران شد و در همان سالها به استخدام سازمان رادیو و تلویزیون درآمد و به همکاری با این نهاد پرداخت. نگارش یادداشت و مقاله در نشریاتی چون کلک و ادبستان از دیگر فعالیتهای وی به شمار بود. در سالهای اولیه دهه هفتاد بانی برگزاری جشنواره هفت اورنگ شد که با همکاری محمدرضا درویشی در تالار اندیشه و با حضور چهرههای نامی موسیقی سنتی و نواحی ایران برگزار شد. در کنار این جشنواره، او کتاب هفت اورنگ را با همکاری درویشی منتشر کرد.
وی پژوهشهای گستردهای نیز در زمینه موسیقی زورخانه و ورزشهای باستانی انجام داد و در توسعه این ورزش نقشی تعیینکننده داشت. او در سالهای اولیه دهه هشتاد به عنوان عضو کانون پژوهشگران خانه موسیقی انتخاب و چند سالی در این سمت ادامه فعالیت داد.
وی از حافظهای قوی برخوردار بود و تبارشناسی او از اهل فرهنگ و هنر و به خصوص اهالی موسیقی زبانزد این مجموعه بود.
آرامگاه وی در بهشتزهرا است.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#بهمن_بوستان، د
☘ ☘ برگی از تقویم تاریخ ☘ ☘
۲۷ آبان سالروز درگذشت صمد دیلمقانی موحد
(زاده ۳ خرداد ۱۳۱۵ تبریز _ درگذشته ۲۷ آبان ۱۴۰۲) فیلسوف، نویسنده، پژوهشگر فلسفه و عرفان و مصحح آثار عرفانی و ادبی
نخستین مدیر بخش فلسفه و عضو شورای عالی علمی مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی بود. او را از «سرآمدان عرفانپژوهی» در روزگار معاصر و «یکی از استوانههای ادبیات عرفانی ایران» دانستهاند.
وی از شاگردان محمود هومن در دانشسرای عالی بود و سالها به عنوان استاد فلسفه و عرفان در دانشگاههای گوناگون، همچون دانشگاه خوارزمی به تدریس پرداخت. از جمله آثار مهم او: کوی طریقت، نگاهی به سرچشمههای حکمت اشراق و مفهومهای بنیادی آن، عارفی با دو چهره و نیز برگردان و توضیح و تحلیلِ کتاب فصوصالحکم در همکاری با برادرش محمدعلی موحد است.
آثار و مقالات وی معطوف به مباحث عرفان نظری و شرح احوال بزرگان تصوف بوده است و در کتاب سیری در تصوف آذربایجان به تبیین شرح حال و آرای مشایخ آذربایجان تا قرن هشتم پرداخته و رسالههای فارسی و عربی آنها را نیز بحث و بررسی کرده است. او در کتاب کوی طریقت نیز گزارشی گسترده و کامل از احوال شیخ صفیالدین اردبیلی به دست داده و در تحفةالعالم نیز سفرنامه عارف شوشتر، عبداللطیف موسوی شوشتری را معرفی کرده است. یکی از آثار پژوهشی مهم وی نیز کتابی است پژوهشی در شرح احوال و آثار شیخ محمود شبستری که به شیفتگان
تصوف پیشکش کرده و در کتاب سرچشمههای حکمت اشراق نیز به فلسفه شهابالدین سهروردی پرداخته است. یکی از پیرنگهای مهم آثار او، کوشش برای برقراری پیوند بین عرفان نظری و فلسفه است. از دیگر آثار ماندگار او شماری از مدخلهای مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی است؛ مدخلهایی همچون «آثارِ ذاتی» «آثارِ عُلْوی» «آدابُالمُریدین» «آفاق و اَنْفُس» «اَلآثارُالباقِیَة عَنِ القُرُونِ الخالِیة» و «آقا حُسَیْنِ خوانْساری».
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#صمد_موحد، د
۲۷ آبان سالروز درگذشت صمد دیلمقانی موحد
(زاده ۳ خرداد ۱۳۱۵ تبریز _ درگذشته ۲۷ آبان ۱۴۰۲) فیلسوف، نویسنده، پژوهشگر فلسفه و عرفان و مصحح آثار عرفانی و ادبی
نخستین مدیر بخش فلسفه و عضو شورای عالی علمی مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی بود. او را از «سرآمدان عرفانپژوهی» در روزگار معاصر و «یکی از استوانههای ادبیات عرفانی ایران» دانستهاند.
وی از شاگردان محمود هومن در دانشسرای عالی بود و سالها به عنوان استاد فلسفه و عرفان در دانشگاههای گوناگون، همچون دانشگاه خوارزمی به تدریس پرداخت. از جمله آثار مهم او: کوی طریقت، نگاهی به سرچشمههای حکمت اشراق و مفهومهای بنیادی آن، عارفی با دو چهره و نیز برگردان و توضیح و تحلیلِ کتاب فصوصالحکم در همکاری با برادرش محمدعلی موحد است.
