#баку #sacral_museum
Добры прыклад, калі сціпла, але прыгожа і змястоўна. Ды яшчэ і бясплатна.
З замежных цікавостак не магу не падзяліцца бакінскім музеем каменнага летапісу. Па назве можна здагадацца (ну і па здымках, напэўна), што ўстанова прысвечана гісторыі развіцця дэкаратыўна-прыкладной апрацоўцы каменняў. Ад бронзавага веку да позняга сярэднявечча. Працуе з 2015 года.
Музей сустрэў выпадкова, бо прыцягнуў увагу сам будынак: па ўсяму відаць, што гадоў 100 назад меў нейкае прамысловае прызначэнне. Але пра гэта пазней асобна. Таму працяг будзе.

#баку #sacral_industrial
Шпацыруючы па набярэжнай Каспія, падалося цікавым, што сярод усяго з зямлі тырчыць некалькі высакавольтных апор. Без правадоў, наўпрост вось так. Далей сустрэў паравоз ды трансфарматар на газончыку ля будынку знаёмага даволі фармату.
Гэта тое, што я думаю?
Анягож! Зараз тут музей, але будынак быў пабудаваны ў 1901 годзе для першай электрастанцыі ў горадзе. Ці адной з першых, у гэты ж час у Баку будуецца іншая ЦЭС. Меркавана, браты Сіменсы прыклалі рукі да гэтага аб’екту.
Магутнасць яе была 1470 кВт. Хоць сучасныя электрастанцыі вырабляюць мегаваты электрычнасці, лічбы з пачатку ХХ ст. уражваюць.
І ўсё гэта, канешне, нагадала музей у Стамбуле, які больш аўтэнтычны ў сваім першапачатковым прызначэнні і пра які я не стамлюся нагадваць, бо выдатны ўзор захавання прамысловай гісторыі ды архітэктуры.
Дарэчы, бакінскія электрастанцыі старэйшыя за першую стамбульскую.

#смаргонь #sacral_catholic
Ведаеце, у Смаргоні ёсць такі флёр нейкага сапраўды старажытнага мястэчка. Чуеш назву - ну тут летапісная Літва. Бачыш герб - як шляхетна! У пэўным сэнсе так і ёсць. Упершыню згадваецца ў пачатку XVI ст. Вось толькі шкада, што ў нашыя часы горад можа пахваліцца ледзь не адзіным старым помнікам. Але ж якім? Лічы, амаль сведкам сваіх летапісных часоў. Канешне ж, гаворка ідзе пра кальвінскі збор 1550-х гадоў пабудовы.
Рэфармацыя ў Рэчы Паспалітай - з'ява даволі мімалётная, але яскравая. Кальвінізм быў хутчэй забавай для буйных магнатаў і іншай шляхты на нашых землях (забава, праз якую можна пашыраць свае вольнасці), амаль ня меў цікаўнасці сярод сялян. А лютэранства ўвогуле асабліва не выходзіла за межы Вялікапольшчы ды Прусіі, дзе было шмат немцаў. Тым ня менш, пратэстанцкія рухі прывялі да з'яўлення друкарняў, пашырэння рознай літаратуры і адукацыі.
Аднак, контррэфармацыя хутка адваявала свае правы. Каталіцкая царква не была зацікаўлена ў канкурэнтах, манархічная ўлада ня бачыла ў пратэстантах хаўрусніка.
Так і смаргонскі збор ужо ў 1621 г. перарабілі ў касцёл.
Іншая версія кажа, што ў 1555 быў пабудаваны збор драўляны, а мураваны толькі ў 1612-м, што толькі скарачае кальвінісцкую кар'еру цяперашняга будынку.
Вядома, за часамі Расійскай імперыі пабыў праваслаўным храмам. Ну а цягам апошніх 100 гадоў, з перарывам на склад, краму і выставачную залю, тут зноў дзейнічае рымска-каталіцкі касцёл.
Будынак, дарэчы, у стылі Рэнесанс. Так, у Беларусі ён выглядае даволі сурова. І вось яшчэ парачка прыкладаў:
1🏰
2🏰

#смаргонь #sacral_graveyard
Калі вам падасца, што адзін храм (хоць і даволі стары) не тое, каб шыкоўная нагода змарнаваць дзень вандруючы на мяжу ўсходнеславянскага свету, то вось бонус: старыя і змяшаныя могілкі з разнастайным кантэнтам.
Згодны, ня ўсе ацэняць такую прапанову. Усё яшчэ не так апетытна. Але ж Смаргонь утварае добры тандэм з Ашмянамі ў сэнсе зручнасці лагістыкі (напрыклад, менавіта тут ёсць чыгунка).

Больш здымкаў можна паглядзець у альбоме. Уласцівы для альбомаў сервіс "тэлегра.ф" забараніў дадаваць
выявы з прылады, таму зараз раблю ў "тэлетайпе".