فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی
7.46K subscribers
2.45K photos
1.39K videos
346 files
1.05K links
🌱روان‌کاوی/فلسفه/ادبیات/ادیان/سینما
📍مصطفی سلیمانی
(دکتری فلسفه
کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق
کارشناسی ارشد روان‌شناسی شخصیت)


📱ارتباط با من:
@mostafa_soleymani63
.
🔖اینستاگرام:
https://instagram.com/_u/mostafa_soleymani63
Download Telegram
اغلب در جمع افرادی حضور داریم که با جملات به ظاهر امیدوارانه‌ی خود به ما آرامش می‌دهند. در حقیقت ما خودمان در جستجوی آرامش نیستیم، بلکه هنگامی که با مشکلی مواجه می‌شویم، به افرادی پناه می‌بریم که می‌گویند: «تقصیر تو نیست!» آنها ما را به اِشکال کار خود واقف نمی‌سازند، بلکه با این گونه جملات ما را فریب می‌دهند. حالا ما چرا باید خود را با شنیدن این جملات فریب دهیم؟ چرا نباید گاهی خود را مقصر بداینم و بر اساس آن در جست‌وجوی راهی باشیم که با مشکلاتمان مقابله کنیم؟!

#اندرو_متیوس

☘❤️ @filsofak
❤4🥰1👏1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
| عزت نفس |

دانستن درباره‌ی ریشه‌های عزت نفس مهم است، اما کافی نیست؛ برای داشتن عزت نفس باید با خودمان کنار بیاییم و ذهنیت خود را درباره‌ی آن تغییر دهیم.

#انیمیشن

☘❤️ @filsofak
👍1🥰1👏1
| فلسفه‌ی ملال - لارس اسوندسن |

می‌توانم ملال عمیق را، از نظر پدیدارشناختی به بیماری بی‌خوابی تشبیه کنم، که سبب می‌گردد فرد در تاریکی، هویت خویشتن را از دست بدهد و در چاهی ظاهراً بی‌پایان فرو رود. او سعی می‌کند بخوابد و شاید با تردید گام‌هایی نیز برمی‌دارد، ولی نمی‌تواند و در نهایت به برزخِ میان خواب و بیداری می‌رسد.

#پاراگراف

☘❤️ @filsofak
👏5❤2👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
از کسی سوال نپرس.
.
چقدر خوب بود این❤️

☘❤️ @filsofak
❤2👏2👍1🙏1
خدایِ سنگ‌دل


بعضی آدم‌ها درباره زندگیِ پس از مرگ‌ فکر می‌کنند.
خیلی‌هاشان حتی در موردش وسواس دارند؛ مثلاً زور می‌زنند از بهشت و جهنم، توی سرشان تصویرسازی کنند و همه فکر و ذکرشان این است که هرجور شده، دل خدا را به دست بیاورند و قول‌نامه پنت‌هاوسِ بهشت را از دست‌هاش بگیرند.
دنیای پس از مرگ برای بعضی آدم‌ها، در اصل، فرصتی برای خداست که کم و کسری‌هایی را که توی این دنیا در حق‌شان روا دانسته جبران کند!
آن‌ها با زبانِ بی‌زبانی جار می‌زنند که زندگی کردن را برای بعدهای نیامده به تعویق انداخته‌اند و حالا، چیزی جز یک مُرده متحرک نیستند؛ قلب‌شان می‌زند و نفس‌شان می‌رود و می‌آید و اگر یک نفر، علائمِ حیاتی‌شان را چک کند می‌گوید «همه‌ اعضا و جوارح‌شان دارد عین ساعت کار می‌کند»، ولی حقیقت این است که «این‌همه ساعت» به کارِ هیچ مُرده‌ای نمی‌آید.
مُرده‌هایی که به جای افقی خوابیدن توی قبر، مجبورند تیک‌تاکِ ساعت‌های تن‌شان را تحمل کنند، خواه ناخواه به یک باتریِ اضافی محتاج می‌شوند.
باتری‌ای که اسمِ بهترش «امید» است و آن‌هایی که بلدند حرف‌های زشت را توی کلماتِ قشنگ کادوپیچ کنند بهش می‌گویند «اشتیاق به دنیای پس از مرگ»!
مرده‌های عمودی، اگر به این اشتیاق چنگ نزنند، از همان تیک‌تاکِ اجباری هم می‌افتند.
و البته اشتیاق و امید، همیشه قرینِ ترس و وحشت است و آن‌هایی که چهار کلاس سواد دارند می‌دانند که تا رجا از یک در وارد می‌شود، خوف هم از یک درِ دیگر، خودش را می‌چپاند تو.
ترس از این‌که «آخرش چه می‌شود؟» آدم را زنده‌زنده می‌کشد.
آدم‌های ترسیده همیشه بر سرِ دوراهی‌اند: هم نگرانند که مبادا هیچ آبی از خودشان گرم نشود و با بی‌عرضگی، دوباره دست‌شان خالی بماند و «خَسِرَ الدنیا و الآخرة» شوند و هم مضطربند که نکند کسی‌که روی بزرگی‌اش حساب کرده‌اند، تو زرد از آب دربیاید و به‌شان نارو بزند و حسرتِ زندگی را برای همیشه روی دل‌شان بگذارد!
آدم‌های ترسیده، حتی خداشان هم آن‌قدر که لازم است خدا نیست و می‌تواند بنده‌هاش را تا لبِ چشمه ببرد و تشنه برگرداند!
خدای این‌جور آدم‌ها حتی سریع‌ الحساب و مهربان هم نیست و اتفاقاً آن‌قدر صبور و سنگ‌دل است که با قرصِ مسکّن، عطشِ زندگی کردن را توی سینه باورمندان‌‌اش خاموش می‌کند و در عوض، وعده زندگیِ بعدتر را به‌شان می‌دهد!
انگار که حالا دست‌اش بسته است!
البته آن‌هایی که به زندگیِ پس از مرگ فکر می‌کنند، مطمئن‌اند که خدا توی این دنیا دست‌اش بسته است و همین است که هی زور می‌زنند قول‌نامه پنت‌هاوسِ بهشت را هر جوری که شده از دست‌هاش بگیرند.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۷۳

