ج. اقدام به رفع هر مسأله بدخیمی مستلزم برکشیدن مسأله به صدر مسائل جامعه از مسیر اجتماعی کردن مسأله است. شجاعت ارائه راهحل پیشنهادی برای رفع مسأله هستهای و تحریمها وقتی ایجاد شد که پیش از آن گفتوگوی اجتماعی درباره آن درگرفته بود و در مناظرههای انتخاباتی، مسأله هستهای به موضوع تعیینکننده تبدیل شد. انتخابات سال 1392 همزمان انتخاب رئیسجمهور و رفراندومی درباره شیوه مواجهه با این مسأله بود. مسأله هستهای در تنازع نیروهای اجتماعی و سیاسی به شیوهای برساخته شد. زمانی راهبرد مقاومت برساخته شد و زمانی دیگر بر اثر نیروی اجتماعی ایجادشده در جریان انتخابات در قالب راهکار تعامل سازنده طرح شد. ایده «سانتریفیوژها باید بچرخند و چرخ اقتصاد ایران نیز باید بچرخد» محصول گفتوگوی اجتماعی فراگیر درباره یک مسأله است که در بزنگاهی مهم توسط کنشگری باتجربه و دارای رویکردی خاص طرح میشود. مسأله آب نیز نمود دیگری از برکشیدن یک مسأله تا صدر مسائل اجتماعی است. مدیریت ناکارآمد منابع آبی پنج دهه و کمآبی ایران به اندازه تاریخ این سرزمین سابقه دارد. اما این مسأله فقط در زمانهای خاص – چند سال اخیر – با ترکیبی از کنشگری و بروز برخی واقعیتها به سطح مسائل اجتماعی مهم صعود کرده است. جامعه فقط برای حل مسائلی نیرو و منابع تخصیص میدهد که طی فرایندهایی به مسأله عمومی و اجتماعی بدل شوند. من عمیقاً معتقدم هیچ مسأله بدخیمی پشت درهای بسته بوروکراسی، با جلسات محرمانه و بدون طرح شدن در عرصه عمومی ظرفیت رفع شدن پیدا نمیکند. مسائل بدخیم با سازوکارهایی اجتماعی و سیاسی خلق و فقط طی فرایندهای اجتماعی و سیاسی راهکارهایی برای رفع آنها ساخته میشوند.
اگرچه مقدمات بحث من به درازا کشید، اما اکنون در نقطهای قرار گرفتهام که به آن دو سؤال ابتدای متن بپردازم، اما پیش از آن یک نتیجهگیری مهم را باید بیان کنم. هر سه بند الف، ب و ج نشان میدهند که: 1. تعریف و رفع هر مسأله بدخیم، عمیقاً سیاسی است؛ 2. به اجماع ذینفعان برای تعریف و پذیرش پیآمدهای نوعی از تعریف و نوعی از راهکارها نیازمند است؛ 3. ذینفعان باید سازوکارهایی برای اعتمادسازی بین یکدیگر داشته باشند و سطح قابل قبولی از اعتماد را خلق کنند؛ و 4. شماری از کنشگران و ذینفعان باید بپذیرند در کوتاهمدت از برخی منافع خود بگذرند تا در آینده دستآوردهای مهمتری داشته باشند. گذشتن از منافع نیز عمیقاً نیازمند اعتماد است، اعتماد به اینکه تحولات در سیستم به گونهای پیش میرود که آنها که گذشت کردهاند در نهایت ثمره گذشت خود را دریافت میکنند.
اگر این مقدمات پذیرفته شود، سؤال این است که ظرفیت اجماعسازی و اعتمادآفرینی حسن روحانی بیشتر است یا هر گزینه اصلاحطلب دیگری که اصلاحطلبان برگزینند؟ اصلاحطلبان بیرون آمده از گرداب وقایع سال 1388 ظرفیت بیشتری برای اعتمادسازی دارند یا حسن روحانی؟ روی دیگر این سؤال این است که اصلاً مگر گرداب 88 پایان یافته است؟ وقتی دائم از گرفتار شدن مجلس دهم به سرنوشت مجلس ششم سخن گفته میشود، سؤال این است که آیا گرداب مجلس ششم یا حتی دوم خرداد 1376 پایان یافته و جامعه سیاسی ایرانی آنها را به رخدادهایی عادی بدل ساخته است؟ به قول سعید حجاریان، آیا شرایط کشور نرمالیزه شده است؟ آیا اصلاحطلبان نرمالیزه شدهاند یعنی حساسیتها نسبت به آنها در اندازهای است که خود بتوانند به نیروی اجماعساز، اعتمادساز، مولد نیروی «همه با هم» و برکشنده مسائل اساسی تا حد مسائل اجتماعی مهم تبدیل شوند؟ حرف تلخ این است که اصلاحطلبان قبل از آنکه بتوانند بر حول مسألهای اجماع بسازند، خود به مسأله تبدیل میشوند، تنش بالا میگیرد و اعتماد و اجماع ضربه میخورد. ممکن است بگویند این عادلانه، منصفانه یا اخلاقی نیست؛ اما مگر همه یا بخش مهمی از دنیای سیاست عادلانه، منصفانه یا اخلاقی است؟
