Ибрат учун...
Бир одамнинг уч орзуси боракан...У катта маошли иши, гўзал турмуш ўртоғи бўлишини ва оламга машхур бўлишни хохларкан. Кунларнинг бирида ўша одам таниқли фирмага ишга кириш учун отланибди. Йўлда кетаётганида унинг йўлида бир қария ёмон йиқилиб тушибди. Агар унга ёрдам бериб, ғамхўрлик қилсам қабулга кечга коламан, бу бир пиёниста бўлса керак деб хаёлидан ўтказиб, қарияга ёрдам бермабди. Аммо у барибир ишга қабул қилинмабди, сухбатдан ўта олмабди.
Кунларнинг яна бирида кўчада сайр қилиб юрса кўча артистлари ажойиб томоша кўрсатаётган эканлар. У мазза қилиб томошани кўрибди. Атрофдаги одамлар артистларни олқишлашибди. У бўлса йўлида давом эта бошлабди. Шунда унинг ёнига кампир киёфасидаги актриса югуриб келиб томоша хақидаги фикрини сўрабди. Халиги одам
кампирдан жирканиб жавоб бермасдан кетиб колибди.
Яна бир ёмғирли кунда у одамнинг кўзи унинг уйи олдидаги ўриндиқда йиғлаб ўтирган бир юпун аёлга тушибди. Аёл ундан бир тунга бошпана сўрабди, лекин у одамнинг аёлга ёрдам бергиси келмабди ва шошилиб иссиққина уйига кириб кетибди. Йиллар ўтиб ўша одам бир умр рўшнолик кўрмай оламдан ўтибди ва у дунёга борганида фариштага хаётини нолиб сўзлаб берибди. "Эсингдами,- дебди фаришта, - йиқилиб тушган қария сендан таянч истаб қўлини чузганди, ўша қария сен ишга жойлашмоқчи бўлган фирма бошлиғининг отаси эди. Сени орқангда эса уни ўғли отаси томон шошиб келаётганди... Актриса кампирни эслайсанми--у аслида гўзал-ёш аёл эди, у сени ёқтириб қолганди, у сени бахтли қилиши мумкин эди, сен рад эттинг... ва нихоят эшигинг ёнида сендан бошпана сўраган аёл ёдингдами? Ўша аёл машҳур адиба эди, у ўша куни нихоятда далдага мухтож эди... сен унга ёрдам берганигда -- шубхасиз сен хакингда "энг яхши инсон" дея достон ёзарди... афсуски сен хеч кимга ёрдам бермадинг. Агар уларга ёрдам берганингда хамма орзуларинг амалга ошган бўлар эди ва бу яхшиликларингни ажр-савоби бу дунё жаннатига йўл очар эди... Афсус..." - дебди...
ХУЛОСА: Икки дунё саодатини қилган яхши амалларингдан топасан…
Барно Джурабаева саҳифасидан
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Бир одамнинг уч орзуси боракан...У катта маошли иши, гўзал турмуш ўртоғи бўлишини ва оламга машхур бўлишни хохларкан. Кунларнинг бирида ўша одам таниқли фирмага ишга кириш учун отланибди. Йўлда кетаётганида унинг йўлида бир қария ёмон йиқилиб тушибди. Агар унга ёрдам бериб, ғамхўрлик қилсам қабулга кечга коламан, бу бир пиёниста бўлса керак деб хаёлидан ўтказиб, қарияга ёрдам бермабди. Аммо у барибир ишга қабул қилинмабди, сухбатдан ўта олмабди.
Кунларнинг яна бирида кўчада сайр қилиб юрса кўча артистлари ажойиб томоша кўрсатаётган эканлар. У мазза қилиб томошани кўрибди. Атрофдаги одамлар артистларни олқишлашибди. У бўлса йўлида давом эта бошлабди. Шунда унинг ёнига кампир киёфасидаги актриса югуриб келиб томоша хақидаги фикрини сўрабди. Халиги одам
кампирдан жирканиб жавоб бермасдан кетиб колибди.
Яна бир ёмғирли кунда у одамнинг кўзи унинг уйи олдидаги ўриндиқда йиғлаб ўтирган бир юпун аёлга тушибди. Аёл ундан бир тунга бошпана сўрабди, лекин у одамнинг аёлга ёрдам бергиси келмабди ва шошилиб иссиққина уйига кириб кетибди. Йиллар ўтиб ўша одам бир умр рўшнолик кўрмай оламдан ўтибди ва у дунёга борганида фариштага хаётини нолиб сўзлаб берибди. "Эсингдами,- дебди фаришта, - йиқилиб тушган қария сендан таянч истаб қўлини чузганди, ўша қария сен ишга жойлашмоқчи бўлган фирма бошлиғининг отаси эди. Сени орқангда эса уни ўғли отаси томон шошиб келаётганди... Актриса кампирни эслайсанми--у аслида гўзал-ёш аёл эди, у сени ёқтириб қолганди, у сени бахтли қилиши мумкин эди, сен рад эттинг... ва нихоят эшигинг ёнида сендан бошпана сўраган аёл ёдингдами? Ўша аёл машҳур адиба эди, у ўша куни нихоятда далдага мухтож эди... сен унга ёрдам берганигда -- шубхасиз сен хакингда "энг яхши инсон" дея достон ёзарди... афсуски сен хеч кимга ёрдам бермадинг. Агар уларга ёрдам берганингда хамма орзуларинг амалга ошган бўлар эди ва бу яхшиликларингни ажр-савоби бу дунё жаннатига йўл очар эди... Афсус..." - дебди...
ХУЛОСА: Икки дунё саодатини қилган яхши амалларингдан топасан…
Барно Джурабаева саҳифасидан
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤15👍11
Кичик, аммо жуда катта!
Генри Форд ширкатидаги катта бир лавозимга номзод бўлган икки киши билан бирга овқатланди. Номзодларнинг иккаласи ҳам битта унивеситетни битирган эди. Икковининг ҳам иш тажрибаси деярли бир хил эди.
Улар овқатланиб бўлгач, бирга ошхонадан чиқишди. Генри Форд улардан бирига эртадан келиб ишни бошлаши мумкинлигини, бошқасига эса узр айтиб, уни ўз командасига ололмаслигини айтди. Шунда ишга олинмаган йигит журъатини тўплаб сўради:
- Узр сўрайман, битта савол сўрасам бўладими?
- Марҳамат!
- Биз овқатланиш пайтида муҳандислик ҳақида, автомобил ҳақида ёки университет ҳақида гаплашмадик. Умумий гапларни гаплашдик холос. Дўстимни ишга олиб мени ишга олмаганингизга сабаб нима?
Генри Форд деди:
- Бунинг иккита сабаби бор:
Биринчиси, дўстинг гўшт бўлагини тотиб кўриб сўнгра туз сепди. Сен эса олдин туз сепиб сўнгра еб кўрдинг. Мен нарсаларни ўзгартиришдан олдин синаб кўрадиганларни яхши кўраман. Иккинчиси, дўстинг официантга одоб билан муомала қилди. "Раҳмат", "узр" каби сўзларни ишлатди. Сенинг наздингда эса официант гўё йўқдай эди. Сен фақат менга нисбатан одобни намоён қилдинг. Яхши бошлиқ мансабида турганида яхши таассурот қолдириши лозим. У ҳамма билан гўзал муомалада бўлиши керак!
Кичик ҳатти-ҳаракатлар кўп нарсадан хабар беради. Ўзгаларни таниш учун уларнинг ичига чуқур кириш шарт эмас.
Бир машинада ўтирсангиз қисқа муддатда ҳайдовчи ҳақида, унинг шахсияти, одоби, қарор чиқариш услуби, натижаларга баҳо бериши ҳақида хулоса қила оласиз. Бироз эътиборли бўлсангиз етади!
Фақирга садақа қилаётган бойнинг ҳаракати унинг шахсияти ҳақида сизга хабар беради. Кибр билан садақа қилишдан кўра одоб билан узр айтиш яхшироқдир. Нима тақдим қилиш эмас, қандай тақдим қилиш аҳамиятлироқдир. Кишилар гоҳида риё қилиши мумкин. Аммо узр сўраш одоби инсонни фош қилади!
Эр-хотиннинг бирга юриб кетаётганини кўриб уларнинг ўзаро алоқаси ҳақида хулоса қилиш мумкин.
Отанинг ўз фарзандларига гапираётган оҳангидан унинг тарбия бериш услубини аниқлаб олиш мумкин.
Киши суҳбат қилаётганида эҳтимол унинг қанақа дипломи борлигини билмассиз, аммо фаҳм ва фаросати ҳақида маълумотга эга бўлишингиз тайин!
Келин қилмоқчи бўлган қизингизни ота-онасига қиладиган муомаласидан, кичик болачаларга қилаётган муомаласидан кимлигини, ахлоқини ва қадриятларини аниқлаб олсангиз бўлади!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Генри Форд ширкатидаги катта бир лавозимга номзод бўлган икки киши билан бирга овқатланди. Номзодларнинг иккаласи ҳам битта унивеситетни битирган эди. Икковининг ҳам иш тажрибаси деярли бир хил эди.
Улар овқатланиб бўлгач, бирга ошхонадан чиқишди. Генри Форд улардан бирига эртадан келиб ишни бошлаши мумкинлигини, бошқасига эса узр айтиб, уни ўз командасига ололмаслигини айтди. Шунда ишга олинмаган йигит журъатини тўплаб сўради:
- Узр сўрайман, битта савол сўрасам бўладими?
- Марҳамат!
- Биз овқатланиш пайтида муҳандислик ҳақида, автомобил ҳақида ёки университет ҳақида гаплашмадик. Умумий гапларни гаплашдик холос. Дўстимни ишга олиб мени ишга олмаганингизга сабаб нима?
Генри Форд деди:
- Бунинг иккита сабаби бор:
Биринчиси, дўстинг гўшт бўлагини тотиб кўриб сўнгра туз сепди. Сен эса олдин туз сепиб сўнгра еб кўрдинг. Мен нарсаларни ўзгартиришдан олдин синаб кўрадиганларни яхши кўраман. Иккинчиси, дўстинг официантга одоб билан муомала қилди. "Раҳмат", "узр" каби сўзларни ишлатди. Сенинг наздингда эса официант гўё йўқдай эди. Сен фақат менга нисбатан одобни намоён қилдинг. Яхши бошлиқ мансабида турганида яхши таассурот қолдириши лозим. У ҳамма билан гўзал муомалада бўлиши керак!
Кичик ҳатти-ҳаракатлар кўп нарсадан хабар беради. Ўзгаларни таниш учун уларнинг ичига чуқур кириш шарт эмас.
Бир машинада ўтирсангиз қисқа муддатда ҳайдовчи ҳақида, унинг шахсияти, одоби, қарор чиқариш услуби, натижаларга баҳо бериши ҳақида хулоса қила оласиз. Бироз эътиборли бўлсангиз етади!
Фақирга садақа қилаётган бойнинг ҳаракати унинг шахсияти ҳақида сизга хабар беради. Кибр билан садақа қилишдан кўра одоб билан узр айтиш яхшироқдир. Нима тақдим қилиш эмас, қандай тақдим қилиш аҳамиятлироқдир. Кишилар гоҳида риё қилиши мумкин. Аммо узр сўраш одоби инсонни фош қилади!
Эр-хотиннинг бирга юриб кетаётганини кўриб уларнинг ўзаро алоқаси ҳақида хулоса қилиш мумкин.
Отанинг ўз фарзандларига гапираётган оҳангидан унинг тарбия бериш услубини аниқлаб олиш мумкин.
Киши суҳбат қилаётганида эҳтимол унинг қанақа дипломи борлигини билмассиз, аммо фаҳм ва фаросати ҳақида маълумотга эга бўлишингиз тайин!
Келин қилмоқчи бўлган қизингизни ота-онасига қиладиган муомаласидан, кичик болачаларга қилаётган муомаласидан кимлигини, ахлоқини ва қадриятларини аниқлаб олсангиз бўлади!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤18👍7
Орқангда Аллоҳ турибди болам!
