G’oyalar ko’p, amal gapiradi.

Har kuni miyyamizga 100lab g’oyalar keladi. Har gal yangi kelgan g’oyaga o’tib ketaversangiz, jprq bo’lasiz.

Jprq bo’lmang.
Boshlagan ishlaringizni oxiriga yetkazing.

@Fikrlog - o’zimga xatlar turkumidan.

42.uz dream team⚡️

@Fikrlog da oxirigi kunlarda chiqmay qolgan fikrlar:

1. Miyyaga muammolar kerak, muammo bo’lmasa o’zi o’ylab topadi.

2. Baxtli bo’lish muammosiz bo’lish degani emas. Baxtli bo’lish muammoni yechdingiz degani.

3. Dasturchi bo’ling, muammolar qurshovida bo’lasiz. Muammodan qochuvchi emas, muammo yechuvchiga aylanasiz.

4. O’zgalar men haqimda nima deb o’ylaydi deb ko’p siqilmang. O’zgalar ham, xuddi siz kabi, o’zi haqida o’ylash bilan ovora.

5. Yomon odatlar hammasi reallikdan qochish uchun vosita. Ularni yo’qotish uchun realligingizni yaxshilang, qochish shart bo’lmaydi shunda.

5 daqiqada boshlaymiz.

https://www.youtube.com/watch?v=fEc6as1munk

Bumerang

O'sha startup asoschisi yana aloqaga chiqdi. Ular yaqinda 500 million dollarga baholanib, 25 million investitsiya olishibdi. Ana bo'masam!

O'sha payt 5% egalikni taklif qilgandi. Hozir bu ulush 25ta 🍋 bo'lardi. Ishonavering, zarracha ham afsuslanmayman. Hammasi hikoya asosida.

Xullas, u bu safar men uchun aloqaga chiqmabdi, balki men bilgan va ishongan dasturchilarni ishga olish uchun yordam so'rab aloqaga chiqibdi. Yaxshi dasturchilarni topish qiyin deydi.

Hozircha YBKYdagi talabalari bog'lab qo'yish niyatidaman. Har bir ishga olingan kandidat uchun 1 oylik maoshini beraman deydi. Yetmaganiga muxtaram prezidentimiz ham har bir talaba uchun 2 ming do'llargacha pul berishi mumkin ekan. Boyib ketamiz shekilli.

Uzoqroqqa qaraydigan bo'lsak, 42ni rivojlantirish, eng yaxshi dasturchilarni tayyorlash uchun bel bog'lashning ayni payti ekanligiga amin bo'ldim.

Nuqtalar ulanyapti.

Ustizdan sovuq suv quygandek bo'ladi

Esingizda bo'lsa olcha hikoyasi haqida aytib bergan edim.

Yana bir voqea esimga tushdi: 8-sinfdaligimda maktabimizdan faol o'quvchilarni, xususan meni ham, Chilonzor hokimiyatidagi Kamolot tashkilotiga taklif qilishgan. Boshqa maktablardan ham bir qancha o'quvchilar kelgandi – yakshanba kuni.

Qo'limizga yuzlab flayer berib, odamlar gavjum joyga borib tarqatasizlar deyishgan. Ko'pchilik uyiga qaytib ketgan, men esa guruh bilan avtobusda ippodromga yo'l olganman.

Flayer tarqatishni nimasi qiyin, baribir tashlab yuborishadi - bir yo'la o'zimiz tashlab yuborsak bo'ladiku. Yo'q, flayer berish oldidan sharti bor edi. Har bir notanishga "ustozingizga qo'ng'iroq qilib, flayerdagi tabrikni ayting" deyish sharti. Juda kam insonlar qo'ng'iroq qilish buyoqda tursin, biz bilan gaplashgan.

Bugun 42da kurs olgan, ammo dars qilmaganlarga yozib, qo'ng'iroq qilib muammo nimadaligini so'rayapmiz. Tadqiqotda boshqa kattaroq muammo topdik deb o'ylayman - sotsiofobiya.

