فردین علیخواه
9.94K subscribers
194 photos
30 videos
13 files
375 links
▪️نوشته هایی به دور از قلمبه سلمبه گویی دربارۀ زندگی روزمره ایرانی
ارسال نظر مستقیم:
✅ @alikhahfardin

▪️شیوۀ حمایت مالی از فعالیت ها:
از طریق سایت حامی باش:

https://hamibash.com/fardinalikhah
Download Telegram
🔺یخچال فقط وسیله‌ای برای نگه‌داشتن غذا نیست؛ بخشی از زندگی روزمره ماست.

🔺گاهی از سر ملال درش را باز می‌کنیم، گاهی برای فرار کوتاهی از خستگی و گاهی فقط برای اینکه ببینیم چه چیزی باقی مانده است.

🔺یخچال جایی است که در آن مرز «مال من» و «مال ما» را یاد می‌گیریم و با مفهوم سهم دیگری روبه‌رو می‌شویم.

🔺از طرفی، یخچال بزرگ می‌تواند هم نشانه رفاه باشد و هم نشانه ترس از آینده و نیاز به ذخیره کردن.

🔺در تاریخ هم یخچال فقط یک وسیله خانگی نبوده؛ در جنگ سرد حتی به نمادی برای مقایسه دو شیوه زندگی تبدیل شد.

🔺اما یخچال، حافظه هم دارد: بوی خانه کودکی، غذای باقی‌مانده، عکس‌ها و نقاشی‌هایی که روی درش می‌چسبانیم.

🔺شاید اگر دوربینی داخل یخچال می‌گذاشتیم، چیزی بیشتر از خورد و خوراک می‌دید: اضطراب، ملال، کمبود، فراوانی، خاطره و در نهایت، خودِ زندگی روزمره را.

برای خواندن نسخه کامل مطلب به  اینجا  بروید.
@fardinalikhah
👍37❤26👏5👌5😁1
🔷 دومین همایش ملی «فرهنگ، رسانه و تحولات نسلی در ایران: از جهان واقعی تا جهان مجازی» برگزار می‌شود

پنل اول: زیست دیجیتال و تحولات نسلی در ایران (۱۰ تا ۱۱:۱۵)
دبیر پنل: دکتر احمد شاکری

-دکتر وحید شالچی و محمد سیدغرب (دانشگاه علامه طباطبایی) :گونه‌شناسی سبک‌های زندگی مجازی جوانان تهرانی در بازی سیز

-دکتر فردین علیخواه (دانشگاه گیلان): هوش مصنوعی و بازتعریف شکاف نسلی

-دکتر فاطمه قلاح و اعظم رضایی (معاون مرکز کوثرنسی...): زیست رسانه‌ای ایرانیان در عصر شبکه‌های اجتماعی: خواست نسلی

-دکتر سمیه توحیدی (پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی) : نمایندگی و بازنمایی نسلی
پرسش و پاسخ

(همایش از ساعت ۹ شروع می شود و سایر پنل ها و سخنرانی ها تا ساعت ۱۸ ادامه خواهد داشت)

🔸زمان:
سه‌شنبه، ۱۴ مهرماه ۱۴۰۵

🔸مکان:
بزرگراه کردستان، خیابان ۶۴ غربی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، سالن تمدن

🔗پیوند وبگاه همایش:
www.ihcs.ac.ir/ming/fa

🔗لینک حضور در جلسه:
webinar.ihcs.ac.ir/rooms/htr-wgk-4ib-gsb
❤11
خانه و چیزهایش-۲
از قاب عکسِ آقاجون تا قابِ دیجیتالِ روی دیوارها

✍️فردین علیخواه 

🔹ما فقط دیوار را تزئین نمی‌کنیم؛ بخشی از زندگی‌مان را روی آن می‌چینیم. گاهی چیزی را روی دیوار می‌گذاریم چون می‌خواهیم به یادش بیاوریم، گاهی چون می‌خواهیم دیگران آن را ببینند، گاهی چون نمی‌توانیم از آن دل بکنیم و گاهی چون می‌خواهیم به خودمان و دیگران بگوییم چه چیزهایی را زیبا، ارزشمند یا متعلق به خودمان می‌دانیم.

