پیشنهاد نوروزی پادکست دغدغه ایران

پادکست دغدغه ایران، رسانه اندیشه توسعه و تأمل درباره مسائل ایران است. ممکن است علاقمند باشید منتخبی از اپیزودهای #پادکست_دغدغه_ایران را در نوروز بشنوید یا آن را به دیگران پیشنهاد دهید. ۱۴ اپیزود را انتخاب کرده‌ایم و به شما پیشنهاد می‌کنیم. 

⭕ اپیزود هفتادویکم
جامعه‌شناسی اعتراض در ایران امروز
شنیدن در کست‌باکس

شنیدن در تلگرام


⭕ اپیزود چهل‌وچهارم
تورم و اخلاق: داستانی برای همه
شنیدن در کست‌باکس

شنیدن در تلگرام


⭕ اپیزود سوم
دولت نفتی: دون‌ کیشوت در لی‌لی‌پوت
شنیدن در کست‌باکس

شنیدن در تلگرام


⭕ اپیزود چهارم
راه فلاکت: ونزوئلایی شدن
شنیدن در کست‌باکس

شنیدن در تلگرام


⭕ اپیزود پنجاهم
ایران: ژئوپلتیک و دیپلماسی راه
شنیدن در کست‌باکس

شنیدن در تلگرام


⭕ اپیزود پنجاه‌ودوم
ریشه‌های اقتصادی دیکتاتوری و دموکراسی
شنیدن در کست‌باکس

شنیدن در تلگرام


⭕ اپیزود شصت‌وهفتم
ایران در جهان: نقشی که از دست رفت
شنیدن در کست‌باکس

شنیدن در تلگرام


⭕ اپیزود ششم
توسعه سیاسی و مثل دانمارک شدن
شنیدن در کست‌باکس

شنیدن در تلگرام


⭕ اپیزود دوازدهم
منطق دام اجتماعی
شنیدن در کست‌باکس

شنیدن در تلگرام


⭕ اپیزود بیست‌ویکم
برخاستن اقتصاد از روی خاک
شنیدن در کست‌باکس

شنیدن در تلگرام


⭕ اپیزود بیست‌وپنجم
مسأله آب و همبستگی اجتماعی
شنیدن در کست‌باکس

شنیدن در تلگرام


⭕ اپیزود سی‌وهشتم
آمریکایی‌ها در ایران: رضاشاه به روایت آرتور میلسپو
شنیدن در کست‌باکس

شنیدن در تلگرام


⭕ اپیزود پنجاه‌وششم
توسعه به‌مثابه توانمندسازی حکومت
شنیدن در کست‌باکس

شنیدن در تلگرام


⭕ اپیزود هفتادونهم
راه باریک آزادی
شنیدن در کست‌باکس

شنیدن در تلگرام

اگر مایلید، دیگران را هم به شنیدن این پادکست، دعوت کنید.

حمایت از پادکست

@dirancast_official

چرا فحش می‌دادند؟

محمد فاضلی

✅ یکی از پرسش‌هایی که در اعتراضات سال گذشته مطرح می‌شد این بود: «چرا بخشی از معترضان فحش می‌دادند؟» ناسزا گفتن در فرهنگ‌های مختلف کارکردهای مختلفی دارد، اما یک شاهد تاریخی نشان می‌دهد که ناسزا گفتن، ابزار و هنجاری برای مهار قدرت نیز هست.

⭕️ شاهد تاریخی
✅ مردم سیه‌نا در شمال ایتالیا نیز در قرون وسطی و حدود قرون ۱۲ تا ۱۴ میلادی هنجارهایی (قواعد اجتماعی) برای مهار سیاست‌مداران بسط داده بودند. آن‌ها می‌توانستند روی سیاست‌مدارانی که بیش از اندازه بزرگ می‌شدند، به‌واسطه تجاوزات‌شان «اسم ناجور» بگذارند. آن‌ها روی جراردو کاگاپیستوی میلانی که در سال‌های ۱۱۴۱ تا ۱۱۸۰ چهار بار عضو شورا بود اسم کاگاپیستو به معنای «پیستوی مدفوع» گذاشته بودند. برادران کاکائینارکا نام خانوادگی‌شان «مدفوع در جعبه» بود، و آندریکو کاگائینوسا به «مدفوع در شلوارت» ترجمه می‌شد، و کاکارنا «مدفوع قورباغه» و کاگاتوسیچی به معنای «مدفوع سمی» بود. «اگر کسی زیادی قدرتمند می‌شد یا کژرفتاری می‌کرد با این خطر مواجه بود که یک نام خانوادگی با پیشوندی از مدفوع بگیرد.» (راه باریک آزادی، ص. ۱۷۴)