🍀❤️ @filsofak
👍7❤1👎1🔥1🥰1👏1
| حیوان خانگی |

فرناندو سورنتینو در یکی از داستان‌های کوتاهش خریدنِ حیوانات خانگی را به شیوه‌ای کمیک به سخره می‌گیرد. ماجرا از این قرار است که راویِ داستان، در واحدِ آپارتمانی‌اش علاوه بر یک سگِ گنده که فقط کمی کوچک‌تر از فضای خانه است یک عنکبوت را نیز نگه می‌دارد. فردایِ روزی که زنِ همسایه، گرترود(اسم عنکبوت) را می‌بیند، یک عقرب می‌خرد و به خانه می‌آورد. همسایه‌های دیگر نیز شروع به خریدنِ حیوانات می‌کنند، آفتاب پرست، مورچه‌خوار و ... کار به گونه‌ای پیش می‌رود که راوی نیز حیثیتش را در خطر می‌بیند و مجبور می‌شود کلیه‌اش را بفروشد تا یک مار آناکوندا بخرد. او در این مدت نامه‌های توهین آمیزی دریافت کرده بود که باید از آن آپارتمان برود به خاطر حیوانات خانگیِ مبتذل و پیش پا افتاده‌ای که نگهداری می‌کند. هرچند که سورنتینو این مساله را به گونه‌ای اغراقی مطرح می‌کند، اما حقیقت آن است که ما با چنین روالی در پوششِ ریاکارانه‌ی «حیوان دوستی» مواجهیم. لایف استایلی که چنان سیطره‌ای یافته که افرادی را مجبور کرده آلونکِ چهل متری خود را با یک حیوانِ دیگر شریک شوند.

از قضا این ذائقه هیچ ارتباطی با حیوان دوستی ندارد، بلکه بسان بسیاری چیزهای دیگر فقط بخشی از بازار، قسمی مصرف‌گرایی و شیوه‌ای از تمایز خواهیست. منطقِ سرمایه خلاء را برنمی تابد در نتیجه همه چیز باید آغشته به خرید و فروش و سود شود، من جمله حیوانات. حیوانات نیز با کالایی شدن در سبدِ مصرف قرار می‌گیرند و بازاری حول آنها شکل می‌گیرد. بازاری سرشار از سود که نه فقط انواع و گونه‌ها و نژادهای مختلف حیوانات را مبادله پذیر کرده است بلکه از قبلِ غذا، لباس، اسباب بازی و مراقبت‌های پزشکی ارتزاق می‌کند. بنابراین بدیهیست که «حیوان دوستی» تبلیغ شود.

