sacral_BY
#градзянка #sacral_industrial У апошнія дні працы маршрута Асіповічы-Градзянка здарыўся пэўны ўсплёск цікаўнасці да яго. Ад турыстаў, блогераў ды вось гэтых чэлікаў, што ведаюць усе маркі цягнікоў, у якім годзе вырабленыя ды дзе катаюцца. У вагоне ў той дзень…
#уборак #градзянка #sacral_industrial
Тут ужо больш пра лічбачкі.
З 1874 года тэрыторыю Беларусі перасекла Лібава-Роменская чыгунка, якая звязала Балтыйскае мора з левабярэжнай Украінай. 1275 вёрстаў! І вось у пачатку ХХ ст. асобны мясцовы дваранін стварае акцыянернае таварыства, мэта якога - будаўніцтва адгалінавання чыгункі ў глыбіню лясоў мясцовых маёнткаў і прамысловы вываз піламатэрыялаў. Адкрыццё адбылося ў 1911 годзе. Яшчэ 10-20 гадоў назад тут быў адзін двор і 7 жыхароў, але ў 1917-м ужо больш за 350. Вялікую частку якіх складалі габрэі.
Ад станцыі Верайцы да канцавой Градзянцы 34 км. У 60-я гады чыгунку працягнулі на поўнач, але пасажырскі вагон туды ня едзе, далей таварныя вагоны вязуць на нафтабітумны ды асфальтабетонны заводы.
У кароткім роліку на адным з перагонаў можна заўважыць парачку старых будынкаў (на адным нават заўважна шыльда гісторыка-культурнай каштоўнасці). Гэта каля прыпынку Ўборак. Рэшты воданапорнай вежы і нейкай тэхнічнай пабудовы былой станцыі. Да пачатку Другой сусветнай тут адлучалася яшчэ адна галіна мясцовай чыгункі - да вёскі Халуі (Холы, Холвы). Зараз вёска завецца Ліпень, да яе ад Уборка недзе 20 км.
Часта адчуваю шкадаванні, калі не атрымліваецца знайсці ў сеціве хоць які стары здымак мясціны ці аб'екту, пра які рыхтуеш допіс (ды ўвогуле цікавішся), але з Градзянкай неяк асабліва востра адчуў шкадаванні. Як было б цікава паглядзець на паравоз на фоне мястэчка ці на станцыю Уборак. Эх, мо недзе ў засеках архіваў калісці нешта і знойдзецца? Ці ўжо ляжыць у прыватнай калекцыі?
Тут ужо больш пра лічбачкі.
З 1874 года тэрыторыю Беларусі перасекла Лібава-Роменская чыгунка, якая звязала Балтыйскае мора з левабярэжнай Украінай. 1275 вёрстаў! І вось у пачатку ХХ ст. асобны мясцовы дваранін стварае акцыянернае таварыства, мэта якога - будаўніцтва адгалінавання чыгункі ў глыбіню лясоў мясцовых маёнткаў і прамысловы вываз піламатэрыялаў. Адкрыццё адбылося ў 1911 годзе. Яшчэ 10-20 гадоў назад тут быў адзін двор і 7 жыхароў, але ў 1917-м ужо больш за 350. Вялікую частку якіх складалі габрэі.
Ад станцыі Верайцы да канцавой Градзянцы 34 км. У 60-я гады чыгунку працягнулі на поўнач, але пасажырскі вагон туды ня едзе, далей таварныя вагоны вязуць на нафтабітумны ды асфальтабетонны заводы.
У кароткім роліку на адным з перагонаў можна заўважыць парачку старых будынкаў (на адным нават заўважна шыльда гісторыка-культурнай каштоўнасці). Гэта каля прыпынку Ўборак. Рэшты воданапорнай вежы і нейкай тэхнічнай пабудовы былой станцыі. Да пачатку Другой сусветнай тут адлучалася яшчэ адна галіна мясцовай чыгункі - да вёскі Халуі (Холы, Холвы). Зараз вёска завецца Ліпень, да яе ад Уборка недзе 20 км.
Часта адчуваю шкадаванні, калі не атрымліваецца знайсці ў сеціве хоць які стары здымак мясціны ці аб'екту, пра які рыхтуеш допіс (ды ўвогуле цікавішся), але з Градзянкай неяк асабліва востра адчуў шкадаванні. Як было б цікава паглядзець на паравоз на фоне мястэчка ці на станцыю Уборак. Эх, мо недзе ў засеках архіваў калісці нешта і знойдзецца? Ці ўжо ляжыць у прыватнай калекцыі?