Моҳира хола оилада ҳам ота, ҳам она бўлди. Аммо эрининг йўқлиги барибир билинар, гоҳида ўша йўқликка бор бўйи билан қулагандек сезарди ўзини. Ўғли мактабни битираѐтиб, “Отам бўлганларида зиѐфат қилиб берардилар”, деб ўксиганида юраги бир “зирқ” этганди. Олий ўқув юртига кирганида ҳам, қандайдир байрамларда ҳам бу ҳол сезилиб қоларди. Моҳира хола: “Болам, зиѐфат бериш мажбурият эмас. Дунѐда қилиниши шарт амаллар бор. Ана ўшалар бажарилмай қолса, ўксисанг арзийди”, дерди.
Ўғли ўқишни битирди. Курсдошларининг кўпи нуфузли жойлардан иш топишди. У эса хомуш эди.
– Ойижон, барибир “орқанг” бўлиши керак экан. Мени ҳам кимдир тавсия этганида, ўтиб кетардим. “Ё заринг, ѐ зўринг” деганлари рост экан, – деб ҳасрат қилиб қолди бир куни.
– Шунга хафа бўлиб юрибсанми? – деди Моҳира хола ичидаги оғриқни ташига чиқармай. – Бунақа тушкунлик мусулмон кишига ярашмайди. Бировнинг тоғаси, бировнинг амакиси министр бўлса бордир, аммо сенинг орқангда оламлар Парвардигори, барча министрлару подшолар Эгаси бўлмиш Аллоҳ турибди-ку, болажоним. Тавба қил-а, тавба қил! Худойимнинг сенга ҳам атаган яхшиликлари бор.
Холанинг нафаси бўғилиб, супа четига омонат ўтирди. Бутун қалби, руҳи, жони бир тутам бўлиб,
“Ё Аллоҳ!” калимасига қўшилиб кетди. Кўзларидан дувиллаб ѐшлар қуйилди. Ўғли қўрқиб:
– Ойижон, нима бўлди сизга?! Келинг, бундай ѐтақолинг! – деди жавдираб. Моҳира хола тезда ўзига келди.
– Мен намоз ўқиб олай, болам, – деди бирданига бошқача турланиб. Икки ракат шукр, икки ракат ҳожат намози ўқиди. Қўллари дуода экан, кўнгли дарѐдай тошди, кўзларидан ирмоқлар қуйилди, юзларини ювди. “Ё Аллоҳ, меҳрибоним Аллоҳ! Ёлғиз Ўзингдан бошқа суянар кимим бор? Ўғлимни Ўзинг истаган йўлингга, яхшилар йўлига бошла, унинг олдига яхшиларингни чиқариб қўй, Аллоҳ! Боламнинг олдига яхшиларингни чиқариб қўй, Аллоҳ!..”
Орадан уч кун ўтди. Ўғли кулиб кириб келди. Тасодифан бўлса, шунчалик бўлар, дея онасига қуйидагиларни сўзлади.
Метро бекатидан чиқиб келаѐтса, бир одам унга қизиқибди. Маълумотини суриштиргач, бизда ишлашни хоҳлайсизми, эртага танлов бўлади, келинг, деб манзилини айтибди. Эртасига ўғли борди, тестга кирди, 99.3 фоиз балл билан конкурсда биринчиликни олди.
Моҳира хола “Аллоҳга шукр, Аллоҳга шукр!” дея ўрнидан турди, икки ракат шукрона намозини ўқиди...
"Намозда хушуъ" китобидан.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Моҳира хола оилада ҳам ота, ҳам она бўлди. Аммо эрининг йўқлиги барибир билинар, гоҳида ўша йўқликка бор бўйи билан қулагандек сезарди ўзини. Ўғли мактабни битираѐтиб, “Отам бўлганларида зиѐфат қилиб берардилар”, деб ўксиганида юраги бир “зирқ” этганди. Олий ўқув юртига кирганида ҳам, қандайдир байрамларда ҳам бу ҳол сезилиб қоларди. Моҳира хола: “Болам, зиѐфат бериш мажбурият эмас. Дунѐда қилиниши шарт амаллар бор. Ана ўшалар бажарилмай қолса, ўксисанг арзийди”, дерди.
Ўғли ўқишни битирди. Курсдошларининг кўпи нуфузли жойлардан иш топишди. У эса хомуш эди.
– Ойижон, барибир “орқанг” бўлиши керак экан. Мени ҳам кимдир тавсия этганида, ўтиб кетардим. “Ё заринг, ѐ зўринг” деганлари рост экан, – деб ҳасрат қилиб қолди бир куни.
– Шунга хафа бўлиб юрибсанми? – деди Моҳира хола ичидаги оғриқни ташига чиқармай. – Бунақа тушкунлик мусулмон кишига ярашмайди. Бировнинг тоғаси, бировнинг амакиси министр бўлса бордир, аммо сенинг орқангда оламлар Парвардигори, барча министрлару подшолар Эгаси бўлмиш Аллоҳ турибди-ку, болажоним. Тавба қил-а, тавба қил! Худойимнинг сенга ҳам атаган яхшиликлари бор.
Холанинг нафаси бўғилиб, супа четига омонат ўтирди. Бутун қалби, руҳи, жони бир тутам бўлиб,
“Ё Аллоҳ!” калимасига қўшилиб кетди. Кўзларидан дувиллаб ѐшлар қуйилди. Ўғли қўрқиб:
– Ойижон, нима бўлди сизга?! Келинг, бундай ѐтақолинг! – деди жавдираб. Моҳира хола тезда ўзига келди.
– Мен намоз ўқиб олай, болам, – деди бирданига бошқача турланиб. Икки ракат шукр, икки ракат ҳожат намози ўқиди. Қўллари дуода экан, кўнгли дарѐдай тошди, кўзларидан ирмоқлар қуйилди, юзларини ювди. “Ё Аллоҳ, меҳрибоним Аллоҳ! Ёлғиз Ўзингдан бошқа суянар кимим бор? Ўғлимни Ўзинг истаган йўлингга, яхшилар йўлига бошла, унинг олдига яхшиларингни чиқариб қўй, Аллоҳ! Боламнинг олдига яхшиларингни чиқариб қўй, Аллоҳ!..”
Орадан уч кун ўтди. Ўғли кулиб кириб келди. Тасодифан бўлса, шунчалик бўлар, дея онасига қуйидагиларни сўзлади.
Метро бекатидан чиқиб келаѐтса, бир одам унга қизиқибди. Маълумотини суриштиргач, бизда ишлашни хоҳлайсизми, эртага танлов бўлади, келинг, деб манзилини айтибди. Эртасига ўғли борди, тестга кирди, 99.3 фоиз балл билан конкурсда биринчиликни олди.
Моҳира хола “Аллоҳга шукр, Аллоҳга шукр!” дея ўрнидан турди, икки ракат шукрона намозини ўқиди...
"Намозда хушуъ" китобидан.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤35
Вафодорлик...
Қурайш мушриклари Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламни ва ул зотга эргашган мусулмонларни иқтисодий қамал қилиб, одамларни улар билан алоқада бўлишдан ман қилиб қўйишгач, Хадича онамиз розияллоҳу анҳо Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва саллам билан бирга ўз уйларини тарк қилишга мажбур бўлдилар. Уч йил давом этган иқтисодий қамалдан барчаларининг тинка-мадорлари қуриди.
Хадича онамиз розияллоҳу анҳо ўзлари рози бўлган ҳолда бор молмулкини инфоқ қилиб юбордилар. Қалблар сабр ва фидойиликда тобланди. Мана энди мўминларнинг онаси ўз манзилига Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам билан бирга қайтар эдилар. Бироқ келган пайтларидагидек бой-бадавлатликдан асар ҳам қолмаган эди.
Олтмиш беш ёшга бориб қувватдан қолган замонларида мушрикларнинг таъқиб қилишлари онамизнинг тинка-мадорини қуритди. Бетоб бўлиб қолганлари учун Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам ёнларидан жилмай қолдилар. Шу ҳолатда уч кун ётганларидан сўнг охират сафари яқинлашиб қолганини сезиб қолдилар. Аммо Хадича розияллоҳу анҳонинг Ислом дини нажот ва зафар қозониб гуллаб яшнашига иштиёқи жуда баланд эди.
Кўзининг қувончи бўлган қизи Умму Гулсумга шивирладилар:
– Қанийди умрим етиб, машаққатларимизнинг роҳатини лоақал бир бора кўриб қолсам эди, кўзларим қувончга тўлиб, армоним қолмай рози бўлган ҳолатда жонимни топширар эдим.
– Ундай деманг, онажон! Ташвишланишга ҳожат йўқ, – деди Умму Гулсум розияллоҳу анҳо.
Мўминларнинг онаси ҳаёт билан видолашар экан: “Ҳа, қизгинам, Аллоҳга қасамки, менга ташвишланишга ҳожат йўқ. Қурайш аёлларидан ҳеч бири мен кўрган мўлкўлчиликни кўрмади. На фақат Қурайш, балки дунё аёлларидан ҳеч бири Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва салламга етишганимдек улуғ бахтга мушарраф бўлмади. Менинг Ҳабибул Мустафога хотин бўлишим дунём учун кифоя. Охиратим учун эса, энг аввал имон келтирганим ва мўминларга она бўлганим кифоя!” деди.
Кўзлари юмила бошлар экан, лаблари пичирлади: “Эй Аллоҳ! Мен Сенга сано айтиб адо қила олмайман. Эй Аллоҳ! Мен Сенга рўбарў бўлишдан ташвишланмайман, лекин хоҳлар эдимки, фидойилигим яна давом этса, шоядки менга берган неъматларингга муносиб бўлсам!”
Дунёни тарк эта бошлади. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам онамизга жон топшириш аччиқлигини енгиллатиб, Аллоҳ субҳонаҳу ва таоло мўминларнинг онасига мустаҳкам имони учун, Ислом динига ёрдам қилгани ва бор мол-мулкини Аллоҳ йўлида саховат ила нисор қилиб юборгани учун жаннатда неъматлар ҳозирлаб қўйганининг башоратини берар эдилар. “Албатта, тақводорлар жаннатлар ва булоқлардадир. Раббилари берган нарсаларни олувчилардир. Чунки улар бундан олдин эҳсон қилувчилардан бўлганлардир. Улар кечалари оз ухлар эдилар. Ва улар саҳарларда истиғфор айтар эдилар. Ва молу мулкларида сўровчи ва бечораларнинг ҳақи бордир” (Зориёт сураси, 15–19-оятлар).
Ниҳоят, Раббул иззатга покиза руҳларини топширдилар.
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам Хадича розияллоҳу анҳога ўта вафодор эдилар. Бир куни ҳовлиларида синглисининг шарпасини сезиб қолдилар. Овози Хадича онамизнинг овозларига ўхшаб кетганидан Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва саллам: “Эй Аллоҳ! Бу унинг шарпасими?” деб юбордилар.
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам кўп эслаб юрганларидан ҳатто Ойша розияллоҳу анҳо қалбидаги ҳиссиётларни тута олмасдан:
– Қурайш кампирларидан бирини бунча кўп эсламасангиз! Ўтиб кетган бўлса, Аллоҳ таоло сизга ундан яхшироғини бермадими? – деди.
Шунда Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг ранглари ўзгариб, ғазаблари келиб:
– Аллоҳга қасамки, Аллоҳ таоло унинг ўрнига менга ундан яхшироғини бермади! Одамлар инкор қилиб турганларида менга имон келтирган эди! Одамлар ёлғончига чиқарганда, у мени тасдиқлаган эди! Одамлар мендан молларини дариғ тутганларида уни менга сарфлаб юборган эди! Аллоҳ таоло менга бошқа хотинларимдан эмас, ундан фарзандлар ато этган, – деган эдилар.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Қурайш мушриклари Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламни ва ул зотга эргашган мусулмонларни иқтисодий қамал қилиб, одамларни улар билан алоқада бўлишдан ман қилиб қўйишгач, Хадича онамиз розияллоҳу анҳо Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва саллам билан бирга ўз уйларини тарк қилишга мажбур бўлдилар. Уч йил давом этган иқтисодий қамалдан барчаларининг тинка-мадорлари қуриди.
