🤲 Эй Роббим,
паҳлавон ўғлимни
Ўзинг
паноҳингда асрагин.

🌙 Уни эл суйган, юрт
ардоқлаган азиз
инсонлардан қилгин.

🌙Бахтини тўкис, ризқини
баракали айла.

🌙Биз учун ҳамиша ғурур
ва ифтихор бўлиб юрсин. Амин.

💙💙💙💙💙💙💙💙
Яқинларга Улашинг.. 🌸

Каналимизга обуна
бўлинг👇💖

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Дадаси шунақа уйлар бизгаям насиб қилсин.

Дейишимни кутган эдингизми 🤔

Насиб қилганига , берганига шукур қиламан .

❤️👍👍❤️

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Шайтон Аллоҳдан сўраган экан:
— Эй Аллоҳ! Одамлар учун уй бердинг. Менинг уйимда қаерда?
— Одам болаларига ўтирадиган жой бердинг. Менинг ўтирадиган жойим қаерда?
— Одам болаларига қироат қиладиган нарса бердинг. Менинг қироатим нима?
— Одам болаларига гапирадиган гап бердинг. Менинг гапим нима?
— Одам болаларига элчилар юбординг. Менинг элчиларим ким?
— Одам болалари учун китоб бердинг. Менинг китобим нима?
— Одам болалари учун ов қуролларини бердинг. Менинг ов қиладиган воситам нима?
— Одамлар учун таом бердинг. Менинг таомим нима?

Бу саволларнинг жавобини сиз ҳам билиб олинг! 👇

#У‌ткинчи_дунё


#No_219


#муаллиф_Қосимова_Нодира


—Муниса қаердасан? Ишга хам чиқмагансан?
Мунира, Мунисага қўнғироқ қилди.
—Опа озгина мазам йўқ, дадамни уйидаман.
—Нега мазанг бўлмайди?
Дадам кеча индамаган эди.
—Айтманг дегандим.
—Бирор муаммо чиқдими?
—Йўқ, қандай муаммо бўларди.
Муниса кулишга уринди.
—Ойимни кузатишга ярайсанми?
—Ойим қачон кетадиган бўлди?Эртага кечга, бугун камчиликларини олиб тайёрлаб қўйишимиз керак.
—Опа, мен бирга борсам дегандим.
—Бу гап қаердан чиқди?
Анниқ эринг билан ёки бирортаси билан уришиб қолгансан.
—Опа анниқ айтинг, мен борсам бўладими?
—Яна яхши бўларди. Жон дейман, лекин эринг келиб жанжал қилмайдими?
—Мени у билан ишим йўқ.
—Мен поччангга айтаман, хамма хужжатларни тайёрлайди.
Хозир ёнинга бораман, гаплашиб оламиз.
Мунира телефонни ўчириб, Аббосга қўнғироқ қилди.
—Эшитаман.
—Ассалому алайкум
—Ваалайкум ассалом, синглим яхшимисиз?
—Рахмат, яна нима гап бўлди?
Муниса нега дадамни уйида?
—Озгина тортишиб қолдик.
—Хўш, мени синглим озгина тортишганингизга кетадиган қиз эмас.
—Мен хозир Мунисани олдига кетяпман. Ўзимиз келишиб оламиз.
—Хўп, мен хам кетяпман.
Мунира телефонни ўчириб, машинасига ўтирди.
Содиқни уйи томон хайдади.


💫💫💫💫


—Нега келдингиз?
Муниса эшикни очиб, Аббосни кўриб нафрат билан қаради
—Кетдик уйга олиб кетгани келдим.
Қани қизим?
—Кўзимга кўринманг. Сизни кўришни хам эшитишни хам хохламайман.
—Бир марта эшит. Кечир хато қилдим.
—Нима ўзи сизни ўша пайтда кечирмаслигим керак эди.
Мен ахмоқ сизни ёлғонларингизга ишонган мен жинни. Эртага ажрашишга ариза бераман.
—Нима, сени бошқасига бериб юборадиган ахмоқманми?
—Мажбурсиз. Мен акаси билан юрадиган, фохишаманку.
—Бас қил. Жахл устида ақл кетади.
—Ўзи ақл борми сизда?
Боринг кетинг, мени вақтимни оляпсиз.
Муниса, дарвозани ёпмоқчи бўлганда, Аббос қўлини ушлаб олди.
—Шу биргина гапга шунча араз қиласанми?
Аббос Мунисани ўзига тортди
—Сиз учун биргина гап бўлса, Муниса учун бу гап ор.
Адашмасам яна акасига ўйнаш қилдингиз шундайми?
Ортидан Мунира келиб, Аббосга мағрур боқди.

