#суцін #sacral_catholic #sacral_graveyard
Недалёка ад вёскі Суцін (Пухавіцкі раён, былы Ігуменскі павет) ёсць мясціна з цікавай назвай - Серафімава гара, узвышша, што агінае рака Талька\Таль.
Яшчэ ў далёкім 1762 г. тагачасныя ўладары маёнтка Мацеевічы, што зусім недалёка, Казімір і Бенядзікта Янішэўскія фундавалі драўляны касцёл святога Антонія Падуанскага. Могілкі, відаць, з'явіліся тут не пазней за гэты час. Храм дзейнічаў да канца 30-х гадоў ХХ ст. За савецкім часам яго разабралі і з бярвенняў пачалі будаваць лазню ў Суціне. Але так і ня скончылі, бо пачалася вайна.
У 2007 годзе на могілках збудавалі альтанку-павець і зарэгістравалі парафію і часам ладзяць набажэнствы. Напрыклад 13 чэрвеня - дзень памяці св. Антонія.
У тым годзе валанцёры добраўпарадкавалі старую частку могілак. Паднялі і пачысцілі помнікі. Зараз на іх добра чытаюцца шляхецкія прозвішчы. Напрыклад Скіндэр - колішнія гаспадары Мацеевічаў. На перадапошнім здымку можна бачыцьбеларускую мову трасянку, з выкарыстаннем расейскага алфавіту.
Недалёка ад вёскі Суцін (Пухавіцкі раён, былы Ігуменскі павет) ёсць мясціна з цікавай назвай - Серафімава гара, узвышша, што агінае рака Талька\Таль.
Яшчэ ў далёкім 1762 г. тагачасныя ўладары маёнтка Мацеевічы, што зусім недалёка, Казімір і Бенядзікта Янішэўскія фундавалі драўляны касцёл святога Антонія Падуанскага. Могілкі, відаць, з'явіліся тут не пазней за гэты час. Храм дзейнічаў да канца 30-х гадоў ХХ ст. За савецкім часам яго разабралі і з бярвенняў пачалі будаваць лазню ў Суціне. Але так і ня скончылі, бо пачалася вайна.
У 2007 годзе на могілках збудавалі альтанку-павець і зарэгістравалі парафію і часам ладзяць набажэнствы. Напрыклад 13 чэрвеня - дзень памяці св. Антонія.
У тым годзе валанцёры добраўпарадкавалі старую частку могілак. Паднялі і пачысцілі помнікі. Зараз на іх добра чытаюцца шляхецкія прозвішчы. Напрыклад Скіндэр - колішнія гаспадары Мацеевічаў. На перадапошнім здымку можна бачыць
1❤40👍11👏2🙏1
sacral_BY
#суцін #sacral_catholic #sacral_graveyard Недалёка ад вёскі Суцін (Пухавіцкі раён, былы Ігуменскі павет) ёсць мясціна з цікавай назвай - Серафімава гара, узвышша, што агінае рака Талька\Таль. Яшчэ ў далёкім 1762 г. тагачасныя ўладары маёнтка Мацеевічы, што…
#талька #sacral_urban
Шлях да могілак ля Суціна праходзіў праз Тальку - мясціна, якую наведваў шмат разоў і, верагодна, яшчэ давядзецца. Аднак толькі нядаўна, едучы на цягніку ў гомельскім накірунку, заўважыў у кустах ля моста праз Таль на ўскрайку вёскі будыначак быццам варты ўвагі.
І сапраўды. Нават два цагляных службовых будынкі чыгуначнікаў з часоў узнікнення Лібава-Роменскай чыгункі ў другой палове ХІХ стагоддзя. Выглядае, быццам зараз гэта жылы дамок (ці службовы з пабытовымі зручнасцямі). Бонусам назіраем круглы падмурак. Напэўна, быў рэзервуар вады для паравозаў.
Нават даўно звыклыя мясціны часам дораць прыемныя адкрыцці.
Шлях да могілак ля Суціна праходзіў праз Тальку - мясціна, якую наведваў шмат разоў і, верагодна, яшчэ давядзецца. Аднак толькі нядаўна, едучы на цягніку ў гомельскім накірунку, заўважыў у кустах ля моста праз Таль на ўскрайку вёскі будыначак быццам варты ўвагі.
І сапраўды. Нават два цагляных службовых будынкі чыгуначнікаў з часоў узнікнення Лібава-Роменскай чыгункі ў другой палове ХІХ стагоддзя. Выглядае, быццам зараз гэта жылы дамок (ці службовы з пабытовымі зручнасцямі). Бонусам назіраем круглы падмурак. Напэўна, быў рэзервуар вады для паравозаў.
