🖌مقاله‌،ویدیو آموزشی

✅اختصاصی اعضای دوست داشتنی کانال مقاله ها و خبرهای آموزشی و فرهنگی
نکته هایی از کتاب نامور نامه – درباره فردوسی و شاهنامه – دکتر عبدالحسین زرین کوب – تهران – سخن
حکیم توس با تکیه بر روایات و مآخذ قدیم و تصرف جادوکارانه یی که در تقریر آنها به کار برده است یکی از عالی ترین و مؤثرترین تاریخهای حماسی جهان را به وجود آورده است .تأمل در شاهنامه اگر با تعمق در پیام واقعی شاهنامه همراه باشد ما را به افقهای اخلاقی انسانیت ... به قلمرو قهرمانهایی که شایسته انسان کامل است سوق می دهد . عالی ترین تجسم خردمندی در شاهنامه بزرگمهر است .
(مقدمه نوشته همسر نویسنده خانم قمر آریان)

می توان گفت شعر حماسی از یونان باستان به وسیله شاعران خنیاگری که آئیدس نام داشتند شروع شده است – مانند داستانهای ایلیاد و ادیسه که اشعار آنها مجموعه ترانه های باستانی بوده که در حدود هشتصد سال پیش از میلاد عده ای اهل ذوق گرد آورده اند .

هرچند منشأ حماسه های فردوسی را نمی توان کاملأ مشخص کرد ولی می توان همانند افسانه های یونانی که منشأ امتزاج خیالی سراینده ها بوده در نظر گرفت .
ایلیاد که آن را کتاب آسمانی شعر دانسته اند در عظمت و کمال با شاهنامه مقایسه نتوان کرد .
چون ایلیاد نبرد خدا و خولیان است و لی شاهنامه مملوء از نقوش و آثار این جهان است .

کیومرث : مظهر روح خشن و ساده انسانی است . ص 17

سخن گوی دهقان چه گوید نخست
که نامی بزرگی به گیتی که جست

که بود آنکه دیهیم بر سر نهاد
ندارد کس آن روزگاران به یاد

مگر کز پدر یاد دارد پسر
بگوید ترا یک به یک در به در

که نام بزرگی که آورد پیش
کرا بود از آن برتران پایه بیش

پژوهندهٔ نامهٔ باستان
که از پهلوانان زند داستان

چنین گفت کآیین تخت و کلاه
کیومرث آورد و او بود شاه

چو آمد به برج حمل آفتاب
جهان گشت با فر و آیین و آب

بتابید ازآن سان ز برج بره
که گیتی جوان گشت ازآن یکسره

کیومرث شد بر جهان کدخدای
نخستین به کوه اندرون ساخت جای

سر بخت و تختش برآمد به کوه
پلنگینه پوشید خود با گروه

ازو اندر آمد همی پرورش
که پوشیدنی نو بد و نو خورش

به گیتی درون سال سی شاه بود
به خوبی چو خورشید بر گاه بود

هوشنگ : سعی و مجاهدت آدمی بر غلبه بر عناصر و موالید قاهر طبیعت و به کشف آتش و اختراع لباس دست می یابد ص 17

چو بشناخت آهنگری پیشه کرد
از آهنگری اره و تیشه کرد

چو این کرده شد چارهٔ آب ساخت
ز دریای‌ها رودها را بتاخت

به جوی و به رود آبها راه کرد
به فرخندگی رنج کوتاه کرد

چراگاه مردم بدان برفزود
پراگند پس تخم و کشت و درود

برنجید پس هر کسی نان خویش
بورزید و بشناخت سامان خویش

بدان ایزدی جاه و فر کیان
ز نخچیر گور و گوزن ژیان

جدا کرد گاو و خر و گوسفند
به ورز آورید آنچه بد سودمند

ز پویندگان هر چه مویش نکوست
بکشت و به سرشان برآهیخت پوست

چو روباه و قاقم چو سنجاب نرم
چهارم سمورست کش موی گرم

برین گونه از چرم پویندگان
بپوشید بالای گویندگان

برنجید و گسترد و خورد و سپرد
برفت و به جز نام نیکی نبرد

بسی رنج برد اندران روزگار
به افسون و اندیشهٔ بی‌شمار

چو پیش آمدش روزگار بهی
ازو مردری ماند تخت مهی

زمانه ندادش زمانی درنگ
شد آن هوش هوشنگ بافر و سنگ

نپیوست خواهد جهان با تو مهر
نه نیز آشکارا نمایدت چهر

جمشید : شروع تهذیب و تمدن و پیروزی روشنائی بر ظلمت ص17

گرانمایه جمشید فرزند او
کمر بست یکدل پر از پند او

برآمد برآن تخت فرخ پدر
به رسم کیان بر سرش تاج زر

کمر بست با فر شاهنشهی
جهان گشت سرتاسر او را رهی

زمانه بر آسود از داوری
به فرمان او دیو و مرغ و پری

جهان را فزوده بدو آبروی
فروزان شده تخت شاهی بدوی

منم گفت با فرهٔ ایزدی
همم شهریاری همم موبدی

بدان را ز بد دست کوته کنم
روان را سوی روشنی ره کنم

نخست آلت جنگ را دست برد
در نام جستن به گردان سپرد

به فر کیی نرم کرد آهنا
چو خود و زره کرد و چون جو شنا

چو خفتان و تیغ و چو برگستوان
همه کرد پیدا به روشن روان

بدین اندرون سال پنجاه رنج
ببرد و ازین چند بنهاد گنج

دگر پنجه اندیشهٔ جامه کرد
که پوشند هنگام ننگ و نبرد

ز کتان و ابریشم و موی قز
قصب کرد پرمایه دیبا و خز

بیاموختشان رشتن و تافتن
به تار اندرون پود را بافتن

چو شد بافته شستن و دوختن
گرفتند ازو یکسر آموختن

چو این کرده شد ساز دیگر نهاد
زمانه بدو شاد و او نیز شاد

ز هر انجمن پیشه‌ور گرد کرد
بدین اندرون نیز پنجاه خورد

گروهی که کاتوزیان خوانی‌اش
به رسم پرستندگان دانی‌اش

جدا کردشان از میان گروه
پرستنده را جایگه کرد کوه

بدان تا پرستش بود کارشان
نوان پیش روشن جهاندارشان

صفی بر دگر دست بنشاندند
همی نام نیساریان خواندند

قصه ضحاک : بی اعتدال ها – پلیدیها و خونخوارگی و از آشوب و انقلاب بر اثر ان ص 17

228 viewsedited 17:15