عکس از راجلیو برنال اندرئو
ستاره‌های آشنای صورت فلکی شکارچی و دیگر صورفلکی آسمان اکنون دارای نام‌هایی رسمی هستند. در طول یک سال گذشته، انجمن بین‌المللی نجوم، یعنی نهادی که به طور رسمی وظیفه‌ی نام‌گذاری ستاره‌ها را بر عهده دارد، بالاخره نام‌هایی که به طور معمول برای ۲۲۷ ستاره استفاده می‌شود را تایید کرد. ستاره‌های مشهوری مثل شباهنگ (Sirius)، ستاره‌ی قطبی (Polaris) و ابط‌الجوزا (Betelgeuse) هم شامل آن‌ها می‌شوند. عکس بالا صورت فلکی شکارچی را با برچسب نام تمام ستاره‌های مشهورش نشان می‌دهد. این عکس میدان دیدی در حدود ۳۰ درجه را پوشش می‌دهد. میدان دیدی که همه‌ی این صورت فلکی را در بر می‌گیرد. اسم‌های معمولی که تا به حال برای سه ستاره‌ی کمربند جبار استفاده می‌شد اکنون به رسمیت شناخته می‌شوند. سمت راست مرکز عکس می‌توانید سحابی بزرگ شکارچی را با برچسب Orion nebula ببینید. همچنین در این عکس می‌توانید سحابی‌های مشهوری مثل سحابی سر اسب (Horsehead Nebula) و سحابی سر جادوگر (Witch Head Nebula) را مشاهده کنید. البته که سحابی شکارچی و ستاره‌های پرنور این صورت فلکی را به راحتی می‌توان با چشم غیر مسلح دید، ولی ابرهای غباری و سحابی‌های نشری کم‌نورتر را نمی‌توان مشاهده کرد و آن‌ها صرفا با دوربین ثبت می‌شوند. در عکس تلسکوپی بالا که به صورت موزاییکی گرفته شده، از فیلتر هیدروژن آلفا هم استفاده شده تا گازهای درخشان متشکل از هیدروژن ملتهب از جمله حلقه‌ی بزرگ برنارد به خوبی ثبت بشوند.
@Bitgraph
BitGraph.ir
#APOD_Nasa
ستاره‌های آشنای صورت فلکی شکارچی و دیگر صورفلکی آسمان اکنون دارای نام‌هایی رسمی هستند. در طول یک سال گذشته، انجمن بین‌المللی نجوم، یعنی نهادی که به طور رسمی وظیفه‌ی نام‌گذاری ستاره‌ها را بر عهده دارد، بالاخره نام‌هایی که به طور معمول برای ۲۲۷ ستاره استفاده می‌شود را تایید کرد. ستاره‌های مشهوری مثل شباهنگ (Sirius)، ستاره‌ی قطبی (Polaris) و ابط‌الجوزا (Betelgeuse) هم شامل آن‌ها می‌شوند. عکس بالا صورت فلکی شکارچی را با برچسب نام تمام ستاره‌های مشهورش نشان می‌دهد. این عکس میدان دیدی در حدود ۳۰ درجه را پوشش می‌دهد. میدان دیدی که همه‌ی این صورت فلکی را در بر می‌گیرد. اسم‌های معمولی که تا به حال برای سه ستاره‌ی کمربند جبار استفاده می‌شد اکنون به رسمیت شناخته می‌شوند. سمت راست مرکز عکس می‌توانید سحابی بزرگ شکارچی را با برچسب Orion nebula ببینید. همچنین در این عکس می‌توانید سحابی‌های مشهوری مثل سحابی سر اسب (Horsehead Nebula) و سحابی سر جادوگر (Witch Head Nebula) را مشاهده کنید. البته که سحابی شکارچی و ستاره‌های پرنور این صورت فلکی را به راحتی می‌توان با چشم غیر مسلح دید، ولی ابرهای غباری و سحابی‌های نشری کم‌نورتر را نمی‌توان مشاهده کرد و آن‌ها صرفا با دوربین ثبت می‌شوند. در عکس تلسکوپی بالا که به صورت موزاییکی گرفته شده، از فیلتر هیدروژن آلفا هم استفاده شده تا گازهای درخشان متشکل از هیدروژن ملتهب از جمله حلقه‌ی بزرگ برنارد به خوبی ثبت بشوند.
