Жирканч ҳиёнат. (Бўлган воқеа)
Зебо турмушга чиққанига икки йилдан ошди. Бу орада бормаган шифокори, бормаган табиби қолмади. Фарзанд кўрмаётгани уни эзиб, жон томирларини сиқаётган эди. Охирги борган шифокори, эрининг ҳам кўрикдан ўтиши кераклигини айтиб тушунтиргач, кейинги сафар Толиб ҳам Зебо билан бирга шифокорга борди.
Шифокор жавоблар чиққанини, келиб кетишлари кераклигини айтганда, Зебо эрига ҳам айтиб ўтирмай, бордию ташхис натижаларини олиб келди.
Ичинию ташини ит кемирганча уйга қайтиб келган Зебо, бир жойда ўтиролмай қолди. Ҳовлидан уйга, уйдан ҳовлига қўлини белига қўйганча юраверди, юраверди.
"Энди нима қиламан? Толибакамга нима дейман?
"Айб сизда экан. Сиз фарзанд кўролмас экансиз, шифокор айтди...", дейманми? Йўқ, йўқ ҳеч қачон айтмайман. Толибакам билан ажрашмайман. Бой-бадавлат одамни ташлаб кетадиган аҳмоқ йўқ. Эй, Худо! Бир йўлини топишим керак..."
Кечгача Зебонинг ақли чарх уриб, нима қилиш кераклиги ҳақида ўйлайвериб боши оғриб кетди.
Толиб ишдан келди. Ош-овқатини егач сўради: "Жавоблар чиқибдими? Дўхтир телефон қилмадими?"
"Телефон қилди. Жавоблар чиқибди. "Албатта фарзанд кўрасизлар, эрингиз соғлом экан...", деди дўхтир. Толибака жуда ҳурсанд бўлдим. Эртами кечми фарзанд кўришимизни эшитиб, уйга учиб қайтиб келдим".
Толибнинг юзига табассум югурди. У ҳам тезроқ фарзанд кўрса, данғиллатиб ақиқа берса, боласини тўйиб-тўйиб хидласа, бағрига босса.
Эҳҳеее...
Қачонлардан бери ҳаёл сураверади, сураверади...
Ҳаёли уни болалигига етаклайди. Отаси уни қандай суюб катта қилган эди-я. Укаси Тоҳир икковини ардоқлаб, опичлаб катта қилганичи. Эринмай икки ўғилни ҳали сузишга, ҳали спортга, ҳали боксга олиб борганичи. "Ўғилларим полвон бўлсин, кураги ер кўрмасин", дерди. Уларни ўқитиб олий маълумотли қилди. Толиб Англияга бориб ўқиди. Муҳандис бўлиб қайтди. Тоҳир Америкага кетди. Яқинда у ҳам қайтади. Буларнинг ҳаммасига отаси сабабчи бўлган эди. Шуларни ўйларкан Толиб энтикиб кетди.
"Мен ҳам отам каби бўламан. Фарзандларим билан ўзим шуғулланаман. Уларни спортга бераман, олий маълумотли қиламан".
Зебо хонасига кириб, ойна олдига пардозини янгилаш учун ўтирди. Ойнадаги аксига қарадию деди: "Нима қилай айт! Нима қилсам бўлади? Нимадир ўйлашим керак! Лекин нима???"
Толиб ётоқхонага кириб, Зебони ўйчан пардоз қилаётганини кўриб сўради: "Зебо, нималарни ўйлаяпсан? Кетма-кет туғилажак болаларимиз ҳақидами?"
Зебо жавоб беришга улгурмади. Толибнинг телефони жиринглади.
Америкадан онаси қўнғироқ қилган эди. Онаси билан гаплашиб бўлгач, Толибнинг юзи янада ёришиб кетиб деди: "Зебо, бугун фақат янгилик эшитиб, ҳурсанд бўладиган куним экан шекилли. Кейинги ҳафтага уйдагилар келишаётган экан. Байрам устига байрам. Кўпчиликка нима етсин. Оилам билан бир дастурхон устида ўтиришни қанчалар соғинганимни билсанг эди..."
Толибнинг беғуборларча ҳурсандлиги ўз йўлига, Зебонинг юрагини ғашлиги ўз йўлида...
Зебо бир ҳафта ичида анча ўзини олдириб қўйди. Егани ичига юқмай, ютгани томоғидан ўтмай қолди. Толиб Зебодаги ўзгаришни сезиб, ҳавотирланиб сўради: "Зебо, тузукмисан? Ҳеч қаеринг оғримаяптими? Нега борган сари кўзларинг киртайиб, юзинг сўлиб кетяпти...?"
Зебо зўрға ёлғондан кулимсираб: "Билмадим, қоним камайиб кетган бўлса керак. Уни устига кўряпсизу меҳмонларнинг келишига тиним билмаяпман. Чарчоқдан бўлса керак. Ҳавотир олманг мен яхшиман".
Тонг отди. Толиб азонлаб тайёрагоҳга ота-онасини кутиб олиш учун кетди.
Толиб соғинганидек, ҳаммалари бир дастурхон атрофида жамландилар. Зебо келинлик вазифасини аъло даражада бажариб, югуриб-елиб юрибди. Нега энди бирдан у ўзгариб қолди? Нега қувнаб-яшнаб кетяпти? Ичига сиғмай, бутун вужуди билан қаҳ-қаҳа отиб, кулгиси келяпти? Кечагида кўнглига қил ҳам сиғмаётган эди-ку. Нима уни шунчалар ўзгартирган?
Бир ҳафтадан бери одам тинмайди. Келди-кетдини кети узилмай, Зебони анча чарчатди. Бугун ҳол сўраб келувчилар камайиб, яна ўзаро дастурхон атрофида йиғилдилар. Зебонинг кўзи Тоҳирда. Ўша куни Тоҳир мошинадан тушиб келганидаёқ, Зебонинг фикрлари чалкашиб, оёқлари қалтираб, юраги қинидан чиққудек бўлиб кетган эди.
Давоми 13:30 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Зебо турмушга чиққанига икки йилдан ошди. Бу орада бормаган шифокори, бормаган табиби қолмади. Фарзанд кўрмаётгани уни эзиб, жон томирларини сиқаётган эди. Охирги борган шифокори, эрининг ҳам кўрикдан ўтиши кераклигини айтиб тушунтиргач, кейинги сафар Толиб ҳам Зебо билан бирга шифокорга борди.
Шифокор жавоблар чиққанини, келиб кетишлари кераклигини айтганда, Зебо эрига ҳам айтиб ўтирмай, бордию ташхис натижаларини олиб келди.
Ичинию ташини ит кемирганча уйга қайтиб келган Зебо, бир жойда ўтиролмай қолди. Ҳовлидан уйга, уйдан ҳовлига қўлини белига қўйганча юраверди, юраверди.
"Энди нима қиламан? Толибакамга нима дейман?
"Айб сизда экан. Сиз фарзанд кўролмас экансиз, шифокор айтди...", дейманми? Йўқ, йўқ ҳеч қачон айтмайман. Толибакам билан ажрашмайман. Бой-бадавлат одамни ташлаб кетадиган аҳмоқ йўқ. Эй, Худо! Бир йўлини топишим керак..."
Кечгача Зебонинг ақли чарх уриб, нима қилиш кераклиги ҳақида ўйлайвериб боши оғриб кетди.
Толиб ишдан келди. Ош-овқатини егач сўради: "Жавоблар чиқибдими? Дўхтир телефон қилмадими?"
"Телефон қилди. Жавоблар чиқибди. "Албатта фарзанд кўрасизлар, эрингиз соғлом экан...", деди дўхтир. Толибака жуда ҳурсанд бўлдим. Эртами кечми фарзанд кўришимизни эшитиб, уйга учиб қайтиб келдим".
Толибнинг юзига табассум югурди. У ҳам тезроқ фарзанд кўрса, данғиллатиб ақиқа берса, боласини тўйиб-тўйиб хидласа, бағрига босса.
Эҳҳеее...
Қачонлардан бери ҳаёл сураверади, сураверади...
Ҳаёли уни болалигига етаклайди. Отаси уни қандай суюб катта қилган эди-я. Укаси Тоҳир икковини ардоқлаб, опичлаб катта қилганичи. Эринмай икки ўғилни ҳали сузишга, ҳали спортга, ҳали боксга олиб борганичи. "Ўғилларим полвон бўлсин, кураги ер кўрмасин", дерди. Уларни ўқитиб олий маълумотли қилди. Толиб Англияга бориб ўқиди. Муҳандис бўлиб қайтди. Тоҳир Америкага кетди. Яқинда у ҳам қайтади. Буларнинг ҳаммасига отаси сабабчи бўлган эди. Шуларни ўйларкан Толиб энтикиб кетди.
"Мен ҳам отам каби бўламан. Фарзандларим билан ўзим шуғулланаман. Уларни спортга бераман, олий маълумотли қиламан".
Зебо хонасига кириб, ойна олдига пардозини янгилаш учун ўтирди. Ойнадаги аксига қарадию деди: "Нима қилай айт! Нима қилсам бўлади? Нимадир ўйлашим керак! Лекин нима???"
Толиб ётоқхонага кириб, Зебони ўйчан пардоз қилаётганини кўриб сўради: "Зебо, нималарни ўйлаяпсан? Кетма-кет туғилажак болаларимиз ҳақидами?"
Зебо жавоб беришга улгурмади. Толибнинг телефони жиринглади.
Америкадан онаси қўнғироқ қилган эди. Онаси билан гаплашиб бўлгач, Толибнинг юзи янада ёришиб кетиб деди: "Зебо, бугун фақат янгилик эшитиб, ҳурсанд бўладиган куним экан шекилли. Кейинги ҳафтага уйдагилар келишаётган экан. Байрам устига байрам. Кўпчиликка нима етсин. Оилам билан бир дастурхон устида ўтиришни қанчалар соғинганимни билсанг эди..."
Толибнинг беғуборларча ҳурсандлиги ўз йўлига, Зебонинг юрагини ғашлиги ўз йўлида...
Зебо бир ҳафта ичида анча ўзини олдириб қўйди. Егани ичига юқмай, ютгани томоғидан ўтмай қолди. Толиб Зебодаги ўзгаришни сезиб, ҳавотирланиб сўради: "Зебо, тузукмисан? Ҳеч қаеринг оғримаяптими? Нега борган сари кўзларинг киртайиб, юзинг сўлиб кетяпти...?"
Зебо зўрға ёлғондан кулимсираб: "Билмадим, қоним камайиб кетган бўлса керак. Уни устига кўряпсизу меҳмонларнинг келишига тиним билмаяпман. Чарчоқдан бўлса керак. Ҳавотир олманг мен яхшиман".
Тонг отди. Толиб азонлаб тайёрагоҳга ота-онасини кутиб олиш учун кетди.
Толиб соғинганидек, ҳаммалари бир дастурхон атрофида жамландилар. Зебо келинлик вазифасини аъло даражада бажариб, югуриб-елиб юрибди. Нега энди бирдан у ўзгариб қолди? Нега қувнаб-яшнаб кетяпти? Ичига сиғмай, бутун вужуди билан қаҳ-қаҳа отиб, кулгиси келяпти? Кечагида кўнглига қил ҳам сиғмаётган эди-ку. Нима уни шунчалар ўзгартирган?
Бир ҳафтадан бери одам тинмайди. Келди-кетдини кети узилмай, Зебони анча чарчатди. Бугун ҳол сўраб келувчилар камайиб, яна ўзаро дастурхон атрофида йиғилдилар. Зебонинг кўзи Тоҳирда. Ўша куни Тоҳир мошинадан тушиб келганидаёқ, Зебонинг фикрлари чалкашиб, оёқлари қалтираб, юраги қинидан чиққудек бўлиб кетган эди.
Давоми 13:30 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤48🤔3🔥2
"Анча ўзгарибди. Яна ҳам кўркам, келишиб кетибди".
Ширин ўйларини қайнонасининг овози бузиб юборган эди.
"Зебо! Қизим нега анграйиб қолдингиз? А югуриб келиб, кўришмайсизми...?"
Зебо шайтоннинг чангалига тушди. Шайтон уни чангалига олдию маҳкам ушлади. Энди уни осонликча қўйиб юбормайди. Ботқоққача олиб борадию сўнг уни итариб юборади. Ботқоққа ботиб қолган одамни кўрганмисиз? Инсон у ердан чиқолмайди! Ботқоқ шунақа жой. У ерга тушганлар, қайтиб чиқолмайдилар. Охиригача ботиб, ўлиб кетадилар. Шайтонни нияти ҳам шу. Ботқоққача алдаб-сулдаб олиб бориш...
Зебо бутунлай ақлдан озди. Ҳаёлига келаётган, турли ёмон фикрлар исканжасида қолган эди. Исканжадан қутилиш учун ҳаракат ҳам қилмай, ўша бузуқ ўйлар домига ўзини отиб юборди.
"Нима бўлса бўлди! Тоҳирни аврашим, уни кўндиришим керак. Ўзим учун курашмасам, эрсиз, уйсиз қолиб кетаман".
Кечки овқатни еб ўтиришар экан, Толиб укасига гап қотди: "Тоҳир, қачон энди сени уйлантирамиз?"
Зебонинг бу саволдан ранги ўчиб кетиб, Тоҳирга қаради. Тоҳир ўзига ярашган жилмайиш билан деди: "Ойим қачон десалар ўшанда".
"Йўқ, чўзилиб ўтиришдан наф йўқ. Эртагаёқ режамни амалга оширишим керак. Тоҳир уйланса, ҳаммаси барбод бўлади..."
Зебо ўтиролмай қолди. Ичига чаён киргандек ғимирлаганча ташқарига отилди.
Мана Зебонинг пайт пойлаганига бир ойдан ошади. Тоҳир билан ёлғиз қолиш, игнанинг тешигидан туяни ўтказишдек қийин бўлиб кетяпти. "Ана етдим", дейди, ўхшамайди. "Мана етдим", дейди, яна бир нарса чиқиб келади.
Тоҳирнинг тоғаси тўсатдан вафот этгани хабари келдию, Зебонинг кўкрагига шамол тегди.
Толиб жанозадан тўғри ишига ўтиб кетди. Қайнонаси Зебони ёнига имлаб чақириб деди: "Зебо, додангиз билан ҳозирча шетда бўлиб турамиз. Сиз уйга эртароқ бораверинг. Толиб ишдан боришига овқати тайёр турсин. Тоҳирга айтаман сизни олиб кетади".
Зебо қайнонасини эшитмас, ифлос орзулари томон учиб юрар эди. Ўйлаган нияти сариёғдан қил суғургандек силлиқ бошланаётгани уни ортиғи билан севинтирган эди.
Уйга келгач, Тоҳирни ёнига чақирди. "Тоҳир сизда зарур гапим бор эди. Илтимос, мени тўғри тушунинг...".
Тоҳир стулга ўтириб, Зебога ҳайрон бўлганча қараб сўради: "Тинчликми?"
Зебо тили айланмай, гапни нимадан бошлашни билмай деди: "Тоҳир, биласиз анчадан бери фарзандимиз бўлмаяпти. Бормаган жойимиз қолмади. Охирги борган шифокоримиз, акангизда фарзанд бўлмаслигини айтди. Лекин мен буларни акангизга айтмадим. Юраклари кўтаролмай қолади. Бу сирни ҳеч кимга оғиз очмадим. Мана энди сизга айтяпман. Акангизга ёрдам керак. Сиз ёлғизгина укаларисиз. Сизнинг қўлингиздан келади".
Тоҳир гапни бошини ҳам, охирини ҳам тушунмай сўради: "Кенойи, қанақа ёрдам? Мен акамга қандай ёрдам бера олишим мумкин? Гапларингизни яхши тушунмаяпман. Сал тушунтириброқ айтинг! Биласиз, акам учун керак бўлса жонимни бераман. Лекин қанақа ёрдамни назарда тутаётганингизни тўғриси тушунмадим".