 
⭕️ فحش‌های ۱۴۰۱
✅ ناسزاهای عمدتاً رکیک همیشه در جامعه و بالاخص در اجتماعات خاصی نظیر مدارس پسرانه، جمع‌های دوستانه مردانه و در میان برخی رسته‌های شغلی، رواج داشته‌اند. اما این‌که در یک موقعیت سیاسی، کاربرد گسترده‌ای پیدا کنند، نشان‌دهنده مقصود خاص استفاده‌کنندگان از ناسزاست.

✅ مردم سیه‌نا در ایتالیا با پیشوندی از کلمه «مدفوع» اصحاب قدرت را مخاطب قرار می‌دادند و نه فقط در زمانه خودشان، بلکه در تاریخ نیز بدنام می‌کردند. به این ترتیب، پیشوند ساختن، ناسزا گفتنی بود که هنجاری برای ابراز نارضایتی از قدرت و تلاش برای مهار کردن آن به‌شمار می‌رفت.

✅ فحش‌های اعتراضات ۱۴۰۱ را نیز می‌توان تلاش آگاهانه و حتی ناخودآگاه برای ابراز نارضایتی شدید از شیوه اعمال قدرت، قدرتمندان و کردار قدرت صاحبان قدرت در ایران امروز به حساب آورد. جامعه بی‌ادب‌تر از گذشته نشده، و این ناسزاها هم عباراتی نبوده‌اند که در فرهنگ ایرانی سابقه نداشته باشند. آن‌ها در سطح جامعه و در مواقع و گروه‌های خاص رواج داشته‌اند. آن‌ها که ناسزا را بر زبان جاری نمی‌کنند هم این عبارات را می‌شناسند، فقط به‌کار نمی‌برند. اما یک موقعیت سیاسی، بستری شده بود تا ناسزا کارکرد خود برای ابراز نارضایتی و تلاش برای مهار قدرت از طریق هنجاری زبانی را آشکار کند.

⭕️ چرا ناسزاهای ۱۴۰۱ مهم‌اند؟
✅ چون چنان که پیش‌تر نوشته‌ام، جامعه ایرانی تلاش ۱۱۵ ساله گذشته خود برای مهار زدن بر قدرت نامقید را ادامه می‌دهد و در این مسیر از ابزارهای گوناگون برای بیان مطالبات خود و مهار قدرت نامقید استفاده می‌کند. ناسزاها، صورتی البته زننده و به همان اندازه در تداوم این تلاش یک قرنی هستند. ناسزا، برآمده از یک نیروی اجتماعی و البته ابزاری در دست این نیروی اجتماعی است تا قدرت سیاسی را مهار کند. مردمی که ابزارهای مؤثرتری برای مهار قدرت سیاسی داشته باشند، ناسزا نمی‌گویند.

@fazeli_mohammad

📹 حکمرانی اقتصادی در لحظه بزنگاه است

▫️مسعود نیلی اقتصاددان و محمدفاضلی جامعه شناس با تحلیل وقایع رخ داده در سال جاری اعتقاد دارند: وضعیت امروز میراث چالش های گذشته است اما نحوه مواجهه با این چالش ها نظام حکمرانی را به لحظه بزنگاه رسانده است.

▫️نظام حکمرانی یا برای وضعیت پیش آمده کنونی قواعد جدیدی وضع می کند یا اقتصاد ایران در مسیر کنونی ادامه خواهد داد. مسیری که از نظر این دو‌تحلیل گر می تواند ابرچالش های کنونی را به ابرفشارهای اقتصادی به جامعه تبدیل کند.

▫️این میزگرد با همکاری هفته‌نامه «تجارت فردا» و «اکوایران» برگزار شده است.

#تجارت_فردا

📺 @ecoiran_webtv

نوشته مهران صولتی هم روایت دیگری از این فیلم است. (اینجا)

#برادران_لیلا

@fazeli_mohammad

🔆 «کدام دولت بیشتر از همه شغل درست کرد؟»


با نگاهی به تغییر و تحولات بازار کار در اقتصاد ایران از سال ۱۳۳۵ تا ۱۴۰۱، میتوان عملکرد دولت‌ها را با نگاه دقیق‌تری ارزیابی کرد.