Хадича онамиз розияллоҳу анҳо ўзлари рози бўлган ҳолда бор молмулкини инфоқ қилиб юбордилар. Қалблар сабр ва фидойиликда тобланди. Мана энди мўминларнинг онаси ўз манзилига Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам билан бирга қайтар эдилар. Бироқ келган пайтларидагидек бой-бадавлатликдан асар ҳам қолмаган эди.
Олтмиш беш ёшга бориб қувватдан қолган замонларида мушрикларнинг таъқиб қилишлари онамизнинг тинка-мадорини қуритди. Бетоб бўлиб қолганлари учун Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам ёнларидан жилмай қолдилар. Шу ҳолатда уч кун ётганларидан сўнг охират сафари яқинлашиб қолганини сезиб қолдилар. Аммо Хадича розияллоҳу анҳонинг Ислом дини нажот ва зафар қозониб гуллаб яшнашига иштиёқи жуда баланд эди.
Кўзининг қувончи бўлган қизи Умму Гулсумга шивирладилар:
– Қанийди умрим етиб, машаққатларимизнинг роҳатини лоақал бир бора кўриб қолсам эди, кўзларим қувончга тўлиб, армоним қолмай рози бўлган ҳолатда жонимни топширар эдим.
– Ундай деманг, онажон! Ташвишланишга ҳожат йўқ, – деди Умму Гулсум розияллоҳу анҳо.
Мўминларнинг онаси ҳаёт билан видолашар экан: “Ҳа, қизгинам, Аллоҳга қасамки, менга ташвишланишга ҳожат йўқ. Қурайш аёлларидан ҳеч бири мен кўрган мўлкўлчиликни кўрмади. На фақат Қурайш, балки дунё аёлларидан ҳеч бири Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва салламга етишганимдек улуғ бахтга мушарраф бўлмади. Менинг Ҳабибул Мустафога хотин бўлишим дунём учун кифоя. Охиратим учун эса, энг аввал имон келтирганим ва мўминларга она бўлганим кифоя!” деди.
Кўзлари юмила бошлар экан, лаблари пичирлади: “Эй Аллоҳ! Мен Сенга сано айтиб адо қила олмайман. Эй Аллоҳ! Мен Сенга рўбарў бўлишдан ташвишланмайман, лекин хоҳлар эдимки, фидойилигим яна давом этса, шоядки менга берган неъматларингга муносиб бўлсам!”
Дунёни тарк эта бошлади. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам онамизга жон топшириш аччиқлигини енгиллатиб, Аллоҳ субҳонаҳу ва таоло мўминларнинг онасига мустаҳкам имони учун, Ислом динига ёрдам қилгани ва бор мол-мулкини Аллоҳ йўлида саховат ила нисор қилиб юборгани учун жаннатда неъматлар ҳозирлаб қўйганининг башоратини берар эдилар. “Албатта, тақводорлар жаннатлар ва булоқлардадир. Раббилари берган нарсаларни олувчилардир. Чунки улар бундан олдин эҳсон қилувчилардан бўлганлардир. Улар кечалари оз ухлар эдилар. Ва улар саҳарларда истиғфор айтар эдилар. Ва молу мулкларида сўровчи ва бечораларнинг ҳақи бордир” (Зориёт сураси, 15–19-оятлар).
Ниҳоят, Раббул иззатга покиза руҳларини топширдилар.
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам Хадича розияллоҳу анҳога ўта вафодор эдилар. Бир куни ҳовлиларида синглисининг шарпасини сезиб қолдилар. Овози Хадича онамизнинг овозларига ўхшаб кетганидан Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва саллам: “Эй Аллоҳ! Бу унинг шарпасими?” деб юбордилар.
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам кўп эслаб юрганларидан ҳатто Ойша розияллоҳу анҳо қалбидаги ҳиссиётларни тута олмасдан:
– Қурайш кампирларидан бирини бунча кўп эсламасангиз! Ўтиб кетган бўлса, Аллоҳ таоло сизга ундан яхшироғини бермадими? – деди.
Шунда Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг ранглари ўзгариб, ғазаблари келиб:
– Аллоҳга қасамки, Аллоҳ таоло унинг ўрнига менга ундан яхшироғини бермади! Одамлар инкор қилиб турганларида менга имон келтирган эди! Одамлар ёлғончига чиқарганда, у мени тасдиқлаган эди! Одамлар мендан молларини дариғ тутганларида уни менга сарфлаб юборган эди! Аллоҳ таоло менга бошқа хотинларимдан эмас, ундан фарзандлар ато этган, – деган эдилар.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤28👍3🤔2
Йиғла тойчоғим йиғла...
Фариштадек яна бир чақалоқ дунё юзини кўрди. Онасини қийнаб қўйишдан қўрққан шекилли, у врачлар ёрдамисиз туғилди. Орадан бир кун ўтиб, бу чақалоқ ўзини шаҳар чеккасидаги ташландиқ совуқ ерда кўрди.
Онаси:
-Болажоним, оппоғим, ўғлим. Дунёга бевақт келдингда. Ҳозир замон жудаям ўзгариб кетган. Мен сен билан қаерга ҳам сиғардим. Ота-онам кўрса сени ҳам мени ҳам ўлдиришади. Менинг эса ҳамма ҳаётим олдинда. Сен мени кечир. Сен фақатгина ухлайсан холос. Ширин уйқуга кетасан. Мендек гуноҳкор онангни кечир. Энди ухла.
Чақалоқ:
-Фариштам онам қаерга кетди?
Фаришта:
-Билмадим, лекин сен ўйлама ҳозир қайтиб келади.
Чақалоқ:
-Фариштам сенга нима бўлди? Нега овозинг бунақа? Йиғлаяпсанми? Ойижонимга тезроқ айт келсин. Бу ер жуда совуқ экан совқотиб кетяпман.
Фаришта:
-Йўқ тойчоқ, мен йиғламаяпман сенга шунақа туюлган шекилли. Мен ҳозир онагни олиб келаман. Сен фақат ухлаб қолма, баландроқ йиғла. Йиғла тойчоқ, йиғла.
Чақалоқ:
-Фариштам ахир онажоним ухла дедилар. Ухлашим керак.
Бу орада эса шу жойга яқинроқдаги уйларнинг бирида навбатдаги жанжал.
-Азизам, хафа бўлмагин ахир тирноққа зор фақат биз эмаску. Бу дунёда қанчалаб оилалар фарзанд асраб олиб, бахту камолини кўрмоқда. Биз ҳам асраб оламиз фақатгина бахтимга соғ бўлсанг бўлди.
-Азизим, келинг, негадир ташқарига чиққим келяпти. Юринг. Мени кимдир чақиряпти.
-Сенга нима бўляпти, соатга қара. Қаёққа?
-Тезроқ, тезроқ борайлик. Билмадим қаёққа лек юрагим гуппилаб уряпти, қаёққадир боришим керак. Мени тушунинг. Юринг.
-Фақат сен учун, майли юрақол. Уйдан ёш оила чиқиб йўлак бўйлаб тез юра бошлашди.
-Азизам негадир, сен ўзингни овора қиляпсан, қаёққа кетаётганингни ҳам билмаяпсану.
-Азизим худди кимдир қўлимдан тортиб кетаётгандек..........
-Менга ваъда бер эртага ҳеч иш қилмасдан уйда дам оласан. Тамом. Мен врачингга ҳам телефон қилиб гаплашиб қўяман.
-Жииииим кимнингдир йиғи овози эшитиляпти. -Ҳа ўша томондан чақалоқ овози эшитиляпти.
Фаришта:
-Тойчоқ қани бор овозинг билан бақир. Йиғла оппоғим йиғла.
Чақалоқ:
-Фариштам, қаёққа кетиб қолдинг. Мен совқотиб кетдим. Жудаям совуқ экан. Сени роса чақирдим. Онамни топдингми?
Фаришта:
-Йиғла баландроқ йиғла онанг келяпти. У жудаям яқин қолди.
Аёл:
-Эй худойим бу чақалоқку, ким қўйиб кетти экан. Жудаям музлабди. Тезроқ уйга олиб кирайлик. Тезроқ.
-Азизам оҳларимиз Худога етиб борибди.
Чақалоқ:
-Фариштам онамнинг овози ўзгарибдими?
Фаришта:
-Йўқ бегуноҳ фариштагинам, бу сенинг ҳақиқий онангнинг овози...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Фариштадек яна бир чақалоқ дунё юзини кўрди. Онасини қийнаб қўйишдан қўрққан шекилли, у врачлар ёрдамисиз туғилди. Орадан бир кун ўтиб, бу чақалоқ ўзини шаҳар чеккасидаги ташландиқ совуқ ерда кўрди.
Онаси:
-Болажоним, оппоғим, ўғлим. Дунёга бевақт келдингда. Ҳозир замон жудаям ўзгариб кетган. Мен сен билан қаерга ҳам сиғардим. Ота-онам кўрса сени ҳам мени ҳам ўлдиришади. Менинг эса ҳамма ҳаётим олдинда. Сен мени кечир. Сен фақатгина ухлайсан холос. Ширин уйқуга кетасан. Мендек гуноҳкор онангни кечир. Энди ухла.
Чақалоқ:
-Фариштам онам қаерга кетди?
Фаришта:
-Билмадим, лекин сен ўйлама ҳозир қайтиб келади.
Чақалоқ:
-Фариштам сенга нима бўлди? Нега овозинг бунақа? Йиғлаяпсанми? Ойижонимга тезроқ айт келсин. Бу ер жуда совуқ экан совқотиб кетяпман.
Фаришта:
-Йўқ тойчоқ, мен йиғламаяпман сенга шунақа туюлган шекилли. Мен ҳозир онагни олиб келаман. Сен фақат ухлаб қолма, баландроқ йиғла. Йиғла тойчоқ, йиғла.
Чақалоқ:
-Фариштам ахир онажоним ухла дедилар. Ухлашим керак.
Бу орада эса шу жойга яқинроқдаги уйларнинг бирида навбатдаги жанжал.
-Азизам, хафа бўлмагин ахир тирноққа зор фақат биз эмаску. Бу дунёда қанчалаб оилалар фарзанд асраб олиб, бахту камолини кўрмоқда. Биз ҳам асраб оламиз фақатгина бахтимга соғ бўлсанг бўлди.
-Азизим, келинг, негадир ташқарига чиққим келяпти. Юринг. Мени кимдир чақиряпти.
-Сенга нима бўляпти, соатга қара. Қаёққа?
-Тезроқ, тезроқ борайлик. Билмадим қаёққа лек юрагим гуппилаб уряпти, қаёққадир боришим керак. Мени тушунинг. Юринг.
-Фақат сен учун, майли юрақол. Уйдан ёш оила чиқиб йўлак бўйлаб тез юра бошлашди.
-Азизам негадир, сен ўзингни овора қиляпсан, қаёққа кетаётганингни ҳам билмаяпсану.
-Азизим худди кимдир қўлимдан тортиб кетаётгандек..........
-Менга ваъда бер эртага ҳеч иш қилмасдан уйда дам оласан. Тамом. Мен врачингга ҳам телефон қилиб гаплашиб қўяман.
-Жииииим кимнингдир йиғи овози эшитиляпти. -Ҳа ўша томондан чақалоқ овози эшитиляпти.
Фаришта:
-Тойчоқ қани бор овозинг билан бақир. Йиғла оппоғим йиғла.
Чақалоқ:
-Фариштам, қаёққа кетиб қолдинг. Мен совқотиб кетдим. Жудаям совуқ экан. Сени роса чақирдим. Онамни топдингми?
Фаришта:
-Йиғла баландроқ йиғла онанг келяпти. У жудаям яқин қолди.
Аёл:
-Эй худойим бу чақалоқку, ким қўйиб кетти экан. Жудаям музлабди. Тезроқ уйга олиб кирайлик. Тезроқ.
-Азизам оҳларимиз Худога етиб борибди.
Чақалоқ:
-Фариштам онамнинг овози ўзгарибдими?
Фаришта:
-Йўқ бегуноҳ фариштагинам, бу сенинг ҳақиқий онангнинг овози...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤28😢12
Маҳалламиз мозорининг девори ёқалаб тратуардан кетяпман. Одатдагидек симёғочлар чироғи ёқилмаган, кўча қоп-қоринғу. Ора-ора ўтаётган мошиналар чироғи билан кўча бир зум ёришиб, кейин яна зимистонга айланяпти. Ёшим йигирма олтига етдиямки, ҳали-ҳануз шу бечора симёғочлар чироққа ёлчимади. Узоқроқдан велосипед минган, оқ-сариқдан келган тўлароқ йигит мен томонга келяпти. Анча яқинлашганда танибман.
