#У‌ткинчи_дунё


#No_134


#муаллиф_Қосимова_Нодира


—Манабу дорини ичинг
Хумора хонага югуриб кирди
Сардор, ўзига келиб Розияни диванга ёткизиб чиқиб кетди.
—Менга мумкин эмаску, хозир ўтиб кетади.
Розия, олов бўлиб ёнарди.
—Бу сувдан ичинг. Сал ўзингизга келасиз, қизариб кетибсиз.
Хумора стакандаги сувни узатди
—Рахмат синглим, яхшиям бор экансан
Розия Хуморани қўлидан сиқиб қўйди.
—Майли, яхши дам олинг, мен борақолай.
Хумора ўрнидан турди
—Бу кеча мен билан қол. Негадир қўрқиб кетяпман.
Хуморани қўлидан ушлаб тўхтатди.
—Халиги...
Хумора бироз ўйланиб.
—Хўп, мен Сардор акамга айтиб чиқай
—Тез чиқасанми?
—Албатта, тез чиқаман.
Хумора хонасига чиқиб кетди.
Розия ортидан, айёрона жилмайиб қўйди.


💫💫💫💫


—Анави Муслимни қаёққа даф қилдингиз?
Мунира, Муслимни шифохонадан чиқганини эшитиб, Ботирдан сўради.
—Онасини олдига. Бошқа қаёққа ташлардим, энди у холида кимга керак?
Ботир кастюмини ечиб, диванга ташлади
—Ўзи ойим бировни уйида яшаб юрган бўлса.
Мунира хиссиз гапирди
—Укасини уйи, бировни уйи эмас. Уни устига биздан анча узоқ экан. Қайтанга яхшику, кўрмайсан хам, куймайсан хам.
Ботир, Асмо қизини қўлига олди.
—Мени маликам, хаётим, юрагим. Онаси хафа қилиб қўймадими? Мени қизимни
Ботир, Асмони юзидан ўпди.
—Қани, Мустафо?
Ботир Мунирани рангпар бўлиб қолган юзига боқди
—Назо опам хонасига олиб кириб кетган. Роса опамга ўрганиб қолдида.
—Ха, уйга кетсанг қийналасан хали. Болаларга яхши қараяпти Назо.
—Опамга ишониб, энагаларга рухсат бериб юбордик. Энди катта бўлишмагунча бу уйдан кетмаймиз.
Мунира, маюс жилмайди
—У уй хам, бу уй хам шу иккисиники. Хохлаган уйида яшашлари мумкин.
Ботир эшик томон юрди
—Қаёққа?
Мунира Ботирга қаради
—Полвонимни кўриб чиқай, соғиндим.
Асмони кўтариб, Назони хонасига кириб кетди.
Мунира телефонини олиб, дадасига қўнғироқ қилди.
—Ассалому алайкум дадажон.
—Ваалайкум ассалом, қизим яхши юрибсанми?
—Ўзингиз анча яхшимисиз?
—Ха рахмат. Болалар яхшими?
—Яхши. Мунис яхшими?
—Ха, яхши.
Содиқни, чарчоқ ва оғриқли овози эшитилди
—Сиқилманг дадажон. Хаммаси яхши бўлади. Озгина вақтдан кейин, ўзига келиб қолади.
Эртадан ишга қайтамиз, анча чалғийди.
—Шунақа қил қизим.
Қизим...
—Лаббай дадажон..
—Анави ит нима бўлди?
—Уни ойимни олдига ташлаб келибди, энди иккиси бирга яшайверади.
—Хеч қачон, уларни кўришга борма. Мени отам десанг, хеч қачон алоқани тиклама.
—Мен у итни кўришга кўзим йўқ.
Мунира нафрат билан гапирди.
—Дада, у ростдан хам бизни акамизми?
—Қизим, бу хақида кейинроқ гаплашайлик.
—Майли дадажон.
Мунира дадасини қийнашни хохламади.

📚 Ibratli Hikoyalar 📚