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

#У́ткинчи_дунё


#No_220


#муаллиф_Қосимова_Нодира


—Сиз бизни хаётимизга аралашманг, ўзимиз келишиб оламиз.
Аббос, қошини чимирди
—Сиз ўша ўйнаш қилаётган акасини қабридан гул хам кўклаб чиқди.
—Нималар деяпсиз опа?
Муниса, хайрон бўлди
—Буни сенга айтиш нийятим йўқ эди, лекин акам оламдан ўтганига уч йил бўлди.
—Нима?
Муниса бақириб юборди.
—Ха куёвбола, сиз ўлган одамни хам рухини хам безовта қилманг. Акам оламдан ўтган, ва Мунисани бошқа бу нарса билан тухмат қилманг.
—Мен билмаган эдим.
Аббос гап тополмай қолди. Муниса жимгина йиғлаб турарди.
—Юр синглим ичкарига кир.
Мунира, дарвозага яқинлашди
—Мунис гаплашиб олайлик.
—Гаплашадиган жойи йўқ. Сиз ўзингиз ишонган, ишончингизни оқлай оладиган аёл топиб уйланишингиз мумкин. Уч йилдан буён мени синглим сизни ишончингизга кирмаган бўлса, энди гаплашиш хам бефойда.
Мунира эшикни тарақлатиб ёпиб, ичкарига Мунисани олиб кириб кетди.
—Йиғлама синглим. Сенга айтмоқчи эмасдим, мажбур бўлдим. Айтмасам умрингни охригача, юзинга солиб ўтади.
—Опа айтишингиз керак эди.
Нима бўлган экан ўзи. Қаерда эдикан?
—Ногиронлар уйида яшаётган экан. Ўз жонига қасд қилибди.
—Ё Оллоҳим ўзинг кечир акамни.
Шунинг учун ойимни қидиришига йўл қўймаяпсизми?
—Онам билса буни кўтара олмайди.
Хозир ахволи яхшиланяпти, билса орқага қараб кетади.
—Энди билганини нима фойдаси бор. Уни кутиб яшайверсин, тирик деб ўйлаши бир далда.


💫💫💫💫


—Маликам, хужжатлар тайёр фақат эрини имзоси керак экан. Болани четга олиб чиқишга.
Ботир, Мунирага қўнғироқ қилди
—Дадаси, иккиси озгина тортишиб қолибди. Имзони хам ўзингиз хал қилинг
—Ёшлар нимани талашибди.
Ботир кулди
—Кейин гаплашамиз. Биз хозир Муниса билан шаҳарга тушдик. Сиз қолган ишларни хал қилинг.
Бугун чақалоқ хам чиқаркан, унга хам кийимчалар олишим керак.
—Мунира, Назога хам чиройли кийим ол. Хурсандчилиги тўкис бўлсин.
Ботир хижолат бўлиб гапирди
—Хўп бўлади. Сиз хижолат бўлманг, эсда қоларли қиламиз.
Мунира телефонни ўчириб ғалати бўлиб қолди
—Ха опа тинчликми?
—Ха тинчлик.
Мунира ўзини тўғрилади
—Шу тақдирни ўзингизга раво кўрдингиз, энди чидашга мажбурсиз.
Муниса, Мунирани холига ачинди
—Назо опам хам аёл. Уни хам хаққи бор, фарзандлик бўлишга. Мен хеч хам афсус қилмайман, худо хохласа ишончимни оқлайди