من با تحلیل سعید حجاریان معتقدم که پیش از نرمالیزاسیون نمیتوان به سوی دموکراتیزاسیون حرکت کرد. البته معتقدم نرمالیزاسیون پیششرط تحولاتی است که میتوانند تحت وضعیتهای مشروط، به دموکراتیزاسیون منجر شوند که البته موضوع بحث در اینجا نیست. لذا سؤال این است که گزینه بهتر از حسن روحانی برای نرمالیزاسیون لازم جهت رفتن به سمت حل مسائل بدخیم چیست؟
اگرچه مقدمات بحث من به درازا کشید، اما اکنون در نقطهای قرار گرفتهام که به آن دو سؤال ابتدای متن بپردازم، اما پیش از آن یک نتیجهگیری مهم را باید بیان کنم. هر سه بند الف، ب و ج نشان میدهند که: 1. تعریف و رفع هر مسأله بدخیم، عمیقاً سیاسی است؛ 2. به اجماع ذینفعان برای تعریف و پذیرش پیآمدهای نوعی از تعریف و نوعی از راهکارها نیازمند است؛ 3. ذینفعان باید سازوکارهایی برای اعتمادسازی بین یکدیگر داشته باشند و سطح قابل قبولی از اعتماد را خلق کنند؛ و 4. شماری از کنشگران و ذینفعان باید بپذیرند در کوتاهمدت از برخی منافع خود بگذرند تا در آینده دستآوردهای مهمتری داشته باشند. گذشتن از منافع نیز عمیقاً نیازمند اعتماد است، اعتماد به اینکه تحولات در سیستم به گونهای پیش میرود که آنها که گذشت کردهاند در نهایت ثمره گذشت خود را دریافت میکنند.
اگر این مقدمات پذیرفته شود، سؤال این است که ظرفیت اجماعسازی و اعتمادآفرینی حسن روحانی بیشتر است یا هر گزینه اصلاحطلب دیگری که اصلاحطلبان برگزینند؟ اصلاحطلبان بیرون آمده از گرداب وقایع سال 1388 ظرفیت بیشتری برای اعتمادسازی دارند یا حسن روحانی؟ روی دیگر این سؤال این است که اصلاً مگر گرداب 88 پایان یافته است؟ وقتی دائم از گرفتار شدن مجلس دهم به سرنوشت مجلس ششم سخن گفته میشود، سؤال این است که آیا گرداب مجلس ششم یا حتی دوم خرداد 1376 پایان یافته و جامعه سیاسی ایرانی آنها را به رخدادهایی عادی بدل ساخته است؟ به قول سعید حجاریان، آیا شرایط کشور نرمالیزه شده است؟ آیا اصلاحطلبان نرمالیزه شدهاند یعنی حساسیتها نسبت به آنها در اندازهای است که خود بتوانند به نیروی اجماعساز، اعتمادساز، مولد نیروی «همه با هم» و برکشنده مسائل اساسی تا حد مسائل اجتماعی مهم تبدیل شوند؟ حرف تلخ این است که اصلاحطلبان قبل از آنکه بتوانند بر حول مسألهای اجماع بسازند، خود به مسأله تبدیل میشوند، تنش بالا میگیرد و اعتماد و اجماع ضربه میخورد. ممکن است بگویند این عادلانه، منصفانه یا اخلاقی نیست؛ اما مگر همه یا بخش مهمی از دنیای سیاست عادلانه، منصفانه یا اخلاقی است؟
من با تحلیل سعید حجاریان معتقدم که پیش از نرمالیزاسیون نمیتوان به سوی دموکراتیزاسیون حرکت کرد. البته معتقدم نرمالیزاسیون پیششرط تحولاتی است که میتوانند تحت وضعیتهای مشروط، به دموکراتیزاسیون منجر شوند که البته موضوع بحث در اینجا نیست. لذا سؤال این است که گزینه بهتر از حسن روحانی برای نرمالیزاسیون لازم جهت رفتن به سمت حل مسائل بدخیم چیست؟
معنای واقعی اصلاحات در نظر من، تعدیل و رفع مسائل بدخیم ایران است. باقی ماندن مسائل بدخیم به فرسایش تمدنی میانجامند و اصلاحات واقعی ساختن راهکارهای مؤثر برای تعدیل این مسائل است. مایلم با صراحت بگویم که اصلاحات برای برخی چیزی جز بازگشتن برخی افراد منتسب به جناح چپ به قدرت نیست. مسأله را از اینجا به بعد میتوان این گونه شرح کرد. اصلاحطلبان میتوانند تلاش کنند پیش از نرمالیزاسیون، قدرت را در دست گیرند و به این ترتیب سطح تنش را افزایش دهند و مقولات اجماع، اعتماد و طرح مسائل بنیادین و بدخیم در عرصه اجتماعی را با تبدیل شدن خود به مسأله عرصه سیاست، به تعویق بیندازند. این راهبرد پیآمد سنگین دیگری نیز دارد. اصلاحطلبان خود را در مقابل پایگاه اجتماعیشان متعهد به کارهایی میکنند که برای دست یافتن به آنها عملاً اختیاری ندارند. اما میتوانند راهکار دوم را برگزینند.