Тоҳир Зебонинг мақсадини эшитганда оғзи очилиб, анграйиб қолди. Кутилмаган ҳаром таклиф уни шошириб қўйган эди.
"Кенойи, ҳозир гапирган гапларингизда жиддиймисиз? Ёки мен билан ҳазиллашяпсизми? Биров эшитса нима деган одам бўласиз?"
Зебо ерга ўтириб олиб, энгашганча йиғлай бошлади.
"Тоҳир мени кечиринг! Мен ҳам нима қилишни билмай қолдим. Бу фикрга келиш менга осон бўлди деб ўйлайсизми? Бу гапларни сизга айтгунимча ҳаёлнинг минг бир кўчасига кириб чиқдим ахир.Акангизни ҳам фарзанд кўришга ҳаққилари бор-ку. Бир фарзандни ўз жигарингиздан қизғанасизми? Ҳеч ким билмайди, ишонинг илтимос. Сиз билан менинг ўртамда қолади. Йўқ, деманг Тоҳир, ёлвораман. Акангиз учун рози бўлинг".
Тоҳир ўрнидан туриб чиқиб кетди. Зебо ялинганча орқасидан йиғлаб қолди.
Тоҳир мошинасига ўтирдию газни босди.
Толиб ишдан қайтди.Зебони кўзларини шишган ҳолатда кўриб деди: "Зебо йиғлайвериб ўзингни олдириб қўйибсан. Ҳаммамиз ҳам бир кун ўламиз. Тоғамлар учун биз ҳам эзиляпмиз. На илож қисмат. Қўлимиздан нима ҳам келар эди.".
Толиб Зебони қучоғига олиб, уни овунтирган бўлди. Зебо нима дардда,Толиб нима дардда, Тоҳир эса нима ғамда. Соат 23:00 бўлди. Тоҳирдан дарак йўқ.Зебо кўзини эшикка тикканча, ундан ҳавотирда.Толиб эса аллақачон қотиб ухлаб бўлган.
Давоми 14:30 да
Ширин ўйларини қайнонасининг овози бузиб юборган эди.
"Зебо! Қизим нега анграйиб қолдингиз? А югуриб келиб, кўришмайсизми...?"
Зебо шайтоннинг чангалига тушди. Шайтон уни чангалига олдию маҳкам ушлади. Энди уни осонликча қўйиб юбормайди. Ботқоққача олиб борадию сўнг уни итариб юборади. Ботқоққа ботиб қолган одамни кўрганмисиз? Инсон у ердан чиқолмайди! Ботқоқ шунақа жой. У ерга тушганлар, қайтиб чиқолмайдилар. Охиригача ботиб, ўлиб кетадилар. Шайтонни нияти ҳам шу. Ботқоққача алдаб-сулдаб олиб бориш...
Зебо бутунлай ақлдан озди. Ҳаёлига келаётган, турли ёмон фикрлар исканжасида қолган эди. Исканжадан қутилиш учун ҳаракат ҳам қилмай, ўша бузуқ ўйлар домига ўзини отиб юборди.
"Нима бўлса бўлди! Тоҳирни аврашим, уни кўндиришим керак. Ўзим учун курашмасам, эрсиз, уйсиз қолиб кетаман".
Кечки овқатни еб ўтиришар экан, Толиб укасига гап қотди: "Тоҳир, қачон энди сени уйлантирамиз?"
Зебонинг бу саволдан ранги ўчиб кетиб, Тоҳирга қаради. Тоҳир ўзига ярашган жилмайиш билан деди: "Ойим қачон десалар ўшанда".
"Йўқ, чўзилиб ўтиришдан наф йўқ. Эртагаёқ режамни амалга оширишим керак. Тоҳир уйланса, ҳаммаси барбод бўлади..."
Зебо ўтиролмай қолди. Ичига чаён киргандек ғимирлаганча ташқарига отилди.
Мана Зебонинг пайт пойлаганига бир ойдан ошади. Тоҳир билан ёлғиз қолиш, игнанинг тешигидан туяни ўтказишдек қийин бўлиб кетяпти. "Ана етдим", дейди, ўхшамайди. "Мана етдим", дейди, яна бир нарса чиқиб келади.
Тоҳирнинг тоғаси тўсатдан вафот этгани хабари келдию, Зебонинг кўкрагига шамол тегди.
Толиб жанозадан тўғри ишига ўтиб кетди. Қайнонаси Зебони ёнига имлаб чақириб деди: "Зебо, додангиз билан ҳозирча шетда бўлиб турамиз. Сиз уйга эртароқ бораверинг. Толиб ишдан боришига овқати тайёр турсин. Тоҳирга айтаман сизни олиб кетади".
Зебо қайнонасини эшитмас, ифлос орзулари томон учиб юрар эди. Ўйлаган нияти сариёғдан қил суғургандек силлиқ бошланаётгани уни ортиғи билан севинтирган эди.
Уйга келгач, Тоҳирни ёнига чақирди. "Тоҳир сизда зарур гапим бор эди. Илтимос, мени тўғри тушунинг...".
Тоҳир стулга ўтириб, Зебога ҳайрон бўлганча қараб сўради: "Тинчликми?"
Зебо тили айланмай, гапни нимадан бошлашни билмай деди: "Тоҳир, биласиз анчадан бери фарзандимиз бўлмаяпти. Бормаган жойимиз қолмади. Охирги борган шифокоримиз, акангизда фарзанд бўлмаслигини айтди. Лекин мен буларни акангизга айтмадим. Юраклари кўтаролмай қолади. Бу сирни ҳеч кимга оғиз очмадим. Мана энди сизга айтяпман. Акангизга ёрдам керак. Сиз ёлғизгина укаларисиз. Сизнинг қўлингиздан келади".
Тоҳир гапни бошини ҳам, охирини ҳам тушунмай сўради: "Кенойи, қанақа ёрдам? Мен акамга қандай ёрдам бера олишим мумкин? Гапларингизни яхши тушунмаяпман. Сал тушунтириброқ айтинг! Биласиз, акам учун керак бўлса жонимни бераман. Лекин қанақа ёрдамни назарда тутаётганингизни тўғриси тушунмадим".
Тоҳир Зебонинг мақсадини эшитганда оғзи очилиб, анграйиб қолди. Кутилмаган ҳаром таклиф уни шошириб қўйган эди.
"Кенойи, ҳозир гапирган гапларингизда жиддиймисиз? Ёки мен билан ҳазиллашяпсизми? Биров эшитса нима деган одам бўласиз?"
Зебо ерга ўтириб олиб, энгашганча йиғлай бошлади.
"Тоҳир мени кечиринг! Мен ҳам нима қилишни билмай қолдим. Бу фикрга келиш менга осон бўлди деб ўйлайсизми? Бу гапларни сизга айтгунимча ҳаёлнинг минг бир кўчасига кириб чиқдим ахир.Акангизни ҳам фарзанд кўришга ҳаққилари бор-ку. Бир фарзандни ўз жигарингиздан қизғанасизми? Ҳеч ким билмайди, ишонинг илтимос. Сиз билан менинг ўртамда қолади. Йўқ, деманг Тоҳир, ёлвораман. Акангиз учун рози бўлинг".
Тоҳир ўрнидан туриб чиқиб кетди. Зебо ялинганча орқасидан йиғлаб қолди.
Тоҳир мошинасига ўтирдию газни босди.
Толиб ишдан қайтди.Зебони кўзларини шишган ҳолатда кўриб деди: "Зебо йиғлайвериб ўзингни олдириб қўйибсан. Ҳаммамиз ҳам бир кун ўламиз. Тоғамлар учун биз ҳам эзиляпмиз. На илож қисмат. Қўлимиздан нима ҳам келар эди.".
Толиб Зебони қучоғига олиб, уни овунтирган бўлди. Зебо нима дардда,Толиб нима дардда, Тоҳир эса нима ғамда. Соат 23:00 бўлди. Тоҳирдан дарак йўқ.Зебо кўзини эшикка тикканча, ундан ҳавотирда.Толиб эса аллақачон қотиб ухлаб бўлган.
Давоми 14:30 да
❤45🔥4
Тонга яқин Тоҳир кириб келди. Чарчаган, кечаси билан тентираб юргани юз-кўзидан маълум эди.
Зебо Толибни ишга кузатгач, ўз хонасига кириб кетди. Бироздан сўнг Тоҳир Зебонинг эшигини тақиллатди. Зебо шошганча эшикни очганда, Тоҳир кайфиятсиз бир ҳолатда деди: "Мен розиман. Фақат акам учун бу ишга кўндим. Акамнинг дарди менинг дардим...".
"Тоҳир бунчалар сиқилиб, ич-этингизни ейишингизни кераги йўқ. Кўрасиз ҳаммаси изига тушиб кетади. Акангиз севинсалар бўлди менга. Менга ҳам осон тутманг".
Зебо Тоҳирни ётоқхонасига бошлади.
Дин - бўлмаган жойда зино урчийди!
Дин - бўлмаган жойда валадизинолар туғилади!
Дин - бўлмаган жойга албатта балолар келади!
Зебо ўғил туғди. Қайнотаси чақалоққа яхши ниятлар билан Одил деб, исм берди. Толиб Зебога мошина совға қилди. Бутун оилага қувонч кирди. Энг бош набира, ахир ўғил бўлган эди-да. Одилни ҳамма яхши кўриб эркалар, аммо Тоҳир уни бошқача кўрар эди. Буни фақатгина Зебо билар эди холос.
Тоҳирни уйлантирдилар. У ҳам ўғиллик бўлди. Орадан кўп вақт ўтмай, Зебо яна фарзанд кўрди. Энди унга ҳеч нарсани фарқи йўқ эди. Яшаса, ҳаётнинг унга берган бойлигидан кайф қилса. Толиб бечора иккита фарзандлик бўлдим деб осмонларда.
Орадан йиллар ўтди. Болалар анча улғайиб қолишди. Тоҳирда 3 та фарзанд. Толибда "4" та. Толибнинг ўғиллари Тоҳирга кўпроқ ўхшашади. Қуйиб қўйгандек "отаси"нинг ўзи.
Қилғилиқнинг қирқ куни бор. Гуноҳлар барибир очилади. Қинғир ишлар, албатта бўй кўрсатади.
Тоҳирнинг хотини анчадан бери ёмон исдан роҳатсиз. "Балки ёмон гумон қилаётгандирман", дея-дея умрини ўтказди. Неча маротаба Зебони эрига кулиб қараганини кўрган, неча маротаба эри Зебога...
Лекин ҳар доим: "Мен ўйлаётган нарса эмасдир", деб, ўзини овунтириб келади.
Зебонинг болалари эриники эканлигини билса, бечора қай аҳволга тушишини тасаввур қилиб кўраверинг!
Шаҳло тўртинчи фарзандини шифохонадан олиб чиққач, уйи меҳмонга тўлди. Толибнинг "фарзандлари" қий-чув қилиб, чақалоқни талашган бўлдилар.
Шунда Тоҳир "жиянларига" қараб: "Ойингларга айтсаларинг, сизларга ҳам чақалоқ олиб келади", дедию, Зебога қараб кўзини қисди. Кўз узмай эрини кузатиб ўтирган Шаҳло, бу ҳолатни эътибордан четда қолдирмади.
"Сенларда бир гап бор. Шошмай турларинг! Қачонгача гумонда яшайман? Қачонгача ўз ёғимда ўзим қовуриламан? Акангни хотинига кўз қисиш нима эканлигини исботлаб берасан! Эрингни укасига узоқдан эркаланиб, жилмайиш нега кераклигини сен мегажин ҳам исботлайсан!"
Ақиқалар ўтгач, Шаҳло вақтни қўлдан бой бермай ишга киришди.
Ёпиқ номердан Толибнинг телефонига хат жўнатди.
"Хотинингизни тийиб олинг! Тагини бир текшириб қўйсангиз, ўзингиз учун яхши бўлар эди. Болалар сизданми ё бошқаданми ҳеч қизиқиб кўрмаганмисиз?"
Хатни Толиб эмас, Зебо ўқиди. Ўқидию юраги така-пука бўлганча хатни ўчириб ташлади. Мусаффо осмон энди Зебо учун қоронғуликка айланган эди.
"Ким бўлиши мумкин? Ким мендан гумон қиляпти? Ким бу ҳаётимни бузмоқчи бўлган?"
Ўша заҳотиёқ Тоҳирга телефон қилди. Телефонни бахтга қарши Шаҳло кўтарди.
Зебо довдираганча жавоб бермай телефонни ўчирди.
Шаҳло учун шу қўнғироқни ўзи кўп жавобларни очиб берган эди.
Шаҳлонинг йўли баъзи аёлларга ўхшаб бақир-чақир, тўполондан иборат эмас эди. У ҳар бир ишни чанг чиқармасдан, жанг бошламасдан бажарар эди. Ҳеч кимга ўзлигини билдирмай мақсадга етиш, ҳамманинг ҳам қўлидан келадиган иш эмас.
"Ҳа, бўлди. Демак хатни сен ўқидинг. Эрингдан аввал сен кўрдинг. Сичқонни ини минг танга бўлиб кетди-ку. Энди қаёққа қочар экансан. Ўйин энди бошланди. Сенларни қопқонга туширмагунимча тинчимайман", деди ўзига-ўзи Шаҳло.
Тоҳир ҳовлидан ичкарига кирганда, Шаҳло ҳеч нарса билмаган кишидек: "Зебо опамлар телефон қилган эдилар. Олганимда ўчиб қолди. Тинчликмикин?", деди эрини кузатиб туриб.
Тоҳир бироз ўнғайсизланиб қўйдию, телефонини кўтариб чиқиб кетди.
Орадан бир ҳафта ўтар-ўтмас, Толиб оиласи билан қий-чув қилиб, онасиникига кириб келди. Дастурхонда ўтиришар экан, Шаҳло пайтдан фойдаланиб эски хатни Толибга яна жўнатиб юборди. Толиб телефонини очиб хатни ўқиди. Бир Зебога, бир болаларига анграйганча қарадию, хатни такрор ўқишни бошлади......
Давоми 15:30 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Зебо Толибни ишга кузатгач, ўз хонасига кириб кетди. Бироздан сўнг Тоҳир Зебонинг эшигини тақиллатди. Зебо шошганча эшикни очганда, Тоҳир кайфиятсиз бир ҳолатда деди: "Мен розиман. Фақат акам учун бу ишга кўндим. Акамнинг дарди менинг дардим...".
"Тоҳир бунчалар сиқилиб, ич-этингизни ейишингизни кераги йўқ. Кўрасиз ҳаммаси изига тушиб кетади. Акангиз севинсалар бўлди менга. Менга ҳам осон тутманг".
Зебо Тоҳирни ётоқхонасига бошлади.
Дин - бўлмаган жойда зино урчийди!
Дин - бўлмаган жойда валадизинолар туғилади!
Дин - бўлмаган жойга албатта балолар келади!
Зебо ўғил туғди. Қайнотаси чақалоққа яхши ниятлар билан Одил деб, исм берди. Толиб Зебога мошина совға қилди. Бутун оилага қувонч кирди. Энг бош набира, ахир ўғил бўлган эди-да. Одилни ҳамма яхши кўриб эркалар, аммо Тоҳир уни бошқача кўрар эди. Буни фақатгина Зебо билар эди холос.
Тоҳирни уйлантирдилар. У ҳам ўғиллик бўлди. Орадан кўп вақт ўтмай, Зебо яна фарзанд кўрди. Энди унга ҳеч нарсани фарқи йўқ эди. Яшаса, ҳаётнинг унга берган бойлигидан кайф қилса. Толиб бечора иккита фарзандлик бўлдим деб осмонларда.
Орадан йиллар ўтди. Болалар анча улғайиб қолишди. Тоҳирда 3 та фарзанд. Толибда "4" та. Толибнинг ўғиллари Тоҳирга кўпроқ ўхшашади. Қуйиб қўйгандек "отаси"нинг ўзи.
Қилғилиқнинг қирқ куни бор. Гуноҳлар барибир очилади. Қинғир ишлар, албатта бўй кўрсатади.
