#татарка #sacral_catholic
Збіраўся наведаць знаёмыя балоты, прайсціся, зняць парачку прыгожых краявідаў, а атрымаецца цэлы шэраг допісаў. Ад'язджаем 15 хвілін на цягніку ад Асіповічаў і вось, беларускі Сайлент Хіл (па сезоне), працоўны пасёлак з мілагучнай назвай Татарка.
Амаль побач з вакзалам даволі нетыповая сустрэча для тых мясцін: каталіцкая капліца. Зусім новая. Напэўна, ня больш за 5 гадоў. Але ж гатычненькая ды і нейкую састарэлую фактуру ўжо займела. Нядрэнны пачатак. Працяг будзе.

#татарка #sacral_industrial
Навошта наведваць Татарку, увогуле? Ну, мястэчка гэта каларытнае, галоўным чынам праз наяўнасць торфаздабычы і вузкакалейнай чыгункі. Гэткае прыемнае спалучэнне балотна-лясных краявідаў і прамысловасці. Невялічкай, амаль лялечнай, па-свойму мілай.
Цікава, якія патрабаванні да машыніста вузкакалейнага цеплавоза? Можа кінуць усё, ды пайсці вазіць торф праз бясконцую багну ды зараснікі?

Як можна заўважыць па першаму здымку, прадпрыемства існуе з 1929 г. А ў старым допісе публікаваў памятныя значкі з інтэрнэт-барахолак. А яшчэ можаце заўважыць прыклад эклектычна-цаглянай прамысловай архітэктуры. Здаецца, такі будынак мог бы дастацца нам з мяжы ХІХ-ХХ стагоддзяў. Можа мы нешта ня ведаем пра гісторыю торфаздабычы Асіповіцкага краю?

#татарка #waldmachtfrei
Працягнем шпацыр.
Сажалкі, купіны, дрэўцы... а потым амаль бясконцыя тарфяныя абшары. У гэтых месцах можна здымаць якісь рэтрафутурыстычны фільм пра каланізацыю іншай планеты.
Агулам, бадзянні нават мелі пэўную місію: на мапах можна пабачыць лакацыю, якая завецца «воз. Страшнае», якую меркавалася наведаць. На гугл-мапе можна бачыць, што на месцы таго возера зараз нешта лясіста-балотнае і па коле абкапанае ровам. Ну і на месцы высветлілася, што вось ён, роў, на здымках, а возера – гэта нейкія зараснікі. Было б цудоўна забурыцца туды, але нават гумовыя боты ня вельмі дапамаглі ў той справе.
Дык што атрымалася? Місія выканана ці не зусім?