آثار و مقالات وی معطوف به مباحث عرفان نظری و شرح احوال بزرگان تصوف بوده است و در کتاب سیری در تصوف آذربایجان به تبیین شرح حال و آرای مشایخ آذربایجان تا قرن هشتم پرداخته و رسالههای فارسی و عربی آنها را نیز بحث و بررسی کرده است. او در کتاب کوی طریقت نیز گزارشی گسترده و کامل از احوال شیخ صفیالدین اردبیلی به دست داده و در تحفةالعالم نیز سفرنامه عارف شوشتر، عبداللطیف موسوی شوشتری را معرفی کرده است. یکی از آثار پژوهشی مهم وی نیز کتابی است پژوهشی در شرح احوال و آثار شیخ محمود شبستری که به شیفتگان
تصوف پیشکش کرده و در کتاب سرچشمههای حکمت اشراق نیز به فلسفه شهابالدین سهروردی پرداخته است. یکی از پیرنگهای مهم آثار او، کوشش برای برقراری پیوند بین عرفان نظری و فلسفه است. از دیگر آثار ماندگار او شماری از مدخلهای مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی است؛ مدخلهایی همچون «آثارِ ذاتی» «آثارِ عُلْوی» «آدابُالمُریدین» «آفاق و اَنْفُس» «اَلآثارُالباقِیَة عَنِ القُرُونِ الخالِیة» و «آقا حُسَیْنِ خوانْساری».
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#صمد_موحد، د
☘☘ برگی از تقویم تاریخ ☘☘
۲۷ آبان زادروز کریم اصفهانیان
(زاده ۲۷ آبان ۱۳۱۵ تبریز -- درگذشته ۱۳ بهمن ۱۳۹۴ تهران) مدیرمسئول پیشین انتشارات بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار
از دانشکده ادبیات دانشگاه تهران لیسانس گرفت و در کلاسهای دکترای ادبیات و فوقلیسانس علوم اجتماعی نیز شرکت کرد، ولی چون متناسب با ذوق ادبی او نبود، ادامه نداد. استادان او عبدالعظیم قریب، جلال همایی، تقی مدرس رضوی، محمد معین، ذبیحاله صفا، کاظم عصار، صادق کیا، صادق گوهرین، حسن مینوچهر "دانشیار ملکالشعرای بهار" صدیقی، بدیعالزمان کردستانی، لطفعلی صورتگر، عیسی سپهبدی، احسان یارشاطر و بدیعالزمان فروزانفر بودند.
در سال ۱۳۴۷ در دانشگاه تهران مشغول به کار شد. نخستین مسئولیتش ریاست دفتر ذبیحاله صفا در اداره کل انتشارات دانشگاه تهران و آخرینش معاونت بهرام فرهوشی، مدیرعامل مؤسسه چاپ و انتشارات دانشگاه تهران بود و در سال ۱۳۶۰ بازنشسته شد. در سالهای ۱۳۶۳ تا ۱۳۷۲ مدیر امور اداری مجله آینده و مؤسسه روانشناسی دانشگاه تهران به ریاست محمود صناعی بود و از سال ۱۳۷۲ به مدت ۱۰ سال به دبیری شورای تولیت موقوفات محمود افشار یزدی اشتغال داشت و سالهای بسیاری عهدهدار مسئولیت انتشارات این بنیاد بود. وی نیم قرن با ایرج افشار همکاری مستمر داشت، چه در روزگاری که افشار رئیس انتشارات دانشگاه تهران بود و چه دورانی که مجله آینده را به چاپ میسپرد و چه در بنیاد موقوفات محمود افشار.
وی چهل سال روی اسناد و مدارک دوره قاجاریه کار کرد. اسناد تاریخی خاندان غفاری در ۷ جلد رهاورد این پژوهش چهل ساله است که چند مجلد از آن منتشر شده است.
همچنین او در کنار ایرج افشار ۱۵ سال به انتشار پژوهشهای ایرانشناسی "نامواره محمود افشار" مشغول بود که حاصل آن در ۲۲ جلد چاپ شده و چندی نیز به همکاری در چاپ فرهنگ ایرانزمین پرداخته است.
مخزنالوقایع، تاریخ مؤسسات تمدنی جدید در ایران و ستودهنامه "یادمان منوچهر ستوده" از آثاری است که به اهتمام او انتشار یافته است.
اشعار وی در مجلات و مجموعهها و یادنامهها با نامهای مستعار گوناگون از جمله «طراز تبریزی» به چشم میخورد.
تا آخرین نفس ماندیم در قفس
اما نساختیم با مفتی و عسس
هستیم و میرویم تا دادگاه عشق
کوهیم چون دنا، رودیم چون ارس
پاییز رفتنیست، میآیدم به گوش
آواز الوداع، از ناله جرس
طراز تبریزی
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#کریم_اصفهانیان، ز
۲۷ آبان زادروز کریم اصفهانیان
(زاده ۲۷ آبان ۱۳۱۵ تبریز -- درگذشته ۱۳ بهمن ۱۳۹۴ تهران) مدیرمسئول پیشین انتشارات بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار
از دانشکده ادبیات دانشگاه تهران لیسانس گرفت و در کلاسهای دکترای ادبیات و فوقلیسانس علوم اجتماعی نیز شرکت کرد، ولی چون متناسب با ذوق ادبی او نبود، ادامه نداد. استادان او عبدالعظیم قریب، جلال همایی، تقی مدرس رضوی، محمد معین، ذبیحاله صفا، کاظم عصار، صادق کیا، صادق گوهرین، حسن مینوچهر "دانشیار ملکالشعرای بهار" صدیقی، بدیعالزمان کردستانی، لطفعلی صورتگر، عیسی سپهبدی، احسان یارشاطر و بدیعالزمان فروزانفر بودند.