Тоҳирнинг хотини анчадан бери ёмон исдан роҳатсиз. "Балки ёмон гумон қилаётгандирман", дея-дея умрини ўтказди. Неча маротаба Зебони эрига кулиб қараганини кўрган, неча маротаба эри Зебога...
Лекин ҳар доим: "Мен ўйлаётган нарса эмасдир", деб, ўзини овунтириб келади.
Зебонинг болалари эриники эканлигини билса, бечора қай аҳволга тушишини тасаввур қилиб кўраверинг!
Шаҳло тўртинчи фарзандини шифохонадан олиб чиққач, уйи меҳмонга тўлди. Толибнинг "фарзандлари" қий-чув қилиб, чақалоқни талашган бўлдилар.
Шунда Тоҳир "жиянларига" қараб: "Ойингларга айтсаларинг, сизларга ҳам чақалоқ олиб келади", дедию, Зебога қараб кўзини қисди. Кўз узмай эрини кузатиб ўтирган Шаҳло, бу ҳолатни эътибордан четда қолдирмади.
"Сенларда бир гап бор. Шошмай турларинг! Қачонгача гумонда яшайман? Қачонгача ўз ёғимда ўзим қовуриламан? Акангни хотинига кўз қисиш нима эканлигини исботлаб берасан! Эрингни укасига узоқдан эркаланиб, жилмайиш нега кераклигини сен мегажин ҳам исботлайсан!"
Ақиқалар ўтгач, Шаҳло вақтни қўлдан бой бермай ишга киришди.
Ёпиқ номердан Толибнинг телефонига хат жўнатди.
"Хотинингизни тийиб олинг! Тагини бир текшириб қўйсангиз, ўзингиз учун яхши бўлар эди. Болалар сизданми ё бошқаданми ҳеч қизиқиб кўрмаганмисиз?"
Хатни Толиб эмас, Зебо ўқиди. Ўқидию юраги така-пука бўлганча хатни ўчириб ташлади. Мусаффо осмон энди Зебо учун қоронғуликка айланган эди.
"Ким бўлиши мумкин? Ким мендан гумон қиляпти? Ким бу ҳаётимни бузмоқчи бўлган?"
Ўша заҳотиёқ Тоҳирга телефон қилди. Телефонни бахтга қарши Шаҳло кўтарди.
Зебо довдираганча жавоб бермай телефонни ўчирди.
Шаҳло учун шу қўнғироқни ўзи кўп жавобларни очиб берган эди.
Шаҳлонинг йўли баъзи аёлларга ўхшаб бақир-чақир, тўполондан иборат эмас эди. У ҳар бир ишни чанг чиқармасдан, жанг бошламасдан бажарар эди. Ҳеч кимга ўзлигини билдирмай мақсадга етиш, ҳамманинг ҳам қўлидан келадиган иш эмас.
"Ҳа, бўлди. Демак хатни сен ўқидинг. Эрингдан аввал сен кўрдинг. Сичқонни ини минг танга бўлиб кетди-ку. Энди қаёққа қочар экансан. Ўйин энди бошланди. Сенларни қопқонга туширмагунимча тинчимайман", деди ўзига-ўзи Шаҳло.
Тоҳир ҳовлидан ичкарига кирганда, Шаҳло ҳеч нарса билмаган кишидек: "Зебо опамлар телефон қилган эдилар. Олганимда ўчиб қолди. Тинчликмикин?", деди эрини кузатиб туриб.
Тоҳир бироз ўнғайсизланиб қўйдию, телефонини кўтариб чиқиб кетди.
Орадан бир ҳафта ўтар-ўтмас, Толиб оиласи билан қий-чув қилиб, онасиникига кириб келди. Дастурхонда ўтиришар экан, Шаҳло пайтдан фойдаланиб эски хатни Толибга яна жўнатиб юборди. Толиб телефонини очиб хатни ўқиди. Бир Зебога, бир болаларига анграйганча қарадию, хатни такрор ўқишни бошлади......
Давоми 15:30 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤43🔥4
Шаҳло яна хат жўнатди.
"Бу ишларни шундай қолдирманг! Албатта хотинингизни текширинг. Болалар балки сизники эмасдир.".
Толиб ўтиролмай қолди. Ғимирлаганча ҳовлидан кўчага чиқиб кетди. Мошинасига ўтириб, хатларни такрор-такрор ўқишни бошлади. Мияси ғувиллаб, ҳеч нарсага тушунмаётган эди. Кимга телефон қилса, кимга айтса? Бу ҳақда ким билан маслаҳатлашса бўлади? Ахир эшитган қулоққа яхши гап эмас-ку. Бутун оилани шаъни булғанади-ку. Ичидан садо келди! "Ё Аллоҳ! Ёрдам бер!"
Замонавий оиланинг боласи бўлган Толиб, унча-бунчага Аллоҳни эсламас эди. Ҳар бир иш, мартаба, бойлик, обрў, ўқишдан-дипломдан, меҳнатдан деб билар эди. Улар оилавий Аллоҳни жуда нодир эслар эдилар.
Толиб бошини рулга қўйиб, букчайганча ўтириб қолди.
Анчагача нима қиларини билмай ўтираверди. Эски хотираларни эслашга ҳаракат қилар экан, Зебонинг ҳеч бир ёмон одатини эслолмади.
"Ёки ишда бўлганимда у-бу ким келармикин? Ёки чет-элга сафарларимда биронтаси билан танишдимикин? Хатни жўнатган ким бўлиши мумкин? Зебони ўйнаши бўлсачи? Йўғеее... Зебо бунчаликка бормас. Ҳамма нарсаси бўлса. Тўкин-сочин ҳаётда яшаётган бўлса.
Ҳеч кимдан кам бўлмаса. Ҳар йили чет-элга олиб борсам. Ёки кимдир номерда адашдимикин? Ёки биров ҳазил қилаётган бўлсачи?
Шаҳло Толибни чиқиб кетганини кўрган эди. "Ўқ нишонга тегди. Лекин илондан баттар хотини, юмшоққина эрини авраб олиши чўт эмас...", ўйлади Шаҳло.
Толибга яна хат жўнатди.
"Хотинингизни индамасдан қўлга туширишингизни маслаҳат бераман. Ёлғондан иш билан чет-элга кетинг!"
Толиб келган янги хатни шошиб очдию: "Ким бўлиши мумкин? Зебода нима қасди бор?", ўйлади асабий бўлиб.
Ичкарига киргач, томоғидан на норин ўтди, на тандир сомса. Ҳаммаси бўғзига тиқилди. Онасининг зўри билан пиёласидаги илиб қолган чойини хўпладию:
"Биз турайлик, борақолайлик...", деди.
Толиб бир ҳафтада ўзини олдириб қўйди. Ўйлайвериб ич-этини еб ташлади. Зебо эридаги ўзгаришни беш бармоғидек билмоқда, сезмоқда. У ўқиган хатни, эри ҳам ўқиганлигига ақли етмоқда. Лекин юраги бетлаб, эридан очиқ сўролмаяпти.
Толиб энг яқин сирдоши, синфдоши дўсти Икромга кўнглини очди. Бўлган ишларни айтиб маслаҳат сўради.
"Толиб ўйлаб қарасак, хатни хотинингни яқиндан танийдиган бири ёзган. Дейлик хотининг сенга ҳиёнат қилган, дейлик болалар сендан эмас. Агар буларни аниқлаштириб, ишлар ўртага чиқса, нима қиласан? Хотинингни қўясанми? Балки сенга ёзган, у-бу душманингдир. Буни фақат хотининга қопқон қўйибгина биласан. Билганингдан кейин нима қиласан, шуни ўйла. Бутун маҳалла, қариндош-уруғинг олдида нимани баҳонаси билан ажрашасан?"
Икромдан тузукроқ маслаҳат чиқмади. Ҳаммаси Толибнинг ўзига қолган эди.
Кейинги ҳафта иш билан Германияга учиши керак. Лекин энди оиласини қандай қилиб бир ҳафтага ташлаб кетади? Бориб-келгунча бўлари бўлиб қайтмайдими? Толиб шулар ҳақида ҳам ўйлай бошлади.
Толиб Зебога яқин йўламай қўйди.
Ўйларининг аччиғидан, боши ачиб кетди ҳисоб. На хотинига қопқон қўйишга, на Зебодан бор гапни сўрашга кучи етмаётган эди.
Чуқур "уҳ" тортадию: "Эй, Аллоҳ!", дейди, яратувчига нола қилгандай бўлиб.
Толиб бугун ишдан эрта келиб, ўзини ётоққа отди. Қаттиқ калтак еган кишидек ҳаммаёғи қақшаб, оғриётган эди. Кечаси тушининг даҳшатидан уйғониб кетди. Ҳаммаёғини совуқ тер босди. Ўрнидан туриб, ошхонага чиқди. Музлатгичдан идишдаги совуқ олма шарбатини олдию, бир кўтаришда сипқориб юборди.
Сўнг сигаретини олиб, гандираклаганча ҳовлига чиқди.
Толиб ҳовуз четига ўтириб, сигаретини чуқур-чуқур тортганча, кўрган тушини эслашга ҳаракат қилди. "Зебо чириб кетган қора кийимда эмиш. Бир қўли билан укаси Тоҳирни сочидан тортқилаб, жарликдаги гуриллаб ёнаётган оловга судраб олиб кетаётганмиш. Тоҳир акасидан ёрдам сўраётганмиш. Толиб ёрдам беришга кучи етмаётган эмиш. Тоҳир бор овози билан додлаб: "Ака кечиринг! Мени айбим йўқ. Мени хотинингиз мажбурлади. Илтимос, қутқаринг!", деб бақираётган эмиш.
Зебонинг кўкраклари оқиб, киндигигача тушиб қолганмиш. Қанча уринмасин укасини қутқариб қололмаганмиш. Хотини ва укаси жарликка қулаб кетишганмиш..."
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
"Бу ишларни шундай қолдирманг! Албатта хотинингизни текширинг. Болалар балки сизники эмасдир.".
Толиб ўтиролмай қолди. Ғимирлаганча ҳовлидан кўчага чиқиб кетди. Мошинасига ўтириб, хатларни такрор-такрор ўқишни бошлади. Мияси ғувиллаб, ҳеч нарсага тушунмаётган эди. Кимга телефон қилса, кимга айтса? Бу ҳақда ким билан маслаҳатлашса бўлади? Ахир эшитган қулоққа яхши гап эмас-ку. Бутун оилани шаъни булғанади-ку. Ичидан садо келди! "Ё Аллоҳ! Ёрдам бер!"
Замонавий оиланинг боласи бўлган Толиб, унча-бунчага Аллоҳни эсламас эди. Ҳар бир иш, мартаба, бойлик, обрў, ўқишдан-дипломдан, меҳнатдан деб билар эди. Улар оилавий Аллоҳни жуда нодир эслар эдилар.
Толиб бошини рулга қўйиб, букчайганча ўтириб қолди.
Анчагача нима қиларини билмай ўтираверди. Эски хотираларни эслашга ҳаракат қилар экан, Зебонинг ҳеч бир ёмон одатини эслолмади.
"Ёки ишда бўлганимда у-бу ким келармикин? Ёки чет-элга сафарларимда биронтаси билан танишдимикин? Хатни жўнатган ким бўлиши мумкин? Зебони ўйнаши бўлсачи? Йўғеее... Зебо бунчаликка бормас. Ҳамма нарсаси бўлса. Тўкин-сочин ҳаётда яшаётган бўлса.
Ҳеч кимдан кам бўлмаса. Ҳар йили чет-элга олиб борсам. Ёки кимдир номерда адашдимикин? Ёки биров ҳазил қилаётган бўлсачи?
Шаҳло Толибни чиқиб кетганини кўрган эди. "Ўқ нишонга тегди. Лекин илондан баттар хотини, юмшоққина эрини авраб олиши чўт эмас...", ўйлади Шаҳло.
Толибга яна хат жўнатди.
"Хотинингизни индамасдан қўлга туширишингизни маслаҳат бераман. Ёлғондан иш билан чет-элга кетинг!"
Толиб келган янги хатни шошиб очдию: "Ким бўлиши мумкин? Зебода нима қасди бор?", ўйлади асабий бўлиб.
Ичкарига киргач, томоғидан на норин ўтди, на тандир сомса. Ҳаммаси бўғзига тиқилди. Онасининг зўри билан пиёласидаги илиб қолган чойини хўпладию:
"Биз турайлик, борақолайлик...", деди.
Толиб бир ҳафтада ўзини олдириб қўйди. Ўйлайвериб ич-этини еб ташлади. Зебо эридаги ўзгаришни беш бармоғидек билмоқда, сезмоқда. У ўқиган хатни, эри ҳам ўқиганлигига ақли етмоқда. Лекин юраги бетлаб, эридан очиқ сўролмаяпти.
Толиб энг яқин сирдоши, синфдоши дўсти Икромга кўнглини очди. Бўлган ишларни айтиб маслаҳат сўради.
"Толиб ўйлаб қарасак, хатни хотинингни яқиндан танийдиган бири ёзган. Дейлик хотининг сенга ҳиёнат қилган, дейлик болалар сендан эмас. Агар буларни аниқлаштириб, ишлар ўртага чиқса, нима қиласан? Хотинингни қўясанми? Балки сенга ёзган, у-бу душманингдир. Буни фақат хотининга қопқон қўйибгина биласан. Билганингдан кейин нима қиласан, шуни ўйла. Бутун маҳалла, қариндош-уруғинг олдида нимани баҳонаси билан ажрашасан?"
Икромдан тузукроқ маслаҳат чиқмади. Ҳаммаси Толибнинг ўзига қолган эди.
Кейинги ҳафта иш билан Германияга учиши керак. Лекин энди оиласини қандай қилиб бир ҳафтага ташлаб кетади? Бориб-келгунча бўлари бўлиб қайтмайдими? Толиб шулар ҳақида ҳам ўйлай бошлади.
Толиб Зебога яқин йўламай қўйди.
Ўйларининг аччиғидан, боши ачиб кетди ҳисоб. На хотинига қопқон қўйишга, на Зебодан бор гапни сўрашга кучи етмаётган эди.
Чуқур "уҳ" тортадию: "Эй, Аллоҳ!", дейди, яратувчига нола қилгандай бўлиб.
Толиб бугун ишдан эрта келиб, ўзини ётоққа отди. Қаттиқ калтак еган кишидек ҳаммаёғи қақшаб, оғриётган эди. Кечаси тушининг даҳшатидан уйғониб кетди. Ҳаммаёғини совуқ тер босди. Ўрнидан туриб, ошхонага чиқди. Музлатгичдан идишдаги совуқ олма шарбатини олдию, бир кўтаришда сипқориб юборди.
Сўнг сигаретини олиб, гандираклаганча ҳовлига чиқди.
Толиб ҳовуз четига ўтириб, сигаретини чуқур-чуқур тортганча, кўрган тушини эслашга ҳаракат қилди. "Зебо чириб кетган қора кийимда эмиш. Бир қўли билан укаси Тоҳирни сочидан тортқилаб, жарликдаги гуриллаб ёнаётган оловга судраб олиб кетаётганмиш. Тоҳир акасидан ёрдам сўраётганмиш. Толиб ёрдам беришга кучи етмаётган эмиш. Тоҳир бор овози билан додлаб: "Ака кечиринг! Мени айбим йўқ. Мени хотинингиз мажбурлади. Илтимос, қутқаринг!", деб бақираётган эмиш.
Зебонинг кўкраклари оқиб, киндигигача тушиб қолганмиш. Қанча уринмасин укасини қутқариб қололмаганмиш. Хотини ва укаси жарликка қулаб кетишганмиш..."
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤52🔥8⚡3🤔2
ҚИЗ БОР УЙНИНГ..
Чиройига келар гулнинг рашки ҳам,
Осмон йиғлар тўкилса гар ашки ҳам.
Оиланинг кўрки унда иффат жам,
Қиз бор уйнинг наволари ўзгача.
