аяғы тоңып қалмасын деп етігіңді пештің түбіне қойған жерде нағыз бақыт қалып кетіпті ғой…

Әзілхан Нұршайықовтың «Мәңгілік махаббат жырын» қайта оқып жатырмын, көзіме оттай басылған осы естелігімен бөліскім келді, соңына дейін оқып көріңіздер:


«Махаббат, қызық мол жылдар» деген алғашқы романымды жаздым. Оны бітірген соң:
–Осы кітапты саған арнайын, – дедім Халимаға. Ол басын шайқады. Содан соң:
–Бұл алғашқы романыңды маған емес, өзіңді сонау Павлодарда жүргенде қолыңнан жетектеп әкеп, әдебиет сарайына кіргізген ұстазың Мұқан ағаңа арна. Егер Мұқан ағаң болмаса, сен жазушы емес, көп журналистердің бірі болып қалатын едің ғой, деді. Сондықтан ол кітабыма мынадай арнау сөз жаздым: Бұл кітабымды жас ғұмырдың жыршысы және жас қаламгердің жанашыр қамқоршысы, жалықпас ұстазы болған жазушы, марқұм Мұқан Иманжановқа арнаймын. АВТОР. (1970) Осы арнаумен бұл кітап отыз жылдан аса уақыт бойына үздіксіз қайта басылып, оқырмандар қолына тарап келе жатыр.

Ол екі романнан кейін «Өмір өрнектері» деген тағы бір үлкен кітап жазып бітірдім.
–Кейбір басқа жазушылар өз кітаптарын әйелдеріне арнап жатады. Енді мен осы кітабымды саған арнаймын, – дедім Халимаға кітабымның ақырғы нүктесін қойғаннан кейін. Халима біраз ойланып алды. Содан кейін.
–Жоқ, өйтпе. Сен бірнеше рет инфаркт болдың. Өлім халінде жаттың. Сонда сені ажалмен алысып, аман сақтап қалған дәрігерлер болатын. Бұл кітабыңды сол дәрігерлерге арна, – деді ол сабырлы түрде. Шыққаннан кейін бір-бір данасын, қолыңды қойып, сол кісілерге сыйла. Біз сәл ауырсақ дәрігерлерге жүгіреміз. Тәуір болсақ, оларды ұмытып кетеміз. Өз аттары жазылған кітапты сыйлау оларға үлкен ескерткіш болады. Кейін өз еңбектерінің жемісі ретінде балаларына да көрсетіп жүреді. Солай ет. Орынды сөзге қалай көнбессің! Солай еттім!
Басқа әйелдерге жазушы күйеулері осылай ұсыныс жасаса, ешқайсысы бас тартпас еді. Қайта: –Арнасаң арна. Мен кітап арнауға тұрмаймын ба? - деп шап ете түсер еді. Ал Халима басын шайқайтын. Бұл да оның кішіпейілділігінің белгісі еді.

Менің ақылшы дос, асыл жарым Халима өмірден өтіп кетті. Енді жаңа кітабымның атын қалай қоюды, оны кімге арнауымды ақылдасатын ешкім жоқ. Сондықтан қазір жазып жатқан жаңа кітабыма өзімше «Мәңгілік махаббат жыры» деген ат қойдым. Бұл кітабым тұтасымен Халима туралы. Оған өз бетімше мынадай арнау жасадым:
ХАЛИМАҒА
Қасиеттеп, құрметтеп,
Сенің махаббатыңды.
Ұрпаққа үлгі болсын деп,
Алашқа жайдым атыңды.
Сенің Әзілханың.

Егер Халима тірі болса, менің бұл арнауыма қарсы болар еді.
— Мені кітапқа кіргізбе: өз әйелі туралы кітап жазған жазушы жоқ. Ұят болады. Ұят, дер еді, «Ұят» деген сөзді екі-үш рет қайталап. Егер мен:
— Жазылып қойған дүниемді қалай жоямын? —деп қиналсам, онда Халима:
— Ендеше менің атымды Хадиша, өз атынды Әділхан немесе Әбілхан деп өзгерт. Басқа барлық таныс адамдардың аттарын ауыстыр. Сонда деректі дүние емес, идеядан туған көркем шығарма болып шығады, — дер еді. Енді маған олай деп ақыл айтатын Халима жоқ қасымда. Сондықтан бұл кітаптың арнауын өзім ойлаған қалпында қалдырдым. Бұлай еткенім үшін, аруағыңнан айналайын, қымбатты Халиманың рухынан кешірім сұраймын.