Нават даўно звыклыя мясціны часам дораць прыемныя адкрыцці.
1❤45👍10🔥3👏2
#харомцы #sacral_orthodox #sacral_graveyard
Занесла амаль цудоўным чынам у Акцябрскі раён. Трапіў у вёску Харомцы, з якой пакажу вам старую частку могілак. Пахаванні каталіцкія, бо былыя гаспадары і тыя, хто мог дазволіць сабе сур'ёзныя каменныя помнікі былі адпаведна каталікамі. Але зараз могілкі выразна праваслаўныя, як і большасць навакольнага насельніцтва.
Дарэчы, пісьмовыя згадкі вёскі сустракаюцца з XVI ст. Харомцы былі ў царкоўных уладаннях, належалі Радзівілам. А ў ХІХ ст. гаспадарамі тут быў род Вішчынскіх. Верагодна, рэшты падмурку і цокалю іхнай сядзібы можна было б знайсці на ўсходзе ад вёскі. Можна БЫЛО Б, калі не рапсавыя палі і мясцовыя джунглі, праз якія без мачэтэ наўрад ці атрымаецца наведаць былы сядзібны парк. Хадзіў вакол, нырнуць не рызыкнуў. Сярод старых помнікаў не давялося сустрэць прозвішча падобнае на Вічшынскіх (а вось Валадзько - у асартыменце). Але ж і там без мачэтэ даволі складана. Хто ведае, што можа яшчэ хавацца ў гушчарах?
Але не гэта галоўнае. Выразнай асаблівасцю могілак была драўляная брама, усталяваная ў ХІХ ст. на ўваходзе на некропаль. У пэўны момант яе забралі ў музей (што напэўна добра, бо там шанцаў захаваць далікатнае дрэва больш, чым у нядобразычлівым сацыя-кліматычным асяроддзі невялікай вёсачкі), а на яе месца паставілі копію. Але зараз і яе там няма. Апошні здымак, што знайшоў, датуецца 22-м годам.
Вось вельмі крыўдна. Здавалася б, бадай не ў музей ці храм, дзеля якога ехаў, не трапіў. Але ж такая цікавая рэч, мо больш і не сустрэць больш падобнага?
Хаця б на старых здымках паглядзім на яе. Яшчэ б адшукаць той музей...
Занесла амаль цудоўным чынам у Акцябрскі раён. Трапіў у вёску Харомцы, з якой пакажу вам старую частку могілак. Пахаванні каталіцкія, бо былыя гаспадары і тыя, хто мог дазволіць сабе сур'ёзныя каменныя помнікі былі адпаведна каталікамі. Але зараз могілкі выразна праваслаўныя, як і большасць навакольнага насельніцтва.
Дарэчы, пісьмовыя згадкі вёскі сустракаюцца з XVI ст. Харомцы былі ў царкоўных уладаннях, належалі Радзівілам. А ў ХІХ ст. гаспадарамі тут быў род Вішчынскіх. Верагодна, рэшты падмурку і цокалю іхнай сядзібы можна было б знайсці на ўсходзе ад вёскі. Можна БЫЛО Б, калі не рапсавыя палі і мясцовыя джунглі, праз якія без мачэтэ наўрад ці атрымаецца наведаць былы сядзібны парк. Хадзіў вакол, нырнуць не рызыкнуў. Сярод старых помнікаў не давялося сустрэць прозвішча падобнае на Вічшынскіх (а вось Валадзько - у асартыменце). Але ж і там без мачэтэ даволі складана. Хто ведае, што можа яшчэ хавацца ў гушчарах?
Але не гэта галоўнае. Выразнай асаблівасцю могілак была драўляная брама, усталяваная ў ХІХ ст. на ўваходзе на некропаль. У пэўны момант яе забралі ў музей (што напэўна добра, бо там шанцаў захаваць далікатнае дрэва больш, чым у нядобразычлівым сацыя-кліматычным асяроддзі невялікай вёсачкі), а на яе месца паставілі копію. Але зараз і яе там няма. Апошні здымак, што знайшоў, датуецца 22-м годам.
Вось вельмі крыўдна. Здавалася б, бадай не ў музей ці храм, дзеля якога ехаў, не трапіў. Але ж такая цікавая рэч, мо больш і не сустрэць больш падобнага?
Хаця б на старых здымках паглядзім на яе. Яшчэ б адшукаць той музей...
1❤27❤🔥7👍6👏1🙏1