حیوان دوستانِ گوگولی، ارتجاعی‌ترین ابعادِ جوامعِ انسانی را به حیطه‌ی حیوانات سرایت داده‌اند. یک فاشیزمِ نژادی تمام عیار که تعیین می‌کند حیوانشان باید از فلان نژاد باشد. همان‌ها که جیش و پریود و کثافتِ حیواناتشان را به دیده‌ی منت تمیز می‌کنند، اما نسبت به انسان‌ها و حیوانات بی نژاد اخ و پیفشان بلند است. حیوان دوستیِ انسان‌ها نه حیوان دوستیِ از سر لطافتِ طبع بلکه از برکاتِ مصرف‌گراییِ مفرط و شیفتگیشان به کالاهاست. یک حیوان، زمانی دوست‌داشتنی می شود که پیشاپیش به کالا بدل شده است، به مانند سایرِ چیزها. برای انسانِ مصرفی نفسِ خرید و مصرف است که اهمیت دارد و نه هیچ چیز دیگر. آنچه که حیوان دوستی به نظر می‌آید چیزی نیست جز خریدن و داشتنِ یک کالای دیگر. «هوایِ زنان را داشته باشید» شعارِ صاحبان فروشگاه‌های پاریس در دوران امپراتوری دوم بود. بعدها شعارِ «هوایِ بچه ها را داشته باشید» بر بسیاری از تبلیغات مصرف محور غالب شد. هوایِ حیوانات را داشته باشید، بیش از آنکه توصیه‌ای اخلاقی باشد، حکمی بازاریست.

ما در جهانی برون سپاری شده به سر می‌بریم که فهممان را به رسانه‌ها و تحلیلگران سه جمله صد تومنی محول کرده‌ایم، یعنی به سوژه‌هایی که آنها قرار است به جای ما بدانند. کلنجار رفتن با کژی‌ها و رنج‌هایمان را به روانشناسان واگذار کرده‌ایم و هویت‌مان را به کالاهایی که مصرف می‌کنیم تقلیل داده‌ایم. سهم حیوانات نیز از این وظایف برون‌سپاری شده، بی‌نصیب نمانده است. حیوان دوستی هم می‌تواند ارتباطی تحریف شده باشد.شاید چون حرف هم را نمی‌فهمید به حیواناتی رو می آورید که از اساس حرف زدن بلد نباشند. شاید چون از دوستی آزار دیده‌اید دوستی با حیواناتی را آغاز می‌کنید که توان آزار رساندن نداشته باشند. شاید چون از خودتان و تنهایی به ستوه آمده‌اید به حیوانات روی آورده‌اید.شاید آنچه را در ازدواج و فرزندآوری نیافته‌اید در حیوان دوستی پی می‌گیرید.شاید چون از مخاطره می‌ترسید ترجیحتان سر کردن با حیوانی باشد که نتواند برایتان خطری داشته باشد.شما همه چیزی را بدون ریسک و دردسر و مسئولیت می‌خواهید. و در نهایت اصلاً شاید حیوان دوست نباشید و فقط هر چیزی را که به کالا تبدیل شود را دوست دارید؟

#عادل_ایرانخواه

☘❤️ @filsofak
👍11👏3
|عادی شدن امر فلاکت |

ایران، بر اساس آخرین برآوردهای صورت گرفته در رتبه هشتم دنیا از حیث شاخص فلاکت، در بین ۱۵۶ کشور دنیا پس از ونزوئلا، لبنان، زیمبابوه، سودان و سوریه قرار دارد. گفته می‌شود شاخص فلاکت در ۲۰ استان ایران از میانگین کشوری فراتر رفته است و دست‌کم ۸ استان ایران از حیث شاخص فلاکت، یعنی مجموع نرخ بیکاری و نرخ تورم، در محدوده بالای ۶۰ درصد جای گرفته‌اند.