راهکار دوم آن است که اصلاحطلبان خود را تبدیل به مسأله نکنند، بلکه نیروی اجتماعی و سیاسیای باشند که به پروژه نرمالیزاسیون کمک میکنند و اجازه میدهند تا مسائل بدخیم ایران ابتدا به صدر سلسله مراتب مسائل صعود کنند، و حداکثر اجماعسازی و اعتمادسازی برای رفع آنها شکل بگیرد. اصلاحطلبان به این ترتیب عرصه را از پیدایش یک مسأله سیاسی (Political problem) پاک میکنند تا مسائل سیاستی (Policy Problems) فرصت عرض اندام پیدا کنند.
اگر با رویکرد دوم به قضیه بنگریم، آنگاه اصلاحطلبان باید از خود بپرسند: اگر محمدرضا عارف به جای حسن روحانی برنده انتخابات سال 92 بود، امروز موفقیتهایی بیشتر از حسن روحانی میداشت؟ و آیا گزینهای غیر از حسن روحانی میتواند در فردای انتخابات سال 1396 دستآوردهایی بیش از ایشان داشته باشد؟
اصلاحطلبان به گمان من باید زمان قابل توجهی را صبر پیشه کنند تا نرمالیزاسیون انجام گیرد و حداقلهایی از عقلانیت راهبردی در نظام اداره کشور به شکل غیرقابل بازگشتی نهادینه شود. اصلاحطلبان میتوانند فشار خود را از عرصه سیاسی به عرصه سیاستی منتقل کنند که البته بیگمان ورود به عرصه سیاسی از مسیری دیگر اما با ظرفیت کمتری برای تنشزایی است. اگر اصلاح واقعی، یعنی گام برداشتن به سوی رفع مسائل بدخیم ایران مد نظر است، ممانعت از تنشزایی و در عین حال تلاش برای شکل دادن به ائتلافی فراگیر بر محور طرح مسائل بنیادین ایران و دامن زدن به گفتوگوی اجتماعی فزاینده درباره آنها به قصد ساختن راهکارهای پایدار، فراتر و ارجحتر از برکشیدن اصلاحطلبان به عرصه قدرت است. حسن روحانی نماد عقلانیت میانهای است که هدف اولیه آن میتواند نرمالیزاسیون به قصد کاستن از پیشبینیناپذیری نظام اجتماعی و سیاسی در ایران باشد. مأموریت اصلی، میتواند تداوم بخشیدن و تقویت هر چه بیشتر این عقلانیت میانه به مدت حداقل دو دهه باشد. مهم این نیست که اصلاحطلبان رئیسجمهور یا رئیسجمهورساز، رئیس مجلس باشند یا تعیینکننده دستور کار مجلس در جهت سیاستهایی که تغییرات مثبت معنادار در وضعیت مسائل بدخیم جامعه ایران ایجاد میکنند. مسأله این است که «عقل قدرت» راهنمای تصمیمگیری اصلاحطلبان خواهد بود یا «قدرت عقل»، مسأله این است. پرسش درباره حمایت اصلاحطلبان از حسن روحانی و همچنین ریاست محمدرضا عارف بر مجلس شورای اسلامی نیز با همین رویکرد قابل پاسخ دادن است.
راهکار دوم آن است که اصلاحطلبان خود را تبدیل به مسأله نکنند، بلکه نیروی اجتماعی و سیاسیای باشند که به پروژه نرمالیزاسیون کمک میکنند و اجازه میدهند تا مسائل بدخیم ایران ابتدا به صدر سلسله مراتب مسائل صعود کنند، و حداکثر اجماعسازی و اعتمادسازی برای رفع آنها شکل بگیرد. اصلاحطلبان به این ترتیب عرصه را از پیدایش یک مسأله سیاسی (Political problem) پاک میکنند تا مسائل سیاستی (Policy Problems) فرصت عرض اندام پیدا کنند.
اگر با رویکرد دوم به قضیه بنگریم، آنگاه اصلاحطلبان باید از خود بپرسند: اگر محمدرضا عارف به جای حسن روحانی برنده انتخابات سال 92 بود، امروز موفقیتهایی بیشتر از حسن روحانی میداشت؟ و آیا گزینهای غیر از حسن روحانی میتواند در فردای انتخابات سال 1396 دستآوردهایی بیش از ایشان داشته باشد؟
اصلاحطلبان به گمان من باید زمان قابل توجهی را صبر پیشه کنند تا نرمالیزاسیون انجام گیرد و حداقلهایی از عقلانیت راهبردی در نظام اداره کشور به شکل غیرقابل بازگشتی نهادینه شود. اصلاحطلبان میتوانند فشار خود را از عرصه سیاسی به عرصه سیاستی منتقل کنند که البته بیگمان ورود به عرصه سیاسی از مسیری دیگر اما با ظرفیت کمتری برای تنشزایی است. اگر اصلاح واقعی، یعنی گام برداشتن به سوی رفع مسائل بدخیم ایران مد نظر است، ممانعت از تنشزایی و در عین حال تلاش برای شکل دادن به ائتلافی فراگیر بر محور طرح مسائل بنیادین ایران و دامن زدن به گفتوگوی اجتماعی فزاینده درباره آنها به قصد ساختن راهکارهای پایدار، فراتر و ارجحتر از برکشیدن اصلاحطلبان به عرصه قدرت است. حسن روحانی نماد عقلانیت میانهای است که هدف اولیه آن میتواند نرمالیزاسیون به قصد کاستن از پیشبینیناپذیری نظام اجتماعی و سیاسی در ایران باشد. مأموریت اصلی، میتواند تداوم بخشیدن و تقویت هر چه بیشتر این عقلانیت میانه به مدت حداقل دو دهه باشد. مهم این نیست که اصلاحطلبان رئیسجمهور یا رئیسجمهورساز، رئیس مجلس باشند یا تعیینکننده دستور کار مجلس در جهت سیاستهایی که تغییرات مثبت معنادار در وضعیت مسائل بدخیم جامعه ایران ایجاد میکنند. مسأله این است که «عقل قدرت» راهنمای تصمیمگیری اصلاحطلبان خواهد بود یا «قدرت عقل»، مسأله این است. پرسش درباره حمایت اصلاحطلبان از حسن روحانی و همچنین ریاست محمدرضا عارف بر مجلس شورای اسلامی نیز با همین رویکرد قابل پاسخ دادن است.