ادامه مطلب را در آدرس زیر بخوانید:
asriran.com/0051Sy
❤30👍11👎1
✍️ اینترنت ندارم پس نیستم؛ تمرینی برای زندگی در روزهای دشوار

جواد آرامش: در روزهایی که سایه جنگ بر زندگی‌مان سنگینی می‌کند، ساده زیستن آسان نیست. نگرانی برای آینده، دل‌مشغولی‌های روزمره و دلتنگی برای روزهای عادی، حتی لذت بردن از کوچک‌ترین چیزها را دشوار می‌کند. اما شاید درست در همین روزهاست که باید کمی مکث کنیم و دوباره به زندگی نگاه کنیم.

فردین علیخواه در کتاب «اینترنت ندارم پس نیستم؛ جستارهایی درباره روزمرگی‌ها» ما را به همین مکث دعوت می‌کند؛ به دیدن چیزهایی که در شتاب زندگی عادی از کنارشان می‌گذریم: خاطرات، رابطه‌ها، خانه، عادت‌ها و لحظه‌های ساده‌ای که معنای زندگی را می‌سازند.

ساده زیستن در روزهای بحران، به‌معنای انکار ترس‌ها و دشواری‌ها نیست؛ شاید یعنی یاد بگیریم در میان همه نگرانی‌ها، هنوز جایی برای زندگی کردن باقی بگذاریم.

گاهی برای دوباره دیدن زندگی، فقط باید لحظه‌ای بایستیم و از خودمان بپرسیم: در میان این‌همه نگرانی، چه چیزهایی هنوز ارزش دوست داشتن دارند؟

لینک کوتاه کتاب:
b2n.ir/fw2401

کسی تنهاست که کتاب نمی‌خواند
روزنه:
@rowzanehnashr
☎️ 021-88721514
❤15👍8
آخرین باری که برای خرید به یک مغازه رفتید، فروشنده شما را می‌شناخت؟ می‌دانست چه کسی هستید، در کدام کوچه یا محله زندگی می‌کنید یا معمولاً چه چیزهایی می‌خرید؟

شاید این پرسش‌ها در نگاه اول چندان مهم به نظر نرسند، اما می‌توانند ما را به پرسشی بزرگ‌تر برسانند: فضاهایی که هر روز در آنها خرید می‌کنیم، فقط محل تهیه کالا هستند یا بخشی از زندگی اجتماعی ما را هم می‌سازند؟

این جُستار تلاشی است برای دنبال کردن همین پرسش؛ از دکان صادق در محله ما در رشت تا هایپرمارکت‌های امروزی. امیدوارم حوصله کنید و بخوانید.

(طراحی پوستر: chatgpt)

اینجا بخوانید
❤39👍14👎1
asriran.com/0051tq


جستاری تازه‌ و در واقع سومین قسمت از مجموعه «خانه و چیزهایش» که امروز منتشر شده است و دوست دارم شما هم بخوانیدش. امیدوارم فرصت و حوصله داشته باشید. شاید چراغی، لوستری یا خاطره‌ای از خانه‌ای قدیمی، شما را هم با خودش ببرد.
❤23👏8
چهارمین جستار از مجموعه «خانه و چیزهایش»
وقتی از مکّه تلویزیون رنگی می آوردند

ورود تلویزیون به خانه‌های ایرانی، فراتر از خرید یک وسیلهٔ تازه، تجربه‌ای از تجدد و برخورد با جهان بیرون بود. تلویزیون کم‌کم جای خود را در مرکز خانه باز کرد و بر چیدمان فضا، روابط خانوادگی و شیوهٔ گذراندن زمان اثر گذاشت.
این جُستار روایتی است از تغییر رابطهٔ ما با تلویزیون؛ وسیله‌ای که روزگاری همه را دور هم جمع می‌کرد و امروز به گمانم هرکس را به صفحه‌ای جداگانه مشغول کرده است.