Кулгусидан шўх сой олган андоза,
Хулқ одоби, тарбияси овоза.
Қалбда иймон, юраги шаффоф тоза,
Қиз бор уйнинг садолари ўзгача.
Отасига олиб берар раҳматни,
Билишмайди ҳусуматни, миннатни.
Тангрим сира кўрсатмасин кулфатни,
Қиз бор уйнинг ҳаволари ўзгача.
Кулгичига ошиқ неча алплар ҳам,
Сўзларидан шифо топар қалблар ҳам.
Толъейи кулсин-у кўрмасин алам,
Қиз бор уйнинг саболари ўзгача.
✍ Дилобар Ўролова
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Чиройига келар гулнинг рашки ҳам,
Осмон йиғлар тўкилса гар ашки ҳам.
Оиланинг кўрки унда иффат жам,
Қиз бор уйнинг наволари ўзгача.
Кулгусидан шўх сой олган андоза,
Хулқ одоби, тарбияси овоза.
Қалбда иймон, юраги шаффоф тоза,
Қиз бор уйнинг садолари ўзгача.
Отасига олиб берар раҳматни,
Билишмайди ҳусуматни, миннатни.
Тангрим сира кўрсатмасин кулфатни,
Қиз бор уйнинг ҳаволари ўзгача.
Кулгичига ошиқ неча алплар ҳам,
Сўзларидан шифо топар қалблар ҳам.
Толъейи кулсин-у кўрмасин алам,
Қиз бор уйнинг саболари ўзгача.
✍ Дилобар Ўролова
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤5👍2💋2
Ўқинг...фақат йиғламанг!:
ХАСТАЛИК САБОҚЛАРИ.
Ҳовлисида юрган Холида хола жияни Назиранинг кўча эшиги томон йўналганини кўриб, деди:
- Назира, ишга кетяпсанми? – Тасдиқ жавобини олгач қўшимча қилди. - Қизим отанг қаттиқ касал экан. Бир кўриб келсанг-чи, нима бўлсаям отанг-ку.
Назира эшикдан чиқиб бир нуқтага тикилганчи пича турди-да, сўнгра:
- Э, менга нима! Ўлиб кетмайдими! Мен кечганман унақа отадан, - деди ва кўз олдидан бундан ўн уч йил бўлган воқеа ўта бошлади. Ўшанда Назира ва унинг касалманд ойисини Эсон ака уриб-сўкиб кўчага ҳайдаган эди. Улар қанча ёлвормасинлар, қанча йиғламасинлар, отанинг раҳми келмаган эди. Бунинг устига аллақандай аёлни уйига келтириб олган отаси ўша аёл билан уларнинг ортидан масхара қилиб кулиб қолишган эди. Бечоралар неча кунлаб эски иморатлар, вокзалларда ётиб юришган. Оқибатда шундоғам касал бўлган ойиси ҳаётдан кўз юмган эди. Шу сабабдан ҳам, Назиранинг отасини кўришга кўзи йўқ эди. Назирани холаси боқиб, катта қилди. Тиббиёт институтини тугатиб, мана бир йилдан бери касалхонада ишлаяпти.
Ишга келганида оғир бемор келгани ва уни тезда операция қилишмоқчи эканлигини айтишди. Бемор етмишдан ошган кекса киши эди. Ёнида йиғлаб турган кекса кампирдан бошқа ҳеч ким йўқ эди. Беморнинг ёнига кирган Назира унинг калима қайтариб турганини кўриб, сўради:
- Қўрқяпсизми, амаки?
Бемор кулимсираб қўйди-да:
- Аллоҳ бу жонни менга бераётганда мендан рухсат сўрамаган. Албатта, олаётганда ҳам рухсат сўрамайди.
- Амаки исмингиз нима?
- Эсон.
Назиранинг чеҳраси ўзгарди.
- Сендан озгина катта ёлғизгина қизим бор. Қўшни давлатда яшайди.
- Қизингиз бу аҳволдалигингиздан хабардорми?
- Йўқ. У ҳозир оғироёқ. Безовта қилиб нима қиламиз. Сенинг ўзинг менга иккинчи қиз бўлиб қўяқол.
Назира “майли”, дегандек бошини қимирлатиб, гапни бошқа ёққа бурди:
- Амаки кўзларингизга линза қўйганмисиз? Ранги ажойиб экан.
Эсон аканинг кўзлари ҳақиқатан бошқача эди.
- Бу кўзлар меники эмас.
Назира алланарсаларни ёзаётган жойида тўхтаб, яна саволга тутди:
- Кимники?
- Аллоҳники. Менга омонатга берган. Хоҳлаган пайтида олиб қўяди.
Назира кулиб қўя қолди. Кечга яқин операцияни бошлашди.
Бир соат давом этган операция муваффақиятли тугаб, беморнинг аҳволи яхши эди.
Ўзига келгач унинг ёнига кирган Назира Эсон акани текшираркан, амаки саволга тутди:
- Ота-онанг борми?
- Онам отамнинг дастидан ўлиб кетган, бизни ҳайдаб юборган отам бор-у борди-келдимиз йўқ. Ҳа, майли мен сизни толиқтириб қўймай.
Назира ўрнидан тургшан ҳам эдики, Эсон ака:
- Отанг қилган ишларидан пушаймон бўлса-чи? Нега уни кечирмайсан? – деб қолди.
- Унинг пушаймонлигига ишонмайман.
- Онангни қайта тирилтира олмайсан. Аммо отанг тирик бўлса, унинг узрини қабул қилиш лозим. Ахир ҳамма бир-бирига омонат. Мен отангнинг пушаймонлигига ишончим комил.
Назира кўзида ёш билан хонадан чиқиб кетди. Кечқурун уйига қайтар экан, беихтиёр болалиги ўтган маҳаллага, отасининг уйига бурилди. Секингина деразадан уйга мўралади. Отаси диванда йўталиб ётар. Икки нафар болакай ва хотин телевизорни баланд қўйиб, аллақандай сериални кўриб ўтиришган эди.
- Телевизорнинг овозини ўчир. Битта аччиқ чой олиб кел, - дея отаси зорланган эди, нарироқдаги курсида ўтирган хотини жеркиб ташлади:
- Жонимга тегди, бунинг гаплари. Тинчгина кино кўргани қўясизми, йўқми? Ёқмаса, ана катта кўча. Бориб, айланиб келинг. Неча ойдан бери касалсиз. Беш-олти сўм пул топиб ҳам келмайсиз.
Аммо отасининг юрадиган ҳоли йўқлиги кўриниб турарди. Назир озгина турди-ю, ортига қайтиб кетди.
Эртасига қон босимини текшираётганда Назира Эсон бобога:
- Кеча отамникига бордим. Қаттиқ касалга ўхшайди, - деди.
- Ичкарига кирмадингми, қизим.
- Йўқ. Биласизми, отамнинг исми ҳам Эсон. Исмингизни биринчи марта эшитганимда ғалати бўлиб кетган эдим. Лекин сизларнинг орангизда тоғдек фарқ бор.
Унинг сўзларини эшитиб турган бобо:
- Йўқ, бизнинг орамизда фарқ йўқ. Биз иккаламиз ҳам отамиз. Барча инсонлар баъзида пушаймонлик келтирадиган хатолар қиламиз. Сен отангини кечирганинг билан, у ўзини асло авф этмайди. Сен уни ҳозир кечирмасанг, ундаги пушаймонлик юки сенинг бўйнингга юкланади, деди......
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
ХАСТАЛИК САБОҚЛАРИ.
Ҳовлисида юрган Холида хола жияни Назиранинг кўча эшиги томон йўналганини кўриб, деди:
- Назира, ишга кетяпсанми? – Тасдиқ жавобини олгач қўшимча қилди. - Қизим отанг қаттиқ касал экан. Бир кўриб келсанг-чи, нима бўлсаям отанг-ку.
Назира эшикдан чиқиб бир нуқтага тикилганчи пича турди-да, сўнгра:
- Э, менга нима! Ўлиб кетмайдими! Мен кечганман унақа отадан, - деди ва кўз олдидан бундан ўн уч йил бўлган воқеа ўта бошлади. Ўшанда Назира ва унинг касалманд ойисини Эсон ака уриб-сўкиб кўчага ҳайдаган эди. Улар қанча ёлвормасинлар, қанча йиғламасинлар, отанинг раҳми келмаган эди. Бунинг устига аллақандай аёлни уйига келтириб олган отаси ўша аёл билан уларнинг ортидан масхара қилиб кулиб қолишган эди. Бечоралар неча кунлаб эски иморатлар, вокзалларда ётиб юришган. Оқибатда шундоғам касал бўлган ойиси ҳаётдан кўз юмган эди. Шу сабабдан ҳам, Назиранинг отасини кўришга кўзи йўқ эди. Назирани холаси боқиб, катта қилди. Тиббиёт институтини тугатиб, мана бир йилдан бери касалхонада ишлаяпти.
Ишга келганида оғир бемор келгани ва уни тезда операция қилишмоқчи эканлигини айтишди. Бемор етмишдан ошган кекса киши эди. Ёнида йиғлаб турган кекса кампирдан бошқа ҳеч ким йўқ эди. Беморнинг ёнига кирган Назира унинг калима қайтариб турганини кўриб, сўради:
- Қўрқяпсизми, амаки?
Бемор кулимсираб қўйди-да:
- Аллоҳ бу жонни менга бераётганда мендан рухсат сўрамаган. Албатта, олаётганда ҳам рухсат сўрамайди.
- Амаки исмингиз нима?
- Эсон.
Назиранинг чеҳраси ўзгарди.
- Сендан озгина катта ёлғизгина қизим бор. Қўшни давлатда яшайди.
- Қизингиз бу аҳволдалигингиздан хабардорми?
- Йўқ. У ҳозир оғироёқ. Безовта қилиб нима қиламиз. Сенинг ўзинг менга иккинчи қиз бўлиб қўяқол.
Назира “майли”, дегандек бошини қимирлатиб, гапни бошқа ёққа бурди:
- Амаки кўзларингизга линза қўйганмисиз? Ранги ажойиб экан.
Эсон аканинг кўзлари ҳақиқатан бошқача эди.
- Бу кўзлар меники эмас.
Назира алланарсаларни ёзаётган жойида тўхтаб, яна саволга тутди:
- Кимники?
- Аллоҳники. Менга омонатга берган. Хоҳлаган пайтида олиб қўяди.
Назира кулиб қўя қолди. Кечга яқин операцияни бошлашди.
Бир соат давом этган операция муваффақиятли тугаб, беморнинг аҳволи яхши эди.
Ўзига келгач унинг ёнига кирган Назира Эсон акани текшираркан, амаки саволга тутди:
- Ота-онанг борми?
- Онам отамнинг дастидан ўлиб кетган, бизни ҳайдаб юборган отам бор-у борди-келдимиз йўқ. Ҳа, майли мен сизни толиқтириб қўймай.
Назира ўрнидан тургшан ҳам эдики, Эсон ака:
- Отанг қилган ишларидан пушаймон бўлса-чи? Нега уни кечирмайсан? – деб қолди.
- Унинг пушаймонлигига ишонмайман.
- Онангни қайта тирилтира олмайсан. Аммо отанг тирик бўлса, унинг узрини қабул қилиш лозим. Ахир ҳамма бир-бирига омонат. Мен отангнинг пушаймонлигига ишончим комил.
Назира кўзида ёш билан хонадан чиқиб кетди. Кечқурун уйига қайтар экан, беихтиёр болалиги ўтган маҳаллага, отасининг уйига бурилди. Секингина деразадан уйга мўралади. Отаси диванда йўталиб ётар. Икки нафар болакай ва хотин телевизорни баланд қўйиб, аллақандай сериални кўриб ўтиришган эди.
- Телевизорнинг овозини ўчир. Битта аччиқ чой олиб кел, - дея отаси зорланган эди, нарироқдаги курсида ўтирган хотини жеркиб ташлади:
- Жонимга тегди, бунинг гаплари. Тинчгина кино кўргани қўясизми, йўқми? Ёқмаса, ана катта кўча. Бориб, айланиб келинг. Неча ойдан бери касалсиз. Беш-олти сўм пул топиб ҳам келмайсиз.
Аммо отасининг юрадиган ҳоли йўқлиги кўриниб турарди. Назир озгина турди-ю, ортига қайтиб кетди.
Эртасига қон босимини текшираётганда Назира Эсон бобога:
- Кеча отамникига бордим. Қаттиқ касалга ўхшайди, - деди.
- Ичкарига кирмадингми, қизим.
- Йўқ. Биласизми, отамнинг исми ҳам Эсон. Исмингизни биринчи марта эшитганимда ғалати бўлиб кетган эдим. Лекин сизларнинг орангизда тоғдек фарқ бор.
Унинг сўзларини эшитиб турган бобо:
- Йўқ, бизнинг орамизда фарқ йўқ. Биз иккаламиз ҳам отамиз. Барча инсонлар баъзида пушаймонлик келтирадиган хатолар қиламиз. Сен отангини кечирганинг билан, у ўзини асло авф этмайди. Сен уни ҳозир кечирмасанг, ундаги пушаймонлик юки сенинг бўйнингга юкланади, деди......
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤40🔥3❤🔥1🎉1
Бу холатни ёзиб юборишимдан хулоса шундаки !!!.......
Хаста кунглимиздаги кечиримлик холатлар якун топмас экан ,......!
Касаликлар хам асло танангизни тарк этмайди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Хаста кунглимиздаги кечиримлик холатлар якун топмас экан ,......!
Касаликлар хам асло танангизни тарк этмайди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🔥4❤3
Бир қизнинг тақдирига зомин бўлган йигит
Сабина коллеж талабаси эди. Жуда чиройли билимдон қиз эди. Ота - онаси мусофирликда бўлгани учун буваси ҳамда бувиси билан
яшарди. Отаси гаплашиб туриш учун қизига қимматбаҳо телефон жўнатди. Сабина телефон ишлатиб, аста - секин интернетдаги ижтимоий
тармоқларга киришни ўрганди. Кунлар ўтиб интернетда бир йигит билан танишиб қолди. У йигит билан деярли ҳар куни интернетда ёзишиб
юрарди. Қари буваси билан бувиси ота - онаси билан гаплашиб ёзишётгандирда, деб эътибор беришмасди. Йигит Сабинага ҳар куни янги расмингизни қўйинг, деб илтимос қиларди. Сабина ҳам унинг илтимосини сўзсиз бажариб, саҳифасини ҳар куни ҳар хил суратларини қўйиб тўлдириб бораверди. Бир куни йигит Сабинага кечки пайт барда учрашишни таклиф қилди. Сабина буваси билан бувиси қўймаслигини айтди.
— Бугун ниҳоятда сизни кўргим келяпти, учрашайлик, — деб ялинди йигит.
— Сабина эса ҳозир бунинг умуман иложи йўқлигини, эртага кўриша олиши мумкинлигини айтди.
Йигит яна ҳолижонига қўймай, “Деразадан қочиб келинг, манзилингизни тушунтирсангиз бориб олиб келаман”, деди. Сабина эса “Дадам билса ўлдиради” дея рози бўлмади. Йигит шу куни ичган эди, хуллас иккаласи уришиб қолишди. Йигит аламидан Сабинанинг расмини фотошопда яланғоч қизга айлантириб, тагига «Исмим Сабина. Мен билан яқинлик қиладиган йигитлар бўлса» деб шарҳ ёзиб, қизнинг телефон рақамини илова қилиб қўйдида, интернетда тарқатиб юборди. Эртасига Сабина коллежга борди. Ҳамма йигитлар “Э, бу ўша интернетдаги яланғоч суратга тушган қизку” дея бармоғини бигиз қила бошлашди. Сабинанинг курсдошлари унга интернетда тарқатилган суратини кўрсатишди. Қиз карахт бўлиб қолди. Бу аниқ ўша Элёрнинг иши эди. Мадина шу куни дарсда ўтиролмай йиғлаб чиқиб кетди.