بیکاری و تورم بعنوان اصلی‌ترین شاخص فلاکت، مسئله ساده‌ای نیست که یک جامعه آن را به راحتی تحمل کند.بارها دیده‌ایم در دیگر جوامع، به خاطرجابجایی بسیار اندک قیمت‌ها، خشم عمومی فراگیر می‌شود و این خشم به خیابان ها می‌رسد و نارضایتی‌ها گسترده می‌شود. پرسش اساسی این‌ست که آیا جامعه ایران به عادی شدن امر فلاکت گرفتار شده است و ذهن، روان و رفتار جامعه با فقر و تورم عجین شده است؟

جامعه‌ای که از صبح تا شب به گرانی و فلاکت فکر می‌کند گرفتار چه آسیب‌هایی که نمی‌شود. یک جامعه فلاکت زده به همه چیز بی‌اعتماد می‌شود و انگیزه و امید به زندگی در میان این جامعه نیز حداقلی می‌شود. جامعه فقرزده مدام نگران است و این نگرانی خطرآفرین است. ذهن وروانی که آزاد نیست و مدام نگران آینده است، مستعد هر آشوبی می‌شود و عادی شدن امر فلاکت برای این جامعه موقتی و چون آتش زیر خاکستر می‌ماند.

اشتباه مهلکی که در میان مسئولان وجود دارد، این‌ست که فکر می‌کنند جامعه فلاکت زده امروز ایران، به خاطر زندگی نجیبانه‌ای که با فقر دارند «تاب آوری» بالایی دارند و  برای پایین آوردن شاخص‌های فلاکت همچنان فرصت هست.
این تصور اشتباهی از «تاب آوری» جامعه ایران است که بارها شنیده می‌شود. یک بار رئیس پیشین بانک مرکزی گفته بود «سالهایی که که پشت سر می‌گذاریم، سال‌های محک تاب‌آوری اقتصاد و جامعه است.»

به قول احمدی‌نژاد رئیس جمهور سابق که برخی فقر وفلاکت امروز را نتیجه عملکرد دیروز او می‌دانند، در قامت مدعی و در جمع گروهی از مردم گفته بود «این اشتباه بزرگی است که فكر كرده‌اید كه می‌توانید ملّت ايران را در اين سطح نگه دارید. اين فنر به زودی درخواهد رفت.»


علی مطهری نماینده پیشین مجلس نیز قبل تر گفته بود «مردم تا کی مقاومت کنند؟ افق روشنی وجود ندارد. این فشار اقتصادی و اینکه خیلی امیدی به آینده وجود ندارد، از دلایل کمرنگ شدن حضور مردم در انتخابات گذشته است. افق روشنی برای برخی از مردم وجود ندارد؛ یعنی به نظر من زبان حال مردم این است که ما مقاومت می‌کنیم ولی تا کی؟»

نباید بی‌خیال به عادی شدن امر فلاکت در جامعه ایران بود. عادی شدن امر فلاکت، آرام آرام جامعه را به مرز آنومیک نزدیک می کند. جامعه به تعبیر دورکیم، وقتی در موقعیت آنومیک قرار می گیرد ارزش های اجتماعی در آن از بین می رود؛ به صورتی که افراد دچار تزلزل در شخصیت خویش شده، و از آنجا که دیگر به هیچ‌چیز و هیچ‌کسی باور ندارند، تنها راه را در «خودکشی» می‌بینند. حوادث نگران‌کننده‌ای مانند خودکشی‌ها، سربریدن‌ها، گستره فساد و فاصله طبقاتی که عموما در ذیل شاخص‌های فلاکت زائیده می‌شوند، نشان می‌دهد که بخشی از جامعه ایران آرام آرام خود را به موقعیت آنومیک نزدیک می‌کند.

ما راهی نداریم جز دگرگونی واقعی احوال در سال ۱۴۰۱ و آغاز قرن جدید شمسی. اگر دعای «حول حالنا» و دگرگونی احوال در دولت و ملت در سال جدید شاهد نباشیم و فلاکت همچنان عمیق‌تر شود بحران‌ها و آتش‌ها از زیر خاکستر بیرون می‌زند.

انرژی و پتانسیل‌های موجود در سپهر زیستی جامعه ایران را دریابیم و آن را در خدمت توسعه و شکوفایی قرار دهیم. هیچ عذر و بهانه‌ای برای هیچ گروه و دولتی پذیرفته شده نیست. دستاوردهای اجزاء سیستم کنونی روشن است و فاصله گرفتن از عقلانیت اشتباه است. باید جهان مدرن را با انسان‌های خوش‌فکر و تصمیم‌ساز بیشتر شناخت و منافع جامعه را از نو تعریف کرد. به‌نظر می‌رسد انسان‌های بزرگی هنوز هستند که می‌توانند از رشد فلاکت در جامعه بکاهند و تصمیمات درست‌تر بگیرند. باید از آن‌ها استفاده کرد.

