#вілейка #sacral_orthodox
Не самы цікавы мураваны помнік, але якая назва! - Храм Марыі Егіпецкай! Экзатычна? Трошкі. Але ж само хрысціянства да пэўнага часу было экзотыкай, а многія галоўныя персанажы - ураджэнцы Палестынаў, Сірыяў і гэных іхных Егіптаў. А жыціе ў Марыі было цікавае: зарабляла блудадзействам у Александрыі, потым адкрыла сваё сэрца Ісусу, пакаялася і сышла маліцца ў палесцінскую пустыню. Там яе знайшоў іераманах Засіма (збягаў туды пасціцца). Праз год Марыя ўжо пайшла да Засімы на прычасце. Пайшла пешшу па водах Ярдану. Гэта VI ст. Тады такое здаралася. Яшчэ праз год Засіма знайшоў Марыю на старым месцы нябожчыцай і папрасіў мясцовага льва (VI ст, не здзіўляйцеся) вырыць ёй магілу.
Прападобная Марыя лічыцца заступніцай тых, хто змагаецца з цялеснымі спакусамі ды блуднымі думкамі. Частку грошай на гэты храм ахвяраваў арлоўскі дваранін Апалон Рэдкін. Менавіта ён пажадаў, каб царква насіла імя гэтай сьвятой. Вось дзе загадкавыя абставіны: чаму Марыя Егіпецкая і што звязвала спадара з Вілейкай?

#вілейка #sacral_catholic
Чым больш прыязджаю ў Вілейку, тым больш падабаецца гэты касцёл. Паглядзіце, гэта ж канцэнтраванае сярэднявечча! А між тым храму трошкі больш за 100 гадоў. Вось гэта я разумею, настальгаваць па часах, якія дакладна памятаць немагчыма.
Гісторыя рымска-каталіцкага цаглянага дойлідства ў Вілейкі трошкі нагадала сітуацыю ў Пружанах: мураваны храм заснавалі яшчэ ў 1862 годзе, але ў 1863-м здарылася паўстанне і нейкім цудоўным чынам з будынку атрымалася праваслаўная царква. Мясцовыя каталікі да пачатку ХХ ст. туліліся ў драўлянай капліцы, а пасля «маніфесту аб верацярпімасці» і фундацыі Аляксандра Любанскага (краёўца ды сябра МТСГ) з'явілася вось гэта прыгажосць.
Пойдзем глядзець, што там унутры?

#вілейка #sacral_catholic
Нарэшце цагляны волат у цэнтры Вілейкі адчыніў сваю браму аднаму старому валацузе. Яшчэ б! Справа ж у нядзелю была. Трошкі няёмка здымаць падчас імшы (раніцай сціпла пастаяў, вырашыў пагуляць, вярнуўся - зноў імша). Але нічога, калі не скакаць перад алтаром і не замінаць прыхаджанам, то праблем ня будзе. А яшчэ можна ўразіцца як цэлы храм людзей хорам моліцца па-беларуску (а іншым разам па-польску, але гэта не так уражвае).

Што можна сказаць пра інтэр’ер? Роспісы хоць і рэстаўраваліся ў 70-я і 90-я гг., агулам, мелі неблагое захаванне. Як і падлога. Касцёлу, увогуле, пашчасціла мала пацярпець у ваенныя часы. За саветамі ў храме быў склад, а пазней канцэртна-выставачная зала.