✍ در دوران کدام دولت بیش از همه شاغلین زیاد شدند؟

➖ در دوران پس از جنگ ایجاد شغل در اقتصاد سرعت بی‌نظیری به خود گرفت اما پس از افزایش قیمت نفت در نیمه دوم دهه ۸۰ شمسی و در دولت محمود احمدی‌نژاد با موج دوم بیماری هلندی، خالص اشتغال جدید و ایجاد شغل بسیار ناچیز شد و از سالیانه چند صد هزار فرصت شغلی به حدود سالی ده هزار نفر یعنی حدود «صفر» رسید. معنا و مفهوم آن این است که در آن سال‌ها تعداد افرادی از جمعیت نیروی کار که شغلی پیدا کرده‌اند با تعداد کسانی که بیکار شده‌اند برابر بوده است.

➖ بعد از سال ۹۲ ایجاد شغل جدید به روند مناسبی بازگشت اما با بیماری کرونا در سال ۹۹ حدود یک میلیون نفر به طور خالص شغل خود را در اقتصاد ایران از دست دادند که بنا به انتظار در بخش خدمات شاغل بودند.
@AminKavei
@ecoiran_webtv

«حکومت شری ضروری است و به همین سبب نیازمند مراقبت و رصد دائمی مداوم است. ... وظیفه شهروند خوبی که از مسئولیت دولتی فارغ است این است که مراقب حکومت باشد مبادا حکومت به اهداف اساسی‌ای که وجودش برای خدمت به آن‌هاست آسیب زند.» (چرا از تاریخ درس نمی‌گیریم؟ ص. ۶۲)

@fazeli_mohammad

پلمب کردن واحد‌های تجاری به بهانه حجاب مشتریان، بریدن نان مردم است. اصلا فرض که به روایت شما حجاب نشان ایمان است، اما نان را که ببرید، مؤمن و ایمانی باقی نمی‌گذارید و جز تخم کینه نمی‌کارید. وظیفه حکمران تسهیل کسب‌وکار مردم است نه بریدن نان‌شان. نان‌تان را نبریده‌اند که دردش را بدانید.

@fazeli_mohammad

اپیزود هشتادودوم پادکست دغدغه ایران
 (نسخه کم حجم)

راه باریک آزادی – درس‌هایی برای آزادی
 
آزادی چیست و چگونه به دست می‌آید؟ دارون عجم‌اوغلو و جیمز رابینسون در کتاب «راه باریک آزادی» استدلال می‌کنند که آزادی فقط در توازن بین قدرت و ظرفیت حکومت و قدرت جامعه برای مقید کردن این حکومت باظرفیت حاصل می‌شود. اپیزود ۸۲ پادکست دغدغه ایران – بخش چهارم از شرح کتاب راه باریک آزادی – ضمن بررسی تاریخ آزادی در چین و آرژانتین، درس‌های برآمده از کتاب «راه باریک آزادی» را خلاصه و ارائه می‌کند.
 
حامی مالی این اپیزود
شرکت اینوتکس ایران
تولیدکننده نرم‌افزار مدیریت دانشِ «رای وَن»
 
خرید کتاب راه باریک آزادی
از صفحه برگ برگ
با ۱۵ درصد تخفیف
 
مؤسسه نیکوکاری رعد
 
حمایت از پادکست
 
شناسه پیپال
Mfpaypal97@gmail.com
 
اینستاگرام پادکست

موسیقی آغازین
قطعه سلام، اثر استاد حسن کسائی
 
Email: dirancast@gmail.com
 
گوینده: محمد فاضلی
امور فنی و صوت: مرتضی مشیری‌خواه
گرافیک: حامد ملیانی و کریم شاهین
                 
تاریخ انتشار
فروردین هزار و چهارصد و دو

@dirancast_official

سیاست رسمی: از توقیف تا پلمب
فردین علیخواه

چند روزی است که درباره دو کلمه «توقیف» و « پلمب» تأمل می کنم. در روزهای اخیر اینجا، آنجا و همه جا کلمه پلمب به چشم می خورد. ظاهرا هم اکنون پلمب آسان ترین راه حاکمیت برای حل مسائل جامعه شده است. البته با غیبت پژوهشگران اجتماعی و فرهنگی و متخصصان امر، انتظاری هم جز این نمی رود. در فرهنگ فارسی معین درباره کلمۀ پلمب آمده است: قطعۀ سرب یا موم آب شده ای که برای جلوگیری از دستکاری و سواستفاده به سر پاکت یا در مغازه یا خانه یا مکان دیگری مهر شود: مهر و موم. مجازا به معنی تعطیل کردن و بستن جایی است.