—Акмаал! — деб баланд овозда чақирдим. Кўрмай ўтиб кетмасин тағин.
Акмал қўшнимиз Фарҳод аканинг ўғли. Ёши ўн еттида, мендан беш ёш кичкина. Ҳали ёш бўлса ҳам маҳаллада ҳамма уни ҳурмат қилади, яхши кўради. Дадаси топармонлиги ёки онаси мансабдор фалончиевичнинг қизи эканлиги бунга сабаб бўлган эмас. Аксинча, бу ҳурматни Акмал ўз самимийлиги, хушмуомалалиги, бир сўз билан айтганда, чиройли хулқ-атвори билан қозонган. Болалигиданоқ ўта самимий эди. Маҳалламизда у кириб ўйнамаган ҳовли йўқ. Дилдан суҳбатлашмаган инсон йўқ. Ҳар бир хонадон аҳлининг чойнак-пиёласи уни танийди, бировнинг мушугига «кишт» демаган. Доим очиқ юзли, қўли кўксида, совуққон, хизмат бўлганда «лаббай» деб туради. Йигит бўлса, шунчалик бўлар. Кўришганимизга анча бўлганди. Учрашиб қолганимиздан хурсанд бўлиб кетдим. Чунки мен уни тез-тез эслардим, аҳволига қизиқардим.
Мени кўриб велосипедини тўхтатди. Саломлашиб, қўл сиқишиб кўришарканмиз, мен акаларча чап билагимни унинг гарданига қўйиб олдим. Ундан сўрадим:
—Акмал, укам, Аллоҳ таоло сени кутиб олганда қандай муомала қилди?..
Тўғри тушундингиз. У тўрт йил олдин вафот этган, шу мозордан қўним топган. Уни ҳозир тушимда учратганимдан хурсанд бўлиб кетдим. Чунки мен уни тез-тез эслардим, аҳволига қизиқардим. Фурсатни ғанимат билиб ўзимни қизиқтирган саволларга жавоб изладим.
—Акмал, укам, Аллоҳ таоло сени кутиб олганда қандай муомала қилди?
Акмалнинг юз ифодаси ўликка хос эди: ҳеч қандай ҳиссиёт белгиси йўқ. На хурсандлик, на ташвиш аломати бор. Жавоб берди:
—Аллоҳнинг ғазабига қолай деб турган эдим. Кейин мени ўз раҳматига олди.
Ичимда мен: «Аллоҳнинг ғазабига тортай деган нарса намоз ўқимай ўтганлиги бўлса керак» деб тургандим, худди ичимдагини ўқиётгандай тасдиқ нигоҳи билан қаради. Бу қараш шу қадар маʼноли эдики, юрагим уриши тезлашиб кетди. Ахир ёшлигимдан фарз намозларни канда қилмаган бўлсамда, бирор марта шу қўшни укамни намозга даъват қилмаган эканман. Худди ҳозир мени қаттиқ ушлаб олиб: Сиз айбдорсиз ҳаммасига, сиз айбдорсиз дейдигандай туюлди, қаттиқ ваҳимада қолдим Яхшиямки Аллоҳ раҳматига олди» деб қолди, бўлмаса тамом бўлардим. Шу лаҳзада менинг хаёлимга дарров унинг чиройли хулқи келди Ҳойнаҳой мағфират қилинишига сабаб шу гўзал хулқи бўлса керак деб ўйладим тушимда Юрагимнинг безовталиги ҳам бироз сокинлашди Кейин аста узоқлаша бошлади Кўринмай кетай деганда ўзимга муҳим яна бир савол эсимга тушди
Акмал, ҳозир уёқда нима қиласизлар кундалик ишингиз нима?
Кун бўйи фақат Қуръон ўқиймиз.
Машааллоҳ Бу жавоблардан кейин Акмал ҳақидаги хавотирларим анча нари бўлди. Алҳамдулиллаҳ
У узоқлашаркан мен қандайдир бир хилват ҳужрага кирмоқчи бўлдим Лойсувоқли девор, эшик-ромлари йўқ зим-зиё зах босиб ётган бу хона эски ҳожатхонага ўхшарди фақат нохуш ҳиди йўқ холос Мен негадир ўша ерга кириб Қуръон ўқимоқчи бўлдим Улгуриб қолай деб баланд овозда сўраб олдим:
Акмал ҳожатхонада Қуръон ўқиса бўладими?
У сукут сақлаб турди Иккинчи марта сўрадим:
Акмал укажоним ҳожатхонада Қуръон ўқиса бўладими?
Бўладими? деб таажжубли оҳангда жавоб берди. Яъни бўладими ҳам гапми, ўқиш шарт демоқчи назаримда
Кейин у кўринмай кетди Мен ҳалиги ҳужрага кирдим Чордана қуриб қўлимда мусҳаф билан ўтирдим Хона ваҳимали жуда ваҳимали эди.Атрофга қараганим сари юрагимдаги даҳшат ортиб борарди Шу даҳшат ичида мусҳафни ушлаб ўтирардим
Шунақаям бефайз макон бўладими? Қандай жой экан-а ўзи бу? деган ўйлар зеҳнимдан ўтаркан бирдан бу жойни танийдиган бўлиб қолдим Бу менинг қалбим экан Қуръондан узоқлашган солиҳ амаллар билан пардоз берилмаган юрагим Ўтирган хонамдан жирканиб кетдим, ҳам қўрқдим Тезроқ қочиб кетишни истадим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
—Акмаал! — деб баланд овозда чақирдим. Кўрмай ўтиб кетмасин тағин.
Акмал қўшнимиз Фарҳод аканинг ўғли. Ёши ўн еттида, мендан беш ёш кичкина. Ҳали ёш бўлса ҳам маҳаллада ҳамма уни ҳурмат қилади, яхши кўради. Дадаси топармонлиги ёки онаси мансабдор фалончиевичнинг қизи эканлиги бунга сабаб бўлган эмас. Аксинча, бу ҳурматни Акмал ўз самимийлиги, хушмуомалалиги, бир сўз билан айтганда, чиройли хулқ-атвори билан қозонган. Болалигиданоқ ўта самимий эди. Маҳалламизда у кириб ўйнамаган ҳовли йўқ. Дилдан суҳбатлашмаган инсон йўқ. Ҳар бир хонадон аҳлининг чойнак-пиёласи уни танийди, бировнинг мушугига «кишт» демаган. Доим очиқ юзли, қўли кўксида, совуққон, хизмат бўлганда «лаббай» деб туради. Йигит бўлса, шунчалик бўлар. Кўришганимизга анча бўлганди. Учрашиб қолганимиздан хурсанд бўлиб кетдим. Чунки мен уни тез-тез эслардим, аҳволига қизиқардим.
Мени кўриб велосипедини тўхтатди. Саломлашиб, қўл сиқишиб кўришарканмиз, мен акаларча чап билагимни унинг гарданига қўйиб олдим. Ундан сўрадим:
—Акмал, укам, Аллоҳ таоло сени кутиб олганда қандай муомала қилди?..
Тўғри тушундингиз. У тўрт йил олдин вафот этган, шу мозордан қўним топган. Уни ҳозир тушимда учратганимдан хурсанд бўлиб кетдим. Чунки мен уни тез-тез эслардим, аҳволига қизиқардим. Фурсатни ғанимат билиб ўзимни қизиқтирган саволларга жавоб изладим.
—Акмал, укам, Аллоҳ таоло сени кутиб олганда қандай муомала қилди?
Акмалнинг юз ифодаси ўликка хос эди: ҳеч қандай ҳиссиёт белгиси йўқ. На хурсандлик, на ташвиш аломати бор. Жавоб берди:
—Аллоҳнинг ғазабига қолай деб турган эдим. Кейин мени ўз раҳматига олди.
Ичимда мен: «Аллоҳнинг ғазабига тортай деган нарса намоз ўқимай ўтганлиги бўлса керак» деб тургандим, худди ичимдагини ўқиётгандай тасдиқ нигоҳи билан қаради. Бу қараш шу қадар маʼноли эдики, юрагим уриши тезлашиб кетди. Ахир ёшлигимдан фарз намозларни канда қилмаган бўлсамда, бирор марта шу қўшни укамни намозга даъват қилмаган эканман. Худди ҳозир мени қаттиқ ушлаб олиб: Сиз айбдорсиз ҳаммасига, сиз айбдорсиз дейдигандай туюлди, қаттиқ ваҳимада қолдим Яхшиямки Аллоҳ раҳматига олди» деб қолди, бўлмаса тамом бўлардим. Шу лаҳзада менинг хаёлимга дарров унинг чиройли хулқи келди Ҳойнаҳой мағфират қилинишига сабаб шу гўзал хулқи бўлса керак деб ўйладим тушимда Юрагимнинг безовталиги ҳам бироз сокинлашди Кейин аста узоқлаша бошлади Кўринмай кетай деганда ўзимга муҳим яна бир савол эсимга тушди
Акмал, ҳозир уёқда нима қиласизлар кундалик ишингиз нима?
Кун бўйи фақат Қуръон ўқиймиз.
Машааллоҳ Бу жавоблардан кейин Акмал ҳақидаги хавотирларим анча нари бўлди. Алҳамдулиллаҳ
У узоқлашаркан мен қандайдир бир хилват ҳужрага кирмоқчи бўлдим Лойсувоқли девор, эшик-ромлари йўқ зим-зиё зах босиб ётган бу хона эски ҳожатхонага ўхшарди фақат нохуш ҳиди йўқ холос Мен негадир ўша ерга кириб Қуръон ўқимоқчи бўлдим Улгуриб қолай деб баланд овозда сўраб олдим:
Акмал ҳожатхонада Қуръон ўқиса бўладими?
У сукут сақлаб турди Иккинчи марта сўрадим:
Акмал укажоним ҳожатхонада Қуръон ўқиса бўладими?
Бўладими? деб таажжубли оҳангда жавоб берди. Яъни бўладими ҳам гапми, ўқиш шарт демоқчи назаримда
Кейин у кўринмай кетди Мен ҳалиги ҳужрага кирдим Чордана қуриб қўлимда мусҳаф билан ўтирдим Хона ваҳимали жуда ваҳимали эди.Атрофга қараганим сари юрагимдаги даҳшат ортиб борарди Шу даҳшат ичида мусҳафни ушлаб ўтирардим
Шунақаям бефайз макон бўладими? Қандай жой экан-а ўзи бу? деган ўйлар зеҳнимдан ўтаркан бирдан бу жойни танийдиган бўлиб қолдим Бу менинг қалбим экан Қуръондан узоқлашган солиҳ амаллар билан пардоз берилмаган юрагим Ўтирган хонамдан жирканиб кетдим, ҳам қўрқдим Тезроқ қочиб кетишни истадим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤39😢10
икки даста пул олиб Гулширинга узатди.
- Рахмат, Илхом ака, - Гулширин миннатдорчи-лигини шу суз билан ифодалади.
- Курук рахмат билан иш битмайди. Олдин ма-нави кадахларни оламиз, кейин канча рахмат эшитсангиз эшитаверамиз. Кизингиз соглиги учун кутаринг деб туриб олди. Ноилож колган Гулширин кадахга лаб теккизиб куйди. Илхом жавончадан яна икки икки тахлам пул олиб, унинг тиззасига куйди.
- Бу нима учун? - Гулширин хеч нарсага тушун-май Илхомга каради. Илхом жавоб бермади. Унинг кузлари хирс учкунлари аланга олаетган эди.
Гулшириннинг юраги шув этиб кетди. Урнидан турмокчи булди, аммо Илхом шундоккина ен-гинасида утириб, кулини жувоннинг елкасидан ошириб олди.
- Илхом ака, бу нима килганингиз? - у эркакнинг кулини елкасидан силтаб ташламокчи булди, лекин кули елкасига каттик епишган эди.