اینجا بخوانید
❤21👍5
اگر دوست داشتید به هنگام تردد در شهر، می توانید به صفحه مکث در زندگی روزمره بروید و به سایر فایل های صوتی گوش کنید.👆🏽👆🏽👆🏽
❤24
🔹در زندگی امروزی مبل فقط وسیله‌ای نیست که آدم روی آن بنشیند و تلویزیون تماشا کند. ممکن است روی آن بخوابد، وقتی تنهاست غذایش را همان‌جا بخورد یا لحظه‌های عاشقانه‌ای را با کسی که دوست دارد روی آن بگذراند. گاهی روی مبل کتاب می‌خواند، با تلفن حرف می‌زند، چرت می‌زند یا ساعت‌ها بی‌آنکه کار خاصی انجام دهد، در آن فرو می‌رود. مبل شاهد لحظه‌هایی است که شاید هیچ‌وقت در عکس‌های خانوادگی ثبت نشوند، اما بخش مهمی از زندگی را می‌سازند. به همین دلیل، مبل به‌تدریج از یک وسیله معمولی فراتر می‌رود و با خلوت، صمیمیت، عادت‌ها و خاطرات ما گره می‌خورد.

🔹ما با مبل‌هایمان خاطره داریم. گاهی مبل برایمان چیزی شبیه آغوش است؛ جایی که خستگی‌مان را روی آن جا می‌گذاریم، در آن فرو می‌رویم و لحظه‌هایی از زندگی‌مان را می‌گذرانیم.

ادامه جستار را  اینجا بخوانید
❤28👍18
هنوز هم در بعضی انباری‌ها می‌شود ضبط صوت‌هایی پیدا کرد که روزگاری قلب تپندهٔ خانه بودند؛ دستگاه‌هایی که صدای رادیو، موسیقی و خاطرات چند نسل را در خود نگه داشته‌اند.

ضبط صوت فقط وسیله‌ای برای شنیدن موسیقی نبود؛ بخشی از زندگی خانه بود. کنار تشک پدر جا داشت، در سالهای دهه شصت صدای رادیو کویت را به خانه می‌آورد، نوارها را میان آدم‌ها می‌چرخاند و گاهی راهی می‌شد برای شنیدن صداهایی که نباید شنیده می‌شدند.

از ضبط‌های چوبی و دوکاست تا واکمن و اسپیکرها و پارتی باکسهای امروزی، شکل شنیدن موسیقی عوض شده و جای دستگاه‌ها در خانه تغییر کرده است. اما ضبط‌های قدیمی هنوز در انباری‌ها مانده‌اند؛ انگار دور انداختنشان فقط دور انداختن یک وسیله نیست، بلکه دل کندن از بخشی از زندگی گذشته است.

این جستار درباره ضبط صوت است؛ و درباره خانه، خاطره و صداهایی که هنوز از گذشته به گوش می‌رسند.

متن کامل را می توانید در اینجا بخوانید.
❤28👍3👏3🙏3👌2
معمولاً در هفته دو جُستار می‌نویسم و ترجیحم این است که این دو نوشته در دو روز پیاپی منتشر نشوند؛ هرچند همیشه این اتفاق نمی‌افتد.

این جستار، هفتمین قسمت از مجموعه «خانه و چیزهایش» است و این بار به فرش اختصاص دارد.

برای نوشتن هر یک از این جستارها، ساعت‌ها و گاه روزها وقت صرف می‌کنم؛ از مطالعه و جست‌وجو گرفته تا تأمل و پرداختن به متن.

اگر فرصت کردید، دعوت می‌کنم متن کامل این جستار را بخوانید. امیدوارم خواندن آن برایتان لذت‌بخش و تأمل‌برانگیز باشد.