من فکر می کنم در عرصه فرهنگ و زندگی، حیات سیاست رسمی را، به ویژه پس از جنگ، می توان به دو دوره « توقیف» و «پلمب» تقسیم کرد. این دو کلمه از نظر تاریخی بسیار با اهمیت و نمادین اند. چه مبنای تحلیل مان حاکمیت باشد و چه جامعۀ ایرانی، این دو مرحله به لحاظ ماهیت و ویژگی، تفاوت های آشکاری با هم دارند که نیازمند بررسی های جامعه شناختی بیشتر است.

کلمه « توقیف» در سال های پس ازهزار و سیصد و هفتاد و شش، یعنی روی کار آمدن دولت اصلاحات محمد خاتمی در رسانه ها بسیار دیده یا شنیده می شد. در آن دوره، شماری از کتاب ها، مجلات و فیلم ها توقیف شدند. ولی «توقیف» غالبا متوجه روزنامه ها بود. در آن زمان برخی از مفسران از توقیف فله ای مطبوعات گفتند و نوشتند. سیاست« توقیف درمانی» در اصل متوجه اندیشه و تحلیل بود، متوجه ایده های جدیدی بود که در دل جامعه ای جریان داشت که اراده کرده بود حیات تازه ای پیدا کند. جامعه ای که شور و امید در جای جای آن موج می زد. رسانه هایی که محتوا تولید می کردند هدف اصلی سیاست « توقیف درمانی» قرار گرفتند. رسانه هایی نظیر کتاب، مجله و فیلم، که برای جامعه تشنۀ شکوفایی محتوا تولید می کردند. با این همه مطبوعات هدف اول و اصلی «توقیف» قرار گرفتند.

حالا اما، گویا سیاست رسمی وارد مرحله جدیدی شده است که می توان آنرا مرحله«پلمب» نامید. « پلمب» بیانگر «مرحله پسا-ایده»  است. به نظر می رسد که در اینجا جامعه از ایده گذر کرده و به فاز کُنش رسیده است. مکانی که در آن رقصیده می شود پلمب می شود. مکانی که در آن موسیقی زنده پخش می شود پلمب می شود، مکانی که در آن زنان حجاب رسمی را ندارند پلمب می شود. و همچنان پلمب می شوند و این سیاست ادامه دارد.

با توجه به اینکه اغلب صاحبان مطبوعات در ایران پیوندی با حاکمیت داشته و دارند، سیاست «توقیف درمانی» غالبا در سطح قدرت و در سطح بازیگران میدان سیاست جریان داشت ولی پلمب نشانگر ارتباط و تماس مستقیم حاکمیت با خود زندگی روزمره است. حالا دیگر واسطه ها حذف شده اند و کنش و واکنش بین حاکمیت و مردم به شکلی مستقیم و بی واسطه جریان دارد. به همین دلیل است که بسیاری از جامعه شناسان معتقدند که آنچه در ماههای گذشته در ایران جریان دارد، موضوع« زندگی» است. در سیاست پلمب درمانی نه یک مکان یا یک مغازه یا یک مرکز خرید، بلکه جریان زندگی و در برداشتی دیگر، زیست جهان پلمب می شود.
 
من فکر می کنم این دو کلمه در حیات تاریخی معاصر ایران بسیار اهمیت دارند. جامعه ایرانی وارد کُنش شده است. واسطه های بین حاکمیت و مردم که در یکی دو دهه قبل حضور داشتند، حذف شده اند. ایده ها اهمیت خود را از دست داده اند و حالا کتاب ها یا متن هایی بیشتر خوانده می شود که راههایی برای کنش را نشان دهند.

از خودم می پرسم حاکمیت پس از پلمب درمانی چه سیاستی را در پیش خواهد گرفت؟ گمان جامعه شناختی من آن است که اگر اتفاق مفتضحانه ای نظیر آنچه در فروشگاه ماست فروشی شاندیز مشهد رخ داد تکرار شود، جامعه عصبانی، ناکام و محبت ندیدۀ ایران شرایط را برای حاکمیت بسیار سخت خواهد کرد چون جامعه به مرحله کنش رسیده است.