در سال ۱۳۴۷ در دانشگاه تهران مشغول به کار شد. نخستین مسئولیتش ریاست دفتر ذبیحاله صفا در اداره کل انتشارات دانشگاه تهران و آخرینش معاونت بهرام فرهوشی، مدیرعامل مؤسسه چاپ و انتشارات دانشگاه تهران بود و در سال ۱۳۶۰ بازنشسته شد. در سالهای ۱۳۶۳ تا ۱۳۷۲ مدیر امور اداری مجله آینده و مؤسسه روانشناسی دانشگاه تهران به ریاست محمود صناعی بود و از سال ۱۳۷۲ به مدت ۱۰ سال به دبیری شورای تولیت موقوفات محمود افشار یزدی اشتغال داشت و سالهای بسیاری عهدهدار مسئولیت انتشارات این بنیاد بود. وی نیم قرن با ایرج افشار همکاری مستمر داشت، چه در روزگاری که افشار رئیس انتشارات دانشگاه تهران بود و چه دورانی که مجله آینده را به چاپ میسپرد و چه در بنیاد موقوفات محمود افشار.
وی چهل سال روی اسناد و مدارک دوره قاجاریه کار کرد. اسناد تاریخی خاندان غفاری در ۷ جلد رهاورد این پژوهش چهل ساله است که چند مجلد از آن منتشر شده است.
همچنین او در کنار ایرج افشار ۱۵ سال به انتشار پژوهشهای ایرانشناسی "نامواره محمود افشار" مشغول بود که حاصل آن در ۲۲ جلد چاپ شده و چندی نیز به همکاری در چاپ فرهنگ ایرانزمین پرداخته است.
مخزنالوقایع، تاریخ مؤسسات تمدنی جدید در ایران و ستودهنامه "یادمان منوچهر ستوده" از آثاری است که به اهتمام او انتشار یافته است.
اشعار وی در مجلات و مجموعهها و یادنامهها با نامهای مستعار گوناگون از جمله «طراز تبریزی» به چشم میخورد.
تا آخرین نفس ماندیم در قفس
اما نساختیم با مفتی و عسس
هستیم و میرویم تا دادگاه عشق
کوهیم چون دنا، رودیم چون ارس
پاییز رفتنیست، میآیدم به گوش
آواز الوداع، از ناله جرس
طراز تبریزی
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#کریم_اصفهانیان، ز
☘ ☘ برگی از تقویم تاریخ ☘ ☘
۲۷ آبان زادروز بهروز احمدی
(زاده ۲۷ آبان ۱۳۲۵ تهران -- درگذشته ۱۵ شهریور ۱۳۹۱ تهران) معمار و طراح بسیاری از پروژهها
سال ۱۳۵۳ از دانشگاه تهران فارغالتحصیل شد، عضو هیئت مدیره شرکت مشاوران شارستان و یکی از بنیانگذاران این شرکت بود که امروزه آثار ماندگاری از او برجای ماندهاست. وی طراح پروژههای ساختمان آرمیتاژ در خیابان بخارست، میدان آرژانتین تهران، موزه قرآن واقع در مجموعه نهاد ریاست جمهوری و نمای ساختمان جدید مجلس است. این مهندس معمار با مجموعه فعالیتهایش در زمینه معماری، نزدیک به نیم قرن در زمینه معماری و هنر ایران فعالیت کرد.
از دیگر آثارش ساختمانهای فروشگاه کوروش، مجتمع ساختمانهای اداری بم، موزه منطقهای سیستانبلوچستان و طراحی فرشی به مساحت هزار مترمربع در یکی از میدانهای شهر تبریز است.
وی در طول دوره فعالیت حرفهایاش، حدود ۹۰ پروژه انجام داد که بیشتر آنها به آثاری نمادین و به یادماندنی بدل شدهاست. او در آثارش با المانهای سنتی کار میکرد، طرح برج آرمیتاژ در خیابان بخارست تهران را با الهام از پستخانه سابق ایران و ساختمان مجتمع ادارات بم را با الهام از ساختمانهای ارگ بم طراحی کرد. او خود در مورد سبک معماریاش گفته بود:
از دیدگاه من معمار در طول زندگی از محیط اطراف و وسایط ارتباط جمعی و نشریات و تحولات الگوهای زندگی، ناخودآگاه و گاه به اختیار، تأثیر میپذیرد و معماری موفق فارغ از سبکهای معماری باید با نیازهای روز اجتماع منطبق باشد؛ ولی در محیطی که تمام ضوابط فنی و روابط اجتماعی و الگوهای زیست در حال تحول است، پیروی از یک تفکر معماری "هرچند در جوامع شکلیافته به طور جدی مطرح شود" نمیتواند لزوماً نتایج مطلوب در پی داشته باشد.
آرامگاه وی در بهشتزهرا است.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#بهروز_احمدی، ز
۲۷ آبان زادروز بهروز احمدی
(زاده ۲۷ آبان ۱۳۲۵ تهران -- درگذشته ۱۵ شهریور ۱۳۹۱ تهران) معمار و طراح بسیاری از پروژهها
سال ۱۳۵۳ از دانشگاه تهران فارغالتحصیل شد، عضو هیئت مدیره شرکت مشاوران شارستان و یکی از بنیانگذاران این شرکت بود که امروزه آثار ماندگاری از او برجای ماندهاست. وی طراح پروژههای ساختمان آرمیتاژ در خیابان بخارست، میدان آرژانتین تهران، موزه قرآن واقع در مجموعه نهاد ریاست جمهوری و نمای ساختمان جدید مجلس است. این مهندس معمار با مجموعه فعالیتهایش در زمینه معماری، نزدیک به نیم قرن در زمینه معماری و هنر ایران فعالیت کرد.