- Сиз хеч нарсага зорикмаслигингиз керак, - Ил-хомнинг арок хиди келаетган нафаси Гулшири-ннинг димоги урилди. - Мен билан бирга булса-нгиз сизни зебу зийнатга кумиб ташлайман. Оегингизни тагига пулдан пойандоз тушайман.
Гулширин унга ялт этиб каради. Жувоннинг кузларидаги газаб ва нафрат учкунини куриб Илхом саросималаниб колди, аелдан буса олиш учун чузилган лаби куркувданми титраб кетди, эгилган гавдасини тиклади. Аелнинг биргина нигохидан ичига титрок кирганди. Гул-ширинг унинг кулини силтаб ташлади, тиззаси-даги пулларни олиб, Илхомга каттик тикилди.
- Менинг шаьнимни мана шу харом пулларин-гиз билан бахоламокчи булдингизми? - Гулши-риннинг овози секин чикса-да, аммо кахр ва нафратга тула эди.
- Сиз...мени нотугри тушундингиз, - ичидаги тит-рокни яширишга уринди Илхом.
- Мен...мен сизни севаман, Гулширин. Сизни би-ринчи марта курганимдаек севиб колганман. Лекин турмушингизни бузишни истамаганим учун индамаганман. Лекин энди орамизда ту-сик буладиган хеч нарса йук. Сизни бошимга кутараман, Гулширин! - Илхом Гулширинни ку-
чишга интилди. Каекдан бунча куч келди, узи хам билмайди. Гулширин Илхомни зарб билан итариб юборди, кулидаги даста пулларни хам юзига караб иргитди.
- Мени ким деб уйладинг, номард! - титраб-как-шади аел. - Пул курсатсам хамма нарсага рози булади деб уйладингми? Мен сен уйлаган паст-кашлардан эмасман. Шаьним пулга сотилмай-ди!
Кучли зарбдан боши деворга урилган Илхом огрик ва максадига етолмагани алам килиб ку-туриб кетди. Урнидан турди-ю, аелга ташланди:
- Шу пайтгача бирорта аел кулимдан шунчаки осонгина чикиб кетмаган. Бу ердан е меники булиб чикасан, еки хеч качон чиколмайсан!
Аелни узини куткариш учун Илхомнинг дуч келган жойига муштлар, тирнарди. Аммо улар-нинг хеч бири зуравонга чивин чакканчалик кор килмасди. Гулширин бир амаллаб кутурган айикдай пишкираетган Илхомнинг кулидан ку-тулиб, узини эшикка урди, зур бериб эшикни тортди. Аммо...эшик сира очилмасди.
- Мен ахмок масман! - оркасидан Илхомнинг масхаромуз овози эшитилди. У кулида эшик калитини шикирлатганча тиржайиб турарди. Гулшириннинг миясига кон тепди. Юраги кафа-сга тушган куш мисол патирлаб урди. Нахотки унинг аеллик шаьнига дог тушса бугун? Бу ис-нодни кандай килиб кутариб юради? Болалари-нинг кузига кандай карайди? Нахотки Илхомда заррача инсоф булмаса? Ахир, у Гулшириннинг уйидан туз еган-ку...
- Илхом ака, утинаман сиздан, мени куйиб юбо-ринг, - ялинди у йигламсираб. Биламан, мен би-лан хазиллашмокчи булдингиз. Мени синамок-чи булдингиз, шундайми?
- Бу масалада хазил килинмайди, - бу Илхомни-нг жавоби эди.
- Утинаман куйиб юборинг, - какшади Гулширин
Бир умр чурингиз булай.
-Чурим эмас, маликам булишингизни истайман Эртами-кечми кимдир барибир эгалик килади сизга. Нега кулимдаги кушни учириб юбори-шим керак? Ундан кура, яхшилаб уйлаб, гапим-га кунинг. Бир умр хеч нарсага зорикмай яшай-сиз.
- Илхом ака, йулингизда сочини тараб утирган-лар канча! Илтимос, эшикни очинг...-йиглаб юборди аел.
- Менга сиздан бошка хеч ким керак эмас, эши-тяпсизми, хеч ким! - тутакиб кетди Илхом. - Ис-тасангиз эртагаек хотиним билан ажрашиб, сизга уйланаман.
- Керакмас! - бош чайкади Гулширин. Бировни-нг куз еши эвазига хеч ким бахтли булмаган. Лекин факат бу эмас сабаби. Мен сизни севма-йман, эшитяпсизмт, севмайман!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
- Рахмат, Илхом ака, - Гулширин миннатдорчи-лигини шу суз билан ифодалади.
- Курук рахмат билан иш битмайди. Олдин ма-нави кадахларни оламиз, кейин канча рахмат эшитсангиз эшитаверамиз. Кизингиз соглиги учун кутаринг деб туриб олди. Ноилож колган Гулширин кадахга лаб теккизиб куйди. Илхом жавончадан яна икки икки тахлам пул олиб, унинг тиззасига куйди.
- Бу нима учун? - Гулширин хеч нарсага тушун-май Илхомга каради. Илхом жавоб бермади. Унинг кузлари хирс учкунлари аланга олаетган эди.
Гулшириннинг юраги шув этиб кетди. Урнидан турмокчи булди, аммо Илхом шундоккина ен-гинасида утириб, кулини жувоннинг елкасидан ошириб олди.
- Илхом ака, бу нима килганингиз? - у эркакнинг кулини елкасидан силтаб ташламокчи булди, лекин кули елкасига каттик епишган эди.
- Сиз хеч нарсага зорикмаслигингиз керак, - Ил-хомнинг арок хиди келаетган нафаси Гулшири-ннинг димоги урилди. - Мен билан бирга булса-нгиз сизни зебу зийнатга кумиб ташлайман. Оегингизни тагига пулдан пойандоз тушайман.
Гулширин унга ялт этиб каради. Жувоннинг кузларидаги газаб ва нафрат учкунини куриб Илхом саросималаниб колди, аелдан буса олиш учун чузилган лаби куркувданми титраб кетди, эгилган гавдасини тиклади. Аелнинг биргина нигохидан ичига титрок кирганди. Гул-ширинг унинг кулини силтаб ташлади, тиззаси-даги пулларни олиб, Илхомга каттик тикилди.
- Менинг шаьнимни мана шу харом пулларин-гиз билан бахоламокчи булдингизми? - Гулши-риннинг овози секин чикса-да, аммо кахр ва нафратга тула эди.
- Сиз...мени нотугри тушундингиз, - ичидаги тит-рокни яширишга уринди Илхом.
- Мен...мен сизни севаман, Гулширин. Сизни би-ринчи марта курганимдаек севиб колганман. Лекин турмушингизни бузишни истамаганим учун индамаганман. Лекин энди орамизда ту-сик буладиган хеч нарса йук. Сизни бошимга кутараман, Гулширин! - Илхом Гулширинни ку-
чишга интилди. Каекдан бунча куч келди, узи хам билмайди. Гулширин Илхомни зарб билан итариб юборди, кулидаги даста пулларни хам юзига караб иргитди.
- Мени ким деб уйладинг, номард! - титраб-как-шади аел. - Пул курсатсам хамма нарсага рози булади деб уйладингми? Мен сен уйлаган паст-кашлардан эмасман. Шаьним пулга сотилмай-ди!
Кучли зарбдан боши деворга урилган Илхом огрик ва максадига етолмагани алам килиб ку-туриб кетди. Урнидан турди-ю, аелга ташланди:
- Шу пайтгача бирорта аел кулимдан шунчаки осонгина чикиб кетмаган. Бу ердан е меники булиб чикасан, еки хеч качон чиколмайсан!
Аелни узини куткариш учун Илхомнинг дуч келган жойига муштлар, тирнарди. Аммо улар-нинг хеч бири зуравонга чивин чакканчалик кор килмасди. Гулширин бир амаллаб кутурган айикдай пишкираетган Илхомнинг кулидан ку-тулиб, узини эшикка урди, зур бериб эшикни тортди. Аммо...эшик сира очилмасди.
- Мен ахмок масман! - оркасидан Илхомнинг масхаромуз овози эшитилди. У кулида эшик калитини шикирлатганча тиржайиб турарди. Гулшириннинг миясига кон тепди. Юраги кафа-сга тушган куш мисол патирлаб урди. Нахотки унинг аеллик шаьнига дог тушса бугун? Бу ис-нодни кандай килиб кутариб юради? Болалари-нинг кузига кандай карайди? Нахотки Илхомда заррача инсоф булмаса? Ахир, у Гулшириннинг уйидан туз еган-ку...
- Илхом ака, утинаман сиздан, мени куйиб юбо-ринг, - ялинди у йигламсираб. Биламан, мен би-лан хазиллашмокчи булдингиз. Мени синамок-чи булдингиз, шундайми?
- Бу масалада хазил килинмайди, - бу Илхомни-нг жавоби эди.
- Утинаман куйиб юборинг, - какшади Гулширин
Бир умр чурингиз булай.
-Чурим эмас, маликам булишингизни истайман Эртами-кечми кимдир барибир эгалик килади сизга. Нега кулимдаги кушни учириб юбори-шим керак? Ундан кура, яхшилаб уйлаб, гапим-га кунинг. Бир умр хеч нарсага зорикмай яшай-сиз.
- Илхом ака, йулингизда сочини тараб утирган-лар канча! Илтимос, эшикни очинг...-йиглаб юборди аел.
- Менга сиздан бошка хеч ким керак эмас, эши-тяпсизми, хеч ким! - тутакиб кетди Илхом. - Ис-тасангиз эртагаек хотиним билан ажрашиб, сизга уйланаман.
- Керакмас! - бош чайкади Гулширин. Бировни-нг куз еши эвазига хеч ким бахтли булмаган. Лекин факат бу эмас сабаби. Мен сизни севма-йман, эшитяпсизмт, севмайман!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤45🔥3
- Бу мухим эмас. Менинг севгим иккимизга хам етади.
Шундай деб Илхом Гулширин томон кадам ташлади. Жувоннинг пешонасидан совук тер чикиб кетди. Хозир...атиги бир неча дакикадан кейин унинг номуси топталади, аеллик шаьнига бир умр ювса хам кетмайдиган дог тегади.
- Тухтанг! - деди у жонхолатда. Овози буйрук охангида чикди. Илхом хеч нарсага тушунмай жойида котди. Атиги уч-турт кадам босса ки-
фоя, каршисидаги чорасиз жувон уники булади
-Эшикни очасиз еки...- Гулшириннинг оек-кули калтирар, бу ахволда хушидан кетиб колиши хеч гап эмас. Нажот излагандек атрофга аланг-лади.
- Булмаса нима? - истехзоли тиржайди Илхом.
- Булмаса...узимни улдираман! - шундай дея Гулширин Илхомни зарб билан силтаб утиб, очик дераза томон узини урди. Кенг Кенг очик дераза токчасига кандай килиб чикканини узи хам билмай колди. Бешичи каватдан пастга ка-раган одамнинг кузлари тиниб кетади. У бала-нд парвозга шайланган куш канотларини езга-ни каби кулочларини кенг ейди. Илхом вазият бундай кескин тус олишини кутмаганди.
- Н...нима киляпсиз? - довдиради у.
- Сенга уйнаш булиб, иснодга колгандан улим афзал, - Гулширин шундай дея очик деразадан пастга тикилди. Илхом жувоннинг бундай кили-шини тасаввур хам килмаганди. Куркиб кетди. Йук, Гулширинни йукотиб куйишдан эмас, аел узини пастга отиб жон берса терговга чакири-лиши, суд курсисида утиришидан куркди.
-Тентак! Тухта! - у бир эшикка, бир дераза томон юрар, нима килишни билмай талмовсираб кол-ганди.
Охири бир карорга келди, шекилли, эшикни очди. "Чикиб кет!"дегандек имо килди. Аммо Гулширин хамон унга ишонмасди. Хозир чик дегани билан эшик олдида тутиб олишидан чу-чиди. Илхом буни тушунди. Эшикдан узокрокка бориб турди. Гулширин курка-писа пастга туш-дию, узини эшик томон урди. Зиналардан оеги чалишиб тушаркан, оркасидан Илхомнинг газа-бли овози эшитилди:
- Агар бугунги вокеа хакида бирортанин огзи-дан эшитадиган булсам узингдан кур. Узи эши-гимга ялиниб келиб, буйнимга осилиб олди дейман. Бир марта номинг чиккан, одамлар юзингга карамайди кейин...- У яна алланима-лар деди. Аммо бу гапларнинг бирортаси Гул-шириннинг кулогига кирмасди. Унинг бирдан-бир максади шайтон уя курган бу лаьнати жой-дан чикиш эди. У шу кадар тез югурардики, сочлари тузгиган, кузларидан тинмай еш окка-нча боши оккан томонга югураетган аелни ку-риб уткинчилар хайрон бокишарди...