Forwarded from «شمس» NPPS.IR
🔴 تغییر آدرس کانال شمس 🔴
با عرض پوزش به اطلاع میرساند آدرس کانال تلگرام شمس تغییر یافته، برای عضویت در کانال جدید لینک زیر را باز کرده و روی گزینه JOIN کلیک کنید.
https://telegram.me/npps_ir
با عرض پوزش به اطلاع میرساند آدرس کانال تلگرام شمس تغییر یافته، برای عضویت در کانال جدید لینک زیر را باز کرده و روی گزینه JOIN کلیک کنید.
https://telegram.me/npps_ir
Forwarded from شمس - NPPS.IR
@npps_ir
موانع استحصال انرژیهای نو در ایران
مهدی مافی
1395.3.17
ساعت 12-10
ثبتنام از لینک زیر:
https://docs.google.com/forms/d/1FN1TglKvQB9gZVs2VDvEIPtYt_3o6passdyMgRVRPa0/viewform?c=0&w=1
موانع استحصال انرژیهای نو در ایران
مهدی مافی
1395.3.17
ساعت 12-10
ثبتنام از لینک زیر:
https://docs.google.com/forms/d/1FN1TglKvQB9gZVs2VDvEIPtYt_3o6passdyMgRVRPa0/viewform?c=0&w=1
Forwarded from محمد درویش
@darvishnameh
👆👆👆 بیست و دومین گفتگوی راهبردی به موضوعی بسیار مهم و دقیقا راهبردی خواهد پرداخت. فرصت حضور در این نشست علمی را از دست ندهید! مهدی مافی دارای مدرک مهندسی انرژیهای نو و محیط زیست از دانشکده تکنولوژی و اقتصاد برلین بوده و هم اکنون مدیرعامل شرکت جرمن اطلس اینجینیرنیگ - German Atlas Engineering Trading company - در کشور جمهوری آلمان است.
اینکه وضعیت صنعت انرژی های نو در ایران و جهان چگونه است؛ اینکه چرا آنگونه که باید در این حوزه پیشرفت نداشته ایم و اینکه چه باید کرد تا سرمایه گذاری ها به سمت استحصال انرژی های نو تغییر مسیر دهد، از جمله مهم ترین فرازهای سخنانی است که این کارشناس حرفه ای ایرانی در موردش شفاف و بی پرده جستارهایی را می گشاید.
در مدیریت این پنل می کوشم تا فرصت کافی برای طرح پرسش ها، نقدها و پیشنهادها به حاضرین در انتهای سخنرانی داده شود.
علاقه مندان برای شرکت در این نشست، لطفا از طریق لینک زیر ثبت نام فرمایند:
https://docs.google.com/forms/d/1FN1TglKvQB9gZVs2VDvEIPtYt_3o6passdyMgRVRPa0/viewform?usp=send_form
👆👆👆 بیست و دومین گفتگوی راهبردی به موضوعی بسیار مهم و دقیقا راهبردی خواهد پرداخت. فرصت حضور در این نشست علمی را از دست ندهید! مهدی مافی دارای مدرک مهندسی انرژیهای نو و محیط زیست از دانشکده تکنولوژی و اقتصاد برلین بوده و هم اکنون مدیرعامل شرکت جرمن اطلس اینجینیرنیگ - German Atlas Engineering Trading company - در کشور جمهوری آلمان است.
اینکه وضعیت صنعت انرژی های نو در ایران و جهان چگونه است؛ اینکه چرا آنگونه که باید در این حوزه پیشرفت نداشته ایم و اینکه چه باید کرد تا سرمایه گذاری ها به سمت استحصال انرژی های نو تغییر مسیر دهد، از جمله مهم ترین فرازهای سخنانی است که این کارشناس حرفه ای ایرانی در موردش شفاف و بی پرده جستارهایی را می گشاید.
در مدیریت این پنل می کوشم تا فرصت کافی برای طرح پرسش ها، نقدها و پیشنهادها به حاضرین در انتهای سخنرانی داده شود.