@Bitgraph
BitGraph.ir
#APOD_Nasa
عکس از جو راندال
هیچ‌وقت با شگفتی به طوفان و آذرخش‌هایش نگاه کرده‌اید؟ جالب است که کسی دقیقا نمی‌داند آذرخش چگونه بوجود می‌آید. چیزی که می‌دانیم این است که بارهای الکتریکی خیلی آهسته از بعضی ابرها جدا می‌شوند و در نتیجه تخلیه‌ی بار الکتریکی برق‌آسا یا همان آذرخش بوجود می‌آید. ولی اینکه چگونه بارهای الکتریکی از ابرها جدا می‌شوند را کسی نمی‌داند و پژوهشگران همچنان در حال تحقیق روی آن هستند. معمولا آذرخش مسیری زیگزاگی را می‌پیماید و در مسیرش لایه‌ی خیلی نازکی از هوا را چنان داغ می‌کند که دمای آن به سه برابر سطح خورشید می‌رسد. موج ضربه‌ای ناشی از این تخلیه‌ی بار با سرعتی بیشتر از صوت حرکت می‌کند و صدای آن تحت عنوان رعد به گوش ما می‌رسد. وقوع رعد و برق هنگام طوفان کاملا عادی است و تقریبا در هر ثانیه ۴۴ رعد و برق در سیاره‌ی زمین اتفاق می‌افتد. تصویر بالا حاصل انباشت ۶۰ عکس است که ماه جولای به هنگام یک طوفان در کلورادوی آمریکا گرفته شده.
@Bitgraph
BitGraph.ir
#APOD_Nasa
هیچ‌وقت با شگفتی به طوفان و آذرخش‌هایش نگاه کرده‌اید؟ جالب است که کسی دقیقا نمی‌داند آذرخش چگونه بوجود می‌آید. چیزی که می‌دانیم این است که بارهای الکتریکی خیلی آهسته از بعضی ابرها جدا می‌شوند و در نتیجه تخلیه‌ی بار الکتریکی برق‌آسا یا همان آذرخش بوجود می‌آید. ولی اینکه چگونه بارهای الکتریکی از ابرها جدا می‌شوند را کسی نمی‌داند و پژوهشگران همچنان در حال تحقیق روی آن هستند. معمولا آذرخش مسیری زیگزاگی را می‌پیماید و در مسیرش لایه‌ی خیلی نازکی از هوا را چنان داغ می‌کند که دمای آن به سه برابر سطح خورشید می‌رسد. موج ضربه‌ای ناشی از این تخلیه‌ی بار با سرعتی بیشتر از صوت حرکت می‌کند و صدای آن تحت عنوان رعد به گوش ما می‌رسد. وقوع رعد و برق هنگام طوفان کاملا عادی است و تقریبا در هر ثانیه ۴۴ رعد و برق در سیاره‌ی زمین اتفاق می‌افتد. تصویر بالا حاصل انباشت ۶۰ عکس است که ماه جولای به هنگام یک طوفان در کلورادوی آمریکا گرفته شده.
@Bitgraph
BitGraph.ir
#APOD_Nasa
عکس از ناسا، آژانس فضایی اروپا، تلسکوپ هابل
در مرکز کهکشان بیضوی NGC 4696 چه خبر است؟ در عکس جدیدی که تلسکوپ هابل گرفته، رشته‌های بلند گاز و غبار با جزییات فراوان ثبت شده‌اند. به نظر می‌رسد که این رشته‌ها به قسمت مرکزی کهکشان متصل شده‌اند. منطقه‌ای که تصور می‌شود یک سیاه‌چاله‌ی ابرپرجرم در آن قرار داشته باشد. دانشمندان فکر می‌کنند که این سیاه‌چاله با ساطع کردن انرژی باعث داغ شدن گازهای اطراف می‌شود و با بیرون راندن رشته‌های گاز و غبار سردتر، تشکیل ستاره‌ها را متوقف می‌کند. این رشته‌ها که بوسیله‌ی میدان‌های مغناطیسی به تعادل رسیده‌اند، در نهایت در مدار سیاه‌چاله‌ی مرکزی به گردش در خواهند آمد. NGC 4696 بزرگترین کهکشان در خوشه‌ی کهکشانی قنطورس است و در فاصله‌ی ۱۵۰ میلیون سال نوری از زمین قرار گرفته. عکس بالا میدان دیدی به عرض ۴۵ هزار سال نوری را در بر گرفته است.