برای خواندن به اینجا بروید.
❤40👍11🙏4
خلاصه:

- هویت محلی یک پدیده ایستا و تدافعی نیست. فرهنگ گیلان برای حفظ خود نیازی به بستن درها به روی فرهنگ‌های دیگر ندارد؛ بلکه می‌تواند در مواجهه با تغییرات، داشته‌های خود را بازشناسی و متناسب با شرایط جدید بازتعریف کند.
- مدارا و پذیرش تفاوت‌ها از سرمایه‌های اجتماعی گیلان است. گشودگی فرهنگی گیلانی‌ها را باید تا حدی در بستر ارتباطات تاریخی این منطقه با جهان بیرون جست‌وجو کرد. مدارا نه نشانه ضعف هویت، بلکه می‌تواند نشانه اعتمادبه‌نفس و پویایی فرهنگی یک جامعه باشد.
- حضور فرهنگ‌های دیگر در گیلان را باید در کنار توانایی فرهنگ گیلان برای حضور در سایر مناطق دید. گسترش رستوران‌های گیلانی در تهران و دیگر شهرها نشان می‌دهد که گیلان صرفاً پذیرنده فرهنگ‌های دیگر نیست، بلکه خود نیز فرهنگی عرضه‌کننده و تأثیرگذار است.
- تغییر فرهنگی را نباید به‌سادگی به مهاجرت نسبت داد. تحولات فرهنگی گیلان حاصل مجموعه‌ای از عوامل مانند رسانه، فناوری، گردشگری، تغییر نسل‌ها و ارتباط با سایر مردمان کشور است. برای اثبات رابطه مستقیم مهاجرت و تغییرات فرهنگی، به شواهد و مطالعات دقیق‌تر نیاز داریم.

متن کامل گفتگو را اینجا بخوانید.
❤23👍4
📚 نشستی درباره پول، سلیقه و مصرف فرهنگی

چرا سلیقه‌های ما متفاوت است؟ پول چه نقشی در شکل‌گیری سبک زندگی و انتخاب‌های فرهنگی ما دارد؟ و مصرف فرهنگی چه چیزی درباره جامعه و زندگی روزمره ایرانیان به ما می‌گوید؟
در این نشست، با موضوع «پول، سلیقه، مصرف فرهنگی» و با رویکردی مبتنی بر زندگی روزمره ایرانیان، به بررسی این پرسش‌ها خواهم پرداخت.

این برنامه فرصتی است برای تأمل در نسبت میان اقتصاد، فرهنگ، سلیقه

🗓 زمان: چهارشنبه ۲۷ آبان‌ماه، ساعت ۱۷

📍 مکان: اهواز، کیانپارس، مرکز فرهنگی‌ـ‌تجاری خلیج فارس، شهر کتاب اهواز

با همکاری شب خوزستان و شهر کتاب اهواز

از علاقه‌مندان به جامعه‌شناسی، فرهنگ و مسائل زندگی روزمره دعوت می‌شود در این نشست حضور داشته باشند.

#جامعه‌شناسی
#مصرف_فرهنگی
#زندگی_روزمره
#شب_خوزستان
#شهر_کتاب_اهواز
❤24
جاروبرقی آمد تا کار نظافت را آسان‌تر کند؛ اما آیا واقعاً از کار زنان کم کرد؟

از جاروهای دستی و فرش‌تکانی‌های قدیمی تا جاروبرقی و جاروی رباتیک، فناوری ابزارها را تغییر داده، اما انتظارات ما از تمیزی خانه را هم بیشتر کرده است.

سؤال اینجاست: وقتی جارو دیگر در دست زن نیست، آیا مسئولیت نظافت هم از دوش او برداشته شده است؟

در این جستار، که هشتمین قسمت از مجموعه «خانه و چیزهایش» است از خاطره جاروهای دستی و فرش‌تکانی‌های قدیمی شروع می‌کنم و به جاروبرقی‌های امروزی و جاروی رباتیک می‌رسم.


