չապացուցելու քո արժեքը նրանց, ովքեր չեն ուզում տեսնել այն

հեռանալու այն ամենից, ինչ քեզ ստիպում է կասկածել ինքդ քեզ

մի օր հետ նայելու քո անցած ճանապարհին ու հասկանալու, որ այն ամենը, ինչի միջով անցել ես, քեզ չկոտրեց այնքան, որքան փորձում էր, և որ այդ ընթացքում դու չդադարեցրիր սիրել կյանքը, մարդկանց ու ամենակարևորը՝ ինքդ քեզ։

սիրո, որտեղ քեզ պետք չէ գուշակել՝ արդյոք քեզ սիրում են

մարդկանց, որոնց կողքին կարող ես լինել այնպիսին, ինչպիսին կաս

չամաչելու քո զգացմունքներից

հանգիստ քնելու՝ առանց օրվա ընթացքում ասված խոսքերը մտքումդ հազար անգամ վերապրելու

բաց թողնելու այն, ինչին սիրտդ կառչել է, բայց հոգիդ այլևս չի դիմանում

ասելու «ոչ»՝ առանց երկար բացատրությունների

չշտապելու՝ միայն այն պատճառով, որ բոլորը կարծես առաջ են անցել քեզնից

չկորցնելու ինքդ քեզ՝ ուրիշներին պահելու համար

հասկանալու, որ երբեմն կորցնելը նույնպես փրկություն է

ունենալու մեկին, ում մոտ ուժեղ ձևանալու կարիք չունես

նորից սկսելու՝ առանց մտածելու, թե արդեն ուշ է

ներելու ինքդ քեզ այն որոշումների համար, որոնք կայացրել ես՝ չիմանալով այն, ինչ գիտես այսօր

վերադառնալու ինքդ քեզ մոտ՝ նույնիսկ եթե կյանքումդ ամեն ինչ փոխվել է

ապրելու այնպիսի կյանքով, որը գեղեցիկ է ոչ միայն ուրիշների աչքերում, այլև քո ներսում

չմնալու այնտեղ, որտեղ քեզ հանդուրժում են, երբ դու արժանի ես անկեղծորեն սիրված լինելու

հպարտանալու ինքդ քեզնով՝ նույնիսկ այն հաղթանակների համար, որոնց մասին ոչ ոք չգիտի

երջանիկ լինելու՝ առանց սպասելու, որ նախ ամեն ինչ կատարյալ դառնա