@Bitgraph
BitGraph.ir
#APOD_Nasa
در مرکز کهکشان بیضوی NGC 4696 چه خبر است؟ در عکس جدیدی که تلسکوپ هابل گرفته، رشته‌های بلند گاز و غبار با جزییات فراوان ثبت شده‌اند. به نظر می‌رسد که این رشته‌ها به قسمت مرکزی کهکشان متصل شده‌اند. منطقه‌ای که تصور می‌شود یک سیاه‌چاله‌ی ابرپرجرم در آن قرار داشته باشد. دانشمندان فکر می‌کنند که این سیاه‌چاله با ساطع کردن انرژی باعث داغ شدن گازهای اطراف می‌شود و با بیرون راندن رشته‌های گاز و غبار سردتر، تشکیل ستاره‌ها را متوقف می‌کند. این رشته‌ها که بوسیله‌ی میدان‌های مغناطیسی به تعادل رسیده‌اند، در نهایت در مدار سیاه‌چاله‌ی مرکزی به گردش در خواهند آمد. NGC 4696 بزرگترین کهکشان در خوشه‌ی کهکشانی قنطورس است و در فاصله‌ی ۱۵۰ میلیون سال نوری از زمین قرار گرفته. عکس بالا میدان دیدی به عرض ۴۵ هزار سال نوری را در بر گرفته است.
@Bitgraph
BitGraph.ir
#APOD_Nasa
عکس از خوزه جی چامبو
کهکشان مارپیچی پرنور M51 با نام کهکشان گرداب هم شناخته می‌شود. می‌توانید آن را در سمت چپ بالای این عکس که اول سپتامبر گرفته شده ببینید. این میدان دید زیبای ۴ در ۲٫۵ درجه دو دنباله‌دار را در خود جای داده است. این دو دنباله‌دار که در ظاهر با یکدیگر تفاوت دارند، تازه به داخل منظومه‌ی شمسی وارد شده‌اند و هنوز حتی برای رصد با تلسکوپ سوژه‌های کم‌نوری به حساب می‌آیند. سمت چپ پایین می‌توان گیسوی سبزرنگ دنباله‌دار NEOWISE (C/2016 U1) که تازه کشف شده را دید. در بالا سمت راست هم دنباله‌دار جانسون (C/2015 V2) در حالی دیده می‌شود که دم غباری آن نور خورشید را بازتاب کرده است.
@Bitgraph
BitGraph.ir
#APOD_Nasa
کهکشان مارپیچی پرنور M51 با نام کهکشان گرداب هم شناخته می‌شود. می‌توانید آن را در سمت چپ بالای این عکس که اول سپتامبر گرفته شده ببینید. این میدان دید زیبای ۴ در ۲٫۵ درجه دو دنباله‌دار را در خود جای داده است. این دو دنباله‌دار که در ظاهر با یکدیگر تفاوت دارند، تازه به داخل منظومه‌ی شمسی وارد شده‌اند و هنوز حتی برای رصد با تلسکوپ سوژه‌های کم‌نوری به حساب می‌آیند. سمت چپ پایین می‌توان گیسوی سبزرنگ دنباله‌دار NEOWISE (C/2016 U1) که تازه کشف شده را دید. در بالا سمت راست هم دنباله‌دار جانسون (C/2015 V2) در حالی دیده می‌شود که دم غباری آن نور خورشید را بازتاب کرده است.
@Bitgraph
BitGraph.ir
#APOD_Nasa
عکس از آلوین وو
بعضی شب‌ها، از آسمان شهاب می‌بارد. طی یکی دو شب پیش رو زمین از گرد و غبار به جای مانده از یک سیارک گذر می‌کند و در نتیجه بارش شهابی جوزایی به اوج می‌رسد. البته امسال تماشای بارش شهابی مشکل‌تر است چون چهارشنبه ماه بدر در آسمان قرار دارد. عکس بالا در چین گرفته شده و شهاب‌های بارش برساووشی را برفراز کوه چهار دختر نشان می‌دهد. خوشه‌ی پرنور پروین سمت راست آسمان دیده می‌شود و سحابی‌های نشری متعدد قرمز رنگ در حالی که عموما در طول صفحه‌ی راه‌شیری قرار گرفته‌اند قطر عکس را طی کرده‌اند.
@Bitgraph
BitGraph.ir
#APOD_Nasa
بعضی شب‌ها، از آسمان شهاب می‌بارد. طی یکی دو شب پیش رو زمین از گرد و غبار به جای مانده از یک سیارک گذر می‌کند و در نتیجه بارش شهابی جوزایی به اوج می‌رسد. البته امسال تماشای بارش شهابی مشکل‌تر است چون چهارشنبه ماه بدر در آسمان قرار دارد. عکس بالا در چین گرفته شده و شهاب‌های بارش برساووشی را برفراز کوه چهار دختر نشان می‌دهد. خوشه‌ی پرنور پروین سمت راست آسمان دیده می‌شود و سحابی‌های نشری متعدد قرمز رنگ در حالی که عموما در طول صفحه‌ی راه‌شیری قرار گرفته‌اند قطر عکس را طی کرده‌اند.