💥КУНДОШЛИ УЙ (хаётли хикоя) 8-қисм. - 891576624630
💥ТАКДИР ТУХФАСИ...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Шундай деб Илхом Гулширин томон кадам ташлади. Жувоннинг пешонасидан совук тер чикиб кетди. Хозир...атиги бир неча дакикадан кейин унинг номуси топталади, аеллик шаьнига бир умр ювса хам кетмайдиган дог тегади.
- Тухтанг! - деди у жонхолатда. Овози буйрук охангида чикди. Илхом хеч нарсага тушунмай жойида котди. Атиги уч-турт кадам босса ки-
фоя, каршисидаги чорасиз жувон уники булади
-Эшикни очасиз еки...- Гулшириннинг оек-кули калтирар, бу ахволда хушидан кетиб колиши хеч гап эмас. Нажот излагандек атрофга аланг-лади.
- Булмаса нима? - истехзоли тиржайди Илхом.
- Булмаса...узимни улдираман! - шундай дея Гулширин Илхомни зарб билан силтаб утиб, очик дераза томон узини урди. Кенг Кенг очик дераза токчасига кандай килиб чикканини узи хам билмай колди. Бешичи каватдан пастга ка-раган одамнинг кузлари тиниб кетади. У бала-нд парвозга шайланган куш канотларини езга-ни каби кулочларини кенг ейди. Илхом вазият бундай кескин тус олишини кутмаганди.
- Н...нима киляпсиз? - довдиради у.
- Сенга уйнаш булиб, иснодга колгандан улим афзал, - Гулширин шундай дея очик деразадан пастга тикилди. Илхом жувоннинг бундай кили-шини тасаввур хам килмаганди. Куркиб кетди. Йук, Гулширинни йукотиб куйишдан эмас, аел узини пастга отиб жон берса терговга чакири-лиши, суд курсисида утиришидан куркди.
-Тентак! Тухта! - у бир эшикка, бир дераза томон юрар, нима килишни билмай талмовсираб кол-ганди.
Охири бир карорга келди, шекилли, эшикни очди. "Чикиб кет!"дегандек имо килди. Аммо Гулширин хамон унга ишонмасди. Хозир чик дегани билан эшик олдида тутиб олишидан чу-чиди. Илхом буни тушунди. Эшикдан узокрокка бориб турди. Гулширин курка-писа пастга туш-дию, узини эшик томон урди. Зиналардан оеги чалишиб тушаркан, оркасидан Илхомнинг газа-бли овози эшитилди:
- Агар бугунги вокеа хакида бирортанин огзи-дан эшитадиган булсам узингдан кур. Узи эши-гимга ялиниб келиб, буйнимга осилиб олди дейман. Бир марта номинг чиккан, одамлар юзингга карамайди кейин...- У яна алланима-лар деди. Аммо бу гапларнинг бирортаси Гул-шириннинг кулогига кирмасди. Унинг бирдан-бир максади шайтон уя курган бу лаьнати жой-дан чикиш эди. У шу кадар тез югурардики, сочлари тузгиган, кузларидан тинмай еш окка-нча боши оккан томонга югураетган аелни ку-риб уткинчилар хайрон бокишарди...
💥КУНДОШЛИ УЙ (хаётли хикоя) 8-қисм. - 891576624630
💥ТАКДИР ТУХФАСИ...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤31👍3🔥1😢1
Гулширин кайтиб ишга бормади. Илхомни ку-риш у екда турсин, исмини эшитишни хам иста-масди. Онасидан колган тилла зиракни ломба-рдга топшириб, пулига кизига дори олди. Мади-на тез кунда согайди. Яна чопкиллаб уйнаб кет-ган кизини куриб Гулширин ич-ичидан кувонди.
Энди у яна тирикчилик учун курашиши керак. Биринчи марта болалари билан тамоман куча-да колганида, уларни кандай бокаман деган куркувда эди. Аммо энди хеч нарсадан куркма-йди. Тиш берган ризкини хам бераркан. Факат инсон узлигини йукотмасин экан.
Шавкатбойнинг хотини булгуси келини билан келиб, матоларни ташлаб кетишди. Булгуси ке-лин анчагина шаддод ва дадил экан. Хали туй булиб утмаган булса хам кайнонасининг олди-да узини жуда эркин тутар, Шавкатбойнинг хо-тини "куйлакларни узунрок, епикрок килиб ти-кинг деса, "йук, узун куйлакка уралашиб юрол-майман. Ихчамгина, бежирим килиб тикинг" де-рди. Гулширин кизгина билан узини солиштир-ди. Хатто икки болали булиб хам кайнонасига карши гапиришга журьати етмасди. Бир томон-дан кизнинг дадиллигига хаваси келса, иккин-чи томонда бу кайнона-келин келгусида кандай тил топишаркан деб уйланиб колди.
Улар кетгач, акасига кунгирок килиб, тикув машинкасини олиб келиб беришини илтимос килди. Акаси кечга якин келди. Купдан буен курмагани учунми, болалар тогасидан бир оз тортинишди. Умар бозор-учар килиб келган экан.
- Олдингда хижолатлиман, - деди синглисига кизариб-бузариб. - Янгангнинг уша килигидан кейин кузингга куринишга ботинолмадим. Кей-ин иш, уйдаги курилиш билан булиб, хабар оли-шга вакт булмади.
- Сира хижолат булманг, ака, хаммасини тушу-наман, - деди Гулширин. Аммо ич-ичида бошка бир Гулширин исен киларди: "Окибат булса на янгамнинг гаплари, на ишлар синглингиздан бир марта хабар олиш учун бахона булади. Ахир, ака синглисини йуклаб бориши учун хат-то бугдойзорни пайхон килиши хам мумкин экан. Лекин сиздан гина килишга хакким йук, ака. Ахир, сиз ота-онамдан едгор елгизгина жигаримсиз..."
Булгуси келинчакнинг куйлаги тезда бита кол-ди. Шавкатбойнинг хотини Гулшириннинг иши-дан кувониб, мулжалдагидан ортик пул берди.
Мехнати ортидан ризк топганидан Гулширинни-нг кузларига еш калкиди: "Узингга шукур, худо-йим! Бир томондан эшикнинг епсанг, иккинчи томондан дарвозаларни ланг очасан".
- Синглим, икки бола билан бу ерда тикилишиб колмаяпсизларми? - торгина хонани бир кур куздан кечириб, Гулширинга ачиниб каради Шавкатбойнинг хотини. - Бундан кура, бирор ижара уйда турганларинг яхши эмасми?
- Шундай-ку-я...лекин бунга хозир имконимиз йук, - айбдор одамдек бош эгди жувон. - Ижара уйларнинг нархи киммат, етокхона эса арзон-рок. Бирор тайин ишнинг бошидан тутган бул-
масам... Ижара уйга хар ойда пулини тулаш ке-рак.
- Кулингизда шундай хунарингиз була туриб, ишсиз юрганингизга хайронман. Шошманг, ме-нинг бир танишим бор. Тадбиркор одам. Сиз ка-би кийналиб юриб, бошидан куп кургуликларни утказди. Якинда тикув цехи очди. Кулидан иш келадиган хотин-кизлар булса ишга олардим деяетганди. Унга сизни манзилингизни бера-ман. Йук, яхшиси, сизга унинг манзилини бера колай, - у шундай дея бир парча когозга манзи-лини езди. - Эртагаек бориб учрашинг.
Мени Марзия опа юборди денг.
Гулширин Марзия опага рахмат айтдию, кули-даги манзил езилган когозга тикилиб колди. Хуш, уша тадбиркорнинг олдига борди хам, ке-йин нима булади? У хам Илхом каби номардлик килса-чи? Бурининг еса хам, емаса хам огзи кон деганларидек яна гап сузлар ичида колма-йдими?
Эртаси куни иккилана-иккилана манзилни ки-дириб борди. Цех деганлари ун-ун беш чогли киз-жувонлар ишлайдиган катта хона экан. Тикув машиналарининг такир-тикур овози ку-локни коматга келтиради. Берилиб ишлаетган-лар орасида бирорта хам эркак киши кузга ку-ринмайди. Гулширин шу атрофдан утаетган кизларнинг биридан бошликнинг хонасини су-ради. У бошлик хозиргина бир жойга чиккани-ни, тез орада келиб колишини айтди. Бир оздан кейин оркасидан майин овоз эшитилди:
- Мени сиз сурадингизми?
Оркасига бурилиб, ногиронлар аравачасида утирган кирк беш -эллик ешлардаги аелга кузи тушди. У саволини яна кайтарди:
- Мени кутаетганмидингиз?
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Энди у яна тирикчилик учун курашиши керак. Биринчи марта болалари билан тамоман куча-да колганида, уларни кандай бокаман деган куркувда эди. Аммо энди хеч нарсадан куркма-йди. Тиш берган ризкини хам бераркан. Факат инсон узлигини йукотмасин экан.
Шавкатбойнинг хотини булгуси келини билан келиб, матоларни ташлаб кетишди. Булгуси ке-лин анчагина шаддод ва дадил экан. Хали туй булиб утмаган булса хам кайнонасининг олди-да узини жуда эркин тутар, Шавкатбойнинг хо-тини "куйлакларни узунрок, епикрок килиб ти-кинг деса, "йук, узун куйлакка уралашиб юрол-майман. Ихчамгина, бежирим килиб тикинг" де-рди. Гулширин кизгина билан узини солиштир-ди. Хатто икки болали булиб хам кайнонасига карши гапиришга журьати етмасди. Бир томон-дан кизнинг дадиллигига хаваси келса, иккин-чи томонда бу кайнона-келин келгусида кандай тил топишаркан деб уйланиб колди.
Улар кетгач, акасига кунгирок килиб, тикув машинкасини олиб келиб беришини илтимос килди. Акаси кечга якин келди. Купдан буен курмагани учунми, болалар тогасидан бир оз тортинишди. Умар бозор-учар килиб келган экан.
- Олдингда хижолатлиман, - деди синглисига кизариб-бузариб. - Янгангнинг уша килигидан кейин кузингга куринишга ботинолмадим. Кей-ин иш, уйдаги курилиш билан булиб, хабар оли-шга вакт булмади.
- Сира хижолат булманг, ака, хаммасини тушу-наман, - деди Гулширин. Аммо ич-ичида бошка бир Гулширин исен киларди: "Окибат булса на янгамнинг гаплари, на ишлар синглингиздан бир марта хабар олиш учун бахона булади. Ахир, ака синглисини йуклаб бориши учун хат-то бугдойзорни пайхон килиши хам мумкин экан. Лекин сиздан гина килишга хакким йук, ака. Ахир, сиз ота-онамдан едгор елгизгина жигаримсиз..."
Булгуси келинчакнинг куйлаги тезда бита кол-ди. Шавкатбойнинг хотини Гулшириннинг иши-дан кувониб, мулжалдагидан ортик пул берди.
Мехнати ортидан ризк топганидан Гулширинни-нг кузларига еш калкиди: "Узингга шукур, худо-йим! Бир томондан эшикнинг епсанг, иккинчи томондан дарвозаларни ланг очасан".
- Синглим, икки бола билан бу ерда тикилишиб колмаяпсизларми? - торгина хонани бир кур куздан кечириб, Гулширинга ачиниб каради Шавкатбойнинг хотини. - Бундан кура, бирор ижара уйда турганларинг яхши эмасми?
- Шундай-ку-я...лекин бунга хозир имконимиз йук, - айбдор одамдек бош эгди жувон. - Ижара уйларнинг нархи киммат, етокхона эса арзон-рок. Бирор тайин ишнинг бошидан тутган бул-
масам... Ижара уйга хар ойда пулини тулаш ке-рак.
