#добруш #sacral_museum
Фінальны добрушскі бос і чарговы прыклад інфраструктурных прыемнасцяў ад з'яўлення буйной фабрыкі - эклектычны будынак школы для дзяцей працоўных (дзяцей, чыі бацькі працуюць, а не дзяцей-рабочых☝️). Зараз у будынку месціцца краязнаўчы музей, а будынак месціцца на вуліцы князя Паскевіча. Тут жа побач стаіць яго бюст. Справядлівае ўшанаванне памяці гэтага чалавека. Але дзіўна, што ў горадзе няма вуліцы ці завулка імя Антона Стульгінскага, бо менавіта гэты інжынер з Ковеншчыны, які пачаў сваю працу кіраўніка ў 1877 годзе, ператварыў Добруш у сталіцу папяровай вытворчасці Беларусі, праз што ў горада з'явіліся грошы на ўсе тыя сацыяльныя праекты. Менавіта ён прасунуў ідэю, што адпачыўшы, здаровы і задаволены рабочы лепш працуе.
Хаця б у самім музеі можна знайсці пра яго згадкі. А вось пра першую электрастанцыю ў Беларусі НІХАЛЕРЫ НЯМА! Як падумаю, ажно перакручвае. Але музей неблагі.
Ну добра, адразу за будынкам сціплая аўтастанцыя. Гэта было цікава. Скок у маршрутку да Гомеля.

#гомель #sacral_urban
Кожнаму гораду свой "чырвоны дворык" (чаму двукоссе? Ён жа літаральна чырвоны🤔)!
Згодныя?
У працяг тэмы цаглянага стылю.

#магілёў #sacral_urban
Калі такая справа, то вось працяг тэмы чырвоных двароў. Гэты магілёўскі куток год праляжаў у лічбавай шуфлядзе. І вось нагода!
Калі сёння пятніца, успамінайце, ці былі, бачылі такія месцы ў іншых гарадох? Мо самі ў такіх жывяце ці ходзіце міма на працу? А мо сёння пойдзеце ў такое каву\піва піць?

Хопіць сядзець у душным Гомеле. Час шураваць у душную Хойнікаўшчыну (лета ж і спёка былі).
Усяго 1,5 гадзіны на маршрутцы і вось яны - паўднёвыя абшары. Ужо хутка падрыхтую пачастункі з некалькіх прыгожых мясцін.

#барысаўшчына #гара_цэгла #sacral_dominium #sacral_brovar
Вёска Барысаўшчына - адна з тых мясцінаў, куды жадалася трапіць ужо даволі даўно. Лагістыка тут ня самая зручная, таму вось толькі-толькі. А ўсё дзеля чаго? Канешне ж дзеля руін былога маёнтка, які належаў з пачатку ХІХ ст. роду Ястржэмбскіх (ці больш усходне-славянскі варыянт - Эстрэмскія). А ў канцы ХІХ ст. тут з'явіўся прыгожы цагляны комплекс гаспадарчага двара ў эклектычных формах. І тут адразу кідаецца ў вочы будынак былога бровара - галоўная разынка маёнтка, што так нагадвае вежу старажытнага замка. Данжон - ні дадаць, ні адабраць!Сёння з яго і пачнем агляд. Ім бы можна было б і скончыць, бо на што тут пасля такога яшчэ глядзець? Але працяг будзе.

Цікава, чым пабелена цэгла, і наколькі даўно, што атрымаўся такі па-свойму экзатычны і шляхетны колер?

Стан будынку аварыйны, таму на тэрыторыі варта быць вельмі асцярожным.