1❤31👍5💔2
#суцін #sacral_catholic #sacral_graveyard
Недалёка ад вёскі Суцін (Пухавіцкі раён, былы Ігуменскі павет) ёсць мясціна з цікавай назвай - Серафімава гара, узвышша, што агінае рака Талька\Таль.
Яшчэ ў далёкім 1762 г. тагачасныя ўладары маёнтка Мацеевічы, што зусім недалёка, Казімір і Бенядзікта Янішэўскія фундавалі драўляны касцёл святога Антонія Падуанскага. Могілкі, відаць, з'явіліся тут не пазней за гэты час. Храм дзейнічаў да канца 30-х гадоў ХХ ст. За савецкім часам яго разабралі і з бярвенняў пачалі будаваць лазню ў Суціне. Але так і ня скончылі, бо пачалася вайна.
У 2007 годзе на могілках збудавалі альтанку-павець і зарэгістравалі парафію і часам ладзяць набажэнствы. Напрыклад 13 чэрвеня - дзень памяці св. Антонія.
У тым годзе валанцёры добраўпарадкавалі старую частку могілак. Паднялі і пачысцілі помнікі. Зараз на іх добра чытаюцца шляхецкія прозвішчы. Напрыклад Скіндэр - колішнія гаспадары Мацеевічаў. На перадапошнім здымку можна бачыцьбеларускую мову трасянку, з выкарыстаннем расейскага алфавіту.
Недалёка ад вёскі Суцін (Пухавіцкі раён, былы Ігуменскі павет) ёсць мясціна з цікавай назвай - Серафімава гара, узвышша, што агінае рака Талька\Таль.
Яшчэ ў далёкім 1762 г. тагачасныя ўладары маёнтка Мацеевічы, што зусім недалёка, Казімір і Бенядзікта Янішэўскія фундавалі драўляны касцёл святога Антонія Падуанскага. Могілкі, відаць, з'явіліся тут не пазней за гэты час. Храм дзейнічаў да канца 30-х гадоў ХХ ст. За савецкім часам яго разабралі і з бярвенняў пачалі будаваць лазню ў Суціне. Але так і ня скончылі, бо пачалася вайна.
У 2007 годзе на могілках збудавалі альтанку-павець і зарэгістравалі парафію і часам ладзяць набажэнствы. Напрыклад 13 чэрвеня - дзень памяці св. Антонія.
У тым годзе валанцёры добраўпарадкавалі старую частку могілак. Паднялі і пачысцілі помнікі. Зараз на іх добра чытаюцца шляхецкія прозвішчы. Напрыклад Скіндэр - колішнія гаспадары Мацеевічаў. На перадапошнім здымку можна бачыць
1❤40👍11👏2🙏1
sacral_BY
#суцін #sacral_catholic #sacral_graveyard Недалёка ад вёскі Суцін (Пухавіцкі раён, былы Ігуменскі павет) ёсць мясціна з цікавай назвай - Серафімава гара, узвышша, што агінае рака Талька\Таль. Яшчэ ў далёкім 1762 г. тагачасныя ўладары маёнтка Мацеевічы, што…
#талька #sacral_urban
Шлях да могілак ля Суціна праходзіў праз Тальку - мясціна, якую наведваў шмат разоў і, верагодна, яшчэ давядзецца. Аднак толькі нядаўна, едучы на цягніку ў гомельскім накірунку, заўважыў у кустах ля моста праз Таль на ўскрайку вёскі будыначак быццам варты ўвагі.
І сапраўды. Нават два цагляных службовых будынкі чыгуначнікаў з часоў узнікнення Лібава-Роменскай чыгункі ў другой палове ХІХ стагоддзя. Выглядае, быццам зараз гэта жылы дамок (ці службовы з пабытовымі зручнасцямі). Бонусам назіраем круглы падмурак. Напэўна, быў рэзервуар вады для паравозаў.
Нават даўно звыклыя мясціны часам дораць прыемныя адкрыцці.
Шлях да могілак ля Суціна праходзіў праз Тальку - мясціна, якую наведваў шмат разоў і, верагодна, яшчэ давядзецца. Аднак толькі нядаўна, едучы на цягніку ў гомельскім накірунку, заўважыў у кустах ля моста праз Таль на ўскрайку вёскі будыначак быццам варты ўвагі.
І сапраўды. Нават два цагляных службовых будынкі чыгуначнікаў з часоў узнікнення Лібава-Роменскай чыгункі ў другой палове ХІХ стагоддзя. Выглядае, быццам зараз гэта жылы дамок (ці службовы з пабытовымі зручнасцямі). Бонусам назіраем круглы падмурак. Напэўна, быў рэзервуар вады для паравозаў.
Нават даўно звыклыя мясціны часам дораць прыемныя адкрыцці.
1❤45👍10🔥3👏2