#гомель #sacral_graveyard #sacral_orthodox
Некалі даўно маё стаўленне да Гомеля было даволі прахалодным. Ну што за горад без барочных ці неагатычных храмаў? Дзе замак ці якія рэшты ад яго? Несур'ёзна неяк. Пазней адносіны змяніліся, зараз гляджу зусім па-іншаму. І колькасць допісаў адсюль як бы намякае.
Яшчэ адзін з пунктаў прэтэнзіяў: адсутнасць старых могілак. Але і тут заўвага недарэчная. Трэба было трошкі пашукаць і калі ласка. Летась, напрыклад, былі могілкі першапачаткова габрэйскія, ня вельмі старыя, але па-свойму цікавыя ў раёне Прудок ды праваслаўныя ў Навабеліцы (ужо двое, нічога сабе!).
А сёлета выправіўся на пошукі ў стары раён Манастырок (з ім калісьці была Спасава Слабада). Кажуць, мясціны гэтыя яшчэ ў XVII ст. засялілі стараверы. Адпаведна і могілкі, якія яшчэ завуць Басавымі, стварылі прадстаўнікі гэтай асаблівай праваслаўнай плыні.
На месцы спачатку напаткала расчараванне: пустка сярод прыватнай забудовы. Але не, вось жа сляды былога некропаля. Некалькі сучасных крыжоў з напамінам аб былых пахаваннях ды два сурʼёзных помніка прадстаўнікоў мясцовага купецтва Савы ды Пелагеі Дрыбінцовых. Патомныя ганаровыя грамадзяне, як сведчаць надпісы. Верагодна, знікалі могілкі ў савецкія часы і частка іх аказалася забудавана прыватным жыллём.
Сустрэў версію, што помнік Савы Цімафеевіча самы вялікі на Гомельшчыне. Сурʼёзная заявачка, але ў Навабеліцы я бачыў даволі высокую калону. Ну, тут бяз сродкаў вымярэння не разбярэшся.
А каб пабачыць уласнымі вачыма, трэба адшукаць перасячэнне вуліц Таўстога ды Энгельса.