متاسفانه جامعه امروز ایران به قول دکتر رنانی «به مزرعه‌ای می‌ماند که انبوهی از بذرهای متنوع مربوط به گُل‌ها و درختان مختلف در زیر خاک آن مدفون شده است. حتی روی سطح مزرعه را خس‌ و خاشاک گرفته است و یک جاهایی هم کودهایی روی خاک است که فضا را متعفن کرده است. «تا زمانی که اجازه رویش جوانه‌ها نمی‌دهیم و از استعدادهای تحول‌گرا استفاده نمی‌کنیم، فلاکت هم عمیق تر می شود.»

اقتدار سیاسی دولت‌ها و حکومت‌ها ضامن توسعه نیست و باید به جامعه و صاحبانِ خرد رجوع کرد؛ اما نه آن جامعه‌ای که ذهن و روانش با تورم و فلاکت در هم آمیخته است و به مرزهای آنومیک خود هر روز نزدیک‌تر می‌شود.

#سجاد_بهزادی

❤️☘ @filsofak
👏3🙏1
Forwarded from معنای زندگی
انسانِ دست‌دوم


بيش‌تر آدم‌ها نسخه‌هایی کاربُنی از همدیگرند.
اولش این‌طوری شروع می‌کنند که در پیچ‌و‌خمِ بیراهه‌های زندگی‌شان، مضطرب و ترسان، پی یک چراغ راه می‌گردند و خدا خدا می‌کنند که از سرگردانی دربیایند و راه خودشان را پیدا کنند.
اما بعدترش، به جای رفتنِ راهِ خودشان، به چراغ می‌چسبند و سرِ جاشان درجا می‌زنند: این‌جوری که بعد از گم‌شدن و آوارگی، چشم‌هاشان را به اطراف می‌چرخانند و دربه‌در پی نشانه می‌گردند تا بلکه از میان آدم‌های اطراف‌شان، یکی پیدا شود و راه‌ را نشان‌شان بدهد، اما همین‌که آن آدم پیداش می‌شود، سوزن‌شان روی او گیر می‌کند و آن آدم را تبدیل می‌کنند به  «منبعِ الهامِ» خودشان! انگاری که هرچه آن آدم می‌گوید، وحیِ منزل است و رستگاری، فقط وقتی اتفاق می‌افتد که پیروی از آن آدم، مطلق و بی‌چون‌و‌چرا باشد!
بيش‌تر آدم‌ها به این‌که بتوانند یک پیروِ حقیقی باشند راضی‌اند و حتی بدتر، به آن افتخار هم می‌کنند!
شاید باورشان شده که راهِ راست، فقط یکی است و قبول ندارند که «باید» به عددِ همه خلایق، راه برای رسیدن وجود داشته باشد و اگر این‌طور نباشد، یک‌جای خلقت می‌لنگد و همین است که به تقلید اصرار دارند.
شاید هم نمی‌دانند که «تقلید» یعنی «ساختگی» و هرکس که راه تقلید را می‌رود، قیدِ منحصر به فرد بودنِ خودش را می‌زند و با زبانِ بی‌زبانی فریاد می‌کشد که «غیر معتبر» است، «غیر اصیل» است و یک چیزی از آن «منبعِ الهام» کم دارد؛ انگاری که یک انسانِ دستِ دوم است!
آدم‌های مقلد یادشان رفته که خودشان باشند؛ یادشان رفته که اگر دیگری مخصوص است، پس باید خودشان هم مخصوص باشند؛ و فراموش کرده‌اند که هرچه بیش‌تر به بیرون از خودشان چنگ بزنند، بیش‌تر به سمت لبه‌های پرتگاهِ زندگی سُر می‌خورند.
بيش‌تر آدم‌ها یادشان رفته حتی توی تقلید کردن هم باز نمی‌توانند دست از منحصر به فرد یودنِ خودشان بکشند و اتفاقاً باز هم یک مقلدِ منحصر به فرد می‌شوند!
اگر می‌دانستند شاید دل‌شان را به دریا می‌زدند و چنگی به سینه خودشان می‌کشیدند که ببینند چه توش دارند. اگر می‌دانستند شاید آبی به صورتِ خودشان پاشیدند و بعدش، به چهره بی‌صورتکِ خودشان توی آینه نگاهی می‌انداختند.
شاید نمی‌دانند که غربالِ زندگی، گاهی آن‌قدر ریز و ظریف است که فقط آن‌هایی می‌توانند از سوراخ‌هاش رد شوند که به پای دامنِ دیگری نیفتاده باشند و لبه‌های پرتگاه‌هاش گاهی آن‌قدر تیز و لطیف است که همه نقاب‌هایی را که آدم‌ها از منبع‌های الهام‌شان روی صورت‌شان زده‌اند می‌تراشد تا فقط آن‌هایی بر بامِ آسمان‌اش بنشینند که خودِ خودشان هستند و راهِ خودشان را می‌روند.
مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۷۴