متن را اینجا بخوانید
👏19❤5👍3👎1
دوست داشتم از پادگان مدرسه بگریزم تا شاید در مقابل تلویزیون آرام بگیرم، ولی افسوس، تلویزیون هم تداوم همان ایدئولوژی مدرسه بود... صورت مجریان برنامۀ کودک مهربان بود، ولی به‌شکل محسوسی مراقب بودند مهربان به نظر نرسند! لباس‌های تیره، صورت‌های بی‌لبخندی که انگار چند روزی می‌شد خواب به چشم ندیده‌اند، و متنی که مانند کتاب‌های مدرسه فقط قرار بود ما را «پرورش» دهد! هیچ اثری از زیبایی‌های زندگی و لطافت‌های کودکی در آنجا نبود.

- در حسرت زندگی نزیسته | فردین علیخواه


•• ۲۰ درصد تخفیف به مناسبت هفتهٔ کتاب، فقط تا پایان آبان‌ماه.

- سفارش کتاب از تلگرام (@Info_derang)
- سفارش از وب‌سایت ما (derangpub.com)

@derang_pub
👍10❤6👏4😍4
📌بیانیه انجمن جامعه‌شناسی ایران درباره:
تداوم خشونت‌های مرگبار علیه زنان و دختران
و ضرورت بازنگری در سیاست‌های اجتماعی و تقنینی


تکرار تلخ و فزاینده قتل‌های خانگی و ناموسی زنان و دختران در اقصی نقاط کشور، وجدان جمعی جامعه ایرانی و جامعه علمی کشور را عمیقاً جریحه‌دار کرده است. انجمن جامعه‌شناسی ایران ضمن ابراز همدردی صمیمانه با بازماندگان و محکومیت قاطع هرگونه خشونت علیه زنان و دختران، این رخدادهای ناگوار را نه صرفاً حوادثی فردی یا پراکنده، بلکه نشانه اختلالی ساختاری و زنگ خطری جدی برای امنیت اجتماعی و انسجام نهاد خانواده می‌داند.

جامعه ایران در دهه‌های اخیر دستخوش دگرگونی‌های عمیق نسلی، فرهنگی و ارتباطی شده است؛ اما سازوکارهای حقوقی، آموزشی و حمایتی ما هم‌پای این تحولات رشد نکرده‌اند. در حالی که زنان و دختران زیست و مطالبات نوینی را تجربه می‌کنند، بخش‌هایی از جامعه و ساختارهای سنتی همچنان بر الگوهای اقتدارگرایانه و پدرسالارانه پافشاری دارند؛ الگوهایی که به غلط، حریم خانواده را به عرصه «مالکیت» و «سلطه» تقلیل می‌دهند. انجمن جامعه‌شناسی ایران با باور راسخ به جایگاه ارزشمند خانواده، تأکید می‌کند که انسجام پایدار خانواده در جهان معاصر، نه از مسیر روابط یک‌سویه و تحکم، بلکه تنها از راه به رسمیت شناختن کرامت انسانی، امنیت روانی و حقوق متقابل همه اعضای آن، اعم از زن، مرد و کودک حاصل می‌شود. پیوند زدن خشونت و تعصبات سنتی به آموزه‌های دینی، نه‌تنها فاقد وجاهت است، بلکه به سرمایه اجتماعی و اخلاقی جامعه نیز آسیب جدی وارد می‌کند.

برون‌رفت از این بحران مستلزم عزم ملی و اقدام هماهنگ تمامی نهادهای مسئول است. از این رو، انجمن جامعه‌شناسی ایران موارد زیر را به عنوان ضرورت‌های فوری به سیاست‌گذاران، قانون‌گذاران و نهادهای اجرایی گوشزد می‌کند:

۱. شفافیت علمی و بهره‌گیری از داده‌های پژوهشی: سیاست‌گذاری کارآمد بدون شناخت دقیق واقعیت‌های میدان ممکن نیست. محرمانه انگاشتن پیمایش‌های ملی یا کنار گذاشتن و خمیر کردن یافته‌های علمی درباره آسیب‌های اجتماعی و نمادهای خشونت؛ به بهانه حفظ تصویر ظاهری جامعه، تنها به انباشت بحران می‌انجامد. داده‌های پژوهشی باید در دسترس جامعه علمی و نخبگان قرار گیرد تا امکان تحلیل دقیق و ارائه راهکارهای بومی فراهم شود.