@Bitgraph
BitGraph.ir
#APOD_Nasa
عکس از روبرتو کولومبری
سحابی مرداب که با نام M8 هم شناخته می‌شود و در صورت فلکی قوس قرار گرفته، یکی از خوش عکس‌ترین اجرام آسمان است. این سحابی آن‌قدر پرنور است که به راحتی می‌توان با دوربین دوچشمی مشاهده‌اش کرد. در سحابی مرداب دائما ستاره‌هایی درحال متولد شدن هستند و فرایندهای پر انرژی این تولد باعث بوجود آمدن رنگ‌ها و البته هرج و مرج شده است. نور قرمز آن به دلیل برخورد پرتوی پر انرژی ستاره‌ها به گازهای هیدروژن میان‌ستاره‌ای است. رشته‌های غبار تاریکی که M8 را در بر گرفته‌اند در جو به نسبت خنک ستاره‌های غول‌پیکر و باقی‌مانده‌ی انفجارهای ابرنواختری ساخته شده‌اند. نوری که اکنون از سحابی مرداب می‌بینیم ۵۰۰۰ سال پیش ساطع شده و بعلاوه ۵۰ سال طول می‌کشد که نور، قطر این قسمت از سحابی که می‌بینید را طی کند. برای عکس بالا از داده‌های دوربین میدان دید باز OmegaCam در تلسکوپ VLT رصدخانه‌ی جنوبی اروپا استفاده شده است.
@Bitgraph
BitGraph.ir
#APOD_Nasa
سحابی مرداب که با نام M8 هم شناخته می‌شود و در صورت فلکی قوس قرار گرفته، یکی از خوش عکس‌ترین اجرام آسمان است. این سحابی آن‌قدر پرنور است که به راحتی می‌توان با دوربین دوچشمی مشاهده‌اش کرد. در سحابی مرداب دائما ستاره‌هایی درحال متولد شدن هستند و فرایندهای پر انرژی این تولد باعث بوجود آمدن رنگ‌ها و البته هرج و مرج شده است. نور قرمز آن به دلیل برخورد پرتوی پر انرژی ستاره‌ها به گازهای هیدروژن میان‌ستاره‌ای است. رشته‌های غبار تاریکی که M8 را در بر گرفته‌اند در جو به نسبت خنک ستاره‌های غول‌پیکر و باقی‌مانده‌ی انفجارهای ابرنواختری ساخته شده‌اند. نوری که اکنون از سحابی مرداب می‌بینیم ۵۰۰۰ سال پیش ساطع شده و بعلاوه ۵۰ سال طول می‌کشد که نور، قطر این قسمت از سحابی که می‌بینید را طی کند. برای عکس بالا از داده‌های دوربین میدان دید باز OmegaCam در تلسکوپ VLT رصدخانه‌ی جنوبی اروپا استفاده شده است.
@Bitgraph
BitGraph.ir
#APOD_Nasa
عکس از راجلیو برنال اندریو
تصویر عریض موزاییکی که در بالا می‌بینید میدان دیدی تقریبا به اندازه‌ي ۲۰ درجه از آسمان را نشان می‌دهد. این منطقه‌ی پر از سحابی در نزدیکی مرز ابَر حباب شکارچی-نهر قرار گرفته است. منطقه‌ای که پر از لایه‌های گسترش‌یابنده‌ی گاز و غبار در ابرهای مولکولی نزدیک صفحه‌ی کهکشان راه‌شیری است. در قسمت سمت چپ عکس می‌توان سحابی بزرگ مرغ‌دریایی را دید، یک سحابی که در قسمت سر آن سحابی دیگری به نام NGC 2327 و در قسمت بال‌ها و بدنش سحابی IC 2177 قرار گرفته است. در فاصله‌ی تقریبا ۳۸۰۰ سال نوری، بال‌های سحابی مرغ دریایی به اندازه‌ی ۲۴۰ سال نوری باز شده‌اند. در این عکس همچنین می‌توان ستاره‌ی شباهنگ را دید که با نور آبی می‌درخشد. البته این ستاره خیلی نزدیک به ما و فقط در فاصله‌ی ۸٫۶ سال نوری قرار گرفته است.