🍀❤️ @The_meaningoflife
👏7👍3🥰1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
| مسئله مرگ و زندگی|

#انیمیشن

☘❤️ @filsofak
👍2👏1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
| انواع هوش گاردنر |

طبق نظریه گاردنر، برای بدست آوردن تمام قابلیت‌ها و استعدادهای یک فرد، نباید تنها به بررسی ضریب هوشی پرداخت، بلکه انواع دیگر هوش و استعداد او نیز باید در نظر گرفته شود.

#انیمیشن

☘❤️ @filsofak
🙏1
| خنده و وحشت بنیادگراها از آن |

بنیادگراها از هیچ‌چیز به اندازه‌ی فرهنگ متفاوتی که خنده به نمایش می‌گذارد وحشت ندارند، چرا که کار طنز و خنده غیرعادی نشان دادن موقعیت‌های عادی است.‌ خنده اساساً ناسازگار است و فهم متعارف را به چالش می‌کشد و ما را در برابر آن قرار می‌دهد و از این طریق راه را برای دگرگونی و تغییر ایجاد می‌کند. خنده درد ما را تسکین نمی‌دهد و ما را به پذیرش شرایط موجود فرانمی‌خواند. خنده دست ما را می‌گیرد و به بیرون از موقعیتی که در آن هستیم می‌کشاند و از آن جا به ما می‌گوید: ببینید! حالا خود و واقعیت خود را تماشا کنید.

خنده است که با دست‌انداختن و تمسخر وضعیت حاکم، اقتدار آن را به چالش می‌کشد و در ما شجاعت و شهامت ایجاد می‌کند تا در مقابل آن مقاومت کنیم و خود را در مقابل آن قرار دهیم. محرومان و طردشدگان سلاحی جز خنده ندارند. خنده می‌تواند موجب اتحاد و همدلی میان اقشار ستم‌دیده و محروم و روشنفکران و نخبگان جامعه ‌شود. خنده است که محرومان و طردشدگان را از زیر به روی زمین می‌کشاند و نگاه نخبگان را که اغلب روبه بالاست، جایی که نه زندگی بلکه بحث درباره‌ی زندگی وجود دارد، به زمین نزدیک می‌کند و آن‌ها را در کنار یکدیگر قرار می‌دهد. این امر نوعی صمیمیت ایجاد می‌کند و منافع آن‌ها را به‌هم گره می‌زند و موجب اتحاد و همدلی می‌شود. از اینجاست که می‌توان به آینده امیدوار شد و ناممکن را ممکن کرد. خنده خطری ا‌ست که شرایط موجود را تهدید می‌کند و با غیرطبیعی جلوه دادن امور طبیعی‌ و عادی، جهان ما را زیرورو می‌کند. به تعبیری باید گفت خنده است که فرد انقلابی تولید می‌کند و این همان چیزی است که بنیادگراها از آن وحشت دارند.

#احسام_سلطانی

☘❤️ @filsofak
👍3❤1👎1👏1
عشق ویرانگر.pdf2.pdf
63.4 MB
👆کتابی که در مشاوره پیش از ازدواج به شدت توصیه شده است و پیامدهای ازدواج با افراد مبتلا بر هر کدام از 10 اختلال شخصیت را مورد بررسی قرارداده است.
🍀❤️ @filsofak
❤6👍2
| نگاه روانشناختی بر هیتلر |

آدولف هیتلر به عنوان یک شخصیت بی‌رحم تاریخ که مرگ میلیون‌ها نفر را رقم زد شناخته می‌شود. وی با جاه‌طلبی‌های دیوانه‌وار خود دنیا را به جنگی خانمان‌سوز کشاند. همه او را مسئول شروع جنگ جهانی دوم و کشتار یهودیان می‌دانند. اما باید اعتراف کرد که هیتلر شخصیتی کاریزماتیک داشت که ارتش کشور، سیاستمداران و مردم عادی را با سخنان تهییج کننده‌اش با خود همراه ساخت تا در جهت باورها و سیاست‌های او گام بردارند.