۲. اصلاح قوانین، ایجاد بازدارندگی و مشارکت ذی‌نفعان: خلأهای قانونی و مجازات‌های غیربازدارنده در قبال جرائمی همچون فرزندکشی و قتل‌های موسوم به ناموسی، عملاً هزینه‌ی خشونت را کاهش داده است. معطل ماندن بیش از یک دهه لایحه «حفظ کرامت و حمایت از زنان در برابر خشونت» و تغییراتی که گاه روح حمایتی آن را تضعیف می‌کند، زیبنده نظام تقنینی و اجرایی کشور نیست. قانون‌گذاری در حوزه زنان و خانواده تنها زمانی کارآمد خواهد بود که با مشارکت مستقیم و مشورت‌گیری واقعی از طیف‌های متنوع زنان، جامعه‌شناسان و متخصصان حوزه آسیب‌های اجتماعی صورت پذیرد.

۳. تحول در نظام آموزشی و فرهنگ‌سازی متوازن: تغییر نگرش‌های سنتی نیازمند آموزش هم‌زمان و فراگیر به دختران و پسران، و زنان و مردان است. نهاد آموزش و پرورش به عنوان نزدیک‌ترین نهاد به نسل جوان، باید در جذب و توانمندسازی معلمان و مشاوران خود، معیارهای حرفه‌ای و مهارت‌های ارتباطی روزآمد را جایگزین نگاه‌های سلیقه‌ای و تعصبات فردی کند تا مدرسه به پایگاهی امن برای آموزش مهارت‌های زندگی و حل مسالمت‌آمیز تعارض تبدیل شود.

۴. تقویت نهادهای حمایتی و اولویت‌بخشی در بودجه‌ریزی: پیشگیری از فاجعه نیازمند مداخله به‌موقع است. گسترش شبکه مددکاری اجتماعی در محلات و مدارس، و توسعه «خانه‌های امن» زیر نظر سازمان بهزیستی برای پناه دادن موقت به زنان و دختران در معرض خطر تا زمان انجام مداخلات تخصصی و آموزش خانواده‌ها، یک ضرورت حیاتی است. اعتبارات حوزه‌های اجتماعی، رفاهی و حمایتی نباید در ردیف‌های حاشیه‌ای بودجه قرار گیرند؛ چرا که امنیت روانی و اجتماعی شهروندان، زیربنای توسعه اقتصادی و اعتبار ملی کشور است.

انجمن جامعه‌شناسی ایران ضمن اعلام آمادگی کامل برای همکاری علمی و مشورتی با قوای سه‌گانه و نهادهای مدنی، از تمامی جامعه‌شناسان، پژوهشگران و کنشگران اجتماعی دعوت می‌کند تا با تحلیل عالمانه و گفت‌وگوی سازنده، راه را برای شکل‌گیری خانواده‌ای امن، پویا و عاری از خشونت هموار سازند.

▫️هیئت مدیره انجمن جامعه‌شناسی ایران

🔗متن در سایت انجمن جامعه‌شناسی ایران

#انجمن_جامعه_شناسی_ایران

@iran_sociology
👍16❤6👏6😁3🥴1
اخیراً با نمونه‌های متعددی از قرض دادن سکه یا ارز در پاسخ به درخواست قرض از سوی دوستان و خویشاوندان مواجه شده‌ام؛ اتفاقی که در نگاه اول ممکن است صرفاً راهکاری برای حفظ ارزش پول در شرایط تورمی به نظر برسد، اما در واقع می‌تواند دریچه‌ای برای تأمل درباره تأثیر تورم بر روابط اجتماعی باشد.در این شیوه از قرض دادن، فرد به جای پرداخت معادل ریالی مبلغ موردنظر، آن را به شکل سکه یا ارز در اختیار دوست یا آشنای خود قرار می‌دهد و انتظار دارد در زمان بازپرداخت نیز همان مقدار سکه یا ارز را پس بگیرد.

نسخه کامل این جستار را اینجا بخوانید.
👍15👏7❤6