Элёрга қўнғироқ қилса, телефони ўчиқ. Интернетдан ҳам топа олмади. Ўзини эса бирор марта ҳам кўрмаганди. Дардини хеч кимга айтолмади. “Дадам билса, нима бўлади? Шарманда бўлдим. Ҳамма мени энди фоҳиша дейди” деган ўй хаёлларда тинимсиз йиғлади. Шу куни тунда у ўз жонига қасд килди. Буваси тонгда шифтда осилиб турган Сабинани кўриб, дод фарёд солди. Ота - онаси ҳам қизининг таъзиясига етиб келишди. Боласини қабрга қўйиб, фарзанд доғида адойи тамом бўлган ота - онаси жиноий иш очдиришди.
Аммо энди ҳеч қандай ҳаракат уни ортга қайтара олмайди. Умуман нотаниш, умрида бир марта ҳам кўрмаган йигитни деб умри завол топган қиз энди орамизда йўқ.
Қизларжон, сизлардан илтимос, суратларингизни ҳар хил одамларга ишонманг. Ҳатто дўстларингиз, дугоналарингизнинг телефонларига ҳам суратга тушманг, эҳтиёт бўлинглар. Биргина хатоси туфайли ҳаётни кўрмай, оқ кўйлак киймай, отасининг розилигини олмай, келинлик кунларини кўрмай, она бўлмай дунёдан кўз юмган Сабинанинг тақдири барчамизга сабоқ бўлсин.
Хар ким Сабинани ёмон отлик килишди, кизни енгилтакка чикаришди, йегитни хеч уйламади хам номардлик килганини...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Сабина коллеж талабаси эди. Жуда чиройли билимдон қиз эди. Ота - онаси мусофирликда бўлгани учун буваси ҳамда бувиси билан
яшарди. Отаси гаплашиб туриш учун қизига қимматбаҳо телефон жўнатди. Сабина телефон ишлатиб, аста - секин интернетдаги ижтимоий
тармоқларга киришни ўрганди. Кунлар ўтиб интернетда бир йигит билан танишиб қолди. У йигит билан деярли ҳар куни интернетда ёзишиб
юрарди. Қари буваси билан бувиси ота - онаси билан гаплашиб ёзишётгандирда, деб эътибор беришмасди. Йигит Сабинага ҳар куни янги расмингизни қўйинг, деб илтимос қиларди. Сабина ҳам унинг илтимосини сўзсиз бажариб, саҳифасини ҳар куни ҳар хил суратларини қўйиб тўлдириб бораверди. Бир куни йигит Сабинага кечки пайт барда учрашишни таклиф қилди. Сабина буваси билан бувиси қўймаслигини айтди.
— Бугун ниҳоятда сизни кўргим келяпти, учрашайлик, — деб ялинди йигит.
— Сабина эса ҳозир бунинг умуман иложи йўқлигини, эртага кўриша олиши мумкинлигини айтди.
Йигит яна ҳолижонига қўймай, “Деразадан қочиб келинг, манзилингизни тушунтирсангиз бориб олиб келаман”, деди. Сабина эса “Дадам билса ўлдиради” дея рози бўлмади. Йигит шу куни ичган эди, хуллас иккаласи уришиб қолишди. Йигит аламидан Сабинанинг расмини фотошопда яланғоч қизга айлантириб, тагига «Исмим Сабина. Мен билан яқинлик қиладиган йигитлар бўлса» деб шарҳ ёзиб, қизнинг телефон рақамини илова қилиб қўйдида, интернетда тарқатиб юборди. Эртасига Сабина коллежга борди. Ҳамма йигитлар “Э, бу ўша интернетдаги яланғоч суратга тушган қизку” дея бармоғини бигиз қила бошлашди. Сабинанинг курсдошлари унга интернетда тарқатилган суратини кўрсатишди. Қиз карахт бўлиб қолди. Бу аниқ ўша Элёрнинг иши эди. Мадина шу куни дарсда ўтиролмай йиғлаб чиқиб кетди.
Элёрга қўнғироқ қилса, телефони ўчиқ. Интернетдан ҳам топа олмади. Ўзини эса бирор марта ҳам кўрмаганди. Дардини хеч кимга айтолмади. “Дадам билса, нима бўлади? Шарманда бўлдим. Ҳамма мени энди фоҳиша дейди” деган ўй хаёлларда тинимсиз йиғлади. Шу куни тунда у ўз жонига қасд килди. Буваси тонгда шифтда осилиб турган Сабинани кўриб, дод фарёд солди. Ота - онаси ҳам қизининг таъзиясига етиб келишди. Боласини қабрга қўйиб, фарзанд доғида адойи тамом бўлган ота - онаси жиноий иш очдиришди.
Аммо энди ҳеч қандай ҳаракат уни ортга қайтара олмайди. Умуман нотаниш, умрида бир марта ҳам кўрмаган йигитни деб умри завол топган қиз энди орамизда йўқ.
Қизларжон, сизлардан илтимос, суратларингизни ҳар хил одамларга ишонманг. Ҳатто дўстларингиз, дугоналарингизнинг телефонларига ҳам суратга тушманг, эҳтиёт бўлинглар. Биргина хатоси туфайли ҳаётни кўрмай, оқ кўйлак киймай, отасининг розилигини олмай, келинлик кунларини кўрмай, она бўлмай дунёдан кўз юмган Сабинанинг тақдири барчамизга сабоқ бўлсин.
Хар ким Сабинани ёмон отлик килишди, кизни енгилтакка чикаришди, йегитни хеч уйламади хам номардлик килганини...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤25😢8🔥2❤🔥1
БИРОВНИ ОИЛАСИНИ БУЗАДИГАН АЁЛЛАР.
Назокатнинг кўзларига уйқу илинган экан. Эшикнинг зардали тақиллашидан чўчиб уйғонди. Соат тунги икки бўлибди. Эри бўлса керак... Ҳа, адашмабди. Эшик ортида деворга суянганча Шерзод акаси турарди. Кайфи ҳам бор.
- Ассалому алейкум, келдингизми Шерзод ака?
Эрининг елкасидан тутиб ичкарига киришига кўмаклашмоқчи бўлди Назокат.
- Керакмас! Қўлингни торт мендан!- дея хотинини силтаб ташлади Шерзод. Оғир-оғир қадам босиб ётоқхонага кириб кетди.
Назокат эшикни ёпиб эрининг ортидан кирди. Оёғидаги туфлини ечмокчи бўлиб туфлисига қўл узатди. Шерзод ўрнидан туриб ўтирди.
- Нега ҳали ҳам ухламадинг?!
- Сизни кутдим, дадаси...
- Дадаси дема!
Дадаси дема асло!- бирдан бақириб юборди Шерзод,- қаторлаштириб бола туғиб берибмидинг дадаси дейсан? Дадаси дема мени!
Назокатнинг юрагига оғриқ кирди.
- Сизга нима бўляпти, Шерзод ака? Олти ойдан бери тинимсиз ичаяпсиз. Бунақада касаллик орттирасизку!
- Сен менга ақл ўргатма, тушундингми? Ҳаққинг йўқ бунга! Олдин эплаб бола туғиб бергин- да – кейин мени ишларимга аралашгин...
Назокат сўзсиз гилам устига ўтириб қолди. Ҳали умрида эридан бундай гапларни эшитмаган эди.
- Шерзод ака, мен атайлаб қиляпманми? Илтимос, сабр қилайлик! Биргина биз эмаску фарзанд кўра олмаётган. Аллоҳ сабрли бандаларини севади. Илтимос сабр...
Шерзод беҳосдан Назокатнинг юзига тарсаки тортиб юборди.
- Сабр?! Саккиз йил ниманинг эвазига соқов бўлиб яшадим? Яна қанақа сабр бўлиши мумкин бундан ортиқ? Яна қанча умримни тиноққа зор булиб ўтказаман?!
Назокат ортик гапира олмади. У қийналарди. Йўқ, калтак еганидан эмас, асло! Турмуш қурган йиллари жудаям бахтли эди ёш оила. Бир- бирларини жондан ортиқ севишар эди... ...
Иккиси хам бир институтда ўқишар эди, бир гуруҳда. Ўқишнинг сўнгги босқичи. Иккиси ҳам ўқиш тугагач йироқлашиб кетишларидан хавотирда эдилар. Чунки Назокат чекка вилоят Бухородан, Шерзод эса пойтахтда яшар эди. Бахтимни қўлдан чиқарадиган аҳмоқ эмасман, бугун ойимлар билан гаплашаман. Совчиликка борадилар Бухорога. Биз албатта бирга буламиз,- дея Назокатни кўнглини хотиржам қилишга уринди институт боғида ўтирганларида. Шерзод ваъдасини устидан чиқди, Бухорога қайта-қайта совчи жўнатиб охир оқибат Назокатнинг отасини розилигини олдилар.
Иккиси ҳам оилада тўнғич фарзанд. Назокат икки ука ва бир сингилнинг опаси, Шерзод бир сингил ва бир уканинг акаси эдилар. Тўй кечаси... Ҳамма хурсанд. Лекин бу қувонч келин ва куёвнинг хурсандчилиги олдида тариқдай эди гуё...
- Кўрдингизми, Маликам? Уйланаман десам Бухоро подшоҳи қизини беради менга,- дея муғомбирона гап отди келинчакка тахти-равонда ўтиришар экан. Чимилдиқда ўтиришганда эса Ҳеч қачон армон билан яшашингизга йўл қўймайман дея бир-бирига сўз беришди...
Шуларни эслар экан Назокат ваъдасини устидан чиқа олмаётганидан азобланар эди. Мастлик устун келиб Шерзод ухлаб қолди. Назокатни эса кўзига уйқу келмас эди...
Шу пайт гилам устида ётган Шерзоднинг телефонига смс хабар келди. Олиб қаради, бегона рақам. Беихтиёр смсни очиб юборди... "Шерзод ака, ажойиб тун учун раҳмат. Эртага ҳам келинг... Назокатнинг танаси музлаб кетди...
Наҳотки. Наҳотки... Йўқк...-дея шивирларди лаблари. Смсни ўчириб юборди ва ҳеч нарса бўлмагандек эрининг ёнига қўйди телефонни. Эрта тонгдан эрининг нонуштасини тайёрлаб ўзи шифохона сари йўл олди.
Синглим, назаримда сизда ўзгариш бор. Қайта текширувдан ўтишингиз
керак, деди эллик ёшлардаги доктор аёл.
Назокатнинг юраги орзиқиб кетди, "Марҳаматингни аяма Яратган эгам..дея дуо қиларди ичида. Бир соатларда қайта текширувдан ўтиб, доктор хонасига кирди.
Хўш, синглим, айтингчи суюнчига нима берасиз менга,- дея доктор мулойим жилмайиб қаради Назокатга. Назокатнинг юрак уриши тезлашиб кетди.
Доктор ҳам узоқ чўзиб Назокатни қийнагиси келмади - Ичингизда одамча ривожланишни бошлабди,- деди ўша мулойим табассуми билан. Назокат қотиб қолганди. Ўзини докторнинг оёқларига ташлади. Рахмат опажон Ўзинга шукр Аллоҳим, ўзинга шукр...- дея дод солиб йиғларди докторнинг оёқларидан қучиб.
Уйига қушдек учиб келди. Эри аллақачон......
Давоми 22:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Назокатнинг кўзларига уйқу илинган экан. Эшикнинг зардали тақиллашидан чўчиб уйғонди. Соат тунги икки бўлибди. Эри бўлса керак... Ҳа, адашмабди. Эшик ортида деворга суянганча Шерзод акаси турарди. Кайфи ҳам бор.
- Ассалому алейкум, келдингизми Шерзод ака?
Эрининг елкасидан тутиб ичкарига киришига кўмаклашмоқчи бўлди Назокат.
- Керакмас! Қўлингни торт мендан!- дея хотинини силтаб ташлади Шерзод. Оғир-оғир қадам босиб ётоқхонага кириб кетди.
Назокат эшикни ёпиб эрининг ортидан кирди. Оёғидаги туфлини ечмокчи бўлиб туфлисига қўл узатди. Шерзод ўрнидан туриб ўтирди.
- Нега ҳали ҳам ухламадинг?!
- Сизни кутдим, дадаси...
- Дадаси дема!
Дадаси дема асло!- бирдан бақириб юборди Шерзод,- қаторлаштириб бола туғиб берибмидинг дадаси дейсан? Дадаси дема мени!
Назокатнинг юрагига оғриқ кирди.
- Сизга нима бўляпти, Шерзод ака? Олти ойдан бери тинимсиз ичаяпсиз. Бунақада касаллик орттирасизку!
- Сен менга ақл ўргатма, тушундингми? Ҳаққинг йўқ бунга! Олдин эплаб бола туғиб бергин- да – кейин мени ишларимга аралашгин...
Назокат сўзсиз гилам устига ўтириб қолди. Ҳали умрида эридан бундай гапларни эшитмаган эди.
- Шерзод ака, мен атайлаб қиляпманми? Илтимос, сабр қилайлик! Биргина биз эмаску фарзанд кўра олмаётган. Аллоҳ сабрли бандаларини севади. Илтимос сабр...
Шерзод беҳосдан Назокатнинг юзига тарсаки тортиб юборди.
- Сабр?! Саккиз йил ниманинг эвазига соқов бўлиб яшадим? Яна қанақа сабр бўлиши мумкин бундан ортиқ? Яна қанча умримни тиноққа зор булиб ўтказаман?!
Назокат ортик гапира олмади. У қийналарди. Йўқ, калтак еганидан эмас, асло! Турмуш қурган йиллари жудаям бахтли эди ёш оила. Бир- бирларини жондан ортиқ севишар эди... ...
Иккиси хам бир институтда ўқишар эди, бир гуруҳда. Ўқишнинг сўнгги босқичи. Иккиси ҳам ўқиш тугагач йироқлашиб кетишларидан хавотирда эдилар. Чунки Назокат чекка вилоят Бухородан, Шерзод эса пойтахтда яшар эди. Бахтимни қўлдан чиқарадиган аҳмоқ эмасман, бугун ойимлар билан гаплашаман. Совчиликка борадилар Бухорога. Биз албатта бирга буламиз,- дея Назокатни кўнглини хотиржам қилишга уринди институт боғида ўтирганларида. Шерзод ваъдасини устидан чиқди, Бухорога қайта-қайта совчи жўнатиб охир оқибат Назокатнинг отасини розилигини олдилар.
Иккиси ҳам оилада тўнғич фарзанд. Назокат икки ука ва бир сингилнинг опаси, Шерзод бир сингил ва бир уканинг акаси эдилар. Тўй кечаси... Ҳамма хурсанд. Лекин бу қувонч келин ва куёвнинг хурсандчилиги олдида тариқдай эди гуё...
- Кўрдингизми, Маликам? Уйланаман десам Бухоро подшоҳи қизини беради менга,- дея муғомбирона гап отди келинчакка тахти-равонда ўтиришар экан. Чимилдиқда ўтиришганда эса Ҳеч қачон армон билан яшашингизга йўл қўймайман дея бир-бирига сўз беришди...
Шуларни эслар экан Назокат ваъдасини устидан чиқа олмаётганидан азобланар эди. Мастлик устун келиб Шерзод ухлаб қолди. Назокатни эса кўзига уйқу келмас эди...
Шу пайт гилам устида ётган Шерзоднинг телефонига смс хабар келди. Олиб қаради, бегона рақам. Беихтиёр смсни очиб юборди... "Шерзод ака, ажойиб тун учун раҳмат. Эртага ҳам келинг... Назокатнинг танаси музлаб кетди...
Наҳотки. Наҳотки... Йўқк...-дея шивирларди лаблари. Смсни ўчириб юборди ва ҳеч нарса бўлмагандек эрининг ёнига қўйди телефонни. Эрта тонгдан эрининг нонуштасини тайёрлаб ўзи шифохона сари йўл олди.
Синглим, назаримда сизда ўзгариш бор. Қайта текширувдан ўтишингиз
керак, деди эллик ёшлардаги доктор аёл.