از دیگر آثارش ساختمانهای فروشگاه کوروش، مجتمع ساختمانهای اداری بم، موزه منطقهای سیستانبلوچستان و طراحی فرشی به مساحت هزار مترمربع در یکی از میدانهای شهر تبریز است.
وی در طول دوره فعالیت حرفهایاش، حدود ۹۰ پروژه انجام داد که بیشتر آنها به آثاری نمادین و به یادماندنی بدل شدهاست. او در آثارش با المانهای سنتی کار میکرد، طرح برج آرمیتاژ در خیابان بخارست تهران را با الهام از پستخانه سابق ایران و ساختمان مجتمع ادارات بم را با الهام از ساختمانهای ارگ بم طراحی کرد. او خود در مورد سبک معماریاش گفته بود:
از دیدگاه من معمار در طول زندگی از محیط اطراف و وسایط ارتباط جمعی و نشریات و تحولات الگوهای زندگی، ناخودآگاه و گاه به اختیار، تأثیر میپذیرد و معماری موفق فارغ از سبکهای معماری باید با نیازهای روز اجتماع منطبق باشد؛ ولی در محیطی که تمام ضوابط فنی و روابط اجتماعی و الگوهای زیست در حال تحول است، پیروی از یک تفکر معماری "هرچند در جوامع شکلیافته به طور جدی مطرح شود" نمیتواند لزوماً نتایج مطلوب در پی داشته باشد.
آرامگاه وی در بهشتزهرا است.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#بهروز_احمدی، ز
☘ ☘ برگی از تقویم تاریخ ☘ ☘
۲۷ آبان سالروز درگذشت خلیل عالینژاد
(زاده ۲۱ خرداد ۱۳۳۶ کرمانشاه – درگذشته ۲۷ آبان ۱۳۸۰ سوئد) آهنگساز، نوازنده و خواننده
مشق تنبور را با نادر طاهری و سپس با امراله شاهابراهیمی آغاز کرد و از امیر حیاتی نیز بهره برد و بعدها به نزد عابدین خادمی راه یافت. در این دوره و به صورت همزمان سرپرستی گروه تنبورنوازان صحنه را نیز برعهده گرفت و در سال ۱۳۷۵ در رشته موسیقی از دانشگاه هنر فارغالتحصیل شد.
او نواختن تار و دف را نیز آموخته بود و علاوه بر نوازندگی تنبور، به ساخت تنبور و سهتار نیز میپرداخت. استیل دست او در وقت مضراب زدن منحصر بهفرد بود و شباهت زیادی به استیل دست یوسف فروتن در سهتار نوازی داشت.
در اوایل دهه ۶۰ گروه تنبور شمس به سرپرستی کیخسرو پورناظری تشکیل شد و وی به جمع این گروه پیوست. حاصل همکاری با گروه تنبور شمس، تکنوازی و جواب آواز ماندگار او در کاست صدای سخن عشق بود که با صدای شهرام ناظری انتشار یافت.
در اواسط دهه ۷۰ گروه باباطاهر را تشکیل داد، اعضای گروه باباطاهر در اجلاس هنرهای دینی (۱۳۷۵ تهران) برنامهای اجرا کردند که ویدیو آن بهنام زمزمه قلندری به نفع خیریه کهریزک دراختیار علاقمندان قرارگرفت.
از وی آلبومهایی به نامهای
آئین مستان
ثنای علی
زمزمه قلندری
و دونوازی شکرانه با همنوازی دف حمیدرضا خجندی و همچنین سه کتاب با عنوانهای
۱- تنبور از دیرباز تاکنون که رساله پایاننامه وی جهت دریافت درجه کارشناسی از دانشکده موسیقی دانشگاه هنر تهران بود، ۱۳۷۵.
۲- رساله یاری که گزیدهای از دفتر احکام سرانجام است. ۲۰ خرداد ۱۳۷۹ چاپ اول ۱۳۸۴.
۳- ترجمه و تفسیر دقیق کلامهایی همچون بخشی از کلام شیخ امیر و کلام تیمور بانیاران، مقابله نسخ ترجمه و کتابت کلام خان الماس، به یادگار مانده است.
در سال ۱۳۷۱ به وصیت احمد عبادی برای شرکت در مراسم خاکسپاری، او به تهران رفت و دیگر هیچ گاه به دیار خود بازنگشت.
وی پس از چند سال ماندگاری در تهران در سال ۱۳۷۹ برای شش ماه به سوئد رفت و برای یک سال نیز اقامتش را تمدید کرد. و عاقبت تنها چند هفته پیش از بازگشت به ایران در شهر گوتنبرگ سوئد، به دست افراد ناشناس کشته شد و خانه و جسم بیجانش به آتش کشیده شد.
حدس و گمانهای زیادی در مورد انگیزه قاتلان او زده شد، ولی تلاشهای پلیس سوئد و سفارت ایران بینتیجه ماند.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#خلیل_عالی_نژاد، د
۲۷ آبان سالروز درگذشت خلیل عالینژاد
(زاده ۲۱ خرداد ۱۳۳۶ کرمانشاه – درگذشته ۲۷ آبان ۱۳۸۰ سوئد) آهنگساز، نوازنده و خواننده
مشق تنبور را با نادر طاهری و سپس با امراله شاهابراهیمی آغاز کرد و از امیر حیاتی نیز بهره برد و بعدها به نزد عابدین خادمی راه یافت. در این دوره و به صورت همزمان سرپرستی گروه تنبورنوازان صحنه را نیز برعهده گرفت و در سال ۱۳۷۵ در رشته موسیقی از دانشگاه هنر فارغالتحصیل شد.