علاقه مندان برای شرکت در این نشست، لطفا از طریق لینک زیر ثبت نام فرمایند:
https://docs.google.com/forms/d/1FN1TglKvQB9gZVs2VDvEIPtYt_3o6passdyMgRVRPa0/viewform?usp=send_form
Google Docs
فرم ثبت نام در بیست و دومین نشست گفتگوهای راهبردی مرکز بررسی های استراتژیک ریاست جمهوری
گاهی نامها آن قدر مناسباند که فراتر رفتن از آنها سخت دشوار است. «ایستاده در غبار» نیز نامی است برازنده فیلمی درباره سرداری که 34 سال پیش در غبار گم شده و گویی هیچ نشانی از او نیست. ایستاده در غبار، روایتی تاریخی و بیشتر از آن چشماندازی برای بازخوانی وضع و حال امروز ایران ماست؛ روایت آدمی است برآمده از زندگیای ساده، اما به غایت استوار و راستکردار، و به قول احمد شاملو «شیر آهن کوه مردی از این گونه عاشق» که وطنش، مردمش و آرمانش را در میدان خونین سرنوشت، پاسداری میکند.
«ایستاده در غبار» حکایت زندگی احمد متوسلیان است. محمد حسین مهدویان در فیلمش آدمی را روایت میکند که مردم امروز این سرزمین دیرزمانی است وجود کسانی از جنس او را باور نمیکنند؛ گویی چنان در غبار زمان گم شدهاند که جز حسرتشان باقی نمانده است؛ آدمیانی آنقدر بلورین و شفاف که در اوج بلبشوی انقلابیگری هم همه چیز را شفاف میخواستهاند و نه کسانی که سه و نیم دهه بعد رنگ تیرگی و در همریختگی را بیشتر خوش میدارند.
«ایستاده در غبار» آدمی را به لحظه پرسشی هولناک میبرد و از این منظر است که چشماندازی برای بازخوانی وضع حال و امروز ماست. سی و چهار سال است که خبری از احمد متوسلیان نیست و گفته میشود به همراه سه دیپلمات دیگر گروگان هستند. اما تصور کنید متوسلیان زنده باشد و امروز بازگردد. شش ماه بعد از بازگشت او، به ما چه خواهد گفت؟ آیا نمیپرسد این 34 سال که من نبودم چرا وضع محرومیت مردمان کردستان هنوز اسفبار است؟ متوسلیان که همه چیز را شفاف و با حساب و کتاب میخواست، اگر امروز فسادهای معمولیشده را ببیند چه خواهد گفت؟
احمد متوسلیان زمانی ایستاده در غبار برخاسته از خاکریزها، خم به ابرو نیاورد و از میدان به در نشد، اما آیا امروز نیز قادر است در غبار برخاسته از تندخوییها، پردهدریها، تیرگیهای اقتصاد و فرهنگ و سیاست، و گمگشتگیهای مردمانی سالخورده و سرخورده نیز ایستاده بماند؟ متوسلیان میخواست بر فراز همه این غبارها بایستد و بیگمان در میان غبار خاکریزها، بیهراس، ایستاد تا جامعه از غبارها فراتر رود.
«ایستاده در غبار» محمد حسین مهدویان، فیلمی آرمانخواه است که غیبت آدمهایی از جنس احمد متوسلیان را به جامعه امروز ایران یادآور میشود؛ فیلمی پرسشگر است و بیخبری ما از احوال احمد متوسلیان را در خدمت این پرسش قرار میدهد که اگر او بازگردد به ما چه خواهد گفت؛ و فیلمی است که احمد متوسلیان را در همه انسانیت زمینیاش، با همه ریزهکاریهای غیراسطورهایاش، به اسطورهای دوستداشتنی بدل میکند؛ آدمی که میتوان او را دوست داشت و برای خوب بودن از او انرژی گرفت، و برای بازگشتش از صمیم قلب دعا کرد. «ایستاده در غبار» را میتوان چندین بار دید، ستود، گریست، خندید، مملو از غرور شد و در نهایت متفکرانه به غباری که ما را فراگرفته است، خیره شد و آرزو کرد از آن فراتر رویم.
«ایستاده در غبار» حکایت زندگی احمد متوسلیان است. محمد حسین مهدویان در فیلمش آدمی را روایت میکند که مردم امروز این سرزمین دیرزمانی است وجود کسانی از جنس او را باور نمیکنند؛ گویی چنان در غبار زمان گم شدهاند که جز حسرتشان باقی نمانده است؛ آدمیانی آنقدر بلورین و شفاف که در اوج بلبشوی انقلابیگری هم همه چیز را شفاف میخواستهاند و نه کسانی که سه و نیم دهه بعد رنگ تیرگی و در همریختگی را بیشتر خوش میدارند.