Назокатнинг юраги орзиқиб кетди, "Марҳаматингни аяма Яратган эгам..дея дуо қиларди ичида. Бир соатларда қайта текширувдан ўтиб, доктор хонасига кирди.
Хўш, синглим, айтингчи суюнчига нима берасиз менга,- дея доктор мулойим жилмайиб қаради Назокатга. Назокатнинг юрак уриши тезлашиб кетди.
Доктор ҳам узоқ чўзиб Назокатни қийнагиси келмади - Ичингизда одамча ривожланишни бошлабди,- деди ўша мулойим табассуми билан. Назокат қотиб қолганди. Ўзини докторнинг оёқларига ташлади. Рахмат опажон Ўзинга шукр Аллоҳим, ўзинга шукр...- дея дод солиб йиғларди докторнинг оёқларидан қучиб.
Уйига қушдек учиб келди. Эри аллақачон......
Давоми 22:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤33❤🔥2🔥2🤩1
OʻTKINCHI DUNYO
MUALLIF: NODIRA QOSIMOVA
muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi 🛑
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
MUALLIF: NODIRA QOSIMOVA
muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi 🛑
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤1
#Oʻtkinchi_dunyo
#No_7
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Қачонга деса биз розимиз.
Латофат пулларга махлиё бўлиб гапирди.
—Ойи, сиз буёғини тезлатаверинг. Хамма нарсани куёвни ўзи қилади. Қизизга бир икки сидирға сарпо қилсангиз бўлади.
Тезроқ шу тўй ўтса, машиналик хам бўламиз ойи
Муслим, мириқиб кулди.
—Сен хавотир олма. Дадангни келишини хам чўзиб тураман. Тезда тўйни ўтказиб оламиз, кейин келаверади даданг. Синглинг жон десин шундай бой йигитдан совчи чиққанига.
—Хозирги қизлар шунақа ношукур бўлиб кетишганда ойи...
Муслим овозини баландлаб гапирди.
💫💫💫💫
—Ассалому алайкум дадажон яхшимисиз?
Мунира, Муниса олиб кирган телефондан қўнғироқ қилди.
—Ваалайкум ассалом қизалоғим яхшимисан. Нега хеч гаплашмайсизлар мен билан.
—Дадажон...
Мунира йиғлаб юборди
—Қизим тинчликми?
—Қачон келасиз дадажон?
Мунирани овози дардли чиқди.
—Бораман қизим. Нега йиғлаяпсан?
—Дадажон, мен..
Эшик очилиб Латофат кириб келди
—Ха ким билан гаплашяпсан?
Латофат Мунирани қўлидан телефонни тортиб олиб ўчириб, гезариб қаради.
—Дадам билан гаплашяпман. Сизга нима?
Мунира ўрнидан туриб, бақирди.
—Менга ўшқирма...
Латофат тарсаки тушурди.
—Уринг, ўлдириб юборинг. Ўша қари чолга теккандан ўлганим яхшийди...
Мунира алам билан йиғлади
—Керак бўлса ўлдираман
Латофат, Мунирага ташланди.
—Ойи, бас қилинг. Шунчалик хам тош бағир бўласизми?
Муниса, Мунирани қучоқлаб олди.
—Сен қиз қўшилма, сен билан хам гаплашадиган пайт келади. Бунга телефон олиб кирган сенми?
Латофат Мунисани сочидан судраб, эшикка олиб чиқиб кетди.
Мунира ёрдам бераман деб югурган эди хамки, Муслим келиб эшикни қулфлади.
—Ойижон синглимни урманг. Мен розиман, сиз айтганингиз бўлади. Фақат синглимга тегманг.
Мунира, эшикни уриб йиғларди. Латофат эса, Мунисани аямай калтакларди.
—Хохласам олиб кираман. Керак бўлса иккингизни устингиздан ёзаман. Опамни мажбурлаб эрга беришингиз, оч қилиб қамаб олиб ўтирганингиз учун қани қандай жавоб берасиз экан...
Муниса, тўзғиб кетган сочларини йиғиб, йиғлаб гапирди
—Оёғингни синдираман, бир қадам кўчага чиқиб кўрчи.
Латофат яна қўл югуртирди.
—Кўрасиз хали. Бу қилган ишларингиз учун, оллоҳ жазойингизни беради. Биз иккимизни қийнаб, болалагимизни хам ўғрилаган сиз бўласиз. Сизга шу ўғлингиз бўлса бўлгани. Хали бу ўғлингизни кўрсатган кароматини кўрамиз.
Муниса югуриб хонасига кириб, ичкаридан эшикни қулфлади.
—Бу қизларингиз жинни. Топиб олгани мен, мендан бошқа ишлари йўқ.
Муслим ғудиранди.
—Қўявер, бу куканаклар сени кўра олишмайди. Тўйни тезлатиб кел, ўн кунда олиб кецин. Эртага хамма камларни бирга қилиб келамиз.
Латофат, Муслимга қараб гапирди
—Хўп бўлади. Сиз нима десангиз шу. Эртага бориб анниқ қилиб келаман.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
#No_7
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Қачонга деса биз розимиз.
Латофат пулларга махлиё бўлиб гапирди.
—Ойи, сиз буёғини тезлатаверинг. Хамма нарсани куёвни ўзи қилади. Қизизга бир икки сидирға сарпо қилсангиз бўлади.
Тезроқ шу тўй ўтса, машиналик хам бўламиз ойи
Муслим, мириқиб кулди.
—Сен хавотир олма. Дадангни келишини хам чўзиб тураман. Тезда тўйни ўтказиб оламиз, кейин келаверади даданг. Синглинг жон десин шундай бой йигитдан совчи чиққанига.
—Хозирги қизлар шунақа ношукур бўлиб кетишганда ойи...
Муслим овозини баландлаб гапирди.
💫💫💫💫
—Ассалому алайкум дадажон яхшимисиз?
Мунира, Муниса олиб кирган телефондан қўнғироқ қилди.
—Ваалайкум ассалом қизалоғим яхшимисан. Нега хеч гаплашмайсизлар мен билан.
—Дадажон...
Мунира йиғлаб юборди
—Қизим тинчликми?
—Қачон келасиз дадажон?
Мунирани овози дардли чиқди.
—Бораман қизим. Нега йиғлаяпсан?
—Дадажон, мен..
Эшик очилиб Латофат кириб келди
—Ха ким билан гаплашяпсан?
Латофат Мунирани қўлидан телефонни тортиб олиб ўчириб, гезариб қаради.
—Дадам билан гаплашяпман. Сизга нима?
Мунира ўрнидан туриб, бақирди.
—Менга ўшқирма...
Латофат тарсаки тушурди.
—Уринг, ўлдириб юборинг. Ўша қари чолга теккандан ўлганим яхшийди...
Мунира алам билан йиғлади
—Керак бўлса ўлдираман
Латофат, Мунирага ташланди.
—Ойи, бас қилинг. Шунчалик хам тош бағир бўласизми?
Муниса, Мунирани қучоқлаб олди.
—Сен қиз қўшилма, сен билан хам гаплашадиган пайт келади. Бунга телефон олиб кирган сенми?
Латофат Мунисани сочидан судраб, эшикка олиб чиқиб кетди.
Мунира ёрдам бераман деб югурган эди хамки, Муслим келиб эшикни қулфлади.
—Ойижон синглимни урманг. Мен розиман, сиз айтганингиз бўлади. Фақат синглимга тегманг.
Мунира, эшикни уриб йиғларди. Латофат эса, Мунисани аямай калтакларди.
—Хохласам олиб кираман. Керак бўлса иккингизни устингиздан ёзаман. Опамни мажбурлаб эрга беришингиз, оч қилиб қамаб олиб ўтирганингиз учун қани қандай жавоб берасиз экан...
Муниса, тўзғиб кетган сочларини йиғиб, йиғлаб гапирди
—Оёғингни синдираман, бир қадам кўчага чиқиб кўрчи.
Латофат яна қўл югуртирди.
—Кўрасиз хали. Бу қилган ишларингиз учун, оллоҳ жазойингизни беради. Биз иккимизни қийнаб, болалагимизни хам ўғрилаган сиз бўласиз. Сизга шу ўғлингиз бўлса бўлгани. Хали бу ўғлингизни кўрсатган кароматини кўрамиз.
Муниса югуриб хонасига кириб, ичкаридан эшикни қулфлади.
—Бу қизларингиз жинни. Топиб олгани мен, мендан бошқа ишлари йўқ.
Муслим ғудиранди.
—Қўявер, бу куканаклар сени кўра олишмайди. Тўйни тезлатиб кел, ўн кунда олиб кецин. Эртага хамма камларни бирга қилиб келамиз.
Латофат, Муслимга қараб гапирди
—Хўп бўлади. Сиз нима десангиз шу. Эртага бориб анниқ қилиб келаман.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤34👍6🔥4⚡2
#Oʻtkinchi_dunyo
#No_8
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Опа, акам тўйни аниқлаб келибди. Бир хафта ичида қилишар экан, кичкинагина қилиб каллектиф ва қўшниларни айтишаркан. Кеча акам билан гаплашишаётганда эшитиб қолдим.
Муниса, Мунирани олдига яширинча кирди
—Энди нима қиламан?
Мунира йиғлай бошлади
—Мени хам уйдан чиқаришмаяпти. Ойимни қўлига катта пул келди, қаердан билмайман. Ўзи хам ишга бормаяпти, мени хам жўнатмаяпти.
—Демак, улар мени ўша қарига сотиб юборишибди. Энди хеч қандай иложим қолмаган...
Мунира, чорасиз гапирди
—Опа, хозир ухлаб ётибди ойим. Акам уйда йўқ, сиз учун зўр имконият.
—Яни??
—Қочинг, уйдан қочиб кетинг..
—Қаёққа бораман?
—Кеч киргунча бирор жой топиб оласиз. Хаётингиз ўзингизни қўлингизда.
—Ойим билан акам...
—Сизни тушунмаган она ва акани ўйлаб нима қиласиз?
Жамшидга қўнғироқ қиласиз, уйдан қочгач...
—Сенчи?
—Мен ўзимни химоя қила оламан. Сиз ўзингизни ўйланг, хаётингизни барбод қилманг ..
Муниса, Мунирани қучди.
—Рахмат сенга сингилжон. Менга бирорта дугонангни нўмерини ёзиб бер, ўзингникини олиб қўйишган, хабарлашиб турамиз.
—Туринг, зарур нарсангизни олинг. Қўлингизда хунарингиз бор, мана бу пулларни олиб, узоқроққа кетинг. Манабу паспорт сизники...
Муниса, қўлида анчагина пул ва паспортни тутди
—Буни қаердан олдинг?
—Ойим сизни сотган пулларидан олдим, хеч вақони сезгани йўқ.
Мунира сумкасига нарсаларини солди, Муниса секин ташқариларни разведка қилиб, Мунирани қочириб юборди.
Эшикни қулфлаб, Латофат яширган жойга жойлаб ўзи хонасига кириб кетди.
💫💫💫💫
—Тошкентга қайси кетяпти?
Мунира атрофга аланглаб, машина қидирди
—Бунга чиқинг синглим, иккита одам олсак кетамиз.
—Хўп рахмат.
Мунира машинага ўтириб, ойнани кўтариб олди.
💫💫💫💫
—Ойи, куёв хам зўрға турган экан-да, айтишимга мендан хам тезлатиб юборди тўйни.
—Ха энди шундай чиройли қизимни кўриб.
Латофат кулди.
Муниса индамай овқат еб ўтирарди.
—Овқат олиб кир опанга, тўйгача ўлиб нетиб қолмасин.
Муслим Мунисага қаради
—Йўқ, ақли киради оч қолса.
Яна бир икки кун ит хам хабар олмаса, ўзи хам билмай қолади рози бўлиб, индамай кетганини.
Латофат, Мунисани жойига ўтиргизди
Муниса чуқур нафас олди
—Худога шукур, унгача опам қочиб улгуради
Муниса ичида ўйлади
—Ойи, иккимизга совға келди.
Муслим, идиш тўлла тилла билан, машина калитини чиқарди
—Вой, болам...
Шунчалик хам пешонамиз ялтираган бўладими?
Қанча пул бўладику булар...
Латофатни оғзи очилди
—Табриклайман...
Муниса, уларга жилмайди
—Бу синглинга хам шунақа бойидан топ болам, шуларни ортидан биз хам бойиб кетсак ажомас...
Латофат тиллаларга термулиб гапирди
—Менга шартмас, керак бўлса ўзингизга топсин.
Муниса оғзини артиб туриб кетди
—Жон де, сенга шундай бой одамдан совчи келса...
Латофат ортидан ғудурлади
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
#No_8
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Опа, акам тўйни аниқлаб келибди. Бир хафта ичида қилишар экан, кичкинагина қилиб каллектиф ва қўшниларни айтишаркан. Кеча акам билан гаплашишаётганда эшитиб қолдим.
Муниса, Мунирани олдига яширинча кирди
—Энди нима қиламан?
Мунира йиғлай бошлади
—Мени хам уйдан чиқаришмаяпти. Ойимни қўлига катта пул келди, қаердан билмайман. Ўзи хам ишга бормаяпти, мени хам жўнатмаяпти.
—Демак, улар мени ўша қарига сотиб юборишибди. Энди хеч қандай иложим қолмаган...
Мунира, чорасиз гапирди
—Опа, хозир ухлаб ётибди ойим. Акам уйда йўқ, сиз учун зўр имконият.
—Яни??
—Қочинг, уйдан қочиб кетинг..
—Қаёққа бораман?
—Кеч киргунча бирор жой топиб оласиз. Хаётингиз ўзингизни қўлингизда.
—Ойим билан акам...
—Сизни тушунмаган она ва акани ўйлаб нима қиласиз?
Жамшидга қўнғироқ қиласиз, уйдан қочгач...
—Сенчи?
—Мен ўзимни химоя қила оламан. Сиз ўзингизни ўйланг, хаётингизни барбод қилманг ..
Муниса, Мунирани қучди.
—Рахмат сенга сингилжон. Менга бирорта дугонангни нўмерини ёзиб бер, ўзингникини олиб қўйишган, хабарлашиб турамиз.
—Туринг, зарур нарсангизни олинг. Қўлингизда хунарингиз бор, мана бу пулларни олиб, узоқроққа кетинг. Манабу паспорт сизники...
Муниса, қўлида анчагина пул ва паспортни тутди
—Буни қаердан олдинг?
—Ойим сизни сотган пулларидан олдим, хеч вақони сезгани йўқ.
Мунира сумкасига нарсаларини солди, Муниса секин ташқариларни разведка қилиб, Мунирани қочириб юборди.
Эшикни қулфлаб, Латофат яширган жойга жойлаб ўзи хонасига кириб кетди.
💫💫💫💫
—Тошкентга қайси кетяпти?
Мунира атрофга аланглаб, машина қидирди
—Бунга чиқинг синглим, иккита одам олсак кетамиз.
—Хўп рахмат.
Мунира машинага ўтириб, ойнани кўтариб олди.
💫💫💫💫
—Ойи, куёв хам зўрға турган экан-да, айтишимга мендан хам тезлатиб юборди тўйни.
—Ха энди шундай чиройли қизимни кўриб.
Латофат кулди.
Муниса индамай овқат еб ўтирарди.
—Овқат олиб кир опанга, тўйгача ўлиб нетиб қолмасин.
Муслим Мунисага қаради
—Йўқ, ақли киради оч қолса.
Яна бир икки кун ит хам хабар олмаса, ўзи хам билмай қолади рози бўлиб, индамай кетганини.
Латофат, Мунисани жойига ўтиргизди
Муниса чуқур нафас олди
—Худога шукур, унгача опам қочиб улгуради
Муниса ичида ўйлади
—Ойи, иккимизга совға келди.
Муслим, идиш тўлла тилла билан, машина калитини чиқарди
—Вой, болам...
Шунчалик хам пешонамиз ялтираган бўладими?
Қанча пул бўладику булар...