(2002 жылдың 5-ші желтоқсаны)

иногда так скучаю по тем временам, когда по вечерам с мамой пили чай и смотрели этот сериал🩹

удивительно, как заботится о чувствах овцы на пороге смерти - запрещает точить нож у неё на глазах, чтобы не убивать дважды.

а ты всё ещё думаешь, что о тебе не заботится?

derdime derman aradım,
meğer derdim dermanımmış.

искала исцеление от своей боли,
а оказалось, сама боль и была моим исцелением.

осознает ли камень, что каждый удар молотка и резца превращает его в шедевр?

«🩹»

қазақтың байырғы тілдік мәдениетін, тілдің әдемілігін қазір калькалар басып тастаған.
бүгінде жиі айтылатын «қалайсыз?» деген тіркес - түп-түгел орыстың «как дела?» сөзінің көлеңкесінен туған калька.
алайда қазақ бұлай жөн сұраспаған.

🌿 есенсіз бе?
🌿 хәл нешік?
🌿 күйлі-қуаттысыз ба?
🌿 мал-жан аман ба?

деген жүрекке жылы, мәнді, мәнерлі оралымдарымыз болған. қазір сол сөздер тасада қалып барады.

сөзің тозса - санаң да тозады. санамыз тозбасыншы бастысы.

иногда мы взрослеем не от лет, а от боли. после одного разговора. после одной потери. после одного выбора.
и становимся чуть тише. чуть глубже. чуть мягче.
в этой тишине легче услышать Его. и себя.
если сейчас вам сложно - это не конец, это рост.

пусть это станет знаком:
вы не одни.
вы на правильном пути. и скоро будет легче.
вы вырастете из этой боли и станете светлее. бұйырса!

нет в пребывании в одном месте для разумного человека покоя, оставь родину и странствуй.

езжай, ты найдёшь замену тем с кем расстаёшься, трудись, поистине сладость жизни в труде.

поистине, стояние воды портит ее, а если она течёт, то улучшается.

лев, если не расстанется с ложем, не поймает добычу,
и стрела, если бы не расставание с луком, не попала бы в цель.

солнце, если бы стояло в небе всегда, надоело бы людям.

на полнолуние, если бы не его кратковременность, не стал бы смотреть ожидая никто.

золотой песок, как пыль, лежит на земле. палка на полу, часть дров.

если первый покинет родину, возвысится став золотом.
а второй возвысится, став тростью.

how lucky am i to have something that makes saying goodbye so hard🩹

осыдан бірнеше күн бұрын ерекше бір мақала оқыдым. пілді бір елден екінші елге, мысалы, Үндістаннан АҚШ-қа ұшақпен тасымалдау керек болғанда, оның торының ішін кішкентай балапандармен толтырады екен.
иә, енді туған, әлсіз, бейкүнә сары балапандармен.

неге?

себебі, піл - денесі қанша алып болса да, жан дүниесі одан да нәзік жануар.
ол байқаусызда бір балапанды болсын басып кетуден қатты қорқады.
сондықтан, ұшақта тапжылмай тұрады. міз бақпай.

осылайша ұшақтың балансы да бұзылмайды, ал піл үшін бұл - оның асыл табиғатының алғашқы сынағы.

піл - әділет пен ақылдың, шын мәніндегі сабыр мен шапағаттың символы. ол бәрін сезінеді. түсінеді. аяйды.

түйгенім: бәлкім, шынайы күш - біреуге өз күшіңді дәлелдеу емес, сол күшті басқаларға зиян келтірмеу үшін басқару шығар.

бәлкім, алып болу - денемен емес, жүрекпен болар.
біреу үшін емес, Ол көріп тұр деп, өз жүрегің үшін, үнсіз, бірақ ұлы мейіріммен өмір сүру шығар.