«ایستاده در غبار» آدمی را به لحظه پرسشی هولناک میبرد و از این منظر است که چشماندازی برای بازخوانی وضع حال و امروز ماست. سی و چهار سال است که خبری از احمد متوسلیان نیست و گفته میشود به همراه سه دیپلمات دیگر گروگان هستند. اما تصور کنید متوسلیان زنده باشد و امروز بازگردد. شش ماه بعد از بازگشت او، به ما چه خواهد گفت؟ آیا نمیپرسد این 34 سال که من نبودم چرا وضع محرومیت مردمان کردستان هنوز اسفبار است؟ متوسلیان که همه چیز را شفاف و با حساب و کتاب میخواست، اگر امروز فسادهای معمولیشده را ببیند چه خواهد گفت؟
احمد متوسلیان زمانی ایستاده در غبار برخاسته از خاکریزها، خم به ابرو نیاورد و از میدان به در نشد، اما آیا امروز نیز قادر است در غبار برخاسته از تندخوییها، پردهدریها، تیرگیهای اقتصاد و فرهنگ و سیاست، و گمگشتگیهای مردمانی سالخورده و سرخورده نیز ایستاده بماند؟ متوسلیان میخواست بر فراز همه این غبارها بایستد و بیگمان در میان غبار خاکریزها، بیهراس، ایستاد تا جامعه از غبارها فراتر رود.
«ایستاده در غبار» محمد حسین مهدویان، فیلمی آرمانخواه است که غیبت آدمهایی از جنس احمد متوسلیان را به جامعه امروز ایران یادآور میشود؛ فیلمی پرسشگر است و بیخبری ما از احوال احمد متوسلیان را در خدمت این پرسش قرار میدهد که اگر او بازگردد به ما چه خواهد گفت؛ و فیلمی است که احمد متوسلیان را در همه انسانیت زمینیاش، با همه ریزهکاریهای غیراسطورهایاش، به اسطورهای دوستداشتنی بدل میکند؛ آدمی که میتوان او را دوست داشت و برای خوب بودن از او انرژی گرفت، و برای بازگشتش از صمیم قلب دعا کرد. «ایستاده در غبار» را میتوان چندین بار دید، ستود، گریست، خندید، مملو از غرور شد و در نهایت متفکرانه به غباری که ما را فراگرفته است، خیره شد و آرزو کرد از آن فراتر رویم.
Forwarded from دکتر نعمت الله فاضلی
@DrNematallahFazeli
«کانال رسمی دکتر نعمت الله فاضلی»
دانشیار انسان شناسی و مطالعات فرهنگی
*اطلاع از زمان و مکان سخنرانی ها و نشست ها و دریافت فایل های صوتی و مقالات*
«کانال رسمی دکتر نعمت الله فاضلی»
دانشیار انسان شناسی و مطالعات فرهنگی
*اطلاع از زمان و مکان سخنرانی ها و نشست ها و دریافت فایل های صوتی و مقالات*
شفافیت پارلمانی، اولویت مجلس دهم. مقاله ای مهم درباره یک گام مهم به سمت شفافیت و اصلاح طلبی واقعی.
Forwarded from محمد درویش
🔴ننگ با رنگ پاک نمی شه!🔴
آن گروه از خوانندگان عزیز درویش نامه که به هم نسلان نگارنده نزدیک هستند، خوب یادشان هست که عنوانی که بر پیشانی این یادداشت نقش بسته است، در جریان تظاهرات مردمی بر علیه رژیم پهلوی و در خطاب به عوامل ساواک که می کوشیدند، دیوارنویسی بر علیه خاندان پادشاهی را شبانه با رنگ پاک کنند؛ به صورت یک شعار مردمی بارها و بارها شنیده می شد.
اینک البته انقلاب پیروز شده، اما مصداق آن شعار هنوز از بین نرفته! رفته؟
⚡️ اخیرا پدیده ویرانگر نشست زمین تا ورودی مشهورترین و پربازدیدترین کهن زادبوم ایرانی، یعنی تخت جمشید هم رسیده و مسوولین این میراث جهانی مجبور شده اند با ریختن چند کامیون خاک، فعلا صورت مساله را پاک کنند! غافل از اینکه ننگ با رنگ پاک نمی شه! ماجرا این است که متاسفانه مرگ دشتی که تخت جمشید بر روی آن بناشده، به دلیل برداشتهای بیش از حد به بهانه خودکفایی در گندم، قطعی است و دیگر هیچ نیرویی نمی تواند در برابر فرآیند ویرانگر نشست زمین بایستد.
آقایان باید آن زمان که تعداد سدهای حوضه آبخیز کر و سیوند را سه برابر می کردند و علاوه بر درودزن، ملاصدرا و سیوند را هم ساختند و بختگان را نابود کردند، به فکر این بحران می افتادند! آنها باید زمانی که وسعت شالیکاری ها در کام فیروز از سی هزار هکتار به بیش از ۱۳۰ هزار هکتار افزایش می یافت؛ در اندیشه این درد بی درمان فرو می رفتند!
آنها باید وقتی به فکر می افتادند که ۲۵ سال با قرار گرفتن در رکورد بزرگترین تولیدکننده گندم در بین ۳۱ استان کشور، خنده های مستانه سرنمی داده و آن را نشانه مدیریت توانمند خود نمی پنداشتند!
آنها باید آن هنگام به فکر چاره جویی می افتادند که هنوز حدود سی هزار چاه غیر مجاز در سطح استان حفر نشده بود!
و آنها باید زمانی کمربندها را سفت می کردند که هنوز رکورد نشست زمین در کره زمین که با ۳۶ سانتی متر در سال در اختیار تهران بود، توسط دشت فسا به جهرم به میزان ۵۶ سانتی متر در سال، یعنی ۱۴۰ برابر شرایط بحرانی در جهان شکسته نمی شد!
