#sacral_track
Памятаеце, я называў трып у Жылічы лагістычным пеклам хаця і не зусім. Насамрэч, сёння пра сапраўднае лагістычнае пекла (але і не зусім).
Ёсць месцы, у якія жадаецца трапіць, бо нешта падобнае бачыў у іншым месцы і яно прыгожае. А ёсць месцы, куды жадаецца трапіць, бо яно прыгожае і такога больш нідзе не пабачыш. Сар’я сярод апошніх.
Як туды трапіць? Верхнядзьвінскі раён! Сядаем у начны цягнік да Полацку. А 5й у горадзе. Далей трэба даехаць да чыгуначнай станцыі Сар’янка на дызелі. Ён у 9:46. Часу дахалеры. Ёсць магчымасць пагуляць (таму полацкія допісы яшчэ будуць).
А яшчэ тая станцыя ў памежнай зоне. На касе патрабуюць пашпарт (а ў тэрмінале самаабслугоўвання – не).
У 11:11 у Сар’янцы. Памежнікі не сустракалі. Але да вёсцы амаль 10 км, транспарту няма. Тут амаль нічога няма. А вось жа, бусік крадзецца.

- Прабачце, што да вас звяртаемся, самі мы не мясцовыя…
- Вітаем вас на нашым борце!

Ужух, на месцы. Агледзець цікавосткі, зфоткацца. Можна вяртацца.
У планах было стопіць машыны да Верхнядзьвінску. Гэта ўжо каля 20 км. Але вось людзі вязуць праводзіць сваяка на дызель на 13:17. Што? Я так хутка справіўся і таксама магу на яго сесці? Гэта лепш, чым разлічваў. 5 хвілін, адзін перагон, скочым на перон станцыі Верхнядзьвінск. Але гэта вёска Бароўка. Да горада яшчэ на аўтобусе трэба пракаціцца. Да 20-й ёсць час на агляд горада. Больш, чым дастаткова.
Зноў аўтобус (не памятаю час, але пад цягнік падладжана), трошкі бадзянняў вакол вакзалу. Імчым у Полацк.
Ну нарэшце! Амаль фінішная, начны цягнік да Менску і раніцай прыгоды сканчаюцца згодна графіку. Выдыхаю. Допісы абяцаю.