#горадня #sacral_catholic
Вяртаючыся да гісторыі пра цела святога Клімента з папярэдняга допісу, можна заўважыць часовы скачок ад XVIII стагоддзя, калі мошчы прывезлі ў Горадню і размясцілі ў касцёле брыгітак, да 2008 года, калі гэтае цела зноў жа вяртаецца ў родны касцёл. А што там здарылася? Ваяр Хрыста некуды выходзіў?
А справа ўжо і не такая даўняя. У 1950-м годзе савецкія ўлады закрылі Дабравешчанскі касцёл. А сёстры-назарэтанкі перавезлі мошчы Кліменція ў іншае месца.
Так мы падышлі да касцёла Адшукання Святога Крыжа былога кляштара ордэна бернардзінаў. Зараз гэта самы стары каталіцкі храм у горадзе. І менавіта тут пэўны час хаваўся святы нябожчык.
Нарэшце атрымалася трапіць унутр. Раней ужо публікаваў здымкі, але там разглядаць інтэр’еры давялося толькі праз краты агароджы ў прытворы. Між службамі, цягам дня, яны звычайна зачыненыя. Так было і гэтым разам, але раптоўна з’явілася жанчына і зрабіла падарунак, пстрыкнуўшы ключом. Атрымайце зараз асалоду і вы.
Вяртаючыся да гісторыі пра цела святога Клімента з папярэдняга допісу, можна заўважыць часовы скачок ад XVIII стагоддзя, калі мошчы прывезлі ў Горадню і размясцілі ў касцёле брыгітак, да 2008 года, калі гэтае цела зноў жа вяртаецца ў родны касцёл. А што там здарылася? Ваяр Хрыста некуды выходзіў?
А справа ўжо і не такая даўняя. У 1950-м годзе савецкія ўлады закрылі Дабравешчанскі касцёл. А сёстры-назарэтанкі перавезлі мошчы Кліменція ў іншае месца.
Так мы падышлі да касцёла Адшукання Святога Крыжа былога кляштара ордэна бернардзінаў. Зараз гэта самы стары каталіцкі храм у горадзе. І менавіта тут пэўны час хаваўся святы нябожчык.
Нарэшце атрымалася трапіць унутр. Раней ужо публікаваў здымкі, але там разглядаць інтэр’еры давялося толькі праз краты агароджы ў прытворы. Між службамі, цягам дня, яны звычайна зачыненыя. Так было і гэтым разам, але раптоўна з’явілася жанчына і зрабіла падарунак, пстрыкнуўшы ключом. Атрымайце зараз асалоду і вы.
1❤59👍16👏3🙏2
#шацк #sacral_urban
Візіт у вёску Шацк, Пухавіцкага раёну, так бы мовіць, па слядох Льва Дашкевіча і этнаграфічнай экспедыцыі 1923 года. Тое падарожжа пакінула нам некалькі здымкаў мястэчка. А ў 1927-м часопіс "Наш край" паведаміў, што
Чытаючы гэта, цяжка ўявіць, што перад гэтым Шацк некалькі гадоў быў райцэнтрам. Ды што там райцэнтр? Некалькі стагоддзяў Шацк быў прынадным кавалачкам, за які розныя шляхцічы ня толькі судзіліся, але змагаліся са зброяй у руках.
Вядомы з першай паловы XV ст., Шацкам валодалі шматлікія высакародныя фаміліі: Радзівілы, Храптовічы, Быхаўцы, Валадковічы ды іншыя менш вядомыя прозвішчы.
У фінале рамантычна-гістарычнага перыяду маёнтак з суседнімі вёскамі належыў родам Аскеркаў і Пуцятаў. У пачатку ХІХ ст. Юзафу Габрыелю Аскерку прыйшлося дзяліцца спадчынай з апошнімі праз лад жыцця, адпаведны сапраўднаму арыстакрату і не суадносны пры тым уласным сродкам. Таму ў розных кутах сучаснай вескі былі дзве сядзібы з палацамі (адзін з якіх дакладна мураваны, а другі, верагодна, верагодны). Знайсці іх зараз не атрымаецца. Іх больш няма. Як і іншай сядзібнай інфраструктуры, тыпу бровара.
У канцы ХІХ ст. у мястэчку былі: школа, адна царква, дзьве сінагогі і чатыры піцейныя ўстановы.
Да райцэнтру ад Шацка прыкладна 30 км, да Менску - больш за два разы далей, але лагістыка куды зручнейшая. 6-7 рэйсаў маршруткі ў дзень, супраць парачкі мясцовых.
Працяг гэтага бязладдзя, вядома, будзе. Бо гэта не адзінае, што хацелася паказаць. Ды й гэта не канчатковы пункт вандроўкі. Але далей хачу зачыніць ужо гештальт мінулага году, таму не здзіўляйцеся будучаму часова-прастораваму скачку.
Візіт у вёску Шацк, Пухавіцкага раёну, так бы мовіць, па слядох Льва Дашкевіча і этнаграфічнай экспедыцыі 1923 года. Тое падарожжа пакінула нам некалькі здымкаў мястэчка. А ў 1927-м часопіс "Наш край" паведаміў, што
"Наагул, Шацк мае выгляд бруднага беднага мястэчка. Пляц і вуліцы не брукаваныя, у вясну і ў восені непралазна гразкія, для пешаходаў ёсць масткі на вуліцах, але недагледжаныя, паломаныя".
Чытаючы гэта, цяжка ўявіць, што перад гэтым Шацк некалькі гадоў быў райцэнтрам. Ды што там райцэнтр? Некалькі стагоддзяў Шацк быў прынадным кавалачкам, за які розныя шляхцічы ня толькі судзіліся, але змагаліся са зброяй у руках.
Вядомы з першай паловы XV ст., Шацкам валодалі шматлікія высакародныя фаміліі: Радзівілы, Храптовічы, Быхаўцы, Валадковічы ды іншыя менш вядомыя прозвішчы.
У фінале рамантычна-гістарычнага перыяду маёнтак з суседнімі вёскамі належыў родам Аскеркаў і Пуцятаў. У пачатку ХІХ ст. Юзафу Габрыелю Аскерку прыйшлося дзяліцца спадчынай з апошнімі праз лад жыцця, адпаведны сапраўднаму арыстакрату і не суадносны пры тым уласным сродкам. Таму ў розных кутах сучаснай вескі былі дзве сядзібы з палацамі (адзін з якіх дакладна мураваны, а другі, верагодна, верагодны). Знайсці іх зараз не атрымаецца. Іх больш няма. Як і іншай сядзібнай інфраструктуры, тыпу бровара.
У канцы ХІХ ст. у мястэчку былі: школа, адна царква, дзьве сінагогі і чатыры піцейныя ўстановы.
Да райцэнтру ад Шацка прыкладна 30 км, да Менску - больш за два разы далей, але лагістыка куды зручнейшая. 6-7 рэйсаў маршруткі ў дзень, супраць парачкі мясцовых.
Працяг гэтага бязладдзя, вядома, будзе. Бо гэта не адзінае, што хацелася паказаць. Ды й гэта не канчатковы пункт вандроўкі. Але далей хачу зачыніць ужо гештальт мінулага году, таму не здзіўляйцеся будучаму часова-прастораваму скачку.
❤50👍16😢3🤷♂1