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

#У́ткинчи_дунё


#No_221


#муаллиф_Қосимова_Нодира


—Қандай шамоллар учирди?
Келинг ака.
Аббос, Ботирни қучоқ очиб кутиб олди.
—Шу сизни йўқлаб келадиган кун хам бор эканда божа..
Ботир, Аббосни қучоқлаб саломлашди
—Яхши, бўлар экан-ку..
Қайнисинглим устимдан арз қилдими? Синглисини хафа қилганим учун?
Аббос кулиб жойига ўтирди
—Эр ва хотинни ўртасига тушиш нийятим йўқ. Шу қоғозга имзо чек ва мен кетай. Биласан гапни чўзишни ёқтирмайман.
Ботир хужжатларни Аббосга узатди
—Нима мен билан Мунисани ажратмоқчимисиз?
Аббос, хужжатни очиб ичини ўқишни бошлади
—Менга ним наф, сени ажратиш?
—Қаерга кетяпти? Яна қизимни олиб.
—Анқарага, онасини даволаниш пайти келибди. Муниса олиб борадиган бўлди бу сафар. Ўтган сафар Мунира олиб борганди.
—Тез қайтишадими?
—Йигирма бир кунда қайтишади. Ёки бир ойда.
—Демак, болани четга чиқиши учун, мен имзо чекишим керак.
Бир шартим бор.
Аббос ручкани олиб, Ботирга қаради
—Қандай шарт?
Ботир энса қотирди
—Анқарадан қайтгач, ўзингиз Мунисани кўндириб олиб келиб берасиз, мени уйимга.
—Вазиятдан мени хабарим йўқ.
Мен шу ишларни хал қилай, кейин сен билан алохида эркакчасига гаплашамиз
Вазиятга қараймиз, мен сенларни уйингиз бузилишини хохламайман.
Соғ бўл.
Ботир ўрнидан туриб, хужжатларни қўлига олди.
—Қачон бўшаганингизда, айтсангиз ёнингизга бораман.
Жиддий нарса йўқ, шунчаки қизишиб кетдим.
—Мана неча йилдан буён, опасига чидаб келяпман. Энди сен хам мажбурсан укам. Аёл киши шунақа бўлади, хақиқий эркакни аёли эрка бўлади.
Ботир Аббосни елкасига уриб қўйиб, чиқиб кетди.


💫💫💫💫


—Дадажон бизни кузатиб қўясизми?
Муниса кетиш олдидан, Содиқни қучди.
—Кел шу ерда хайрлашиб олайлик. Онангни уйига бора олмайман, сабабини хаммадан кўпроқ сен биласан.
Содиқ Мунисани елкасига уриб қўйди.
—Майли дадажон. Сизни хафа қилиб қўйдим.
—Нега хафа бўламан?
Аксинча мен сени хафа қилдим.
—Хеч хам. Мен.сиздан хафа бўлмайман, мен сизни яхши кўраман дадажон.
Муниса йиғлаб хайрлашди.

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

АССАЛОМУ АЛАЙКУМ

Қадрдонларим ҳамма зўрми .
Муродбахш чоршанба куни муборак бўлсин .
Кунингиз хайрли ўтсин .
Эрталабдан бобо қуёш аямай нурини сочаётган Тошкенту азимдан иссиққина саломлар бўлсин .
Иссиқ иссиқ деб нолийвермайлик муздеккина айрону , юракни тафтини босгувчи гўжалар ҳар қадамда , шукур . Хоналарда ,уйларда катта кичик замонавий консанерлар вағиллаб ишлаб турибди .
Ҳеч йўқ вентелятор бор ҳамммада .

Шундай қулайликлар ичида ҳам нолисак яхшимааас .

Майли бугунги кунингиз ҳаловатда ўтсин .

ШАХЗОДАнгиз 😘

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

📝Келинчак секин кўзини очди.
(хаётий вокеа).