🔴 راست آن است که بروز پدیده نشست زمین، نشانه فاجعه مدیریتی در بخش آب کشور است. زیرا آنها نخواستند یا نتوانستند به موقع بحران را هشدار داده و ترمز توسعه ناپایدار را بکشند! حتی کاش به همین اندازه بسنده می کردند! چرا که همچنان هم بر ساخت سدهای بیشتر و طرح های انتقال آب تاکید می کنند تا همچنان بر طبل بیشتر وابستگی معیشتی به سرزمین کوبیده و روند بدهکاری اکولوژیکی کشور از مرز ورشکستگی غیرقابل جبران هم عبور کند!
🔴 اما سدسازها، تنها متهمان این فاجعه بزرگ نیستند! وزارت جهاد کشاورزی هم مقصر است که تن به این بازی مرگبار داد و قواعد ویرانگرش را پذیرفت. سازمان حفاظت محیط زیست هم مقصر است که چرا از اهرم های نظارتی خویش استفاده نکرده و اخطار قانون اساسی نداد؟! نمایندگان مجلس شورای اسلامی هم مقصر هستند که نه تنها از قدرت خود برای مهار این بحران سود نبردند، بلکه خود با وضع قوانینی ضد محیط زیستی، سرعت این روند مرگبار را شتاب بخشیدند، مثل قانونی که در سال ۱۳۸۹ تصویب کرده و دولت را واداشتند تا برای چاه های غیرمجازی که پیش از سال ۸۵ حفر شده بودند، پروانه قانونی صادر کند!
🔴 اینک البته دیگر کار از کار گذشته و عاقبتی که امروز گریبان مردم دردمند میناب را گرفته و پیشروی فروچاله ها از دشت های مجاور و مناطق اطراف چلوگاومیشی به درون خانه های مسکونی در مرکز شهر نزدیک شده؛ فرجام نامیمون آنهایی است که بی مهابای فرداها، با افتخار به تداوم کاشت محصولات پرمصرف در ایران مرکزی ادامه دادند و متاسفانه ادامه هم می دهند!
استان فارس باید سریعا فرمان تعطیلی هر نوع برداشت از سفره های آب را صادر کرده و میزان استحصال از اندوخته های اندک موجودش را در حد بیست درصد کل ظرفیت سالانه کاهش دهد. استان فارس باید به سرعت با چرخش مدیریتی، در اندیشه رونق بخشیدن به کسب و کارهایی برآید که به منابع آب و خاکش وابسته نباشند.
بازار استحصال انرژی های نو، بازاری با یک میلیون شغل جدید است؛ افزون بر آن، حوزه بومگردی و گردشگری تاریخی و فرهنگی هم از چنین پتانسیلی برخوردار است. حتی مدارس طبیعت می توانند دورنمای ایجاد ۲۰۰ هزار شغل را در کشور بیافرینند، ...
🔴 پرسش اصلی اما این است:
چرا به سرعت نمی ایستیم، از بزرگراه خارج نشده و دور نمی زنیم؟! چرا همچنان فکر می کنیم با کاهش سرعت می توانیم خطر را مدیریت کنیم! در حالیکه اینک بر همه روشن شده که بیش از نیم قرن است در مسیری اشتباه بر پدال گاز فشار آورده ایم!
شجاعت مدیریتی این نیست که همیشه سرنیزه بیاویزیم و بر طبل جنگ بکوبیم؛ گاه شجاع ترین مدیران آنهایی هستند که بپذیرند اشتباه کرده، از مردم خویش عذرخواهی کنند و با تقویت سرمایه اجتماعی، بکوشند درایت مدارانه، مشکلات را مهار کنند.
#نشست_زمین
#فاجعه_مدیریت_آب
#تخت_جمشید
@darvishnameh
آن گروه از خوانندگان عزیز درویش نامه که به هم نسلان نگارنده نزدیک هستند، خوب یادشان هست که عنوانی که بر پیشانی این یادداشت نقش بسته است، در جریان تظاهرات مردمی بر علیه رژیم پهلوی و در خطاب به عوامل ساواک که می کوشیدند، دیوارنویسی بر علیه خاندان پادشاهی را شبانه با رنگ پاک کنند؛ به صورت یک شعار مردمی بارها و بارها شنیده می شد.
اینک البته انقلاب پیروز شده، اما مصداق آن شعار هنوز از بین نرفته! رفته؟
⚡️ اخیرا پدیده ویرانگر نشست زمین تا ورودی مشهورترین و پربازدیدترین کهن زادبوم ایرانی، یعنی تخت جمشید هم رسیده و مسوولین این میراث جهانی مجبور شده اند با ریختن چند کامیون خاک، فعلا صورت مساله را پاک کنند! غافل از اینکه ننگ با رنگ پاک نمی شه! ماجرا این است که متاسفانه مرگ دشتی که تخت جمشید بر روی آن بناشده، به دلیل برداشتهای بیش از حد به بهانه خودکفایی در گندم، قطعی است و دیگر هیچ نیرویی نمی تواند در برابر فرآیند ویرانگر نشست زمین بایستد.