جامعه ایران به خوبی تفاوت بین امید و امید واهی را دریافته است. البته شرایط زمانی سخت تر و بغرنج تر می شود که حاکمیت نیز تصور کند نرمش، تجربه ای پیش از مرگ است.
منبع: عصر ایران
@fardinalikhah

درس‌هایی برای آزادی
 
محمد فاضلی در چهار اپیزود پادکست دغدغه ایران، کتاب «راه باریک آزادی» نوشته دارون عجم‌اوغلو و جیمز رابینسون را تشریح کرده است. این مجموعه علاوه بر نظریه #راه_باریک_آزادی، شامل توصیفی تاریخی از تاریخ دست یافتن یا نیافتن ملت‌ها به آزادی در یونان باستان، اروپای غربی، انگلستان، سوئیس، عربستان قدیم و جدید، هند، چین، آفریقای جنوبی و برخی کشورهای آمریکای لاتین است. این مجموعه را می‌توانید از طریق لینک‌های زیر بشنوید.
 
اپیزود ۷۹
راه باریک آزادی – بخش اول

شنیدن در کست‌باکس
 
شنیدن در تلگرام
 
 
اپیزود ۸۰
راه باریک آزادی – از یونان باستان تا انگلستان

شنیدن در کست‌باکس
 
شنیدن در تلگرام
 
 
اپیزود ۸۱
راه باریک آزادی – از عربستان تا سوئیس

شنیدن در کست‌باکس
 
شنیدن در تلگرام
 
 
اپیزود ۸۲
راه باریک آزادی - درس‌هایی برای آزادی

شنیدن در کست‌باکس
 
شنیدن در تلگرام

 
حمایت از پادکست
 
صفحه اینستاگرام پادکست
 
شناسه پیپال
Mfpaypal97@gmail.com
 
@dirancast_official

محمد فاضلی، جامعه شناس در گفت و گو با «شبکه شرق»:
🔺️جامعه چیزباختگان چه می گویند؟

ما با یک جامعه پرتنش،نگران و ناامید روبرو هستیم. تعبیر من جامعه چیز باختگان است. هر کسی یک چیزی را باخته است. یکی امیدش را، یکی تحصیلاتش را، دیگری کسب و کارش، یکی امید زیستن در دنیای بهتر و دیگری سبک زندگی. هرکدام نماینده یک گروه از جامعه هستند.

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-875653

@sharghdaily
sharghdaily.com

محمد فاصلی،جامعه شناس در گفت‌و‌گو با «شبکه شرق»:
🔺️با تک صدایی نمی توان امید را برگرداند

فاضلی: اینکه جامعه امیدوار شود یا نه، به کارکرد حکمرانی بستگی دارد. اینکه دستگاه حکمرانی چقدر کارآمدی نشان دهد و رویکرد همه جانبه به مسائل ایران داشته باشد. با یک رسانه تک صدا نمی توان سرمایه اجتماعی و امید و اعتماد را به جامعه برگرداند.

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-875767

@sharghdaily
sharghdaily.com

توسعه و رفاه تصادفی نیست

محمد فاضلی


هر سیاستی برای اجرای اثربخش به این عناصر نیاز دارد: درستی منطق درونی؛ انسجام منظومه‌ای؛ مقبولیت اجتماعی؛ ظرفیت اجرایی؛ اثربخشی در تحقق خیر جمعی.

سیاست‌گذار باید برای سیاستش، محتوا و منطقی ارائه کند که آنرا درست نشان دهد نه آنکه از اول، اما و اگر در درستی سیاست فراوان باشد.

هر سیاستی در کنار مجموعه‌ای از سیاست‌های دیگر اجرا و از نظر مردم ارزیابی می‌شود. در ایران امروز، مردم هر سیاستی را با سیاست‌های ناظر بر تورم، اشتغال، رشد اقتصادی، بانک‌ها، سیاست خارجی و مواجهه با سایر جرائم می‌سنجند و میزان انسجام یا تناقض‌ها را ارزیابی می‌کنند.

سیاست باید از مقبولیت اجتماعی برخوردار باشد. درستی منطق درونی و انسجام منظومه‌ای به مقبولیت کمک می‌کنند، اما مقبولیت تابع شرایط دیگری از جمله ادراکات مردم، اوضاع اجتماعی و سیاسی، مقتضیات تاریخی و سطح اعتماد عمومی نیز هست.

سیاست‌گذار باید ظرفیت اجرای آن‌چه را که ادعا و وضع می‌کند نیز داشته باشد. هر سیاست حتی درست مقبولی را نمی‌توان اجرا کرد چون توان واقعی سیاست‌گذار برای اجرا محدود است. وضع سیاست حتی درست، بدون ظرفیت اجرا، فقط بی‌اعتباری سیاست‌گذار را به دنبال دارد.