Келинчак секин кўзини очди. Нигоҳи ёруғлик билан тўқнашиб, кўзлари қамашиб кетди ва бирдан юмиб олди. Қулоғи остида онасининг "Кўзини очди, кўзини очди” деган сўзлари эшитилди. Киприкларини пирпиратиб овоз келган томонга қаради. Шундоққина ёнида Хосият опа, қизининг ўзига келганини кўриб уввос тортиб юборди.
Онасининг қаторида ҳамшира, унинг ёнида отаси, у ҳам жиққа ёш кўзларини рўмолчаси билан артаяпти.
Садоқат ажабланди, отасининг йиғлаганини сира кўрмаган. "Менга нимадир бўлдими, булар нега йиғлашаяпти?”. У ўзича ўйланди, аммо ҳеч нарсани эслолмай, фикрлари чувалашиб кетди. Келинчак карахт эди.
Хосият опа йиғидан тўхтаб, полга чўкка тушди ва қизининг бошини силади.
– Ўзимнинг ақлли қизим, жоним қизим. Аясини қўрқитган қизим…
Шу пайт эшик очилиб, аввал қайнонаси Нисо ая, сўнг қайнотаси Маннон ака кўринди. Нисо ая тўғри келини томонга юрди ва кўзини очганини кўриб, тушимми, ўнгимми, дегандай қараб қолди, сўнг ўзини унга отиб юз-кўзларидан ўпа бошлади.
– Хайрият, оҳу ноламиз худога етибди, хайрият, боламни қайтариб берибди, азиз жони фойдага қолибди.
Нисо аянинг бу ҳаракати бошқаларниям тўлқинлантирди, эркагу аёл пиқ-пиқ йиғлашга тушди. Навниҳол келинчакнинг ўлим оғзидан қайтиши ота-онаниям, қайнона-қайнотаниям эсанкиратиб, қувонч ёшларини тиёлмай қолишди.
– Тузукмисан, қизим? – сўради ниҳоят отаси Назир ака.
– Ҳа…
– Ҳеч қаеринг оғримаяпти?
– Йўқ.
Нисо ая келини ёнига, каравотнинг бир четига ўтирди.
– Юрагим ёрилишига бир баҳя қолди, болажоним, – деди ўпкалагандай. – Уч кундан бери кўзимга бир чилим уйқу келгани йўқ. Олдимда пайтинг билмаган эканман, икки йил ичида жону жаҳонимга айланиб қолибсан.
Нисо ая чин дилдан гапираётганди. Садоқатни боласидай қабул қилди ва келин бўлиб тушган куниёқ сенлай бошлади. "Сизласам бегонага ўхшаб қоласан”, деди соддагина қилиб. Садоқат ҳам унга меҳр қўйди. Қайнонасини кимдир "ойижон”, кимдир "аяжон” дейишни маслаҳат берди, у оддийгина қилиб "она”, деб чақирадиган бўлди. Кўринишиям Нисо аяга ўхшаб кетганидан билмаганлар уларни она-бола, деб ўйлашди. Эрта-индин набира кўраман деб турганида кутилмаган кўнгилсизлик униям, эриниям адойи тамом қилди. Хайриятки, келини кўзини очди, ҳушига келди…
Садоқат эса фаромуш, кўзлари олазарак кимнидир қидирар, дам-бадам эшикка қараб қўярди. Ўзини безовта қилаётган саволга жавоб истаб, бирпас ёнидагиларнинг оғзини пойлади. Ҳеч кимдан садо чиқмагач, ахири сўради:
– Ўғлингиз қанилар?.. Келмадиларми?..
Бирдан ҳамма сергак тортди. Афтидан улар бу саволга тайёр эмасди. Қайнона нима дейишни билмай дудуқланди, онаси бошини хам қилиб олди, отаси кўзларини олиб қочди, қайнота келинига тикилиб қолди. Бир зумгина давом этган сукунат келинчак назарида соатдай туюлдими, хавотир уйғонди, юзи ўзгариб кетди. Маннон ака буни пайқаб, уни хотиржам қилди.
– Хитойдан юки келибди, Тошкентга кетди, уч-тўрт кунда қайтади.
Садоқат ҳеч нарса демасаям эридан ранжиди. Хаёлидан "Юк шунча зарур эканми? Ҳаётим қил устида турганда юк кўзларига кўринибдими? Акаларига айтсалар ҳам қарарди-ку”, деган фикр ўтди ва бирдан ҳомиладорлиги, кучли оғриқ билан туғруқхонага келгани ёдига тушди. Беихтиёр қўлиниt қорнига олиб борди.
– Бола… – У болам демоқчи эди, уялди. – Бола туғилдими? Яхшими? Ўғил эканми?
Яна бояги вазият қайталанди: ҳамма бошини хам қилиб, ҳамма кўзини олиб қочди, фақат қайнота яна келинини хотиржам қилди:
– Ҳа, яхши…
Маннон ака гапини тугатмай ҳамшира кўзойнагини пешонасига танғиб олган кексароқ врач аёлни бошлаб келди. Врач эшикдан кириши билан Садоқатни олқишлади.
– Офарин, қизим… Офарин… Ниҳоят ғолиб чиқдинг… Енгдинг… Бу мўъжиза! Ана энди бемалол юз йил яшайсан.
Келинчак жилмайди.
– Ота-онанг-ку ўзингники, қайнона-қайнотангга қойил қолдим. Ҳайдасам ҳам кетишмади. "Боламиз ўзига келсин”, дейишади нуқул. Мана, ўзига келди, хавф ортда қолди, – деди врач кулиб ва Нисо аяга қаради. – Энди уйга бориб чўзилиб ётсангиз бўлади