әр жаратылыста біз түсіну үшін үлкен хикметтер мен мағыналар бар. ендідағы соны ойлана алсақ деймін…

люди без мечты становятся грузом на крыльях тех, кто выбрал лететь.

ты родилась не для того, чтобы быть чьей-то пепельницей, в которую сбрасывают обломки чужих надежд.
ты - как утренний цветок, распускающийся под первыми солнечными лучами.
ты - дыхание весны в шумном городе.
ты - тихий свет, который согревает даже в холодные дни.

не позволяй тем, у кого нет мечты, украсть твою.
не позволяй тем, кто стоит на месте, замедлить твой танец с ветром.
ты создана не для того, чтобы носить чужие тяжести, слушать чужие страхи и растворяться в чужих тенях.

ты создана цвести.
раскрываться.
вдохновлять.
идти туда, куда зовёт сердце.

пусть твой путь не всегда будет понятен. пусть кто-то не увидит твоей красоты сразу.
но знай: твой свет обязательно найдёт тех, кто будет им любоваться молча и бережно.

сегодня, таская свои миллионно-тонные чемоданы, я вдруг поймала себя на мысли: мы ведь действительно путники.

дом, где мы выросли, стал местом, куда приезжаешь всего раз в год.
лицей, где когда-то учились, теперь пуст и тих, там больше нет тех лиц, что встречали нас с улыбкой. даже если вернёшься, никто не ждёт тебя так, как прежде.
лицей, где были тәрбиеші, все разъехались по разным уголкам казахстана. ученицы уже мезуны, и там тоже не осталось тех, кто знал тебя по-настоящему.
лицей, где работали, тоже временный дом. работаешь, вдохновляешь, а потом… снова переезд.

мы правда путники.
постоянно в дороге, с чемоданом, который тащим за собой и на юг, и на север.
меняются адреса, комнаты, люди.
меняемся мы.

и в этой бесконечной дороге есть только одно слово, которое держит нас на плаву:
«тәуекел» - довериться, отпустить, принять.

и да, мы всего лишь «жолаушы».
пусть сердце всегда помнит: главное - не куда идёшь, а как.

с благодарностью, с надеждой, с любовью.

жүректерді жаралау Қағбаны өз қолыңмен қиратқаннан да бетер.

себебі Қағбаны адамдар салған.

ал жүректі?

знаете, иногда мы думаем, что нам нужно измениться, чтобы нас полюбили.
мы начинаем ломать свои углы, сглаживать характер, быть тише, мягче, удобнее.
мы боимся быть «слишком». слишком чувствительными, слишком сильными, слишком искренними.
кажется, если мы станем другими, нас наконец выберут.

но правда в том, что мы не должны подрезать себя под чужие ожидания.
мы не должны становиться меньше, чтобы поместиться в чьи-то рамки.
мы не должны ломать себя, чтобы подойти.

бывает, что два пазла просто не совпадают.
и это не значит, что кто-то из них неправильный.
каждый из нас цельный, уникальный, настоящий.
и когда придёт свой пазл, всё совпадёт естественно.
без насилия над собой. без компромиссов, которые ломают душу.

не нужно меняться, чтобы заслужить чью-то любовь.
нужно оставаться собой, любить свои острые и мягкие грани.
и однажды тот, кто увидит нас настоящими, выберет именно это: нашу целостность, нашу правду, нашу искренность.

остаёмся собой.
и этого достаточно.

в этом году я поняла одну очень тонкую и важную вещь.
смотрю на некоторых людей, у них энергия как бесконечный мотор. дома дети, на работе ученики, вокруг друзья, миллион задач и обязанностей. и на всех хватает. а мы иногда устаем даже просто шевельнув один палец.

почему?

мы устаём тогда, когда делаем что-то и в глубине души ждём в ответ «спасибо».
ждём, чтобы нас похвалили, заметили, заценили наш труд.
и если в конце мы ждём одобрения людей, значит, наше намерение не для Него, а для людей.

а если делать всё только ради Него, тогда человек никогда не устанет.
потому что энергия приходит из чистого сердца, из искренности.
и тогда, как ни удивительно, люди тоже будут благодарны.
потому что Он - Владелец всех сердец.