او نواختن تار و دف را نیز آموخته بود و علاوه بر نوازندگی تنبور، به ساخت تنبور و سهتار نیز میپرداخت. استیل دست او در وقت مضراب زدن منحصر بهفرد بود و شباهت زیادی به استیل دست یوسف فروتن در سهتار نوازی داشت.
در اوایل دهه ۶۰ گروه تنبور شمس به سرپرستی کیخسرو پورناظری تشکیل شد و وی به جمع این گروه پیوست. حاصل همکاری با گروه تنبور شمس، تکنوازی و جواب آواز ماندگار او در کاست صدای سخن عشق بود که با صدای شهرام ناظری انتشار یافت.
در اواسط دهه ۷۰ گروه باباطاهر را تشکیل داد، اعضای گروه باباطاهر در اجلاس هنرهای دینی (۱۳۷۵ تهران) برنامهای اجرا کردند که ویدیو آن بهنام زمزمه قلندری به نفع خیریه کهریزک دراختیار علاقمندان قرارگرفت.
از وی آلبومهایی به نامهای
آئین مستان
ثنای علی
زمزمه قلندری
و دونوازی شکرانه با همنوازی دف حمیدرضا خجندی و همچنین سه کتاب با عنوانهای
۱- تنبور از دیرباز تاکنون که رساله پایاننامه وی جهت دریافت درجه کارشناسی از دانشکده موسیقی دانشگاه هنر تهران بود، ۱۳۷۵.
۲- رساله یاری که گزیدهای از دفتر احکام سرانجام است. ۲۰ خرداد ۱۳۷۹ چاپ اول ۱۳۸۴.
۳- ترجمه و تفسیر دقیق کلامهایی همچون بخشی از کلام شیخ امیر و کلام تیمور بانیاران، مقابله نسخ ترجمه و کتابت کلام خان الماس، به یادگار مانده است.
در سال ۱۳۷۱ به وصیت احمد عبادی برای شرکت در مراسم خاکسپاری، او به تهران رفت و دیگر هیچ گاه به دیار خود بازنگشت.
وی پس از چند سال ماندگاری در تهران در سال ۱۳۷۹ برای شش ماه به سوئد رفت و برای یک سال نیز اقامتش را تمدید کرد. و عاقبت تنها چند هفته پیش از بازگشت به ایران در شهر گوتنبرگ سوئد، به دست افراد ناشناس کشته شد و خانه و جسم بیجانش به آتش کشیده شد.
حدس و گمانهای زیادی در مورد انگیزه قاتلان او زده شد، ولی تلاشهای پلیس سوئد و سفارت ایران بینتیجه ماند.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#خلیل_عالی_نژاد، د
☘☘ برگی از تقویم تاریخ ☘☘
۲۷ آبان زادروز فرامرز قریبیان
(زاده ۲۷ آبان ۱۳۲۰ تهران) کارگردان و بازیگر
دارای تحصیلات در رشته بازیگری مدرسه ویژوال آرت آمریکا است و تاکنون سه بار در سالهای ۱۳۶۶، ۱۳۷۱ و ۱۳۷۸ برنده سیمرغ بلورین بازیگر نقش اول مرد جشنواره فیلم فجر شدهاست. فعالیت سینمایاش را با دستیاری کارگردان و ایفای نقش کوتاهی در فیلم بیگانه بیا، ساخته مسعود کیمیایی در سال ۱۳۴۷ آغاز کرد و سپس به دلیل مسافرت به خارج از کشور چند سالی از سینما دور بود.
در سال ۱۳۵۱ بار دیگر در فیلمی از کیمیایی به نام خاک، بازی کرد و بازی خوب و روانش در فیلم گوزنها در کنار بهروز وثوقی، نام او را سر زبانها انداخت. فیلم غزل در سال ۱۳۵۵ سومین همکاری او با کیمیایی بود که در آن همبازی فردین و پوری بنایی شد. در سال ۱۳۵۷ جلوی دوربین بهمن فرمان آرا و در فیلم سایههای بلند باد رفت و پس از انقلاب و در دهه شصت در فیلمهای بسیاری بازی کرد و سمند در سال ۱۳۶۴ دیگر فیلم موفق او بود. وی در سال ۱۳۶۵ کارگردانی را با فیلم قابل قبول جدال در تاسوکی آغاز کرد و در سال ۱۳۶۶ در فیلم ترن به کارگردانی امیر قویدل بازی کرد و توانست از ششمین دوره جشنواره فیلم فجر سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را دریافت کند. او در همین سال بازی در فیلم موفق کانیمانگا را در کارنامه خود ثبت کرد.
فرامرز قریبیان در جوانی:
در سال ۱۳۷۰ پس از ۱۵ سال، بار دیگر در فیلمی از کیمیایی به نام ردپای گرگ بازی کرد و نامزد دریافت سیمرغ بلورین شد. در این فیلم بازی درخشانی را به نمایش گذاشت، اما مزد بازی خوبش در این فیلم را از یازدهمین دوره جشنواره فیلم فجر بخاطر بازی در فیلم بندر مهآلود ۱۳۷۱ گرفت و توانست جایزه سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را از آن خود کند. وی در سال ۱۳۷۳ با فیلم تجارت بار دیگر جلوی دوربین کیمیایی ظاهر شد.