در نهایت سیاست باید ظرفیت اثربخشی در راستای اهداف حکمرانی مولد خیر جمعی را داشته باشد. سیاست‌گذار باید تعریفی از خیر جمعی ارائه دهد و معلوم سازد که سیاستش به تحقق این خیر جمعی می‌انجامد. بدون این اثربخشی، سیاست‌گذاری فقط بی‌اعتباری و هزینه اجتماعی است.

این‌ها روی هم بخش مهمی از کیفیت سیاست‌گذاری را پدید می‌آورند و معیاری می‌دهند برای داوری درباره سیاست عمومی در ایران امروز و درک وضعیتی که تجربه می‌کنیم. کیفیت زندگی و سرنوشت جوامع، تصادفی رقم نمی‌خورد.

@fazeli_mohammad

.. فدایِ تو!

محمدفاضلی، جامعه‌شناس در گفت‌وگو با «شبکه شرق»:
🔺️جامعه ایران تغییر کرده ومعترض است

جامعه ایران تغییر کرده بود که اعتراض کرد؛ اینطور نیست که بعد از اعتراضات تغییر کرده باشد. این تغییر هم تغییر درسبک زندگی، وضعیت اقتصادی، مطالبات سیاسی بود. امروز شما با یک جامعه مطالبه‌گرمواجه هستید که به شدت ناراضی است و در نارضایتی خود حق دارد.

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-875883

@sharghdaily
sharghdaily.com

🔰 چرا اتوبوس از انتخاب تهرانی ها حذف شد؟

سیاستگذاری نادرست برای حمل‌ونقل عمومی پایتخت طی سال‌های اخیر باعث شده امروز هم سرویس‌دهندگان (شرکت‌های اتوبوسرانی) و هم خدمات‌گیرندگان (شهروندان) با این بخش خداحافظی کنند. سهم اتوبوس از ترددهای روزانه تهرانی‌ها به زیر ۴درصد سقوط کرده است. قرار بود ۲۵درصد سفرهای درون‌شهری با این شبکه انجام شود. این تاوان ثانویه قیمت‌گذاری بلیت است.

 برخلاف آنچه به نظر می‌‌‌رسد، بازنده اصلی تعیین قیمت کرایه حمل‌ونقل عمومی بدون لحاظ صرفه اقتصادی، شهروندانی از طبقات متوسط و پایین جامعه هستند که از مواهب مشارکت موثر بخش خصوصی در این حوزه بی‌‌‌بهره می‌‌‌مانند. سهم اتوبوسرانی از سفرهای روزانه شهروندان به زیر پنج‌درصد رسیده و در صورت ادامه روند موجود، این ناوگان رو به انقراض دارد.

🔁 بازنشر از شهر ما

🌐 شبکه جامعه‌شناسی
@SocioNet

🔲⭕️این زن نگاه نکرد، شروع کرد و سپس ...
مجتبی لشکربلوکی

این فیلم ضبط شده از یک رخداد واقعی را نگاه کنید.
دقت کنید
▫️چگونه کسانی شروع کردند،
▫️چگونه کسانی پیوستند
▫️و چگونه یک موقعیت پیچیده، به سامان رسید.

آینده جامعه را کسانی می سازند که
▫️امیدوارند
▫️کنشگرند (در دایره امکان دست به اقدام می زنند)
▫️خود تعمیم یافته دارند (وجودشان را در خود محدود نکرده اند)
▫️مسئولیت پذیرند (در قبال جامعه احساس مسئولیت می کنند).

همانگونه که در کتاب استراتژی توسعه ایران گفته شده باید از نسل توسعه خواه به نسل توسعه آگاه و توسعه آفرین گذر کرد.


@Dr_Lashkarbolouki
دسترسی به تمام جستارها، محتواهای صوتی و تصویری و گزارش های رایگان
yek.link/Lashkarbolouki

کارکرد مدرسه

@fazeli_mohammad

محمد فاضلی، جامعه شناس در گفت و گو با « شبکه شرق» مطرح کرد
🔺️جامعه حکومت باظرفیت می خواهد

محمد فاضلی: ساختن یک حکومت باظرفیت در کنار ساختن یک جامعه توانمند است که بتوانند سیاست مهار متقابل را انجام دهد. جامعه مانع خودسری و مستبد شدن حکومت شود. حکومت مانع بی نظمی و رانت جویی جامعه شود.

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-876021

@sharghdaily
http://sharghdaily.com