- Кулингизда шундай хунарингиз була туриб, ишсиз юрганингизга хайронман. Шошманг, ме-нинг бир танишим бор. Тадбиркор одам. Сиз ка-би кийналиб юриб, бошидан куп кургуликларни утказди. Якинда тикув цехи очди. Кулидан иш келадиган хотин-кизлар булса ишга олардим деяетганди. Унга сизни манзилингизни бера-ман. Йук, яхшиси, сизга унинг манзилини бера колай, - у шундай дея бир парча когозга манзи-лини езди. - Эртагаек бориб учрашинг.
Мени Марзия опа юборди денг.
Гулширин Марзия опага рахмат айтдию, кули-даги манзил езилган когозга тикилиб колди. Хуш, уша тадбиркорнинг олдига борди хам, ке-йин нима булади? У хам Илхом каби номардлик килса-чи? Бурининг еса хам, емаса хам огзи кон деганларидек яна гап сузлар ичида колма-йдими?
Эртаси куни иккилана-иккилана манзилни ки-дириб борди. Цех деганлари ун-ун беш чогли киз-жувонлар ишлайдиган катта хона экан. Тикув машиналарининг такир-тикур овози ку-локни коматга келтиради. Берилиб ишлаетган-лар орасида бирорта хам эркак киши кузга ку-ринмайди. Гулширин шу атрофдан утаетган кизларнинг биридан бошликнинг хонасини су-ради. У бошлик хозиргина бир жойга чиккани-ни, тез орада келиб колишини айтди. Бир оздан кейин оркасидан майин овоз эшитилди:
- Мени сиз сурадингизми?
Оркасига бурилиб, ногиронлар аравачасида утирган кирк беш -эллик ешлардаги аелга кузи тушди. У саволини яна кайтарди:
- Мени кутаетганмидингиз?
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤75👍28👏7🔥2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
✨🌙 ХАЙРЛИ ТУН
✨🌙 Гуллардан-да гўзал инсоним...
Бегуборим, мехри осмоним...!
Қадрдоним, яқин инсоним...
Сизни дилдан яхши кўраман...!
✨🌙 Сизга билинг мехрим бўлакча...
Сизни юрагимга яқин оламан.
Сизга доимо хеч хам чарчамай...
Яхшиликлар тилайвераман...!
🌤 Хайрли , кеч узокдаги Қалбга яқинларим...!!!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
✨🌙 Гуллардан-да гўзал инсоним...
Бегуборим, мехри осмоним...!
Қадрдоним, яқин инсоним...
Сизни дилдан яхши кўраман...!
✨🌙 Сизга билинг мехрим бўлакча...
Сизни юрагимга яқин оламан.
Сизга доимо хеч хам чарчамай...
Яхшиликлар тилайвераман...!
🌤 Хайрли , кеч узокдаги Қалбга яқинларим...!!!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌙🎉 РАМАЗОННИНГ 8 - КУНИ МУБОРАК БЎЛСИН!!!
🌸🍃АССАЛАМУ АЛАЙКУМ🍃🌸
🌹•🤲🏻•🌹Аллоҳ ҳар бир мўмин ва мўминани Ўзи фарз қилган Рамазон рўзасини мукаммал тутишга қодир қилсин!
🌹•🤲🏻•🌹Ибодатларда бизга қувват ва рағбат ато этсин!
🌹•🤲🏻•🌹"Рўза кунлари саноқли кунлар!"
Эй Раббим, савобларимизни бесаноқ қилгин!
🌹•🤲🏻•🌹МЕҲРИБОН РОББИМ!! ГУНОҲЛАРИМИЗНИ КЕЧИРИБ, ОИЛАМИЗ, ЯҚИНЛАРИМИЗ БИЛАН БИРГА ЖАННАТЛАРИНГДАН ЖОЙЛАР АТО ЭТГИН! АМИЙН
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🌸🍃АССАЛАМУ АЛАЙКУМ🍃🌸
🌹•🤲🏻•🌹Аллоҳ ҳар бир мўмин ва мўминани Ўзи фарз қилган Рамазон рўзасини мукаммал тутишга қодир қилсин!
🌹•🤲🏻•🌹Ибодатларда бизга қувват ва рағбат ато этсин!
🌹•🤲🏻•🌹"Рўза кунлари саноқли кунлар!"
Эй Раббим, савобларимизни бесаноқ қилгин!
🌹•🤲🏻•🌹МЕҲРИБОН РОББИМ!! ГУНОҲЛАРИМИЗНИ КЕЧИРИБ, ОИЛАМИЗ, ЯҚИНЛАРИМИЗ БИЛАН БИРГА ЖАННАТЛАРИНГДАН ЖОЙЛАР АТО ЭТГИН! АМИЙН
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤6
Рўза тутаман деб саҳарликка уйғонганларга Аллоҳнинг саломи, жаннат бўлсин!
Рамазоннинг 8-куни барчага муборак бўлсин!
Аллоҳ барчаларимизга чиройли сабр берсин🤲
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Рамазоннинг 8-куни барчага муборак бўлсин!
Аллоҳ барчаларимизга чиройли сабр берсин🤲
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤4
Ечим...
Эр-хотин орасида жанжал чиқди. Жаҳлдан ақлини йўқотиб, тилини тиёлмаган эр хотинига:
— Сендан ажраламан! Ва сени фақат бахтсиз, нурсиз ва омадсиз бир кунда никоҳимга оламан!- деб бақирди.
Аёл кўз ёши қилиб ота уйига кетди. Эр эса жаҳлдан тушиб, тинчлангач қилган иши, айтган гапидан пушаймонлик бўлди. Қишлоқ имомининг олдига бориб унга ҳамма гапни гапириб берган эди, имом:
— Мен бунга фатво беролмайман, бундай кунни қаердан топамиз? Сен шаҳар муфтийсига бор, у бирор ечим топар,- деди.
Эртаси куни йигит шаҳарга тушиб, муфтийга учрашди. Муфтий ҳам қишлоқ имомидан орттириб бир нарса демади.
— Унақа кунни қаердан топамиз?- деди елкасини қисиб.
Йигит муфтиятдан умидсиз алпозда чиқиб, бир дўкон ёнида узоқ ўтирди. Дўкон эгаси йигитни гапга солиб, дардини сўради. Қайғуси қалбига сиғмаган йигит дўкондорга ҳамма гапни айтиб берди. Дўкон эгаси йигитни эшитиб бўлгач, шундай деди:
— Ҳу, анави юпун кийинган, сочлари пахмоқ, афт-ангори бир аҳволдаги одамдан дардингнинг давосини сўрагин, ундан бир гап чиқади...
Йигит чиқмаган жондан умид, дея бориб фақирга қайғусини сўзлаб берди. Фақир киши ўйчан тинглаб турди-да, сўради:
— Бомдод намозини ўқидингми?
— Йўқ,- деди йигит. – Ухлаб қолибман, улгурмадим...
— Бугун ота-онангдан ҳол –аҳвол сўрадингми? Ёки уларни дуо қилдингми?
— Шаҳарга келишим керак эди, шунинг учун улар билан учрашгани вақтим бўлмади.
— Йигит ҳайрон тикилди сўровчига. Фақир киши яна сўради:
— Бугун Қуръон ўқидингми?
— Вақтим бўлмади, ўқиёлмадим - деди йигит.
Фақир киши таассуф билан бош чайқади:
— Бор, рафиқангни никоҳлаб ол. Бомдод намози ўқилмаган, ота-онадан ҳол-аҳвол сўралмаган, уларнинг ҳақига дуо қилинмаган ва Қуръон ўқилмаган кундан бахтсиз, нурсиз ва омадсиз кун булмайди!
Ўзбек ойим
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Эр-хотин орасида жанжал чиқди. Жаҳлдан ақлини йўқотиб, тилини тиёлмаган эр хотинига:
— Сендан ажраламан! Ва сени фақат бахтсиз, нурсиз ва омадсиз бир кунда никоҳимга оламан!- деб бақирди.
Аёл кўз ёши қилиб ота уйига кетди. Эр эса жаҳлдан тушиб, тинчлангач қилган иши, айтган гапидан пушаймонлик бўлди. Қишлоқ имомининг олдига бориб унга ҳамма гапни гапириб берган эди, имом:
— Мен бунга фатво беролмайман, бундай кунни қаердан топамиз? Сен шаҳар муфтийсига бор, у бирор ечим топар,- деди.
Эртаси куни йигит шаҳарга тушиб, муфтийга учрашди. Муфтий ҳам қишлоқ имомидан орттириб бир нарса демади.
— Унақа кунни қаердан топамиз?- деди елкасини қисиб.
Йигит муфтиятдан умидсиз алпозда чиқиб, бир дўкон ёнида узоқ ўтирди. Дўкон эгаси йигитни гапга солиб, дардини сўради. Қайғуси қалбига сиғмаган йигит дўкондорга ҳамма гапни айтиб берди. Дўкон эгаси йигитни эшитиб бўлгач, шундай деди:
— Ҳу, анави юпун кийинган, сочлари пахмоқ, афт-ангори бир аҳволдаги одамдан дардингнинг давосини сўрагин, ундан бир гап чиқади...
Йигит чиқмаган жондан умид, дея бориб фақирга қайғусини сўзлаб берди. Фақир киши ўйчан тинглаб турди-да, сўради:
— Бомдод намозини ўқидингми?
— Йўқ,- деди йигит. – Ухлаб қолибман, улгурмадим...
— Бугун ота-онангдан ҳол –аҳвол сўрадингми? Ёки уларни дуо қилдингми?
— Шаҳарга келишим керак эди, шунинг учун улар билан учрашгани вақтим бўлмади.
— Йигит ҳайрон тикилди сўровчига. Фақир киши яна сўради:
— Бугун Қуръон ўқидингми?
— Вақтим бўлмади, ўқиёлмадим - деди йигит.
Фақир киши таассуф билан бош чайқади:
— Бор, рафиқангни никоҳлаб ол. Бомдод намози ўқилмаган, ота-онадан ҳол-аҳвол сўралмаган, уларнинг ҳақига дуо қилинмаган ва Қуръон ўқилмаган кундан бахтсиз, нурсиз ва омадсиз кун булмайди!
Ўзбек ойим
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤22👍10😢4
Қисса...
Кичик бир қишлоқда тикувчи чол яшар экан.
Лекин у қимматбаҳо ва чиройли кийимларни тикар ва яхшигина нархга сотар экан.
Кунлардан бир кун шу қишлоқда яшайдиган камбағал кишилардан бири келиб тикувчига дебди:
- Сиз касбингиз орқали яхшигина даромад топасиз, лекин нима учун бизга ўхшаган фақиру фуқароларга эҳсон қилмайсиз. Ана, қишлоғимиздаги қассобни кўринг, у ҳар ойда камбағаллар учун маълум миқдордаги гўштни текинга тарқатади. Шундан ўрнак олсангиз бўлмайдими?!-дебди.
Тикувчи чол унга ҳеч нарса демай, жилмайибгина қўя қолибди.
Тикувчининг муомаласидан камбағал яна ҳам дарғазаб бўлиб чиқиб кетибди ва бутун қишлоққа тикувчини хасис ва зиқна деб ёмонлаб чиқибди.
Унинг гапидан таъсирланган қишлоқ аҳлида тикувчига нисбатан нафрат пайдо бўлибди.
Бир қанча муддат ўтиб тикувчи қаттиқ бетоб бўлиб, ётиб қолибди.
Ён атрофидаги ҳамсоялар ҳам унинг ҳолидан хабар олишмабди. Шу ётганича тикувчи қайтиб турмабди, вафот этибди.
Кунлар ўтиб қишлоқ камбағаллари қассоб ҳеч кимга гўшт бермай қўйганлиги пайқаб қолишибди.
Бунинг сабабини сўраш учун қассобнинг олдига боришибди.
Шунда қассоб:
- тикувчи чол ҳар ойда менга маълум миқдорда маблағ бериб, шунинг қийматида камбағалларга текинга гўшт тарқатишимни айтар эди.
Вафотидан кейин пул келиши тўхтаб қолди.
Шунинг учун бундан буёғига сизларга текинга гўшт бера олмайман, дебди.