در سال ۱۳۷۴ دومین فیلمش را کارگردانی کرد. قانون، یک فیلم پلیسی معمولی بود که برای او امتیازی به حساب نمیآمد. یاغی در سال ۱۳۷۶ به کارگردانی جهانگیری، دیگر فیلم قابل توجه او شد. اما وی تواناییهایش در کارگردانی را در سال ۱۳۷۸ با فیلم چشمهایش ثابت کرد. فیلمی خوش ساخت با فصلهایی ماندگار که با نگاه به داستان داشآکل صادق هدایت ساخته شده بود. او که به عنوان بازیگر نقش اصلی نیز در این فیلم حضور داشت، موفق به دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره فیلم حراره در سال ۲۰۰۱ شد.
وی سومین سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد، در هجدهمین دوره جشنواره فیلم فجر را برای بازی درخشانش در فیلم مرد بارانی به کارگردانی ابوالحسن داوودی بهدست آورد. او طی دوسال متوالی در سالهای ۱۳۸۱ و ۱۳۸۲ جلوی دوربین اصغر فرهادی رفت و به ترتیب در فیلمهای رقص در غبار و شهر زیبا، به ایفای نقش پرداخت. بازی درخشان او در رقص در غبار، مورد توجه منتقدین قرار گرفت و موفق شد جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را از جشنواره فیلم آسیا پاسیفیک و جایزه گرگ نقرهای را از جشنواره بینالمللی فیلم مسکو ۲۰۰۳ بهدست آورد و همچنین برای ایفای نقش در شهر زیبا جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره بینالمللی فیلم هند ۲۰۰۴ را از آن خود کند. وی در سال ۱۳۸۴ در فیلم رویای خیس ساخته پوران درخشنده بازی کرد و در سال ۱۳۸۵ بار دیگر در فیلمی از کیمیایی بهنام رئیس ظاهر شد. او در سال ۱۳۸۹ با فیلم آلزایمر نقش متفاوت دیگری را تجربه کرد و دیپلم افتخار جشنواره فیلم فجر گرفت. او به همراه پسرش سام قریبیان در سال ۱۳۹۲ گناهکاران را کارگردانی کرد که نامزد سیمرغ بلورین بهترین فیلم جشنواره فجر شد. فیلمی با ژانر هیجان انگیز و معمایی که بهعنوان یکی از نامزدهای نهایی بهترین فیلم سی و یکمین دوره جشنواره فیلم فجر انتخاب شد. او که خود نیز در این فیلم به ایفای نقش پرداخت توانست جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره سپنتا سانفرانسیسکو را در سال ۲۰۱۴ بهدست آورد. کیمیایی کارگردان سرشناس سینمای ایران در مصاحبههایی جداگانه، قریبیان را بهترین بازیگر فیلمهای خود دانستهاست. قریبیان در بهمن ماه ۹۸ پس از بازی در فیلم خروج، از دنیای بازیگری خداحافظی کرد.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#فرامرز_قریبیان، ز
۲۷ آبان زادروز فرامرز قریبیان
(زاده ۲۷ آبان ۱۳۲۰ تهران) کارگردان و بازیگر
دارای تحصیلات در رشته بازیگری مدرسه ویژوال آرت آمریکا است و تاکنون سه بار در سالهای ۱۳۶۶، ۱۳۷۱ و ۱۳۷۸ برنده سیمرغ بلورین بازیگر نقش اول مرد جشنواره فیلم فجر شدهاست. فعالیت سینمایاش را با دستیاری کارگردان و ایفای نقش کوتاهی در فیلم بیگانه بیا، ساخته مسعود کیمیایی در سال ۱۳۴۷ آغاز کرد و سپس به دلیل مسافرت به خارج از کشور چند سالی از سینما دور بود.
در سال ۱۳۵۱ بار دیگر در فیلمی از کیمیایی به نام خاک، بازی کرد و بازی خوب و روانش در فیلم گوزنها در کنار بهروز وثوقی، نام او را سر زبانها انداخت. فیلم غزل در سال ۱۳۵۵ سومین همکاری او با کیمیایی بود که در آن همبازی فردین و پوری بنایی شد. در سال ۱۳۵۷ جلوی دوربین بهمن فرمان آرا و در فیلم سایههای بلند باد رفت و پس از انقلاب و در دهه شصت در فیلمهای بسیاری بازی کرد و سمند در سال ۱۳۶۴ دیگر فیلم موفق او بود. وی در سال ۱۳۶۵ کارگردانی را با فیلم قابل قبول جدال در تاسوکی آغاز کرد و در سال ۱۳۶۶ در فیلم ترن به کارگردانی امیر قویدل بازی کرد و توانست از ششمین دوره جشنواره فیلم فجر سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را دریافت کند. او در همین سال بازی در فیلم موفق کانیمانگا را در کارنامه خود ثبت کرد.
فرامرز قریبیان در جوانی:
در سال ۱۳۷۰ پس از ۱۵ سال، بار دیگر در فیلمی از کیمیایی به نام ردپای گرگ بازی کرد و نامزد دریافت سیمرغ بلورین شد. در این فیلم بازی درخشانی را به نمایش گذاشت، اما مزد بازی خوبش در این فیلم را از یازدهمین دوره جشنواره فیلم فجر بخاطر بازی در فیلم بندر مهآلود ۱۳۷۱ گرفت و توانست جایزه سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را از آن خود کند. وی در سال ۱۳۷۳ با فیلم تجارت بار دیگر جلوی دوربین کیمیایی ظاهر شد.
