#суцін #sacral_catholic #sacral_graveyard
Недалёка ад вёскі Суцін (Пухавіцкі раён, былы Ігуменскі павет) ёсць мясціна з цікавай назвай - Серафімава гара, узвышша, што агінае рака Талька\Таль.
Яшчэ ў далёкім 1762 г. тагачасныя ўладары маёнтка Мацеевічы, што зусім недалёка, Казімір і Бенядзікта Янішэўскія фундавалі драўляны касцёл святога Антонія Падуанскага. Могілкі, відаць, з'явіліся тут не пазней за гэты час. Храм дзейнічаў да канца 30-х гадоў ХХ ст. За савецкім часам яго разабралі і з бярвенняў пачалі будаваць лазню ў Суціне. Але так і ня скончылі, бо пачалася вайна.
У 2007 годзе на могілках збудавалі альтанку-павець і зарэгістравалі парафію і часам ладзяць набажэнствы. Напрыклад 13 чэрвеня - дзень памяці св. Антонія.
У тым годзе валанцёры добраўпарадкавалі старую частку могілак. Паднялі і пачысцілі помнікі. Зараз на іх добра чытаюцца шляхецкія прозвішчы. Напрыклад Скіндэр - колішнія гаспадары Мацеевічаў. На перадапошнім здымку можна бачыць беларускую мову трасянку, з выкарыстаннем расейскага алфавіту.

#талька #sacral_urban
Шлях да могілак ля Суціна праходзіў праз Тальку - мясціна, якую наведваў шмат разоў і, верагодна, яшчэ давядзецца. Аднак толькі нядаўна, едучы на цягніку ў гомельскім накірунку, заўважыў у кустах ля моста праз Таль на ўскрайку вёскі будыначак быццам варты ўвагі.
І сапраўды. Нават два цагляных службовых будынкі чыгуначнікаў з часоў узнікнення Лібава-Роменскай чыгункі ў другой палове ХІХ стагоддзя. Выглядае, быццам зараз гэта жылы дамок (ці службовы з пабытовымі зручнасцямі). Бонусам назіраем круглы падмурак. Напэўна, быў рэзервуар вады для паравозаў.
Нават даўно звыклыя мясціны часам дораць прыемныя адкрыцці.