2 oy o‘tib ketdi.

Va men o‘zim bilan o‘tirib gaplashdimmi?

Rostini aytsam, har safar oy oxiri kelganda ichimda ikkita Dilrabo gaplashadi.
Bittasi — katta orzulari bor, 10 ming $ daromadga chiqishni niyat qilgan, zapusklar qiladigan, YouTube o‘stirmoqchi bo‘lgan, ishlab to‘xtamaydigan Dilrabo.
Ikkinchisi esa — charchagan, mas’uliyat bosimini his qilayotgan, “yana yetmayapti” degan ichki xavotir bilan yashayotgan Dilrabo (ochig’ini yozyapman, chindan xarajatlarim juda kattalshib ketgan buni ustidayam ishlayapman).

Men uchun oy oxiri shunchaki sana emas.
Bu — to‘xtash nuqtasi.
Shovqin ichida o‘zimni yo‘qotib qo‘ymaslik uchun majburiy pauza.

Men ishlab ketaveraman.
Komila opa, Lola opa, zapusklar, kontent, sotuv, strategiya…
Lekin ba’zan o‘zimni unutib qo‘yaman.

Shuning uchun oy oxirida o‘zimni stol qarshisiga o‘tqazaman.

“Xo‘sh, Dilrabo, bu oy sen kim bo‘lding?” deb so‘rayman.

Men odatda shularni qilaman:

Birinchidan, rejalarga qarayman.
Nechta loyiha o‘sdi?
Qayerda sotuv chiqmadi?
Qayerda o‘zimni bahona bilan aldadim?

Ikkinchidan, erishilmagan maqsadlarni ochaman.
Shunchaki “ulgurmadim” demayman.
Ichiga kiraman.
Charchoqmi?
Qo‘rquvmi?
Perfektsionizmmi?
Yoki ichimdagi “men hali tayyor emasman” degan eski gapmi?

Uchinchidan, hayotimni 7 ta sferaga bo‘lib ko‘raman.
Daromad — nechchi ball?
Oila — nechchi ball?
Sog‘liq — nechchi ball?
Ichki xotirjamlik — nechchi ball?

Ba’zan daromad o‘sadi, lekin ichki tinchlik tushib ketadi.
Ba’zan ish zo‘r, lekin sport nol.
Shunda tushunaman: muvozanat buzilgan.

To‘rtinchidan, yangi oy uchun reja yozaman.
Lekin bu safar shunchaki “ko‘proq ishlayman” emas.
Aniq:
— Qaysi zapuskga urg‘u?
— Qaysi platformani o‘stiramiz?
— Qayerda delegatsiya qilaman?
— Qayerda o‘zimni majburlayman?

Beshinchidan esa eng og‘riqli savolni beraman:
“Dilrabo, sen nimadan qochyapsan?”

Chunki ba’zan biz dangasa emasmiz.
Biz qo‘rqyapmiz.
Katta sakrashdan.
Katta puldan.
Katta mas’uliyatdan.

Men tan olaman: menda hasad ham bo‘ladi, tezroq o‘sish istagi ham bo‘ladi, ba’zan “nimaga yashayapman o‘zi?” degan savol ham keladi.
Lekin men to‘xtamayman.

Chunki men bilaman — kuch qayta topiladi.
Iroda mashq qilinadi.
O‘sish esa qaror bilan boshlanadi.

Shuning uchun bu yozuvni siz bilan bo‘lishdim.
Balki siz ham o‘zingiz bilan o‘tirib gaplasharsiz.

Chunki yilning 2 oyi o‘tdi.
Savol esa oddiy:

Siz o‘zingizni qayerga olib ketyapsiz? ❤️‍🔥

Mart-aprel shu kadrlarda❤️

Aslida, juda ko’p mehnat qilindi va shungga yarasha dam olishlar ham bo’ldi.

Bu kadrlar shunchaki kanalimda o’zim uchun esdalik bo’lib qolishini istadim.

Sekin-sekin sizlarga ochilishni boshladim yana, istoriyalar va kadrlar qo’yib borishimni istasangiz reaksiya bosib keting❤️

Qiziq, bizda bor narsalar odatiy bo‘lib ketadi.

Har kuni ko‘rib, ishlatib, yashab yuraveramiz va asta-sekin ularni sezmay qo‘yamiz.

Faqat ichimizda qandaydir bo‘shliq yoki norozilik paydo bo‘lganda to‘xtab o‘ylaymiz: aslida hammasi yomonmidi?

Ko‘p hollarda - yo‘q.

Shunchaki biz o‘rganib qolganmiz.
Qadrlashni emas oddiy deb qabul qilishni o‘rganib qolganmiz.

Ba’zan hayotni o‘zgartirish shart emas.
Shunchaki unga boshqa nigoh bilan qarash yetarli ekan.

E’tibor o‘zgarsa, hissiyot ham o‘zgaradi.

Faqat yolg’iz qolib o’ylab ko’radigan tuyg’ular haqida yozdim.