#вілейка #sacral_catholic
Чым больш прыязджаю ў Вілейку, тым больш падабаецца гэты касцёл. Паглядзіце, гэта ж канцэнтраванае сярэднявечча! А між тым храму трошкі больш за 100 гадоў. Вось гэта я разумею, настальгаваць па часах, якія дакладна памятаць немагчыма.
Гісторыя рымска-каталіцкага цаглянага дойлідства ў Вілейкі трошкі нагадала сітуацыю ў Пружанах: мураваны храм заснавалі яшчэ ў 1862 годзе, але ў 1863-м здарылася паўстанне і нейкім цудоўным чынам з будынку атрымалася праваслаўная царква. Мясцовыя каталікі да пачатку ХХ ст. туліліся ў драўлянай капліцы, а пасля «маніфесту аб верацярпімасці» і фундацыі Аляксандра Любанскага (краёўца ды сябра МТСГ) з'явілася вось гэта прыгажосць.
Пойдзем глядзець, што там унутры?

#вілейка #sacral_catholic
Нарэшце цагляны волат у цэнтры Вілейкі адчыніў сваю браму аднаму старому валацузе. Яшчэ б! Справа ж у нядзелю была. Трошкі няёмка здымаць падчас імшы (раніцай сціпла пастаяў, вырашыў пагуляць, вярнуўся - зноў імша). Але нічога, калі не скакаць перад алтаром і не замінаць прыхаджанам, то праблем ня будзе. А яшчэ можна ўразіцца як цэлы храм людзей хорам моліцца па-беларуску (а іншым разам па-польску, але гэта не так уражвае).

Што можна сказаць пра інтэр’ер? Роспісы хоць і рэстаўраваліся ў 70-я і 90-я гг., агулам, мелі неблагое захаванне. Як і падлога. Касцёлу, увогуле, пашчасціла мала пацярпець у ваенныя часы. За саветамі ў храме быў склад, а пазней канцэртна-выставачная зала.

#вілейка #sacral_graveyard #sacral_catholic #sacral_orthodox
Пасля пэўнай паўзы працягнем шпацыр па Вілейцы. Сёння зазірнем зноў на могілкі. Тут пахаваныя як праваслаўныя, так і каталікі. Але ёсць заўважнае раздзяленне на канфесійныя паловы. Старых помнікаў хапае (а іначай і допісу б не было), шмат знаёмых формаў (нават грыбкі знайшліся) і ёсць стэлы з тумбамі, якіх, падаецца, раней не сустракаў.
Працяг будзе.