در سال ۱۳۷۴ دومین فیلمش را کارگردانی کرد. قانون، یک فیلم پلیسی معمولی بود که برای او امتیازی به حساب نمیآمد. یاغی در سال ۱۳۷۶ به کارگردانی جهانگیری، دیگر فیلم قابل توجه او شد. اما وی تواناییهایش در کارگردانی را در سال ۱۳۷۸ با فیلم چشمهایش ثابت کرد. فیلمی خوش ساخت با فصلهایی ماندگار که با نگاه به داستان داشآکل صادق هدایت ساخته شده بود. او که به عنوان بازیگر نقش اصلی نیز در این فیلم حضور داشت، موفق به دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره فیلم حراره در سال ۲۰۰۱ شد.
وی سومین سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد، در هجدهمین دوره جشنواره فیلم فجر را برای بازی درخشانش در فیلم مرد بارانی به کارگردانی ابوالحسن داوودی بهدست آورد. او طی دوسال متوالی در سالهای ۱۳۸۱ و ۱۳۸۲ جلوی دوربین اصغر فرهادی رفت و به ترتیب در فیلمهای رقص در غبار و شهر زیبا، به ایفای نقش پرداخت. بازی درخشان او در رقص در غبار، مورد توجه منتقدین قرار گرفت و موفق شد جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را از جشنواره فیلم آسیا پاسیفیک و جایزه گرگ نقرهای را از جشنواره بینالمللی فیلم مسکو ۲۰۰۳ بهدست آورد و همچنین برای ایفای نقش در شهر زیبا جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره بینالمللی فیلم هند ۲۰۰۴ را از آن خود کند. وی در سال ۱۳۸۴ در فیلم رویای خیس ساخته پوران درخشنده بازی کرد و در سال ۱۳۸۵ بار دیگر در فیلمی از کیمیایی بهنام رئیس ظاهر شد. او در سال ۱۳۸۹ با فیلم آلزایمر نقش متفاوت دیگری را تجربه کرد و دیپلم افتخار جشنواره فیلم فجر گرفت. او به همراه پسرش سام قریبیان در سال ۱۳۹۲ گناهکاران را کارگردانی کرد که نامزد سیمرغ بلورین بهترین فیلم جشنواره فجر شد. فیلمی با ژانر هیجان انگیز و معمایی که بهعنوان یکی از نامزدهای نهایی بهترین فیلم سی و یکمین دوره جشنواره فیلم فجر انتخاب شد. او که خود نیز در این فیلم به ایفای نقش پرداخت توانست جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره سپنتا سانفرانسیسکو را در سال ۲۰۱۴ بهدست آورد. کیمیایی کارگردان سرشناس سینمای ایران در مصاحبههایی جداگانه، قریبیان را بهترین بازیگر فیلمهای خود دانستهاست. قریبیان در بهمن ماه ۹۸ پس از بازی در فیلم خروج، از دنیای بازیگری خداحافظی کرد.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘
#فرامرز_قریبیان، ز
☘️ ☘️ برگی از تقویم تاریخ ☘️ ☘️
۲۷ آبان زادروز ونوس جامیپور
(زاده ۲۷ آبان ۱۳۵۵ تهران) شاعر، نویسنده، فعال فرهنگی و كارشناس ارشد رفاه خانواده و منابع انسانی
در كودكي با توجه به شغل پدر و مهاجرت خانواده، ساکن شيراز شد و ۱۴ سال سكونت در سرزمين عارف پرور شیراز و آموزش نزد استادان و پيشکسوتان شعر و ادبيات فارس، او را شاعر و نويسندهای با روحيهای زلال، فعال و آشنا به فن نگارگری و تذهيب پرورش داد.
وی شعر و شاعری را از ابتدای نوجوانی در ۱۳ سالگی آغاز كرد و در ۱۷ سالگی مديريت انجمن شعر معراج را در مركز فرهنگی نور هدايت شيراز عهدهدار شد و تا زمان بازگشت به تهران ۴ سال اين انجمن را با انسجام اداره كرد. همزمان در كلاسهای منطقالطير، مثنوی و تاثير قرآن در ادبيات فارسی دانشكده ادبيات دانشگاه شيراز حاضر میشد.
او تحصيلاتش را به صورت آکادميک در مقطع كارشناسی رشته مترجمی زبان انگليسی و كارشناسی ارشد، رشته مديريت ادامه داد.
آشنايی و تسلط او به زبانهای انگليسی و عربی، مشوق او در سفر به كشورهای مختلف در قارههای آسيا، آفريقا و اروپا شد و سفرنامههای تحقيقی که ماحصل خاطرات و همراه با مستندات است، بهرشته تحریر درآورد. وی برای تکمیل مشاهدات و تحقیقات، سفرهای بسياری به استانهای مختلف ایران داشته، که اين سفرها به او شخصيتی منعطف، فرانگر و آگاه ارزانی داشت.
او از ارديبهشت سال ۱۳۸۰ در گروه مپنا با پست سازمانی كارشناس ارشد رفاه خانواده همکاری دارد.