Латофатни оғзи очилди
—Табриклайман...
Муниса, уларга жилмайди
—Бу синглинга хам шунақа бойидан топ болам, шуларни ортидан биз хам бойиб кетсак ажомас...
Латофат тиллаларга термулиб гапирди
—Менга шартмас, керак бўлса ўзингизга топсин.
Муниса оғзини артиб туриб кетди
—Жон де, сенга шундай бой одамдан совчи келса...
Латофат ортидан ғудурлади
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤32🔥7🤔3
#Oʻtkinchi_dunyo
#No_9
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Ака, сиздан бир илтимосим бор.
Мунира, охирги манзилга машина тўхтагач, таксисга гапирди.
—Тинчликми синглим?
—Менга тунашга жой керак, бу ерда бирор бир танишим хам йўқ.
Мунира ерга қаради.
—Муаммони хал қиламиз, шунга хам ўйланиб ўтирасизми?
—Кейин, бу пулни...
Мунира, сумкасидан битта доллерни олиб узатди.
—Майдалаш керакми?
Таксист, пулни олиб сўм қилиб Мунирага узатди.
—Бу ерда ўзингизга пишиқ бўлинг. Мени ўзимни опамни уйи бор. Хозир гаплашиб кўрайчи, кеч бўлиб қолганда, уйига қўярмикан.
—Ассалому алайкум опажон, узр безовта қилдим.
—Ваалайкум ассалом, хеч қиси йўқ тинчликми Азизбек.
—Ха бир қиз бор эди. Ижарага қўйишга шунга озроқ кеч қолгандик.
—Майли, олиб келавер. Квантирантларим қишлоқларига қайтиб кетишган, битта қиз қолган холос.
—Яхши бўларди опа.
Хозир етиб борамиз, эшикни очиб туринг.
Азиз, машинани хайдаб кетди
—Рахмат сизга..
Мунира миннатдорчилик билдирди
—Хижолат бўлманг, мен бу ерга кунда қатнайман, нима ёрдам керак бўлса, бемалол айтишингиз мумкин. Бу ердагилар билан, жигар бўлиб кетганмиз.
Азиз жилмайди.
Мунирани опасини уйига жойлаб, ўзи қайтди.
💫💫💫💫
—Мунис, опангни олдига кирсанг каллангни оламан. Калитини олиб кетай, бир балони бошлаб юрмагин сен қиз.
Латофат калитни чўнтагига солди.
—Қаёққа ойи?
—Бозорга кетяпман. Тўйга бир ясаниб келай, куёвим уялиб қолмасин.
Латофат гердайиб гапирди.
—Ха яхши бориб келинг.
Муниса ишида давом этди.
—Сенга хам олиб келайми?
—Йўқ, ўзингизга икки уч қатор олиб келинг керак бўлиб қолади.
Ахир манаман деган одамга, қайнона бўляпсиз...
—Яқинда сени хам шунақа бой жойга бериб юбораман. Кейин ишлаб қийналиб юришимизни хожати қолмайди.
—Мени ғамимни емай қўяқолинг, мен сиз топганга индамай тегиб кетадиган ахмоқ эмасман.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
#No_9
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Ака, сиздан бир илтимосим бор.
Мунира, охирги манзилга машина тўхтагач, таксисга гапирди.
—Тинчликми синглим?
—Менга тунашга жой керак, бу ерда бирор бир танишим хам йўқ.
Мунира ерга қаради.
—Муаммони хал қиламиз, шунга хам ўйланиб ўтирасизми?
—Кейин, бу пулни...
Мунира, сумкасидан битта доллерни олиб узатди.
—Майдалаш керакми?
Таксист, пулни олиб сўм қилиб Мунирага узатди.
—Бу ерда ўзингизга пишиқ бўлинг. Мени ўзимни опамни уйи бор. Хозир гаплашиб кўрайчи, кеч бўлиб қолганда, уйига қўярмикан.
—Ассалому алайкум опажон, узр безовта қилдим.
—Ваалайкум ассалом, хеч қиси йўқ тинчликми Азизбек.
—Ха бир қиз бор эди. Ижарага қўйишга шунга озроқ кеч қолгандик.
—Майли, олиб келавер. Квантирантларим қишлоқларига қайтиб кетишган, битта қиз қолган холос.
—Яхши бўларди опа.
Хозир етиб борамиз, эшикни очиб туринг.
Азиз, машинани хайдаб кетди
—Рахмат сизга..
Мунира миннатдорчилик билдирди
—Хижолат бўлманг, мен бу ерга кунда қатнайман, нима ёрдам керак бўлса, бемалол айтишингиз мумкин. Бу ердагилар билан, жигар бўлиб кетганмиз.
Азиз жилмайди.
Мунирани опасини уйига жойлаб, ўзи қайтди.
💫💫💫💫
—Мунис, опангни олдига кирсанг каллангни оламан. Калитини олиб кетай, бир балони бошлаб юрмагин сен қиз.
Латофат калитни чўнтагига солди.
—Қаёққа ойи?
—Бозорга кетяпман. Тўйга бир ясаниб келай, куёвим уялиб қолмасин.
Латофат гердайиб гапирди.
—Ха яхши бориб келинг.
Муниса ишида давом этди.
—Сенга хам олиб келайми?
—Йўқ, ўзингизга икки уч қатор олиб келинг керак бўлиб қолади.
Ахир манаман деган одамга, қайнона бўляпсиз...
—Яқинда сени хам шунақа бой жойга бериб юбораман. Кейин ишлаб қийналиб юришимизни хожати қолмайди.
—Мени ғамимни емай қўяқолинг, мен сиз топганга индамай тегиб кетадиган ахмоқ эмасман.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
👍18❤9🔥8
ишга кетган эди. Юракда тўла қувонч билан уйни йиғиштиришга тушди. - Энди ҳаммаси яхши бўлади. Шерзод акам энди бегона аёлларга яқинлашмайди. Ишдан келишларига сюрприз қиламан,- дея кечгача уйни чиннидек қилиб тозалади. Кеч киргандан кейин ошни ҳаракатини бошлади.
- Бугун энг бахтли кунимиз бўлади,- ўйларди ҳаёлан. Саккиз йил-а?! Саккиз йил кутдим ахир бу кунни. Марҳаматинга тасанно Худойим... Энди интиқлик билан эрининг келишини сония санаб кута бошлади. - Қанча бўлса кутаман, Шерзод ака. Биламан ишдасиз. Мижжа қоқмай кутаман...
Шу пайт эшик қўнғироғи чалинди. Учиб бориб қолди гўёки эшик қаршисига. Кўзлари порлаб эшикни очди... Эшик олдида эса нотаниш аёл турарди. Назокатнинг қўллари бўшашди. “Шерзод акам келди” деб ўйлаган эди. Шу онда эшик олдидаги аёл беҳос Назокатнинг сочига чанг солди. Дабдурустдан бўлаётган ишлардан ўзига келиб улгурмай Назокат полга йиқилди. Нотаниш аёл эса унинг устига чиқиб олиб тўғри келган жойига аямай ура кетди. Шерзод акамни тинч қўй, лаънати туғмас. Эшитяпсанми, тинч қўй!
Аммо... Назокат бу гапларни илғайдиган аҳволда эмас эди. Қорнига теккан тепкидан кучли оғриқ турди. Гапиришга-да мадори етмас эди. Қўшнилар шовқин суронни эшитиб югуриб чиқишди. Нотаниш аёлни бир амаллаб ажратиб кўчага чиқариб юборишди. Аёл эса ҳалиям бор овозда қарганарди: Шерзод акамни тинч қўй, лаънати туғмас... Назокатни тез ёрдам келиб олиб кетди... Наркоз таъсиридан эртасига кўзини очди. Очдию, тепасида Шерзод акасини кўрди. Ҳаёллари теранлаша бошлади ва бирдан:
- Дадаси, сизга хушхабарим бор,- деди паст овозда. Гапирган сари баданида кучли оғриқ авж ола бошлади. Лекин хушхабарни эрига айтиш учун тишини тишига босиб кучини туплади ва: Дадаси, сиз энди дада буласиз...
Кечир Назокат, кечир мени...- дея Шерзод кўз ёшларини тўхтатолмай хотинини бағрига босиб йиғлаб юборди, - кечир, фарзандларимизни сақлаб қола олишмади. Ёлвораман кечир мен нотавон эрингни, кечиир...
Назокат карахт бўлиб қолган эди...
Ҳа, айнан фарзандлар эди дунё юзини кўришга улгурмаган норасидалар...
Орадан ўн кун утиб Шерзод хотинини уйига олиб келди. Биз ҳали фарзандли бўламиз маликам. Кўп фарзандларимиз бўлади. Илтимос, ўзингни қўлга ол Назо,- деди Шерзод хотинини стулга ўтказиб,- мен ярим соатда келаман жоним. Уйда егулик қолмабди. Бозорчага бориб келаман. Сен уйда ўтира тур,- деб ташқарига чиқиб кетди.
Ортидан Назокат ҳам кўчага йўл олди. Уни қарори қатъий эди... Анҳор сари илдамлаб борарди. - Мени фарзандларим бор... Фарзандларим бор... Тинмай шу гапларни такрорларди. Қўрқмас эди. Сира ҳам қўркмас эди.
Ҳа, аёл шундай жасур. Шундай иродали. Эрининг сўкишидан қўркиб хатто онасини уйига бормаслиги мумкин, лекин фарзанди учун ўлимдан ҳам қўрқмайди. Мағрур кетиб борарди - Мени фарзандларим бор... Фарзандларим бор... Ҳозир бориб уларни эмизаман. Қорни оч қўзичоқларимни... Анҳор ёқасига келди. Болаларимни қорни очгандир... Болам... Бошидан рўмолини олиб, оёқларини жуфтлаб маҳкам боғлади. Калима келтирди. АРМОНИМ УШАЛДИ... ЭНДИ ФАРЗАНДЛАРИМ БОР..- деди-ю аклдан озган каби кулиб узини сувга отди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
- Бугун энг бахтли кунимиз бўлади,- ўйларди ҳаёлан. Саккиз йил-а?! Саккиз йил кутдим ахир бу кунни. Марҳаматинга тасанно Худойим... Энди интиқлик билан эрининг келишини сония санаб кута бошлади. - Қанча бўлса кутаман, Шерзод ака. Биламан ишдасиз. Мижжа қоқмай кутаман...
Шу пайт эшик қўнғироғи чалинди. Учиб бориб қолди гўёки эшик қаршисига. Кўзлари порлаб эшикни очди... Эшик олдида эса нотаниш аёл турарди. Назокатнинг қўллари бўшашди. “Шерзод акам келди” деб ўйлаган эди. Шу онда эшик олдидаги аёл беҳос Назокатнинг сочига чанг солди. Дабдурустдан бўлаётган ишлардан ўзига келиб улгурмай Назокат полга йиқилди. Нотаниш аёл эса унинг устига чиқиб олиб тўғри келган жойига аямай ура кетди. Шерзод акамни тинч қўй, лаънати туғмас. Эшитяпсанми, тинч қўй!
Аммо... Назокат бу гапларни илғайдиган аҳволда эмас эди. Қорнига теккан тепкидан кучли оғриқ турди. Гапиришга-да мадори етмас эди. Қўшнилар шовқин суронни эшитиб югуриб чиқишди. Нотаниш аёлни бир амаллаб ажратиб кўчага чиқариб юборишди. Аёл эса ҳалиям бор овозда қарганарди: Шерзод акамни тинч қўй, лаънати туғмас... Назокатни тез ёрдам келиб олиб кетди... Наркоз таъсиридан эртасига кўзини очди. Очдию, тепасида Шерзод акасини кўрди. Ҳаёллари теранлаша бошлади ва бирдан:
- Дадаси, сизга хушхабарим бор,- деди паст овозда. Гапирган сари баданида кучли оғриқ авж ола бошлади. Лекин хушхабарни эрига айтиш учун тишини тишига босиб кучини туплади ва: Дадаси, сиз энди дада буласиз...
Кечир Назокат, кечир мени...- дея Шерзод кўз ёшларини тўхтатолмай хотинини бағрига босиб йиғлаб юборди, - кечир, фарзандларимизни сақлаб қола олишмади. Ёлвораман кечир мен нотавон эрингни, кечиир...
Назокат карахт бўлиб қолган эди...
Ҳа, айнан фарзандлар эди дунё юзини кўришга улгурмаган норасидалар...
Орадан ўн кун утиб Шерзод хотинини уйига олиб келди. Биз ҳали фарзандли бўламиз маликам. Кўп фарзандларимиз бўлади. Илтимос, ўзингни қўлга ол Назо,- деди Шерзод хотинини стулга ўтказиб,- мен ярим соатда келаман жоним. Уйда егулик қолмабди. Бозорчага бориб келаман. Сен уйда ўтира тур,- деб ташқарига чиқиб кетди.
Ортидан Назокат ҳам кўчага йўл олди. Уни қарори қатъий эди... Анҳор сари илдамлаб борарди. - Мени фарзандларим бор... Фарзандларим бор... Тинмай шу гапларни такрорларди. Қўрқмас эди. Сира ҳам қўркмас эди.
Ҳа, аёл шундай жасур. Шундай иродали. Эрининг сўкишидан қўркиб хатто онасини уйига бормаслиги мумкин, лекин фарзанди учун ўлимдан ҳам қўрқмайди. Мағрур кетиб борарди - Мени фарзандларим бор... Фарзандларим бор... Ҳозир бориб уларни эмизаман. Қорни оч қўзичоқларимни... Анҳор ёқасига келди. Болаларимни қорни очгандир... Болам... Бошидан рўмолини олиб, оёқларини жуфтлаб маҳкам боғлади. Калима келтирди. АРМОНИМ УШАЛДИ... ЭНДИ ФАРЗАНДЛАРИМ БОР..- деди-ю аклдан озган каби кулиб узини сувга отди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤33🔥5😢2❤🔥1
___ Азизларим эртанги кунингиз бугунги кунингиздан афзал бўлсин.
Атрофингизга назар солсангиз, чексиз неъматлар
ичра эканлигингизни англайсиз.
___Аллох барча ёмонликлардан омон сақлаб,
тонгга саломат етказсин.
Аллохга омонатсиз Яхшиларим.🤲
ХАЙРЛИ ТУН!!!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Атрофингизга назар солсангиз, чексиз неъматлар
ичра эканлигингизни англайсиз.
___Аллох барча ёмонликлардан омон сақлаб,
тонгга саломат етказсин.
Аллохга омонатсиз Яхшиларим.🤲
ХАЙРЛИ ТУН!!!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Тонгни кулиб аъло кайфият билан кутиб олсангиз, кун албатта сизга кулади яъни сизга ҳар онда қувончли ҳодисалар ва қувонтирадиган вазиятлар ўз ўзидан келаверади.Биз оламга қайси кўз билан боқсак,олам ҳам бизага ўша кўз билан боқади.Эрталабдан шошилиб асабийлик билан ҳаракатланаётган бўлсангиз демак билингки кун бўйи худди шундай кайфиятда бўласиз.Шунинг учун эрталабдан асабий ёки шошилинч тартибсиз ҳаракатланаётганингизни сездингизми тўхтанг ва бу вазиятни ўзгартиринг Тез табассум қилинг, ўзингизни қувноқ, хушчақчақ образга киритиб олинг ва кун давомида ўзингизга фақат юқори кайфиятни тортиб олинг. Ҳозироқ бошланг.. Тез табассум ясанг, азизларим. 😊😊
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤3👍1🥰1
Ўқинг...фақат йиғламанг!:
ҚАЙНОТА ВА КЕЛИН...!