Қиссадан хисса шуки, одамларнинг зоҳирига қараб шошилинч ҳукм чиқарманг, сизга маълум бўлмаган баъзи бир ишлари бўладики, билганингиздан кейин эҳтимол у ҳақидаги фикрингиз бутунлай ўзгарар.
Қалблардаги нарсани фақат Угина билур.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Кичик бир қишлоқда тикувчи чол яшар экан.
Лекин у қимматбаҳо ва чиройли кийимларни тикар ва яхшигина нархга сотар экан.
Кунлардан бир кун шу қишлоқда яшайдиган камбағал кишилардан бири келиб тикувчига дебди:
- Сиз касбингиз орқали яхшигина даромад топасиз, лекин нима учун бизга ўхшаган фақиру фуқароларга эҳсон қилмайсиз. Ана, қишлоғимиздаги қассобни кўринг, у ҳар ойда камбағаллар учун маълум миқдордаги гўштни текинга тарқатади. Шундан ўрнак олсангиз бўлмайдими?!-дебди.
Тикувчи чол унга ҳеч нарса демай, жилмайибгина қўя қолибди.
Тикувчининг муомаласидан камбағал яна ҳам дарғазаб бўлиб чиқиб кетибди ва бутун қишлоққа тикувчини хасис ва зиқна деб ёмонлаб чиқибди.
Унинг гапидан таъсирланган қишлоқ аҳлида тикувчига нисбатан нафрат пайдо бўлибди.
Бир қанча муддат ўтиб тикувчи қаттиқ бетоб бўлиб, ётиб қолибди.
Ён атрофидаги ҳамсоялар ҳам унинг ҳолидан хабар олишмабди. Шу ётганича тикувчи қайтиб турмабди, вафот этибди.
Кунлар ўтиб қишлоқ камбағаллари қассоб ҳеч кимга гўшт бермай қўйганлиги пайқаб қолишибди.
Бунинг сабабини сўраш учун қассобнинг олдига боришибди.
Шунда қассоб:
- тикувчи чол ҳар ойда менга маълум миқдорда маблағ бериб, шунинг қийматида камбағалларга текинга гўшт тарқатишимни айтар эди.
Вафотидан кейин пул келиши тўхтаб қолди.
Шунинг учун бундан буёғига сизларга текинга гўшт бера олмайман, дебди.
Қиссадан хисса шуки, одамларнинг зоҳирига қараб шошилинч ҳукм чиқарманг, сизга маълум бўлмаган баъзи бир ишлари бўладики, билганингиздан кейин эҳтимол у ҳақидаги фикрингиз бутунлай ўзгарар.
Қалблардаги нарсани фақат Угина билур.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤18😢11🔥1
Орага совуқчилик тушмасин...
Ака-ука оталаридан қолган ҳовлида кун кечиришарди. Бир тушунмовчилик сабаб ораларига совуқчилик тушди, гаплашмай қўйишди. Кунлар ўтгани сари ўртадаги жарлик катталашиб борарди. Охир-оқибат ҳовлининг қарама-қарши томонларига уй солиб яшай бошлашди.
Бир куни аканинг эшиги тақиллади. Остонада катта ёшлардаги одам турарди:
– Мен устаман, иш қидириб юрибман. Балки, ҳовлингизда менбоп юмуш топилиб қолар, –деди.
– Ҳа, албатта! Ҳовлини кесиб ўтган ариқни кўряпсизми? Ўтган ҳафтада укам кавлатди, ўзича ҳовлини ажратиб, ерни чегаралаб қўйди. Бу ерда етарлича тахта бор, – деди омборхонасига ишора қилиб. – Сиз ҳовлини буткул ажратиш учун ўша ариқ бўйлаб тўсиқ қуриб беринг.
Уста дарҳол ишга киришди. Тахталарни олиб чиқди, ўлчаб кесди, рандалади. Бу орада оҳорли кийимларини кийиб олган ака уйидан чиқиб келиб сўради:
– Мен бозорга кетяпман. Тўсиқ учун яна бирор нарса керак эмасми?
– Раҳмат, ҳамма нарса етарли, – жавоб берди уста.
Кечга яқин шаҳардан қайтган аканинг жаҳли чиқди. Чунки уста ариқ устига кўприк қуриб қўйганди.
– Мен сизга тўсиқ қуринг, дегандим-ку! – деди ғазаб билан устага қараб.
Уста жавоб бериб улгурмасидан, уйидан чиқиб кўприкни кўрган ука улар томонга юра бошлади. Акасининг хоҳиши билан қурилди деб ўйлаб, хурсанд бўлди. Шошиб кўприкдан ўтди ва акасини қучоқлади. Ариқ қаздиргани, қўпол муомаласи учун узр сўради. Бирпасда икковлари суҳбатга киришиб кетишди. Бу орада анжомларини йиғиштириб, кетишга ҳозирланаётган устага "Шошилманг, меҳмонимиз бўлинг", деб таклиф қилди ака. У эса:
– Раҳмат, қололмайман. Мен ҳали жуда кўп кўприклар қуришим керак, – деди табассум билан ва йўлида давом этди…
Нигора НЕЪМАТ қизи.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Ака-ука оталаридан қолган ҳовлида кун кечиришарди. Бир тушунмовчилик сабаб ораларига совуқчилик тушди, гаплашмай қўйишди. Кунлар ўтгани сари ўртадаги жарлик катталашиб борарди. Охир-оқибат ҳовлининг қарама-қарши томонларига уй солиб яшай бошлашди.
Бир куни аканинг эшиги тақиллади. Остонада катта ёшлардаги одам турарди:
– Мен устаман, иш қидириб юрибман. Балки, ҳовлингизда менбоп юмуш топилиб қолар, –деди.
– Ҳа, албатта! Ҳовлини кесиб ўтган ариқни кўряпсизми? Ўтган ҳафтада укам кавлатди, ўзича ҳовлини ажратиб, ерни чегаралаб қўйди. Бу ерда етарлича тахта бор, – деди омборхонасига ишора қилиб. – Сиз ҳовлини буткул ажратиш учун ўша ариқ бўйлаб тўсиқ қуриб беринг.
Уста дарҳол ишга киришди. Тахталарни олиб чиқди, ўлчаб кесди, рандалади. Бу орада оҳорли кийимларини кийиб олган ака уйидан чиқиб келиб сўради:
– Мен бозорга кетяпман. Тўсиқ учун яна бирор нарса керак эмасми?
– Раҳмат, ҳамма нарса етарли, – жавоб берди уста.
Кечга яқин шаҳардан қайтган аканинг жаҳли чиқди. Чунки уста ариқ устига кўприк қуриб қўйганди.
– Мен сизга тўсиқ қуринг, дегандим-ку! – деди ғазаб билан устага қараб.
Уста жавоб бериб улгурмасидан, уйидан чиқиб кўприкни кўрган ука улар томонга юра бошлади. Акасининг хоҳиши билан қурилди деб ўйлаб, хурсанд бўлди. Шошиб кўприкдан ўтди ва акасини қучоқлади. Ариқ қаздиргани, қўпол муомаласи учун узр сўради. Бирпасда икковлари суҳбатга киришиб кетишди. Бу орада анжомларини йиғиштириб, кетишга ҳозирланаётган устага "Шошилманг, меҳмонимиз бўлинг", деб таклиф қилди ака. У эса:
– Раҳмат, қололмайман. Мен ҳали жуда кўп кўприклар қуришим керак, – деди табассум билан ва йўлида давом этди…
Нигора НЕЪМАТ қизи.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤28😢6🔥2
Яқинда бир қадрдоним ажойиб ҳикояни айтиб берган эди.
Ҳикоя нечоғлик ҳаётий бундан бехабарман. Бироқ менга жуда бошқача таъсир қилди , шу сабаб сизларга ҳам илиндим…
Шундай қилиб узоқ вилоятда ( балки яқин вилоятда бўлиши ҳам мумкин) бир эркак ва унинг аёли Умра сафарига бориш учун тадорик кўришибди. Сафар учун барча керакли нарсалар тахт бўлгач , ҳалиги эркак ва аёл яқин қариндошларига "Биз эр- хотин оромгоҳга бориб , биргаликда дам олиб келмоқчимиз" дея эълон беришибди-ю , оҳистагина сирғалиб сафарга йўл олишибди.
Улар муборак заминга етиб бориб барча ибодатларни бекаму - кўст, берилиб адо этишибди.
Тайинлаган муддат тугагач Тошкентга қайтиб келишибди . Пойтахтда икки кун ҳордиқ олиб олгач эса уйларига равона бўлишибди.
Уларнинг муборак сафарга бориб ибодатларини гўзал тарзда адо этиб келганларини энг яқинлари ҳам орадан анча вақт ўтгандан сўнг билишган экан...
Ҳикоя охирида нима демоқчиман ...
Ҳар қайси ибодат холис Аллоҳ учундир , киши кўзига эмас ...
Ўзига минг қатла шукр . Умра ибодатига чин дилдан ғайрат қилсак , интилсак ета оладиган замонда яшаяпмиз.
Шундай экан қилган ибодатларимизни кўз- кўзлашдан тийилсак , савоби улуғлигича сақланиб қолиши бешакдир.
Ҳа айтганча. Бир девор ён қўшним бор . Бир йил аввал Умра сафарига борган эканлар . Мен эса орадан йил ўтиб бу ҳақда эшитибман. Унда ҳам бехосдан "Эшитдингизми ? Нариги махаллалик Санобархон оламдан ўтибдилар . Ўтган йили декабрда бирга Умра қилганимизда муборак ерларда шунақаям йиғлагандилар..." деганларида ҳайратланиб қолдим, сабаби эса сизларга маълум...
Хуллас ... Яна ўша гап ... Амал эшиклари ёпилган , жавоб эшиклари очилган вақтда Аллоҳ Таолонинг "Ўзимни бандам" деб суйишидан ортиқ мукофот бормикин мусулмон инсон учун...
Хазонрезги
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Ҳикоя нечоғлик ҳаётий бундан бехабарман. Бироқ менга жуда бошқача таъсир қилди , шу сабаб сизларга ҳам илиндим…
Шундай қилиб узоқ вилоятда ( балки яқин вилоятда бўлиши ҳам мумкин) бир эркак ва унинг аёли Умра сафарига бориш учун тадорик кўришибди. Сафар учун барча керакли нарсалар тахт бўлгач , ҳалиги эркак ва аёл яқин қариндошларига "Биз эр- хотин оромгоҳга бориб , биргаликда дам олиб келмоқчимиз" дея эълон беришибди-ю , оҳистагина сирғалиб сафарга йўл олишибди.
Улар муборак заминга етиб бориб барча ибодатларни бекаму - кўст, берилиб адо этишибди.
Тайинлаган муддат тугагач Тошкентга қайтиб келишибди . Пойтахтда икки кун ҳордиқ олиб олгач эса уйларига равона бўлишибди.
Уларнинг муборак сафарга бориб ибодатларини гўзал тарзда адо этиб келганларини энг яқинлари ҳам орадан анча вақт ўтгандан сўнг билишган экан...
Ҳикоя охирида нима демоқчиман ...
Ҳар қайси ибодат холис Аллоҳ учундир , киши кўзига эмас ...
Ўзига минг қатла шукр . Умра ибодатига чин дилдан ғайрат қилсак , интилсак ета оладиган замонда яшаяпмиз.
Шундай экан қилган ибодатларимизни кўз- кўзлашдан тийилсак , савоби улуғлигича сақланиб қолиши бешакдир.
Ҳа айтганча. Бир девор ён қўшним бор . Бир йил аввал Умра сафарига борган эканлар . Мен эса орадан йил ўтиб бу ҳақда эшитибман. Унда ҳам бехосдан "Эшитдингизми ? Нариги махаллалик Санобархон оламдан ўтибдилар . Ўтган йили декабрда бирга Умра қилганимизда муборак ерларда шунақаям йиғлагандилар..." деганларида ҳайратланиб қолдим, сабаби эса сизларга маълум...
Хуллас ... Яна ўша гап ... Амал эшиклари ёпилган , жавоб эшиклари очилган вақтда Аллоҳ Таолонинг "Ўзимни бандам" деб суйишидан ортиқ мукофот бормикин мусулмон инсон учун...
Хазонрезги
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤24🔥10❤🔥1