آدولف هیتلر عقده حقارت قوی داشت، که احتمالاً نتیجه‌ی بدرفتاری پدرش با اوست. این عقده به نوبه خود او را به دنبال برتری و وسواس برای قدرت سوق داد، همچنین این نوع از رابطه ناسالم با پدرش باعث شکل‌گیری ناقص وجدان اخلاقی و عدم شکل‌گیری همدلی هیتلر با دیگران شد. هیتلر در کودکی همواره با احساس کمبود و اضطراب زیادی مواجه بود. او در جوانی به عنوان یک هنرمند(نقاش) مطرود شناخته می‌شد. بنابراین به دست آوردن قدرت را راهکاری برای حافظت در برابر احساسات منفی می‌دانست. در واقع او از سیاست و جایگاه قدرت برای بازگرداندن عزت‌نفس از دست رفته و آسیب‌دیده خود بهره جست. همچنین از مکانیسم دفاعی فرافکنی برای بیرون راندن احساسات منفی مانند شرم و گناه و دفاع در برابر اضطراب استفاده می‌کرد.

هیتلر تمایل داشت نسبت به دیگران احساس رنجش کند و خوشحال کردن دیگران را به عنوان یک انحراف از دید خود می‌دید. وی اغلب خود را جدای از افراد می‌دانست و یا با اکراه به مردم کمک می‌کرد، اما در نهایت تنها ثمره‌اش احساس خشم و ویرانگری بود.

نقل قولی از آدولف هیتلر: «اگر برنده شدید، نیازی به توضیح ندارید. اگر شکست خوردید، نباید آنجا باشید تا توضیح دهید!»

#شخصیت

☘❤️ @filsofak
👍8❤5👏1
بمناسبت سالروز درگذشت شریعتی
عبدالکریم سروش/ DrSoroush@
سخنان جدید عبدالکریم سروش بمناسبت سالروز درگذشت دکتر علی شریعتی

☘❤️ @filsofak
❤6👏1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
| ذهنیت پویا و ذهنیت ساکن |

مغز مانند هر عضله‌ی دیگری در بدن با تمرین رشد می‌کند.

#انیمیشن

☘❤️ @filsofak
🔥3👍1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
| چگونه شنونده‌ی خوبی باشیم؟ |

#انیمیشن

☘❤️ @filsofak
👍4🔥1👏1
| از خرید سیسمونی تا مداوا در لندن |

تی‌شرت و شلوارک می‌پوشند و در کانادا روی تردمیل ‌می‌روند و ورزش می‌کنند. وقتی می‌گوییم عجب، برآشفته می‌شوند و می‌گویند به شما چه؟ زندگی شخصی‌مان است و به کسی ربطی ندارد.  برای خرید سیسمونی به استانبول ‌می‌روند. وقتی می‌گوییم عجب، برآشفته می‌شوند و می‌گویند به شما چه؟ زندگی شخصی‌مان است و به کسی ربطی ندارد. مریض می‌شوند و برای مداوا به لندن یا برلین ‌می‌روند. وقتی می‌گوییم عجب، برآشفته می‌شوند و می‌گویند به شما چه؟ زندگی شخصی‌مان است و به کسی ربطی ندارد. در فروشگاه‌های لندن پرسه می‌زنند و برای اقوام و بستگان سوغاتی می‌خرند. وقتی می‌گوییم عجب، برآشفته می‌شوند و می‌گویند به شما چه؟ زندگی شخصی‌مان است و به کسی ربطی ندارد. فرزندان‌شان در این یا آن کشور در حالی که در استخر چپ و راست توسط بیکینی‌پوش‌ها احاطه شده‌اند بطری را به سمت ما می‌گیرند، تحقیرآمیز به چشم‌های ما زل می‌زنند و به سلامتی ما می‌نوشند. وقتی می‌گوییم عجب، برآشفته می‌شوند و می‌گویند به شما چه؟ زندگی شخصی‌مان است و به کسی ربطی ندارد.