آقایان باید آن زمان که تعداد سدهای حوضه آبخیز کر و سیوند را سه برابر می کردند و علاوه بر درودزن، ملاصدرا و سیوند را هم ساختند و بختگان را نابود کردند، به فکر این بحران می افتادند! آنها باید زمانی که وسعت شالیکاری ها در کام فیروز از سی هزار هکتار به بیش از ۱۳۰ هزار هکتار افزایش می یافت؛ در اندیشه این درد بی درمان فرو می رفتند!
آنها باید وقتی به فکر می افتادند که ۲۵ سال با قرار گرفتن در رکورد بزرگترین تولیدکننده گندم در بین ۳۱ استان کشور، خنده های مستانه سرنمی داده و آن را نشانه مدیریت توانمند خود نمی پنداشتند!
آنها باید آن هنگام به فکر چاره جویی می افتادند که هنوز حدود سی هزار چاه غیر مجاز در سطح استان حفر نشده بود!
و آنها باید زمانی کمربندها را سفت می کردند که هنوز رکورد نشست زمین در کره زمین که با ۳۶ سانتی متر در سال در اختیار تهران بود، توسط دشت فسا به جهرم به میزان ۵۶ سانتی متر در سال، یعنی ۱۴۰ برابر شرایط بحرانی در جهان شکسته نمی شد!
🔴 راست آن است که بروز پدیده نشست زمین، نشانه فاجعه مدیریتی در بخش آب کشور است. زیرا آنها نخواستند یا نتوانستند به موقع بحران را هشدار داده و ترمز توسعه ناپایدار را بکشند! حتی کاش به همین اندازه بسنده می کردند! چرا که همچنان هم بر ساخت سدهای بیشتر و طرح های انتقال آب تاکید می کنند تا همچنان بر طبل بیشتر وابستگی معیشتی به سرزمین کوبیده و روند بدهکاری اکولوژیکی کشور از مرز ورشکستگی غیرقابل جبران هم عبور کند!
🔴 اما سدسازها، تنها متهمان این فاجعه بزرگ نیستند! وزارت جهاد کشاورزی هم مقصر است که تن به این بازی مرگبار داد و قواعد ویرانگرش را پذیرفت. سازمان حفاظت محیط زیست هم مقصر است که چرا از اهرم های نظارتی خویش استفاده نکرده و اخطار قانون اساسی نداد؟! نمایندگان مجلس شورای اسلامی هم مقصر هستند که نه تنها از قدرت خود برای مهار این بحران سود نبردند، بلکه خود با وضع قوانینی ضد محیط زیستی، سرعت این روند مرگبار را شتاب بخشیدند، مثل قانونی که در سال ۱۳۸۹ تصویب کرده و دولت را واداشتند تا برای چاه های غیرمجازی که پیش از سال ۸۵ حفر شده بودند، پروانه قانونی صادر کند!
🔴 اینک البته دیگر کار از کار گذشته و عاقبتی که امروز گریبان مردم دردمند میناب را گرفته و پیشروی فروچاله ها از دشت های مجاور و مناطق اطراف چلوگاومیشی به درون خانه های مسکونی در مرکز شهر نزدیک شده؛ فرجام نامیمون آنهایی است که بی مهابای فرداها، با افتخار به تداوم کاشت محصولات پرمصرف در ایران مرکزی ادامه دادند و متاسفانه ادامه هم می دهند!
استان فارس باید سریعا فرمان تعطیلی هر نوع برداشت از سفره های آب را صادر کرده و میزان استحصال از اندوخته های اندک موجودش را در حد بیست درصد کل ظرفیت سالانه کاهش دهد. استان فارس باید به سرعت با چرخش مدیریتی، در اندیشه رونق بخشیدن به کسب و کارهایی برآید که به منابع آب و خاکش وابسته نباشند.
بازار استحصال انرژی های نو، بازاری با یک میلیون شغل جدید است؛ افزون بر آن، حوزه بومگردی و گردشگری تاریخی و فرهنگی هم از چنین پتانسیلی برخوردار است. حتی مدارس طبیعت می توانند دورنمای ایجاد ۲۰۰ هزار شغل را در کشور بیافرینند، ...
🔴 پرسش اصلی اما این است:
چرا به سرعت نمی ایستیم، از بزرگراه خارج نشده و دور نمی زنیم؟! چرا همچنان فکر می کنیم با کاهش سرعت می توانیم خطر را مدیریت کنیم! در حالیکه اینک بر همه روشن شده که بیش از نیم قرن است در مسیری اشتباه بر پدال گاز فشار آورده ایم!
شجاعت مدیریتی این نیست که همیشه سرنیزه بیاویزیم و بر طبل جنگ بکوبیم؛ گاه شجاع ترین مدیران آنهایی هستند که بپذیرند اشتباه کرده، از مردم خویش عذرخواهی کنند و با تقویت سرمایه اجتماعی، بکوشند درایت مدارانه، مشکلات را مهار کنند.
#نشست_زمین
#فاجعه_مدیریت_آب
#تخت_جمشید
@darvishnameh
👍1
آهنگ تیتراژ پایانی فیلم ایستاده در غبار. فیلم را که ببینید، این آهنگ، الهام بخش می شود.
کمیته ملی شفافیت، پیشنهاد حسام الدین آشنا برای رسیدگی به مسأله فیش های حقوقی.