@Bitgraph
BitGraph.ir
#APOD_Nasa
تصویر عریض موزاییکی که در بالا می‌بینید میدان دیدی تقریبا به اندازه‌ي ۲۰ درجه از آسمان را نشان می‌دهد. این منطقه‌ی پر از سحابی در نزدیکی مرز ابَر حباب شکارچی-نهر قرار گرفته است. منطقه‌ای که پر از لایه‌های گسترش‌یابنده‌ی گاز و غبار در ابرهای مولکولی نزدیک صفحه‌ی کهکشان راه‌شیری است. در قسمت سمت چپ عکس می‌توان سحابی بزرگ مرغ‌دریایی را دید، یک سحابی که در قسمت سر آن سحابی دیگری به نام NGC 2327 و در قسمت بال‌ها و بدنش سحابی IC 2177 قرار گرفته است. در فاصله‌ی تقریبا ۳۸۰۰ سال نوری، بال‌های سحابی مرغ دریایی به اندازه‌ی ۲۴۰ سال نوری باز شده‌اند. در این عکس همچنین می‌توان ستاره‌ی شباهنگ را دید که با نور آبی می‌درخشد. البته این ستاره خیلی نزدیک به ما و فقط در فاصله‌ی ۸٫۶ سال نوری قرار گرفته است.
@Bitgraph
BitGraph.ir
#APOD_Nasa
BITGRAPH | آموزش گرافیک و هوش مصنوعی
🗓ابرهای اندرومدا: تصویر نجومی روز ناسا (۱۵ دی ۹۵) @Bitgraph BitGraph.ir #APOD_NASA
عکس از راجلیو برنال اندریو
معمولا ستاره‌شناسان اهل سیاره‌ی زمین از کهکشان اندرومدا عکاسی می‌کنند. این کهکشان با نام M31 هم شناخته می‌شود و نزدیک‌ترین کهکشان مارپیچی به ماست. اندرومدا با آن رشته‌های غباری تاریک، هسته‌ی پرنور زردرنگ و بازوهایی که پر از ستارگان آبی‌رنگ هستند برای ما چهره‌ای آشناست. عکسی که در بالا می‌بینید با نوردهی خیلی زیاد، به صورت موزاییکی و با فیلترهای Broadband و Narrowband گرفته شده است. در عکس به جز کهکشان می‌توانیم ابرهایی از هیدروژن ملتهب یونیزه شده را ببینیم. این ابرها در پیش‌زمینه‌ی عکس و کهکشان راه‌شیری خودمان قرار گرفته‌اند. شاید از جمله ابرهای غباری سیروس میان‌ستاره‌ای باشند که چند صد سال نوری بالاتر از صفحه‌ی کهکشانی ما قرار گرفته‌اند. اگر این ابرها در فاصله‌ی ۲٫۵ میلیون سال نوری بودند، یعنی همان‌جایی که کهکشان اندرومدا قرار دارد، باید اندازه‌ی خیلی زیادی داشتند تا آن‌ها را در این ابعاد ببینیم. خود کهکشان اندرومدا ۲۰۰ هزار سال نوری قطر دارد.
@Bitgraph
BitGraph.ir
#APOD_NASA
معمولا ستاره‌شناسان اهل سیاره‌ی زمین از کهکشان اندرومدا عکاسی می‌کنند. این کهکشان با نام M31 هم شناخته می‌شود و نزدیک‌ترین کهکشان مارپیچی به ماست. اندرومدا با آن رشته‌های غباری تاریک، هسته‌ی پرنور زردرنگ و بازوهایی که پر از ستارگان آبی‌رنگ هستند برای ما چهره‌ای آشناست. عکسی که در بالا می‌بینید با نوردهی خیلی زیاد، به صورت موزاییکی و با فیلترهای Broadband و Narrowband گرفته شده است. در عکس به جز کهکشان می‌توانیم ابرهایی از هیدروژن ملتهب یونیزه شده را ببینیم. این ابرها در پیش‌زمینه‌ی عکس و کهکشان راه‌شیری خودمان قرار گرفته‌اند. شاید از جمله ابرهای غباری سیروس میان‌ستاره‌ای باشند که چند صد سال نوری بالاتر از صفحه‌ی کهکشانی ما قرار گرفته‌اند. اگر این ابرها در فاصله‌ی ۲٫۵ میلیون سال نوری بودند، یعنی همان‌جایی که کهکشان اندرومدا قرار دارد، باید اندازه‌ی خیلی زیادی داشتند تا آن‌ها را در این ابعاد ببینیم. خود کهکشان اندرومدا ۲۰۰ هزار سال نوری قطر دارد.
@Bitgraph
BitGraph.ir
#APOD_NASA