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

​​– Уйда кўнглим тинчирмиди, бирпас ёнида ўтирай, – деди у.
– Чиндан айтаяпман, – врач жиддий тортди. – Бемор толиқиб қолади, дам олиши керак.
​​ака.– Хўп.
Садоқат шифтга тикилиб хаёл суриб қолди. Унинг фикри-зикри боласи билан эрида экани шундоққина кўриниб турарди. Бирпас шу алфозда ётгач, Нисо аяга ўгирилди:
– Она, қизил атиргулимиз очилдими? Бу ерга келаётганимда ғунчалаган эди.
– Очилди, болам, очилди. Чамандай бўлган. Дарвозадан киргандан ҳиди димоққа урилади.
– Уйга кетгим келаяпти. Атиргулимизни соғиндим…
Ҳалидан бери қизининг гапларини сув бўлиб эшитиб турган Хосият опа ахири чидолмади, йиғлаб юборди. Унга Нисо ая қўшилди. Икки эркак нигоҳларини Садоқатдан яшириб олишди. Ҳеч бири ёр-ёр билан тушиб борган уй эшиги энди унга ёпилганини, қудалар келишиб икки ёшни бир-биридан совутишга қарор қилиб, эрини Москвага жўнатиб юборишаётганини, келинчак бир умр оналик бахтидан маҳрум бўлганини айтишолмасди. Айтиш қийин эди.
– Нима бўлди сизларга? Нега йиғлаяпсиз? – Садоқатнинг ранги оқариб кетди. – Ўғлингизга бир гап бўлдими? Нега келмаяптилар? Сизлар мени алдаяпсиз…
Ҳамма оғзига мум солиб олди. Келинчак баттар ваҳимага тушди ва ўрнидан турмоқчи бўлиб қўзғалди:
– Кетаман, ҳозироқ кетаман… У кишини кўришим керак…
– Қизим, – деди ниҳоят қайнота. – Содиқ чинданам Тошкентга кетган. Мана, ҳозир қўнғироқ қиламан… Ҳозир гаплашасиз… У соғ-саломат…
Маннон ака ўғлига қўнғироқ қилишга улгуролмади, палата эшиги ғийқиллаб очилди ва барчанинг нигоҳи эшикка қадалди. Қўлида бир даста қип-қизил атиргул кўтарган Содиқ кўринди.
– Дада… Кечиринг… Мен кетмадим… Кетолмадим… Кетолмайман…
У Садоқатнинг ёнига келиб ўтирди. Палатани атиргул ҳиди тутиб кетди…
Эх бу бир кам дунё,нега бунча ситамларинг куп синовларинг куп. Ёхуд севишганлар ё бирга булишмайди, бирга булишса бефарзандлик азоби кийнайди..
ЭХ БУ ТАКДИР Такдир.

«Синфдошлар» группасидагилар 😅

Онлайн бўлиб ўқийдиган, аммо ёзмайдиганлар...

Сизларайам иссикмии 🥵🤯

Яқинларга  ҳам  улашинг 👇👇