عزیزکرده‌شان در کالج‌ها و دانشگاه‌های غرب تحصیل می‌کنند و در کریسمس در حالی که لپ‌هایشان را قرمز کرده‌اند با لباس بابانوئل عکس می‌گذارند و از لزوم شادابی و رنگ در زندگی می‌گویند. وقتی می‌گوییم عجب، برآشفته می‌شوند و می‌گویند به شما چه؟ زندگی شخصی‌مان است و به کسی ربطی ندارد. چند و چندین سال است که ما زندگی روزمره خود‌مان را داریم. می‌خواهیم در این جغرافیا زندگی کنیم. دخالت می‌کنند و پی در پی برای‌مان اخلاق تجویز می‌کنند. تقریبا عرصه‌ای از زندگی ما نیست که در آن دخالت نکنند و حرفی درباره آن نزنند. به هر شکل و به هر راهی می‌خواهند ما را روانه بهشت کنند. وقتی می‌گوییم به شما چه؟ زندگی شخصی خودمان است و به کسی ربطی ندارد خشمگین نگاه‌مان می‌کنند. می‌گویند نه. دقیقاً زندگی شما به ما ربط دارد. ما وظیفه داریم شما را روانه بهشت کنیم. هیچ جای زندگی آنها به ما ربط ندارد ولی تمام زندگی ما به آنها ربط دارد و این، بی‌نهایت غیرمنصفانه است. خودشان در این جهان به دنبال بهشت می‌گردند و به ما آدرس جهانی دیگر می‌دهند. وقتی از سختی‌هایی که خود آنان در ایجادش نقش داشته‌اند اندکی گله می‌کنیم با نگاه عاقل اندر سفیه می‌گویند صبوری کنید، این آزمایش الهی است. ممنون که هستید... ممنون که هستید...

#فردین_علیخواه

☘❤️ @filsofak
👍16❤8👎5👏3😁3🙏2😱1👌1
 بحث هوش مصنوعی داغ‌تر از همیشه است. هشدار می‌دهند که به زودی شغل و توانایی‌هایمان را از دست خواهیم داد و تبدیل به شقه گوشت‌هایی بی‌مصرف روی کاناپه خواهیم شد که نه فکر می‌کند نه عمل و تنها زیر شکم فربه‌اش را می‌خاراند و به زودی مغلوب خدایان تازه‌تاسیس خواهد شد

فکر می‌کنیم این اتفاقات به آینده‌ای دور تعلق دارند. به رویمان نمی‌آوریم که همین حالا تبدیل به عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی خوش‌پوشی شده‌ایم که اربابی نادیده بندهایش را حرکت می‌دهد و وادارش می‌کند به تصمیم و عمل؛ یک‌شکل، هماهنگ، یکسان.

میلیون‌ها نفر در گوشه و کنار زمین در زمانی مشخص با آهنگی منتخب، رقصی هماهنگ می‌کنند و به سوژه‌ای واحد می‌خندند و برای دغدغه‌ای مشترک و پر رنگ شده هشتگ می‌زنند و ایده‌ها و نظرات لایک‌گیر دیگران را غرغره می‌کنند و نفرت‌شان را به روی دشمنِ منفورِ آن روز می‌‌پاشند و ایموجی غمگین و خشمگین را تنها خرجِ غم و خشمی ترند شده می‌کنند و به شکلی گروهی تصمیم می‌گیرند اتفاقی را نادیده بگیرند و سوژه‌ای دیگر را مهم و بحرانی نشان دهند و چند روز بعد همه با هم محبوب‌های هایلایت شده‌ی سابق را از یاد می‌برند و می‌روند سراغ موجی تازه.

این میزان از هماهنگی و یکسان شدن عقاید، خواسته‌ها، ارزش‌ها، سلایق و جهان‌بینی ترسناک نیست؟ فکر نمی‌کنید باید دست‌کم گاهی از این گله خارج شویم و منظره‌ای ورای آنچه نشانمان می‌دهند ببینیم؟


آنالی اکبری

☘❤️ @filsofak
👍13🥰1👏1🙏1
بذر تمام بدبختی‌های ما در سال‌هایی کاشته می‌شود که با آدم‌هایی سروکار داریم که معتقدند نه تنها دریافته‌اند چه چیزهایی برای خودشان درست است بلکه صلاح دیگران را نیز می‌دانند!

#ویلیام_گلاسر

☘❤️ @filsofak
👏15❤2🤔2