فعالیتهای ادبی - اجتماعی:
- مديرعامل جمعيت حمايتی ياريگران از شهريورماه ۱۳۸۷ تا زمستان ۱۳۹۱
- مدير اجرايی فصلنامه داخلی ياريگران (توتيا)
- عضو هيئت مديره انجمن ادبی بهار خاقانی (امرداد ۱۳۹۲ تا خرداد ۱۳۹۳)
- عضو هيئت مديره انجمن ادبی مستوره كردستانی از تيرماه ۱۳۹۲
- انتشار نخستين کتاب و مجموعه شعر بهنام "اين شهر شاعر ندارد؟"
- انتشار كتاب تاريخی - فرهنگی: كشكول قلندران عاشق
- تاسيس انجمن ادبی جامی از فروردين ماه ۱۳۹۵
- چاپ و ارائه اشعار و مقالههای ادبی - اجتماعی در روزنامهها و مجلات ادبی كشور (اطلاعات، ماهنامه موفقيت، نابغه، نگين سخن، جدول و ...)
- حضور فعال در همايشهای ادبی و شبهای شعر
وی از فروردين سال ۱۳۹۵ انجمن ادبی جامی را با هدف خدمت به فرهنگ و ادبیات کشور ایران تاسيس کرده است و با برگزاری شبهای شعر و نشستهای ادبی - فرهنگی، دعوت از چهرههای شاخص موسيقی، شاعران مطرح کشور و منتقدان شعر امروز، گامهايی موثر در راه اعتلاء فرهنگ و ادبيات کشور برداشته است.
این روزها با رایزنیهای متعدد و برقراری نشستهای حضوری و آنلاین محدود با شاعران کشور همسایه افغانستان بهویژه هرات دامنه دوستی با اشعار و احوال دوستداران جناب نورالدین عبدالرحمن جامی را گسترش میدهد.
بهزودی آثار جدیدی از وی معرفی میشود.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️
#ونوس_جامی_پور، ز
۲۷ آبان زادروز ونوس جامیپور
(زاده ۲۷ آبان ۱۳۵۵ تهران) شاعر، نویسنده، فعال فرهنگی و كارشناس ارشد رفاه خانواده و منابع انسانی
در كودكي با توجه به شغل پدر و مهاجرت خانواده، ساکن شيراز شد و ۱۴ سال سكونت در سرزمين عارف پرور شیراز و آموزش نزد استادان و پيشکسوتان شعر و ادبيات فارس، او را شاعر و نويسندهای با روحيهای زلال، فعال و آشنا به فن نگارگری و تذهيب پرورش داد.
وی شعر و شاعری را از ابتدای نوجوانی در ۱۳ سالگی آغاز كرد و در ۱۷ سالگی مديريت انجمن شعر معراج را در مركز فرهنگی نور هدايت شيراز عهدهدار شد و تا زمان بازگشت به تهران ۴ سال اين انجمن را با انسجام اداره كرد. همزمان در كلاسهای منطقالطير، مثنوی و تاثير قرآن در ادبيات فارسی دانشكده ادبيات دانشگاه شيراز حاضر میشد.
او تحصيلاتش را به صورت آکادميک در مقطع كارشناسی رشته مترجمی زبان انگليسی و كارشناسی ارشد، رشته مديريت ادامه داد.
آشنايی و تسلط او به زبانهای انگليسی و عربی، مشوق او در سفر به كشورهای مختلف در قارههای آسيا، آفريقا و اروپا شد و سفرنامههای تحقيقی که ماحصل خاطرات و همراه با مستندات است، بهرشته تحریر درآورد. وی برای تکمیل مشاهدات و تحقیقات، سفرهای بسياری به استانهای مختلف ایران داشته، که اين سفرها به او شخصيتی منعطف، فرانگر و آگاه ارزانی داشت.
او از ارديبهشت سال ۱۳۸۰ در گروه مپنا با پست سازمانی كارشناس ارشد رفاه خانواده همکاری دارد.
فعالیتهای ادبی - اجتماعی:
- مديرعامل جمعيت حمايتی ياريگران از شهريورماه ۱۳۸۷ تا زمستان ۱۳۹۱
- مدير اجرايی فصلنامه داخلی ياريگران (توتيا)
- عضو هيئت مديره انجمن ادبی بهار خاقانی (امرداد ۱۳۹۲ تا خرداد ۱۳۹۳)
- عضو هيئت مديره انجمن ادبی مستوره كردستانی از تيرماه ۱۳۹۲
- انتشار نخستين کتاب و مجموعه شعر بهنام "اين شهر شاعر ندارد؟"
- انتشار كتاب تاريخی - فرهنگی: كشكول قلندران عاشق
- تاسيس انجمن ادبی جامی از فروردين ماه ۱۳۹۵
- چاپ و ارائه اشعار و مقالههای ادبی - اجتماعی در روزنامهها و مجلات ادبی كشور (اطلاعات، ماهنامه موفقيت، نابغه، نگين سخن، جدول و ...)
- حضور فعال در همايشهای ادبی و شبهای شعر
وی از فروردين سال ۱۳۹۵ انجمن ادبی جامی را با هدف خدمت به فرهنگ و ادبیات کشور ایران تاسيس کرده است و با برگزاری شبهای شعر و نشستهای ادبی - فرهنگی، دعوت از چهرههای شاخص موسيقی، شاعران مطرح کشور و منتقدان شعر امروز، گامهايی موثر در راه اعتلاء فرهنگ و ادبيات کشور برداشته است.
این روزها با رایزنیهای متعدد و برقراری نشستهای حضوری و آنلاین محدود با شاعران کشور همسایه افغانستان بهویژه هرات دامنه دوستی با اشعار و احوال دوستداران جناب نورالدین عبدالرحمن جامی را گسترش میدهد.
بهزودی آثار جدیدی از وی معرفی میشود.
🆔 @bargi_az_tarikh
#برگی_از_تقویم_تاریخ
☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️
#ونوس_جامی_پور، ز