(ибрат булсин)
Санжар доктор кабулидан кандай чикди узи хам билмасди. Докторнинг сизда кучли инфекция бор. Буни даволашга медицина ожизлик килади. Факат Аллох мужизасини кутишингиз мумкин. Биз сизга ёрдам бера олмаймиз. Сиз фарзанд куролмайсиз. Шулар хаёлидан утар. Дунёни унутганди. Туртилиб-суртилиб кетиб борарди. Энди нима булади. Эл юрт олдида нима деган одамман энди. Айникса аёли Зарнигорга, унинг оиласига кандай юз билан карайман. Ахир неча бор уни тугмасликда айблаб, камситиб керак булса дуппослаган кунлари хам булган. Зарнигорни тили кисик булиб юрган доим. Санжар шу хаёллар билан уйига кандай кириб келганини билмай хам колди. Остонада Зарнигорни ширин табассум билан берган саломи Санжарни узига келтирди. Узини унглаб алик олдида, чарчаганини бахона килиб уз хонасига кириб кетди. Кечги овкатга хам чикмади. Буни Саида хола бошкача тушунди. Болам бечора ишдан келганида фарзандлари югириб чикишса чарчок нималигини билмаси бечора болам. Бекорга кайфияти тушкун эмас. Ё кучада бола етаклаб кетаётган одамни курган ё яна билмадим. Зарнигорага еб куйгудек каради. 6йилдан бери келинини тугмасликда айблайди. Курсатмаган доктори, табиби яна бошкалар хаммаси келинингиз сог. Озрок сабр килинглар дейишади. Ё углингиз хам бир текширувдан утсин дейишса. Саидахола хаммани еб куйгудек караб углим сог касал булса шу келин касал, бошкасини олиб берсам уйимни набирага тулгизиб ташлайди деб уришиб ташлайди. Зарнигор бундай сузларга аллакачон куникиб кетган.
Хар сафар Саида опа эри Сардор ака билан ёлгиз утиришганда келинини хайдаб юборишини айтса Сардор ака келинини ёнини олар, охирги пайтларда у келинига бошкачарок булиб колганди. Буни Зарнигор хам сезиб юрар, бировга огиз очолмас, шундок хам кил устида турган оиласи бузилиб кетишидан куркарди.
Ёлгиз утиришган махал Сардор ака келинига еб куйгудек карар, бунга дош беролмаган келин урнидан туриб кетарди.
Санжар докторга борганини, ташхиси хакида Зарнигорга айтсамми йукми. Уни хам бахтсиз килишим мумкин эмас деб уйларди. Лекин уни юкотиб куйишдан куркиб хеч нима демасликка карор килди. Хаммасини вакт хукмига топширди.
Бу ёкда эса Зарнигор оиладаги муаммоларни кандай хал этиш хакида уйлар, кайнотасини бундай булиб колиши унинг учун энг дахшатли эди.
Санжарни узгариб колгани Саида холага ёкмади. Чунки Санжар аёлини урушмай куйди, хурматини жойига куйиб йэру кукка ишонмай куйганди. Саида хола ишдан келган углига келинини ёмонлар, Санжар эса аввалгидай ойиси томон эмас Зарнигорни кунглини огритмасликка харакат киларди. Сардор ака хам келинини ёнини оларди. Саида хола бундан баттар жазавага тушар, шундогам дарди купаярди гуё. Эртаси куни эса эркаклар ишдалигида Зарнигорга азобли нишлар санчирди.
Уша машум кун Санжар ишхонасида навбатчи эди. Зарнигор ширин уйкуда. Сардор акани уйкуси кочди. Аёлини ухлаганига ишонч хосил килиб, кулида хушидан кетказадиган дори сутилган даст румол билан келини ётган уйига секингина кирди. Аксига олиб хаво иссиклиги сабаб эшикларни хам очик колдирган эди. Бориб келинини огзига беркитди даструмолчани. Уйкуда ётган Зарнигор хушидан кетди. Сардор ака шу тун уз максадига етди.
Эрталаб дахшат билан уйгонган Зарнигор курган тушидан сесканиб кетди. Ахволини куриб тушимми ё унгимми, англолмай колди. Ховлиларни супуриб юрганида кайнотаси эшикка чикди. Хеч нарса булмагандай утиб кетди. Зарнигор енгил тин олди. У туш курганига ишонганди.
Сардор ака энди углини навбатчилик кунини интизор кутар, Зарнигор уша кунлари галати кайфиятда уйгонарди.
Орадан бир неча ой утиб Зарнигор узидаги узгаришларга хайрон буларди. Унда хомиладорлик аломатлари пайдо була бошлаганди. Буни аник билмасдан эрига айтмасликка карор килди. Санжар эса аёлини алдаётгани сабаб, уни деб умри утаётгани учун аёлидан минг хижолатда виждон азоби кийнарди. Булди эрта хаммасини Зарнигорга айтаман. У хам фарзандли булиб бахтли яшашга хакли. Кандай йул тутса хам уни кайтармайман.
Давоми 8:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
ҚАЙНОТА ВА КЕЛИН...!
(ибрат булсин)
Санжар доктор кабулидан кандай чикди узи хам билмасди. Докторнинг сизда кучли инфекция бор. Буни даволашга медицина ожизлик килади. Факат Аллох мужизасини кутишингиз мумкин. Биз сизга ёрдам бера олмаймиз. Сиз фарзанд куролмайсиз. Шулар хаёлидан утар. Дунёни унутганди. Туртилиб-суртилиб кетиб борарди. Энди нима булади. Эл юрт олдида нима деган одамман энди. Айникса аёли Зарнигорга, унинг оиласига кандай юз билан карайман. Ахир неча бор уни тугмасликда айблаб, камситиб керак булса дуппослаган кунлари хам булган. Зарнигорни тили кисик булиб юрган доим. Санжар шу хаёллар билан уйига кандай кириб келганини билмай хам колди. Остонада Зарнигорни ширин табассум билан берган саломи Санжарни узига келтирди. Узини унглаб алик олдида, чарчаганини бахона килиб уз хонасига кириб кетди. Кечги овкатга хам чикмади. Буни Саида хола бошкача тушунди. Болам бечора ишдан келганида фарзандлари югириб чикишса чарчок нималигини билмаси бечора болам. Бекорга кайфияти тушкун эмас. Ё кучада бола етаклаб кетаётган одамни курган ё яна билмадим. Зарнигорага еб куйгудек каради. 6йилдан бери келинини тугмасликда айблайди. Курсатмаган доктори, табиби яна бошкалар хаммаси келинингиз сог. Озрок сабр килинглар дейишади. Ё углингиз хам бир текширувдан утсин дейишса. Саидахола хаммани еб куйгудек караб углим сог касал булса шу келин касал, бошкасини олиб берсам уйимни набирага тулгизиб ташлайди деб уришиб ташлайди. Зарнигор бундай сузларга аллакачон куникиб кетган.
Хар сафар Саида опа эри Сардор ака билан ёлгиз утиришганда келинини хайдаб юборишини айтса Сардор ака келинини ёнини олар, охирги пайтларда у келинига бошкачарок булиб колганди. Буни Зарнигор хам сезиб юрар, бировга огиз очолмас, шундок хам кил устида турган оиласи бузилиб кетишидан куркарди.
Ёлгиз утиришган махал Сардор ака келинига еб куйгудек карар, бунга дош беролмаган келин урнидан туриб кетарди.
Санжар докторга борганини, ташхиси хакида Зарнигорга айтсамми йукми. Уни хам бахтсиз килишим мумкин эмас деб уйларди. Лекин уни юкотиб куйишдан куркиб хеч нима демасликка карор килди. Хаммасини вакт хукмига топширди.
Бу ёкда эса Зарнигор оиладаги муаммоларни кандай хал этиш хакида уйлар, кайнотасини бундай булиб колиши унинг учун энг дахшатли эди.
Санжарни узгариб колгани Саида холага ёкмади. Чунки Санжар аёлини урушмай куйди, хурматини жойига куйиб йэру кукка ишонмай куйганди. Саида хола ишдан келган углига келинини ёмонлар, Санжар эса аввалгидай ойиси томон эмас Зарнигорни кунглини огритмасликка харакат киларди. Сардор ака хам келинини ёнини оларди. Саида хола бундан баттар жазавага тушар, шундогам дарди купаярди гуё. Эртаси куни эса эркаклар ишдалигида Зарнигорга азобли нишлар санчирди.
Уша машум кун Санжар ишхонасида навбатчи эди. Зарнигор ширин уйкуда. Сардор акани уйкуси кочди. Аёлини ухлаганига ишонч хосил килиб, кулида хушидан кетказадиган дори сутилган даст румол билан келини ётган уйига секингина кирди. Аксига олиб хаво иссиклиги сабаб эшикларни хам очик колдирган эди. Бориб келинини огзига беркитди даструмолчани. Уйкуда ётган Зарнигор хушидан кетди. Сардор ака шу тун уз максадига етди.
Эрталаб дахшат билан уйгонган Зарнигор курган тушидан сесканиб кетди. Ахволини куриб тушимми ё унгимми, англолмай колди. Ховлиларни супуриб юрганида кайнотаси эшикка чикди. Хеч нарса булмагандай утиб кетди. Зарнигор енгил тин олди. У туш курганига ишонганди.
Сардор ака энди углини навбатчилик кунини интизор кутар, Зарнигор уша кунлари галати кайфиятда уйгонарди.
Орадан бир неча ой утиб Зарнигор узидаги узгаришларга хайрон буларди. Унда хомиладорлик аломатлари пайдо була бошлаганди. Буни аник билмасдан эрига айтмасликка карор килди. Санжар эса аёлини алдаётгани сабаб, уни деб умри утаётгани учун аёлидан минг хижолатда виждон азоби кийнарди. Булди эрта хаммасини Зарнигорга айтаман. У хам фарзандли булиб бахтли яшашга хакли. Кандай йул тутса хам уни кайтармайман.
Давоми 8:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤38👍5🔥2
Зарнигор эса эртаси кун доктор кабулига боришга карор килганди. Эртаси кун Санжар ишга кетгач кайнонасидан рухсат олиб докторга борди
Текширувлар хомиладор эканини тасдиклади. Шу пайт телефони жиринглади,......
Санжар учрашиб гаплашиб олишини айтди. Уйдан ташкарида гаплашиб олайлик дегани бошкача тушунди. Учрашу жойига келган Зарнигор хаяжонини зурга босиб афицант бошлаган алохида хонага кирди. У ерда эри уни кузида ёш билан кутиб турарди.
Зарнигор эрини бу ахволда куриб нима булди экан деб уйлаб унинг ёнига бормокчи эди. Санжар уни рупарасидаги стулга имлади. Бир оздан сунг Санжар бор хакикатни айтиб берди. Бу ёги узингга хавола. Ман сани ортик бахтингни ушлаб туролмайман. Мани кечир деб урнидан туриб чикиб кетди. Зарнигор ахир ман дедию, туш деб уйлагани хакикат эканини энди англади. Нега кайнотасини унга караши бошкача булганидан шуни фахмламади. Уйига кандай келганини билмай хам колди. Нима киламан энди. Кандай яшайман ахир. Бу ерда кололмасам, ота уйимга кандай юз билан бораман. Ахир вакт утгани сайн хаммаси ойдинлашади-ку. У чора кидира бошлади. Эндигина орзусига етдим деганда бундай кургулик бошига тушиб турибди. Зарнигор хонасида канча утирди билмайди. Кайнонасини чакиригидан узига келди. Секин ташкарига чикди. Кайнотаси хам ишдан келиб сурида утирарди. У Сардор акани юзига биринчи марта тик бокти. Сардор ака галати ахволга тушиб кузларини олиб кочди. Чунки келинини биринчи марта шундай ахволда куриши эдида.
Ёнидан ифлос деб утиб кетди. Сардор ака янада ажабланди. Кечки овкатни тайёрлаб булиб ювиниб чиккан Зарнигор хонасига кириб кетди. Бундай шармандаликни кутариб юриш у учун жуда огир эди. Кечки сукунатни Зарнигорни чинкириги бутун махаллани тутди. У ховлида аланга булиб ёнарди. Афсус уни хеч ким асраб кололмади. Шармандачиликдан кутулиш учун огир гунохга йул куйганди.
Тиббий экпертлар хулосасига кура Зарнигор хомиладорлиги аник булди. Санжар ниманидир тушунди. Бор хакикатни оиласига, тергов олиб бораётганларга айтди. Сабаб нимада эканини тушунишди. Лекин боланинг отаси ким шу жумбоглигича колди.
Лекин хеч канча вакт утмай Сардор ака келинини тушида курар доим Зарнигор уни бугар, гохо каттик, азобли чинкиригидан чучиб уйгониб кетарди. Бора-бора ухлашдан куркиб хам колди. Вакт утиб уни рухий кассаллар шифохонасига ёткизишди. Доим келинидан кечирим сурар, холи жуда ачинарли холатга тушиб колганди. Хаммасидан хабардор булган оиласи ундан буткул воз кечишган эди.
Азизлар мен бу хикоя билан хеч кимни онгини захарламокчи эмасман. Хар ким уз каричи билан улчайди. Кимдир ибрат олар кимдир бошкача тушунар.
Хулоса сиздан
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Текширувлар хомиладор эканини тасдиклади. Шу пайт телефони жиринглади,......
Санжар учрашиб гаплашиб олишини айтди. Уйдан ташкарида гаплашиб олайлик дегани бошкача тушунди. Учрашу жойига келган Зарнигор хаяжонини зурга босиб афицант бошлаган алохида хонага кирди. У ерда эри уни кузида ёш билан кутиб турарди.
Зарнигор эрини бу ахволда куриб нима булди экан деб уйлаб унинг ёнига бормокчи эди. Санжар уни рупарасидаги стулга имлади. Бир оздан сунг Санжар бор хакикатни айтиб берди. Бу ёги узингга хавола. Ман сани ортик бахтингни ушлаб туролмайман. Мани кечир деб урнидан туриб чикиб кетди. Зарнигор ахир ман дедию, туш деб уйлагани хакикат эканини энди англади. Нега кайнотасини унга караши бошкача булганидан шуни фахмламади. Уйига кандай келганини билмай хам колди. Нима киламан энди. Кандай яшайман ахир. Бу ерда кололмасам, ота уйимга кандай юз билан бораман. Ахир вакт утгани сайн хаммаси ойдинлашади-ку. У чора кидира бошлади. Эндигина орзусига етдим деганда бундай кургулик бошига тушиб турибди. Зарнигор хонасида канча утирди билмайди. Кайнонасини чакиригидан узига келди. Секин ташкарига чикди. Кайнотаси хам ишдан келиб сурида утирарди. У Сардор акани юзига биринчи марта тик бокти. Сардор ака галати ахволга тушиб кузларини олиб кочди. Чунки келинини биринчи марта шундай ахволда куриши эдида.
Ёнидан ифлос деб утиб кетди. Сардор ака янада ажабланди. Кечки овкатни тайёрлаб булиб ювиниб чиккан Зарнигор хонасига кириб кетди. Бундай шармандаликни кутариб юриш у учун жуда огир эди. Кечки сукунатни Зарнигорни чинкириги бутун махаллани тутди. У ховлида аланга булиб ёнарди. Афсус уни хеч ким асраб кололмади. Шармандачиликдан кутулиш учун огир гунохга йул куйганди.
Тиббий экпертлар хулосасига кура Зарнигор хомиладорлиги аник булди. Санжар ниманидир тушунди. Бор хакикатни оиласига, тергов олиб бораётганларга айтди. Сабаб нимада эканини тушунишди. Лекин боланинг отаси ким шу жумбоглигича колди.
Лекин хеч канча вакт утмай Сардор ака келинини тушида курар доим Зарнигор уни бугар, гохо каттик, азобли чинкиригидан чучиб уйгониб кетарди. Бора-бора ухлашдан куркиб хам колди. Вакт утиб уни рухий кассаллар шифохонасига ёткизишди. Доим келинидан кечирим сурар, холи жуда ачинарли холатга тушиб колганди. Хаммасидан хабардор булган оиласи ундан буткул воз кечишган эди.
Азизлар мен бу хикоя билан хеч кимни онгини захарламокчи эмасман. Хар ким уз каричи билан улчайди. Кимдир ибрат олар кимдир бошкача тушунар.
Хулоса сиздан
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤26😢7🔥2👍1