Sotsiofobiya - haqiqatdan ham bor bo’lgan potensialini namoyish etishdan cheklab qo’yuvchi ruhiy buzulish

Yuqoridagi postdagi vaziyatda menda yana oldingidek ustimdan sovuq suv quygandek tuyildi. Qiyin bo'lsada bu ishni qilishim kerak edi.

Chiniqing.

Jabrdiydalik mentaliteti (Victim mentality)

Hammamiz ham qiyinchilik ko'rganmiz, kammi ko'pmi. Ularni eslaganda o'zimizni jabrdida yoki qaxramon qilib eslaymiz. O'rtasi yo'q.

Jabrdiydalik mentalitetidagi insonlarni topish oson: ular har doim kimdur/nimadurni ayblashadi, nolishadi.

Hayotingiz ham bir hikoya. Nolib hikoyada o'zingizni jabrdiydaga aylantirasiz. Qahramon bo'lish uchun esa to'siqlardan o'ting, hech kimni ayblamang.

Hayotda qiyin vaziyatlar ko'p bo'ladi. Ularni kulib yoki nolib eslashingiz mumkin.
Masalan menda:
- Ko'chada flayer tarqatganman notanish insonlar bilan gaplashishni o'rganganman.
- Universitetda o'qishga sponsorim bo'lmagan kasb-hunar o'rganib, kechroq xorijga o'qishga borganman.
- Pulim bo'lmagan ingliz tili va dasturlashni mustaqil bepul o'rganganman.

Noling Qaxramonligingizni isbotlang.

Do’stlar,

Shuni mamnuniyat bilan aytamanki, mening 4 yil Polshadagi musofirchikda o’tkazgan vaqtim besamar ketmadi:

- Bugun universitetni bitirdim, 5ga (with honours).

Universitetni bitirganligim menga boshlagan ishimni tugata olishimga mustahkam ishonch berdi, diplom ham.

2017-yilda o’qishni Toshkentdagi Inha universitetida boshlaganman. Afsuski moliyaviy va boshqa sabablarga ko’ra o’qishdan ketdim. Oson qaror bo’lmagan.

2018-yil o’qish uchun Rossiyaga yo’l olgandim. Taqdir qilmagan ekan, universitetidan yiqilib, O’zbekistonga qaytgandim. Qaytib kelib birinchi NewMaxda, keyinroq SuperDispatchda ish boshladim.

2019-yil Polshaga o’qishga topshirib kelmoqchi bo’lganimda viza jarayoni cho’zilib, kechroq chiqib, universitet o’qishdan chetlatdi.

2020-yil qayta topshirib, Varshava Texnologiyalar Universitetiga kelgandim. Pandemiya boshlanib qolib, o’qish ham qolib ketgandi, WUT noto’g’ri tanlov bo’lgan ekan.

Axiri, Polsha-Yaponiya IT akademiyasiga kirib, jprq bo’lmasdan bir joyda tahsil olib, o’sib, rivojlanib, miyyani bir joyga qo’yib:
- 2021-yil Facebook
- 2022-yil Amazon
- 2023-yil Google
o’qish paytida ishga taklif oldim.

6.5 yil deganda boshlagan ishimni - universitetni tamomladim ✊

Aytgancha, Googleda ham bayram: 1-mart butun dunyodagi barcha Googlechilar uchun “Global Reset Day” ekan. Mazza qilib dam dars olamiz.

Hamkasbim rasm yubordi, uzoqdan ko'rib qolgan ekan (2019-yil iyul)

Ertalab ish boshlashdan oldin Hamid Olimjon metro yaqinidagi favvora yonida 10 daqiqa turib, o'y-hayollarimni bir joyga jamlashga, uzoqroqqa qarashga, rejalar tuzishga harakat qilardim.

9dan 5gacha ishlash orzular, maqsadlaringizni esdan chiqaradi. 1 yil ishlab buni yaxshi his qilgandim. Super Dispatchda ham 1 yil ko'z ochib yumguncha o'tib ketgandi. Nimadir qilmasam hech narsa o’zgarmasligini bilardim.

Qulay muhitga o’rganib qolish oson. Ertalab issiqina o’rinda yotaverish oson bo’lgani kabi. Ammo sovuq suv sizni uyg’otadi, qiynasa ham.

Uyg’oning