Прыемная зараз пара. У канцы зімы там-сям нават можна пабачыць снег. У мяне вось за вокнамі ня бачна. Можна пешшу перасекчы возера. Тым ня менш, спадзяюся, вясна прыйдзе сваечасова і, калі спатрэбіцца ночыць у лесе ў намёце, мерзнуць ня прыйдзецца. Ой, хутчэй бы ўжо тая пара!
#waldmachtfrei

#стамбул #sacral_graveyard #sacral_islam
Прыбіраўся ў галерэі смартфона, успомніў пра тысячу здымкаў з былога Канстанцінопаля. Матэрыялаў для допісаў дахалеры. Вось толькі ў тэматыку канала ўпісваюцца дрэнна. Але ж тэма могілак - гэта святое. Але ж хіба першы раз? Ды й дарэмна тое збіралася і захоўвалася? Таму вось, падзялюся пахаваннямі сярод горада. Такіх у Стамбуле вельмі шмат пры мячэтах (часу ня хопіць усе наведаць). Спачывае тут шмат палітыкаў ды пісьменнікаў. Унутры маўзалей, які пабудавалі пасля смерці Махмуда ІІ (30-ы асманскі султан) у 1840 годзе.

#гара_цэгла #sacral_fortificatio
Захацелася надоечы падыхаць свежым паветрам. Добра так падыхаць, прадуктыўна. Ва ўмовах абмежаванага часу, на жаль. Куды падацца, каб краявіды новыя былі ды незнаёмыя? А вось жа недалёка ад Менску ёсць інстаграмныя мясціны. Трэба ўжо самому спрычыніцца да прыўкраснага, тым больш, што надвор’е прыемнае: днямі яшчэ быў марозец ды снег знайсці за горадам можна.
Карацей, еду глядзець вадапад-хуткаток Вілейска-Менскага каналу пад Заслаўем. Гэта значыць, трэба ехаць на электрычцы да прыпынку Хмелеўка. Але водныя атракцыёны не адзінае, і нават не галоўнае, дзеля чаго можна перціся. Выходжу на паляванне за чарговай порцыяй савецкіх фартыфікацый так званай “лініі Сталіна”. У тых ваколіцах гэтага шмат і ўвогуле пацешна, як гэтае “рэха вайны” раптоўна ўпісваецца ў сучасныя ландшафты. Першы тырчыць недалёка ад станцыі, сярод катэджаў, літаральна, на дзіцячай пляцоўцы (на мапе пазначаны №107). Другі (№128) знайшоўся каля вёскі Навашына. Трэба прайсці пару км. І гэта выглядае прышпільна: быццам яго няўдала скінулі аднекуль зверху і зараз ён тырчыць сярод паляны крыва-наўскос.
Дыы… на гэтым ураджай скончаны. Гэта я вам зараз кажу, як “знаўца”. А ў той дзень вырашыў паперціся, каб пабачыць ПТОТ №137 - супрацьтанкавая кропка, больш рэдкі від, чым базавы ДАК. І не знайшоў. Там наўпрост садовае таварыства з лецішчамі. А незаўважыць гарматны бункер, калі б ён быў, было б складана.
А каб канчаткова стаміцца, пайшоў назад, на Хмялёўскую сажалку. На мапе пасярод вады быў пазначаны яшчэ адзін ДАК. Інтрыга! Вядома, што нічога там не было. Акрамя лёду ды рыбакоў. Але ж цікава, мо ДАК схаваны на дне? Мо некалі месца не было затопленым?
Прыемна і зручна, што тамака, зусім побач ад прыпынка стартуе маршрутка 1499, едзе праз Заслаўе ў Менск. І ходзіць даволі часта, амаль як у Станькава.
А яшчэ люблю даўно мапы прылады Organic Maps. Заўсёды інтрыга з пазнакамі на іх, сюрпрызы ды жарты.

#стамбул #sacral_orthodox
Я, канешне, выбачаюся, але яшчэ паспамлю стамбульскімі справамі. Але допіс будзе вельмі праваслаўны. Як жа не згадаць радзіму самай мэйнстрымнай канфесіі ў нашым рэгіёне?
Па легендзе Канстанцінопальскі патрыярхат заснаваў яшчэ ў далёкім 38 годзе апостал Андрэй, пасвяціўшы свайго вучня Стахія ў біскупы горада Візантыёна. Так лічыцца ў гэтым самым патрыярхаце. Аўтакефалію (тыпу аўтаномію асобнай адміністратыўнай адзінкі) атрымаў у 381 годзе.
І вось мы пераносімся ў часе хуценька ў сучаснасць, ды ў прасторы ў Фаціх - гістарычны раён горада, які пасля захопу асманамі стаў лічыцца грэцкім. І гледзячы на мапу, верыш, што ён такі. Бо пазнакаў з “грэцкімі” цэрквамі вельмі шмат.
Ну вось, адной з мэтаў шпацыру па заходняй ускраіне гістарычнага Канстанцінопаля было сузіранне ўсяго гэтага артадаксальнага хараства. Але “хараство” трапляе ў двукоссе, бо… глядзім здымкі. Амаль усё, што пабачыў, выглядала напаўзакінутым і зачынена. Калі вы бачыце на здымку нейкую незразумелую агароджу, дык гэта нездарма. Там павінна хавацца старажытная царквуха. Нягледзячы на тое, што К. патрыярхат мае юрысдыкцыі па ўсім свеце, у сябе на радзіме выгляд мае сумны. І гэта ня дзіўна, усё ж 600 гадоў у мусульманскай краіне. Напэўна, і тых грэкаў знайсці будзе тамака складана. Агулам, і сам раёнчык нагадвае беднае гета. Але чым бліжэй да заліву Залатога Рогу на поўначы, тым робіцца больш прычэсаным і турыстычным. Менавіта там, ля вадзічкі знайшлася дзеючая царква баўгарскай абшчыны ХІХ ст. (апошнія 2 здымкі). Асабліва прышпільная тым, што выканана з металу. Так, гэта не патынкаваныя муры, а стальны каркас і ліставое жалеза!

Калі будзе цікава, зраблю яшчэ публікацый пра хрысціянскія аб’екты Стамбула. А пакуль нагадаю пра мінулыя па тэме:

☦️Былы Сафійскі сабор;
✝️Каталіцкія могілкі.